Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

35 814

Regels omtrent garanties van oorsprong voor
energie uit hernieuwbare bronnen (Wet
implementatie EU-richtlijn hernieuwbare energie
voor garanties van oorsprong)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
I. ALGEMEEN
1. Aanleiding en doel van het wetsvoorstel
Dit wetsvoorstel strekt tot implementatie van de richtlijn 2018/2001/EU van
het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen (PbEU, L
328) (hierna: de richtlijn), en in het bijzonder tot invoering van een
systeem voor garanties van oorsprong voor ander gas uit hernieuwbare
bronnen (niet zijnde «groen gas» zoals bedoeld in de Gaswet). Zoals
gebruikelijk is, wordt bij de implementatie van een Europese richtlijn een
volledig beeld gegeven van de implementatie van die richtlijn in het
wetsvoorstel dat het meest voor de hand ligt. Daarom bestrijkt deze
memorie van toelichting de hele richtlijn.
De richtlijn is een herschikking van richtlijn 2009/28/EG van het Europees
Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik
van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en
intrekking van Richtlijn 2001/77/EG en Richtlijn 2003/30/EG (PbEU, L 140)
(hierna: richtlijn 2009/28/EG). De richtlijn dient uiterlijk 30 juni 2021
volledig geïmplementeerd te zijn in Nederlandse wet- en regelgeving of
door middel van feitelijk handelen. De richtlijn is alleen van toepassing op
het grondgebied van Nederland binnen de Europese Unie en heeft geen
gevolgen voor Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
In paragraaf 2 wordt nader ingegaan op het onderhavige wetsvoorstel.
Het wetsvoorstel ziet op een gedeeltelijke implementatie van het
onderdeel garanties van oorsprong. De andere onderdelen van de richtlijn
zijn niet in voorliggend wetsvoorstel opgenomen omdat (a) deze reeds in
Nederland zijn geïmplementeerd, (b) deze deel uit zullen maken van een
andere wetsvoorstellen (Energiewet, Wet collectieve warmtevoorziening
en het bij koninklijke boodschap van 5 november 2020 ingediende
voorstel van wet tot wijziging van de Wet milieubeheer in verband met de
implementatie van Richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement
en de Raad van 11 december 2018 ter bevordering van het gebruik van

kst-35814-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

1

energie uit hernieuwbare bronnen en ter uitvoering van het Klimaatakkoord (Kamerstukken 35 626)) of (c) daaraan kan worden voldaan door
ingezet of nog te ontwikkelen beleid of met lagere regelgeving. In
paragraaf 3 worden de hoofdlijnen van de richtlijn uiteengezet en wordt
aangegeven hoe invulling wordt gegeven aan de diverse keuzes en
alternatieven die de richtlijn bevat. In paragraaf 4 wordt ingegaan op de
gevolgen van het wetsvoorstel voor de regeldruk. Tot slot wordt in
paragraaf 5 ingegaan op de uitvoerbaarheid van dit wetsvoorstel en de
handhaving.
2. Inhoud wetsvoorstel
Dit wetsvoorstel voorziet in de wettelijke grondslag en randvoorwaarden
voor de invoering van een systeem voor garanties van oorsprong voor
ander gas uit hernieuwbare bronnen. Garanties van oorsprong zijn het
exclusieve bewijs dat energie uit een hernieuwbare bron is opgewekt.
Hiermee kunnen handelaren en leveranciers aantonen dat energie uit
hernieuwbare bronnen afkomstig is. Er zijn al garanties van oorsprong
voor elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen, gas uit hernieuwbare
energiebronnen (groen gas) en warmte uit hernieuwbare energiebronnen.
Daarnaast zijn er garanties van oorsprong die aantonen dat elektriciteit is
opgewekt in een installatie voor hoogrenderende warmtekrachtkoppeling
(verder: HR-WKK). Implementatie van de richtlijn vraagt daarnaast om de
introductie van een systeem voor garanties van oorsprong voor ander gas
uit hernieuwbare bronnen en om het waarborgen dat ook voor de
productie van koude uit hernieuwbare bronnen garanties van oorsprong
kunnen worden afgegeven. In paragraaf 2.1 worden de verschillende
soorten garanties van oorsprong toegelicht. Er is voor gekozen de
garanties van oorsprong voor ander gas niet te regelen door wijziging van
de bestaande Gaswet omdat die wet onderdeel is van het omvangrijke
wijzigingstraject om te komen tot een Energiewet en dat traject een
langere doorlooptijd kent. Ook bevatten de Gaswet noch de beoogde
Energiewet (vrijwel) geen regelgevend kader voor ander gas, noch voor
de fossiele noch voor de hernieuwbare vormen. Opname van alleen een
systeem van garanties van oorsprong voor zulk ander gas zou daar niet
goed bij passen. Hoewel de grondslagen voor de diverse soorten
garanties van oorsprong daarmee verspreid zijn over diverse wetten, blijft
het overzicht gewaarborgd door het handhaven van één onderliggende
ministeriële regeling.
De richtlijn maakt geen onderscheid in regels voor de verschillende
soorten garanties van oorsprong. Voor de inhoud en opzet van dit
wetsvoorstel is daarom getracht zoveel mogelijk aansluiting te vinden bij
de wettelijke bepalingen voor andere soorten garanties van oorsprong in
de Elektriciteitswet 1998, Gaswet en Warmtewet. Deze wettelijke
bepalingen zijn grotendeels hetzelfde, maar hebben ook verschillen
aangezien bij elektriciteit en gas sprake is van een landelijk elektriciteitsen gasnet met een onafhankelijke netbeheerder en bij warmte geen
sprake is van een soortgelijk landelijk net en er ook geen onafhankelijke
netbeheerder is aangewezen. Andere gassen zijn op dit moment nauwelijks gereguleerd. De verschillen in regulering hebben alleen effect op de
uitgifte van garanties van oorsprong (paragraaf 2.4). Het is de bedoeling
dat de regels ten aanzien van de functie van de verschillende soorten
garanties van oorsprong (paragraaf 2.2), conversie (paragraaf 2.3),
erkenning van garanties van oorsprong uit andere lidstaten en uit derde
landen (paragraaf 2.5) en het toezicht op het systeem van garanties van
oorsprong (paragraaf 2.6) gelijk zijn voor alle soorten garanties van
oorsprong. Het is het voornemen om de wijzigingen die de richtlijn
aanbrengt op deze algemene onderdelen ook door te voeren in de
beoogde Energiewet en de beoogde Wet collectieve warmtevoorziening.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

2

Hieronder wordt het systeem voor garanties van oorsprong voor ander
gas uit hernieuwbare bronnen toegelicht. Waar dit afwijkt van het huidige
systeem, omdat het om andere energievormen gaat of omdat het
implementatie van de richtlijn betreft, wordt dit expliciet aangegeven.
2.1 Soorten garanties van oorsprong
2.1.1 Reeds bestaande garanties van oorsprong: garanties van oorsprong
voor elektriciteit, HR-WKK-elektriciteit, gas en warmte uit hernieuwbare
energiebronnen.
De verplichting voor lidstaten van de Europese Unie om verschillende
types garanties van oorsprong in te voeren volgt uit verschillende
richtlijnen. Momenteel volgt de verplichting om garanties van oorsprong
voor HR-WKK-elektriciteit aan te bieden uit richtlijn 2012/27/EU van het
Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 25 oktober
2012 betreffende energie-efficiëntie, tot wijziging van Richtlijnen
2009/125/EG en 2010/30/EU en houdende intrekking van Richtlijnen
2004/8/EG en 2006/32/EG (PbEU 2012, L 315) (hierna: richtlijn 2012/27/EU).
De verplichting om garanties van oorsprong voor elektriciteit uit
hernieuwbare energiebronnen aan te bieden stond, voordat het in de
richtlijn werd opgenomen, ook al in richtlijn 2009/28/EG. Het systeem voor
garanties van oorsprong voor elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen en garantie van oorsprong voor HR-WKK-elektriciteit is geregeld
in hoofdstuk 5, paragrafen 3 en 3a van de Elektriciteitswet 1998. De
richtlijn verplicht lidstaten naast een systeem van garanties van
oorsprong voor elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen, om een
systeem voor gas, warmte en koude uit hernieuwbare bronnen in stand te
houden. In Nederland is vooruitlopend op deze verplichting al een
systeem voor garanties van oorsprong voor gas uit hernieuwbare
energiebronnen (groen gas) en warmte uit hernieuwbare bronnen
ingevoerd (in paragraaf 5.16 van de Gaswet en in hoofdstuk 8 van de
Warmtewet). Wat aanvullend nog geregeld moet worden, zijn garanties
van oorsprong voor ander gas uit hernieuwbare bronnen en koude uit
hernieuwbare bronnen.
2.1.2 Garanties van oorsprong voor ander gas uit hernieuwbare bronnen
Dit wetsvoorstel dient als grondslag voor de uitgifte van garanties van
oorsprong voor ander gas uit hernieuwbare bronnen. Richtlijn 2009/28/EG
bevatte nog geen bepaling over garanties van oorsprong voor gassen uit
hernieuwbare energiebronnen, noch voor groen gas noch voor ander gas.
In Nederland is voor de uitgifte van garanties van oorsprong voor gas uit
hernieuwbare energiebronnen (groen gas) reeds een wettelijke basis
opgenomen in de Gaswet. Dit betreft uitsluitend hernieuwbaar gas dat
voldoet aan de specificaties van aardgas zodat het in het aardgasnet kan
worden ingevoed. De richtlijn verplicht de lidstaten nu tot een systeem
van garanties van oorsprong voor gas uit hernieuwbare energiebronnen.
In de richtlijn ziet «gas uit hernieuwbare bronnen» op alle gassen uit
hernieuwbare bronnen en heeft dus een bredere reikwijdte dan
hernieuwbare gassen zoals bedoeld in de Gaswet (groen gas). Het gaat in
de richtlijn ook om ander gas uit hernieuwbare bronnen geproduceerd uit,
of met gebruikmaking van, energie uit hernieuwbare bronnen die niet
voldoen aan de specificaties voor aardgas zoals biosyngas en waterstof.
In de Kabinetsvisie waterstof (Kamerstukken II 2019/2020, 32 813, nr. 485)
wordt het belang van een systeem van garanties van oorsprong voor de
markt in waterstof geproduceerd met behulp van hernieuwbare bronnen
benadrukt. De behoefte aan een dergelijk systeem blijkt ook uit de
samenwerking tussen publieke en private partijen binnen het CertifHy
Project van de Fuel Cells and Hydrogen Joint Undertaking waarbinnen
onderzoek wordt gedaan naar een systeem voor garanties van oorsprong
voor waterstof.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

3

Hoewel dit wetsvoorstel de generieke categorie ander gas uit
hernieuwbare bronnen hanteert, zal bij de uitgifte van de garanties van
oorsprong sprake zijn van een nadere aanduiding van de energievorm en
de gebruikte energiebron, net zoals reeds het geval bij elektriciteit uit wind
of zonne-energie. Zo kan gesproken worden van een garantie van
oorsprong voor waterstof, een voor biogas en dergelijke, en onderscheid
worden gemaakt tussen waterstof op basis van elektriciteit en op basis
van biomassa.
Bij de reeds bestaande garanties van oorsprong is in de betreffende
regelgeving impliciet uitgegaan van transport via pijpleidingen. Er wordt
in die regelgeving gesproken van een distributienet, een directe lijn of
(directe) invoeding op een installatie. Alleen voor gas uit hernieuwbare
energiebronnen wordt ook de optie genoemd dat dit wordt geleverd aan
een bemeterd leverpunt voor vervoer, zonder dat wordt vermeldt welke
transportwijze wordt gebruikt. Naar verwachting zullen andere gassen uit
hernieuwbare bronnen, zoals waterstof, op de kortere termijn veelal per
vrachtauto worden vervoerd. De garanties van oorsprong waarvoor dit
wetsvoorstel de wettelijke basis biedt, maken geen onderscheid tussen
transportwijzen en kunnen dus ook worden gebruikt als bewijsmiddel in
geval van transport van het gas per vrachtauto.
Richtlijn 2018/2001/EU spreekt alleen over garanties van oorsprong voor
gas uit hernieuwbare bronnen, maar de Europese Commissie spreek in
haar waterstofstrategie (COM 2020, 301) ook de intentie uit om certificering van waterstof op basis van niet-hernieuwbare bronnen mogelijk te
maken. Hierbij gaat het de Europese Commissie voornamelijk om
productiewijzen voor waterstof met relatief beperkte CO2-uitstoot, zoals
bijvoorbeeld zogeheten «blauwe» waterstof geproduceerd uit aardgas
met toepassing van CO2-afvang en -opslag of -hergebruik. De Commissie
moet dit nog uitwerken. Dit wetsvoorstel ziet niet op de invoering van
certificaten/garanties van oorsprong voor waterstof uit niet-hernieuwbare
bronnen. De invoering hiervan kan zodra van toepassing plaatsvinden via
een wetswijziging.
2.1.3 Koude: garanties van oorsprong voor thermische energie uit
hernieuwbare bronnen
De richtlijn spreekt van garanties van oorsprong voor «warmte of koude».
Ook elders in de richtlijn worden warmte en koude, of verwarming en
koeling, consequent onderscheiden. De functie van de energie is echter
afhankelijk van de toepassing. Water van een bepaalde temperatuur kan
op de ene plek worden ingezet voor koeling en op de andere plek voor
verwarming. Aangezien bij de productie niet altijd bekend is voor welke
toepassing de energie zal worden ingezet, is het praktisch niet uitvoerbaar
om onderscheid te maken tussen garanties van oorsprong voor koude uit
hernieuwbare bronnen en voor garanties van oorsprong warmte uit
hernieuwbare bronnen. Daarom wordt voorzien om te gaan werken met
garanties van oorsprong voor thermische energie. Dit sluit ook aan bij het
advies van het Europese samenwerkingsverband van garanties van
oorsprong uitgevende instanties AIB over de vanwege de richtlijn
herziening van de norm CEN-EN 16325. De richtlijn vereist dat lidstaten
zorgen dat hun systeem van garanties van oorsprong in overeenstemming is met deze norm. Hiertoe zullen in de beoogde Wet collectieve
warmtevoorziening de garanties van oorsprong voor warmte uit
hernieuwbare energiebronnen, zoals nu gedefinieerd in de Warmtewet,
worden vervangen door de garanties van oorsprong voor thermische
energie uit hernieuwbare bronnen. Daarmee wordt geëxpliciteerd dat
zowel warmte als koude zijn bedoeld. In de Regeling garanties van
oorsprong en certificaten van oorsprong zal, in aansluiting op de
herziening van genoemde norm, worden aangegeven welke specificaties

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

4

op zulke garanties van oorsprong moeten worden vermeld, zoals een
bepaalde temperatuurrange. Hierdoor wordt het mogelijk om garanties
van oorsprong voor thermische energie uit hernieuwbare bronnen in
verschillende categorieën op te delen. Daarmee wordt voorkomen dat elke
garantie van oorsprong voor thermische energie uit hernieuwbare
bronnen is te gebruiken als bewijs voor de levering van elke vorm van
thermische energie.
2.2 Functie van garanties van oorsprong
De functie van garanties van oorsprong is voor alle type garanties van
oorsprong gelijk. Dit wetsvoorstel brengt hierin geen verandering. Een
garantie van oorsprong voor hernieuwbare energie is een elektronisch
document dat uitsluitend tot doel heeft om de eindafnemer aan te tonen
dat een bepaald aandeel of een bepaalde hoeveelheid energie geproduceerd is op basis van hernieuwbare bronnen (artikelen 2, twaalfde lid, en
19, eerste lid, van de richtlijn). Als er een directe lijn bestaat die een
productie-installatie van uitsluitend energie uit hernieuwbare bronnen en
een eindafnemer met elkaar verbindt of als sprake is van een net waaraan
uitsluitend energie uit hernieuwbare bronnen wordt geleverd, is het voor
de eindafnemers duidelijk dat de fysiek geleverde energie hernieuwbaar
is. In andere gevallen is het zonder garanties van oorsprong niet mogelijk
voor eindafnemers om zekerheid te hebben dat voor de energie die wordt
geleverd een gelijke hoeveelheid energie uit hernieuwbare bronnen is
opgewekt en niet uit fossiele bronnen. Het primaire doel van een garantie
van oorsprong is dus om de eindafnemer te informeren dat de afgenomen
energie staat voor eenzelfde hoeveelheid energie opgewekt uit
hernieuwbare bronnen. Dit is dus meestal niet fysiek dezelfde energie,
maar de geleverde energie wordt door middel van de garanties van
oorsprong administratief aangeduid als dezelfde energie. Dit wordt ook
wel vergroening genoemd. Zonder garantie van oorsprong mag een
hoeveelheid energie niet aan een eindafnemer worden geleverd als
energie uit hernieuwbare bronnen. Doordat de herkomst van de energie
kan worden gegarandeerd, kunnen producenten de door hen opgewerkte
energie als hernieuwbare energie verkopen en leveranciers en verbruikers
de vergroening van hun levering respectievelijk energieverbruik aantonen.
Bovendien draagt het bewijs van de herkomst van de energie bij aan de
ontwikkeling van hernieuwbare energie doordat in garanties van
oorsprong kan worden gehandeld. Het vermogen van eindafnemers om
energiestromen op basis van oorsprong van elkaar te kunnen onderscheiden is een randvoorwaarde voor het ontstaan van separate markten
voor fossiele en hernieuwbare energie. Garanties van oorsprong zijn dus
essentieel voor de ontwikkeling van markten voor hernieuwbare energie
waarvoor een hogere betalingsbereidheid bestaat. Doordat een garantie
van oorsprong separaat van de fysieke energiedrager van de ene houder
naar de andere kan worden overgedragen, dragen verhandelbare
garanties van oorsprong bij aan de efficiënte allocatie van hernieuwbare
energie op basis van de betalingsbereidheid van afnemers. Hierdoor
vormt de verkoop van garanties van oorsprong een aanvullende bron van
inkomsten voor producenten (tenzij bij subsidieverlening hiervoor wordt
gecorrigeerd) en draagt zo bij aan de rentabiliteit van hernieuwbare
energieprojecten.
Ten slotte maakt de informatiefunctie van garanties van oorsprong het
ook mogelijk dat de hernieuwbare oorsprong van energie gegarandeerd
blijft als de energie middels conversie wordt overgedragen van energiedrager op energiedrager.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

5

2.3 Conversie
Een garantie van oorsprong ziet in eerste instantie op de opwekking van
energie uit een primaire hernieuwbare energiebron. Dit betekent dat een
hernieuwbare bron wordt omgezet in hernieuwbare energie. Bijvoorbeeld
doordat uit wind(energie) door middel van een windmolen hernieuwbare
elektriciteit wordt opgewekt. Nieuw ten opzichte van de bestaande
wetgeving voor garanties van oorsprong is dat dit wetsvoorstel het
mogelijk maakt om een garantie van oorsprong af te geven indien met
eerder opgewekte hernieuwbare energie (primaire energiedrager) een
andere vorm van hernieuwbare energie (secundaire energiedrager) wordt
geproduceerd. Bijvoorbeeld als met hernieuwbare elektriciteit waterstof
wordt geproduceerd. Dit wordt conversie genoemd. Het betreft alle
omzettingen waarbij de chemische structuur van moleculen verandert, of
één van de volgende verschijningsvormen wordt omgezet in de andere:
moleculen, elektronen, thermische energie. Ook in dat geval kan een
garantie van oorsprong worden afgegeven.
Om conversie mogelijk te maken moeten er goede randvoorwaarden zijn.
Ten eerste moet, gelet op de informatiefunctie van de garantie van
oorsprong, duidelijk zijn uit welke energiebron en welke primaire
energiedrager de secundaire energiedrager is geproduceerd. Ten tweede
moet worden voorkomen dat een garantie van oorsprong blijft bestaan
voor een eenheid energie uit hernieuwbare bronnen die wordt geconverteerd. Dan zou er sprake zijn van een vorm van dubbeltelling (artikel 19,
tweede lid, tweede alinea, van de richtlijn). Daarom moeten bij de
productie van een secundaire energiedrager de garanties van oorsprong
van de primaire energiedrager worden ingeleverd, en wel voor de
hoeveelheid hernieuwbare energie die input is geweest van het conversieproces. Op grond van de inputstroom en de bijbehorende garanties van
oorsprong kan worden berekend welk percentage van de input
hernieuwbaar is en daarmee ook welk percentage van de output kwalificeert als hernieuwbaar. Voor die hoeveelheid kunnen dan garanties van
oorsprong voor de betreffende vorm van energie worden afgegeven. De
informatie die daartoe moet worden verstrekt, zal worden uitgewerkt in de
Regeling garanties van oorsprong en certificaten van oorsprong. Het
voornemen is om ook voor de reeds bestaande garanties van oorsprong
voor elektriciteit, gas en warmte uit hernieuwbare bronnen (voor warmte
door middel van garanties van oorsprong voor thermische energie uit
hernieuwbare bronnen) conversie op dezelfde manier mogelijk te maken
in de beoogde Energiewet en de beoogde Wet collectieve warmtevoorziening.
2.4 Uitgifte van garanties van oorsprong
Dit wetsvoorstel belast Onze Minister van Economische Zaken en Klimaat
(hierna: de Minister), net als voor de reeds bestaande garanties van
oorsprong voor elektriciteit, gas en warmte uit hernieuwbare energiebronnen, alsmede HR-WKK-elektriciteit uit niet-hernieuwbare bronnen,
met de ontwikkeling en het beheer van een elektronisch systeem voor de
uitgifte en inname van garanties van oorsprong voor ander gas uit
hernieuwbare bronnen. Daarbij heeft de Minister onder meer tot taak het
openen van een rekening voor garanties van oorsprong op aanvraag van
partijen, het uitgeven van garanties van oorsprong en het uitgeven,
overdragen en innemen hiervan.
Om er voor te zorgen dat de uitgifte van garanties van oorsprong op een
correcte wijze plaatsvindt, is er een aantal waarborgen ingebouwd
voordat een garantie van oorsprong kan worden uitgegeven. Als een
producent een rekening voor garanties van oorsprong wil openen, moet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

6

hij kunnen aantonen dat zijn productie-installatie geschikt is voor de
opwekking van hernieuwbare energie en dat de inrichting om te meten
geschikt is voor de meting van de hernieuwbare energie die met de
productie-installatie wordt opgewekt. Indien de productie-installatie is
aangesloten op een net dan is de netbeheerder van dat net belast met het
vaststellen van de geschiktheid van de productie-installatie en de
meetinrichting, alsmede de controle van de meting. In andere gevallen is
dit een taak voor het meetbedrijf. Als een producent later nieuwe
productie-installaties wil toevoegen aan deze rekening voor garanties van
oorsprong moeten ook de geschiktheid van deze productie-installaties en
bijbehorende meetinrichtingen worden vastgesteld. Dit wordt op een
vergelijkbare manier geregeld als voor de bestaande garanties van
oorsprong in de Regeling garanties van oorsprong en certificaten van
oorsprong.
Na deze vaststelling kan de productie van hernieuwbare energie worden
gemeten. Indien een producent een garantie van oorsprong wil ontvangen
op deze rekening voor garanties van oorsprong moet hij bij de aanvraag
de gemeten hoeveelheid hernieuwbare energie kunnen aantonen. Dit
gebeurt op basis van een meetprotocol dat door de producent wordt
opgesteld en wordt goedgekeurd door een meetbedrijf. De vereisten aan
het meetprotocol zullen vergelijkbaar met de vereisten voor de bestaande
garanties van oorsprong worden opgenomen in de Regeling garanties
van oorsprong en certificaten van oorsprong. De meetgegevens worden
op basis van het meetprotocol aan de certificeringsinstantie gestuurd. In
andere gevallen is dit een taak voor het meetbedrijf. De uitgifte van
garanties van oorsprong wordt nader uitgewerkt in de Regeling garanties
van oorsprong en certificaten van oorsprong overeenkomstig de
uitwerking voor de reeds bestaande garanties van oorsprong.
Voor ander gas is er, net als bij warmte, in de regel geen onafhankelijke
netbeheerder die niet tevens producent of leverancier is en geldt dus dat
het meetbedrijf zowel de vaststelling van de productie-installatie als het
meten doet. Zodra wettelijk wordt geregeld dat ander gas op het landelijk
gastransportnet kan worden ingevoed, kan de toebedeling van de
vaststellingtaak aan een meetbedrijf worden heroverwogen.
De Minister is bevoegd om de taken gerelateerd aan de ontwikkeling en
het beheer van het systeem van garanties van oorsprong te mandateren
aan een niet-ondergeschikte partij. Voorwaarde uit de richtlijn hierbij is
dat degene aan wie de bevoegdheid wordt gemandateerd onafhankelijk is
van productie, levering en handel. De taken in relatie tot garanties van
oorsprong voor ander gas uit hernieuwbare bronnen worden, net als bij
gas uit hernieuwbare energiebronnen, gemandateerd aan Vertogas.
De richtlijn stelt dat de lidstaten en aangewezen bevoegde organen
moeten zorgen dat de vereisten die zij stellen aan het afgeven, overdragen
en schrappen van garanties van oorsprong in overeenstemming zijn met
de norm CEN-EN 16325. Momenteel werkt een Europese CEN-werkgroep
aan een revisie van deze norm; Vertogas is bij deze werkgroep betrokken.
De uitkomsten van deze revisie zullen landen in de Regeling garanties van
oorsprong en certificaten van oorsprong.
2.5 Erkenning garanties van oorsprong uit andere lidstaten en uit derde
landen
De handel in energie is grensoverschrijdend. Voor de handel in energie uit
hernieuwbare bronnen is het daarbij van belang dat de oorsprong hiervan
ook bij dergelijke grensoverschrijdende transacties gegarandeerd blijft.
Hiertoe bepaalt artikel 19, negende lid, van de richtlijn, dat lidstaten de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

7

door andere lidstaten uitgegeven garanties van oorsprong erkennen,
tenzij er gegronde twijfels bestaan omtrent de nauwkeurigheid, betrouwbaarheid of waarachtigheid daarvan. Garanties van oorsprong uit andere
lidstaten moeten dus worden erkend als uitsluitend bewijs voor de
levering van hernieuwbare energie in Nederland, en wederzijds. Dit laat
onverlet dat voor bepaalde toepassingen aanvullende voorwaarden aan
de hernieuwbare energie kunnen gelden, zoals voor de systematiek
hernieuwbare energie vervoer (zie artikelsgewijze toelichting artikel 3).
Nieuw ten opzichte van richtlijn 2009/28/EG is dat artikel 19, elfde lid, van
de richtlijn bepaalt dat lidstaten door derde landen afgegeven garanties
van oorsprong niet erkennen, tenzij de Europese Unie met het betreffende
land een overeenkomst heeft gesloten over de wederzijdse erkenning van
in de Europese Unie afgegeven garanties van oorsprong en er
verenigbare systemen zijn voor garanties van oorsprong. Deze bepaling
zal tevens worden verwerkt in de beoogde Energiewet en de beoogde Wet
collectieve warmtevoorziening.
2.6 Toezicht op het systeem van garanties van oorsprong
Net als voor de reeds bestaande garanties van oorsprong voor elektriciteit
uit hernieuwbare energiebronnen, garanties van oorsprong voor
HR-WKK-elektriciteit, garanties van oorsprong voor gas uit hernieuwbare
energiebronnen en garanties van oorsprong voor warmte uit
hernieuwbare bronnen zal de Autoriteit Consument en Markt (ACM)
toezicht houden op naleving van de bepalingen omtrent garanties van
oorsprong voor ander gas uit hernieuwbare bronnen. De ACM zal op
grond van dit wetsvoorstel ook toezicht houden op het systeem van
garanties van oorsprong voor ander gas uit hernieuwbare bronnen. Het
betreft in ieder geval het toezicht op de taken van het meetbedrijf die zien
op de vaststelling of de productie-installatie geschikt is voor de productie
van energie uit hernieuwbare bronnen en op het meten. Daarnaast zal de
ACM erop toezien dat in het kader van de levering van energie uit
hernieuwbare bronnen een bijbehorende hoeveelheid garanties van
oorsprong wordt afgeboekt.
Voor overtreding van de reeds bestaande bepalingen ten aanzien van
garanties van oorsprong wordt in de Elektriciteitswet 1998, de Gaswet en
de Warmtewet nog geen mogelijkheid geboden om een bestuurlijke boete
op te leggen. In overleg met de ACM is ervoor gekozen om deze sanctiemogelijkheid toe te voegen. Dit zal voor de reeds bestaande garanteis van
oorsprong in de beoogde Energiewet en de beoogde Wet collectieve
warmtevoorziening worden geregeld. Voorbeelden van een overtreding
zijn dat een leverancier een levering niet goed onderbouwt of dat een
meetbedrijf de data niet goed doorgeeft. Voor een overtreding kan door
de ACM een bestuurlijke boete worden opgelegd van ten hoogste
€ 900.000 of, indien dat meer is, 1% van de omzet van de overtreder. Voor
de hoogte van de maximale boete wordt aangesloten bij de huidige
boetebepalingen in de Elektriciteitswet 1998, de Gaswet en de
Warmtewet. Deze boete is niet gekoppeld aan een boetecategorie uit het
Wetboek van Strafrecht en daardoor nog niet in overeenstemming met
het ongevraagde Raad van State advies over sanctiestelsels (Stcrt. 2015,
30280) en het nader rapport van het kabinet (Stcrt. 2018, 31269). Het
voornemen is om dit voor alle boetes die de ACM kan opleggen in één
keer te regelen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

8

3. Overige aspecten richtlijn
Doel van de richtlijn is om de inzet van energie uit hernieuwbare bronnen
in het brutoeindverbruik van energie te vergroten. De richtlijn 2009/28/EG
is met deze nieuwe richtlijn sterk aangepast en aangevuld. Er is een nieuw
bindend streefcijfer van 32% hernieuwbare energie voor de Unie als
geheel voor 2030 vastgesteld. Lidstaten hebben moeten aangeven
hoeveel ze daaraan bijdragen. Het streefcijfer voor toepassing van
hernieuwbare energie in vervoer is verhoogd naar 14% in 2030 en er is
een nieuw streefcijfer voor verwarming en koeling, in de vorm van een
groeipercentage van 1,3 procentpunt per jaar. Er zijn bepalingen
opgenomen over de opties die een lidstaat hiertoe kan inzetten, met
verbijzonderingen voor de bijdrage van stadsverwarming en -koeling. Een
andere belangrijke aanvulling is de opname van bepalingen betreffende
het faciliteren van zelfverbruikers van hernieuwbare energie en
hernieuwbare energiegemeenschappen. Daarnaast wordt in de richtlijn
expliciet aandacht gevraagd voor kwetsbare consumenten met een laag
inkomen. Ook zijn bepalingen betreffende de inzet van biomassa
aangepast. De voorwaarden zijn uitgebreid en de toepassing is verbreed
naar vaste en gasvormige biomassa buiten vervoer.
Implementatie van de elementen van de richtlijn die nieuw zijn ten
opzichte van de richtlijn 2009/28/EG en waarin bestaande regelgeving en
beleid nog niet voorzag, vindt met name op andere wijze plaats dan
middels dit wetsvoorstel. Bepalingen ten aanzien van biomassa en
vervoer zijn opgenomen in het wetsvoorstel wijziging van de Wet
milieubeheer in verband met de implementatie van richtlijn (EU)
2018/2001). Enkele onderdelen van de richtlijn worden meegenomen in de
wetstrajecten die inmiddels zijn ingezet ter vervanging van de huidige
Elektriciteitswet 1998, Gaswet en Warmtewet door de beoogde
Energiewet en de beoogde Wet collectieve warmtevoorziening. Voor
diverse nieuwe elementen kan implementatie achterwege blijven omdat
de bestaande regelgeving daar al in voorziet.
Een aantal elementen van de richtlijn wordt geïmplementeerd in lagere
regelgeving of door feitelijk handelen. Diverse elementen hoeven niet te
worden geïmplementeerd omdat die zich uitsluitend richten tot lidstaten
of de Europese Commissie. Hierbij valt vooral te denken aan onderzoeksen rapportageverplichtingen.
Dit wetsvoorstel voorziet uitsluitend, en voor zover noodzakelijk, in
implementatie van de richtlijn inzake garanties van oorsprong en bevat
daarmee overeenkomstig vaststaand kabinetsbeleid geen aanvullend
nationaal beleid. De richtlijn geeft beleidsruimte in de vorm van verplichte
keuzes of alternatieve mogelijkheden. In deze paragraaf wordt toegelicht
op welke punten de richtlijn zulke keuzes en alternatieven bevat en hoe
met die beleidsruimte wordt omgegaan. Ten dele betreft het beleidsruimte
die in de richtlijn 2009/28/EG reeds werd geboden; in die gevallen wordt
dit expliciet vermeld en wordt aangegeven hoe die ruimte in het verleden
reeds is ingevuld. In de navolgende paragrafen wordt dit per thema
toegelicht, waarbij de thema’s in grote lijnen steeds enkele artikelen uit de
richtlijn dekken en in chronologische volgorde van de richtlijn aan bod
komen. In paragraaf 3.1 gaat het over het verplichte aandeel
hernieuwbare energie (met name artikel 3 van de richtlijn), in paragraaf
3.2 over steunregelingen (artikelen 4–6) en in paragraaf 3.3 over internationale samenwerking bij het halen van het aandeel hernieuwbare energie
en bij de inzet van steunregelingen (artikelen 8–14). Paragraaf 3.4 betreft
administratieve procedures inclusief verplichtingen gericht op de
bouwsector (artikelen 15–18). Paragraaf 3.5 gaat in op garanties van
oorsprong (artikel 19). Paragraaf 3.6 behandelt de artikelen die zijn

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

9

opgenomen ter bevordering van de productie en marktactiviteiten door
consumenten, individueel en in een gemeenschap (artikelen 21 en 22). In
paragrafen 3.7 en 3.8 worden de onderdelen van de richtlijn behandeld
die specifiek zien op verwarming/koeling en op de transportsector
(artikelen 23–24 en 25–28). Ten slotte gaat paragraaf 3.9 in op de verplichtingen met het oog op de duurzaamheid van biomassa (artikelen 29–31).
3.1 Verplichting inzake aandeel hernieuwbare energie
Doel van de richtlijn is om de inzet van energie uit hernieuwbare bronnen
in het brutoeindverbruik van energie te vergroten. Deze vergroting wordt
in de richtlijn uitgedrukt in een streefcijfer (percentage), zijnde een
aandeel van het brutoeindverbruik van energie uit hernieuwbare bronnen
ten opzichte van het brutoeindverbruik van energie uit alle energiebronnen. Waar richtlijn 2009/28/EG nog een bindend streefcijfer per
lidstaat bevatte, voor Nederland 14% in 2020, kent de nieuwe richtlijn
alleen een bindend streefcijfer voor de Europese Unie als geheel. De
lidstaten dienen gezamenlijk te zorgen dat het aandeel energie uit
hernieuwbare bronnen van het brutoeindverbruik van energie in de
Europese Unie in 2030 ten minste 32% bedraagt. In de richtlijn wordt van
lidstaten gevraagd zelf een nationale bijdrage voor 2030 te bepalen en op
te nemen in het Integraal Nationaal Energie- en Klimaatplan (INEK) dat
uiterlijk op 31 december 2019 moest worden opgesteld op grond van
Verordening (EU) 2018/1999 van 11 december 2018 inzake de governance
van de energie-unie en van de klimaatactie tot wijziging van Richtlijn
94/22/EG, Richtlijn 98/70/EG, Richtlijn 2009/31/EG, Verordening (EG) nr.
663/2009, Verordening (EG) nr. 715/2009, Richtlijn 2009/73/EG, Richtlijn
2009/119/EG van de Raad, Richtlijn 2010/31/EU, Richtlijn 2012/27/EU,
Richtlijn 2013/30/EU en Richtlijn (EU) 2015/652 van de Raad, en tot
intrekking van Verordening (EU) nr. 525/2013 (PbEU, L 328), hierna:
verordening 2018/1999/EU. Verordening 2018/1999/EU bevat een formule
waarmee de indicatieve bijdrage kan worden uitgerekend, welke voor
Nederland op 26% komt. In het INEK heeft het kabinet aangegeven te
streven naar tenminste 27% hernieuwbare energie in 20301. In het INEK is
eveneens de inschatting van het Planbureau voor de Leefomgeving
vermeld dat uitvoering van het Klimaatakkoord bovenop bestaand en
voorgenomen beleid kan leiden tot 30–32% hernieuwbare energie in 2030.
Verordening 2018/1999/EU bevat tevens de methode waarmee op basis
van het streefcijfer voor 2030 tussentijdse referentiewaarden voor 2022,
2025 en 2027 moeten worden bepaald. Bovendien zijn bepalingen over
het rapporteren over de voortgang opgenomen. De bepalingen hieromtrent uit de richtlijn 2009/28/EG zijn daarom niet opgenomen in de nieuwe
richtlijn.
Behalve het aandeel hernieuwbare energie per lidstaat, bevat de richtlijn
ook afzonderlijke doelstellingen voor verwarming/koeling en voor vervoer
(zie paragrafen 3.7 en 3.8). Omdat de rekenmethodieken verschillen,
betreffen het niet één op één subdoelen binnen de hiervoor genoemde
nationale streefcijfers voor het aandeel hernieuwbaar.
Voor de berekening van het aandeel hernieuwbare energie voor het
hoofddoel en de afzonderlijke doelstellingen geeft de richtlijn de
methodiek. Voor warmte/koude en vervoer is deze gebaseerd op het
energieverbruik, voor elektriciteit is deze gebaseerd op de productie. De
methodiek is opgenomen in het Protocol monitoring hernieuwbare
energie. Wijzigingen ten opzichte van richtlijn 2009/28/EG worden in dit
protocol verwerkt.
1

https://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/brieven_regering/
detail?id=2018Z21691&did=2018D55624

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

10

3.2 Steunregelingen voor hernieuwbare energie
De richtlijn bevat net als de richtlijn 2009/28/EG de mogelijkheid dat
lidstaten steunregelingen aanwenden om het aandeel hernieuwbare
energie te realiseren. Er zijn twee categorieën steunregelingen. De eerste
betreft financiële instrumenten die het gebruik van hernieuwbare energie
bevorderen door de kosten verlagen of de verkoopprijs verhogen. In
Nederland wordt een diversiteit aan financiële steunregelingen ingezet,
zoals subsidies (o.a. Stimulering duurzame energieproductie en klimaattransitie (SDE++)), fiscale aftrek (o.a. Energie-investeringsaftrek (EIA)) en
garanties (o.a. Risicodekking aardwarmte). Het begrip steunregeling slaat
in de richtlijn ook op regelingen die verplichtingen bevatten om een
bepaald aandeel hernieuwbare energie te produceren, te leveren of te
gebruiken. Er worden op dit moment geen andere verplichtingen ingezet
dan welke de richtlijn voorschrijft (voor gebouwen en vervoer, zie
paragrafen 3.4 en 3.8).
Nieuw is dat de richtlijn voorwaarden verbindt aan steunregelingen om
redenen van doeltreffendheid en toegankelijkheid. Ook moeten de
steunregelingen waarborgen dat bij de inzet van biomassa wordt voldaan
aan de criteria die daarvoor gelden (zie paragraaf 3.9). De richtlijn biedt
wel mogelijkheden in bepaalde gevallen van zulke voorwaarden af te
wijken:
– Voor kleinschalige installaties en demonstratieprojecten hoeft
toekenning van steun niet plaats te vinden op concurrerende wijze.
Ook hoeft niet te worden gezorgd dat producenten inspelen op
marktprijssignalen. Nederland maakt in de regel geen gebruik van deze
afwijkingsmogelijkheden. Wel bestaan aparte steunregelingen voor
zulke projecten, zodat beter kan worden aangesloten bij de doelgroep.
Hiervoor is gekozen omdat kleinschalige projecten uit een oogpunt van
draagvlak voor en betrokkenheid bij de energietransitie belangrijk zijn,
en omdat demonstratieprojecten kunnen bijdragen aan de verdere
ontwikkeling, kostprijsverlaging en uitrol van hernieuwbare energietechnieken.
– Aanbestedingsprocedures kunnen voor hernieuwbare elektriciteit
worden beperkt tot specifieke technologieën als er anders een
suboptimale uitkomst zou zijn. De richtlijn noemt diverse overwegingen hiervoor, zoals netintegratiekosten. In Nederland is geen sprake
van zulke beperkingen.
– Voor kleine eilanden kan rekening gehouden worden met hun
specifieke omstandigheden. Nederland heeft geen steunregelingen die
hier rekening mee houden.
Ook kunnen lidstaten mechanismen instellen om regionale diversificatie
te waarborgen, met name om een kosteneffectieve systeemintegratie te
garanderen. Nederland heeft op dit moment niet zulke mechanismen in
steunregelingen opgenomen. De keuze van hernieuwbare energiebronnen
vindt plaats door marktpartijen en burgers en wordt gestuurd door (vooral
ruimtelijke) beslissingen van decentrale overheden.
Lidstaten kunnen deelname aan steunregelingen ook openstellen voor
elektriciteit uit hernieuwbare bronnen die wordt geproduceerd in andere
lidstaten, waarbij afspraken moeten worden gemaakt met de betreffende
lidstaat over toewijzing van de elektriciteit in verband met het meetellen in
het aandeel hernieuwbare energie per lidstaat. Nederland kent op dit
moment geen steunregelingen met een dergelijke openstelling omdat zich
binnen Nederland nog veel potentieel bevindt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

11

3.3 Samenwerking met andere lidstaten en met derde landen
De richtlijn biedt net als de richtlijn 2009/28/EG de mogelijkheid om samen
te werken met andere lidstaten en met derde landen. Dit kan leiden tot
kostenefficiëntie en flexibiliteit bij het behalen van de doelstellingen. Zo
kunnen lidstaten afspraken maken over de statistische overdracht van een
hoeveelheid energie uit hernieuwbare bronnen, zodat die in een andere
lidstaat dan waar deze is opgewekt of gebruikt kan meetellen voor het
nationale doel. Nederland heeft hiervan gebruik gemaakt voor het
voldoen aan het doel voor 2020.
Lidstaten kunnen ook samenwerken in gezamenlijke projecten en
afspreken welk deel van de energie wordt toegerekend aan ieders
nationale doelstelling. Dit kan ook met derde landen. Deze optie was reeds
opgenomen in de richtlijn 2009/28/EG maar tot nu toe niet door Nederland
benut. Hoewel daar op dit moment nog geen directe aanleiding voor is,
zou deze optie in de toekomst gebruikt kunnen worden bij het opzetten
van gezamenlijke energieprojecten op de Noordzee. Het Besluit stimulering duurzame energieproductie en klimaattransitie geeft reeds de
mogelijkheid om subsidie te verstrekken aan dergelijke projecten, indien
hiervoor een aparte subsidiecategorie wordt opgenomen.
De richtlijn vermeldt net als richtlijn 2009/28/EG tevens de mogelijkheid
voor lidstaten om tot gezamenlijke steunregelingen te komen. Het kabinet
ziet hiervoor vooralsnog geen aanleiding, omdat zich binnen Nederland
nog veel potentieel bevindt.
3.4 Administratieve procedures
De richtlijn bevat voorschriften ten aanzien van de administratieve
procedures voor energie-opwekkingsinstallaties en de bijbehorende
energiedistributienetten, ten aanzien van het meenemen van
hernieuwbare energie in bouwvoorschriften en stedenbouwkundige
processen, ten aanzien van de informatievoorziening aan burgers en ten
aanzien van de kwalificatie van installateurs. Deze zijn licht gewijzigd en
aangevuld ten opzichte van richtlijn 2009/28/EG.
Aan de voorschriften ten aanzien van administratieve procedures wordt
met de Wet Algemene Bepalingen Omgevingsrecht (WABO) reeds
voldaan. De betreffende elementen zijn ook opgenomen in de
Omgevingswet die de WABO zal vervangen of in onderliggende algemene
maatregelen van bestuur (AMvB’s).
De richtlijn biedt de mogelijkheid om de daarin genoemde maximale
termijnen van vergunningsprocedures van één of twee jaar met maximaal
één jaar te verlengen in buitengewone omstandigheden. In Nederland
dient het bevoegd gezag, in de uitgebreide procedure van de WABO,
binnen zes maanden te besluiten. Indien de aanvraag een zeer
ingewikkeld of omstreden onderwerp betreft, kan dit met een redelijke
termijn worden verlengd. Hoewel aan die redelijke termijn geen maximale
periode wordt verbonden, meent het kabinet dat met de nationale
werkwijze aan de richtlijn wordt voldaan.
De richtlijn vereist van lidstaten dat zij een eenvoudigekennisgevingsprocedure voor aansluitingen op het elektriciteitsnet invoeren voor kleinschalige installaties. Daarbij hoeven producenten alleen een kennisgeving
te doen en moet de netbeheerder binnen een maand laten weten of deze
de aansluiting afwijst of een alternatief voorstelt. Lidstaten kunnen er voor
kiezen deze procedure ook te laten gelden voor grotere installaties en voor
repoweringsprojecten waarbij bestaande installaties worden vernieuwd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

12

In Nederland kan een netbeheerder een aanvraag voor een nieuwe
aansluiting op dit moment niet weigeren. Daarmee is de facto deze
beleidsruimte uit de richtlijn ingevuld.
3.5 Garanties van oorsprong
In paragraaf 2 van de toelichting is in algemene zin verwoord waarom de
richtlijn een systeem voor garanties van oorsprong verplicht, welke
soorten garanties van oorsprong reeds bestaan en welke er worden
geïntroduceerd.
De richtlijn biedt de mogelijkheid om ook garanties van oorsprong af te
geven voor energie uit niet-hernieuwbare bronnen. In Nederland is op
verzoek van het parlement reeds een dergelijk systeem ingevoerd voor
elektriciteit uit niet-hernieuwbare bronnen. Dit is gebeurd onder de
noemer certificaten van oorsprong omdat richtlijn 2009/28/EG het begrip
garanties van oorsprong had gereserveerd voor energie uit hernieuwbare
bronnen. Dit systeem is opgezet om te zorgen voor meer transparantie en
om een betrouwbare vergelijking tussen leveranciers mogelijk te maken.
Er is niet gekozen een dergelijk systeem ook in te voeren voor andere
energiedragers omdat de meerwaarde op die markten beperkter zou zijn.
Zoals eerder beschreven onder paragraaf 2.1.2 is nu ook niet gekozen
voor de invoering van certificaten van oorsprong voor waterstof en ander
gas uit niet-hernieuwbare bronnen omdat er nog onvoldoende duidelijkheid is over de beoogde Europese wet- en regelgeving hierover.
Lidstaten konden reeds op basis van de richtlijn 2009/28/EG er voor kiezen
de afgifte van garanties van oorsprong te onderwerpen aan een
minimumcapaciteitslimiet. Het kabinet kiest hier niet voor. In het geval
van elektriciteit zou dit het bovenbedoelde systeem van «full disclosure»
ondergraven. Voor warmte en gas is meestal geen sprake van zeer
geringe capaciteit zodat een minimumcapaciteitslimiet niet substantieel
zou bijdragen aan het beperken van de administratieve lasten. Bovendien
zou dit de marktwerking beperken, aangezien voor geringere hoeveelheden energie uit hernieuwbare bronnen dan geen garanties van
oorsprong worden afgegeven, er geen betrouwbare informatie over de
hernieuwbaarheid aan de afnemers kan worden geboden, noch de waarde
van de garantie van oorsprong te gelde kan worden gemaakt.
Nieuw ten opzichte van richtlijn 2009/28/EG is dat de richtlijn beoogt te
waarborgen dat bij het afgeven van financiële steun rekening wordt
gehouden met de marktwaarde van een garantie van oorsprong. Er
worden diverse mogelijkheden genoemd, waaronder het onmiddellijk
annuleren van een garantie van oorsprong na afgifte. Het kabinet kiest
hier niet voor, omdat dit het systeem van «full disclosure» voor elektriciteit zou ondergraven. Er wordt rekening gehouden met de marktwaarde
van de garanties van oorsprong door daarvoor bij de vaststelling van de
subsidie te corrigeren.
Lidstaten kunnen er nu voor kiezen dat bij installaties van minder dan 50
kW vereenvoudigde informatie op de garantie van oorsprong kan worden
vermeld. Het kabinet zal de mogelijkheden hiertoe serieus bekijken bij de
herziening van Regeling garanties van oorsprong en certificaten van
oorsprong die in 2021 zal plaatsvinden, onder meer voor de uitwerking
van de bepalingen uit dit wetsvoorstel. Dit wetsvoorstel perkt de
mogelijkheden om tot vereenvoudigde informatie te komen niet op
voorhand in. Vanwege het technische karakter van deze optie is er niet
voor gekozen om dit op wetsniveau in te vullen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

13

De richtlijn geeft de mogelijkheid om criteria in te voeren voor de wijze
waarop elektriciteitsleveranciers garanties van oorsprong gebruiken bij
hun verplichting uit de richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en
de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de
interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van Richtlijn 2003/54/EG
(PbEU L 211) om op de elektriciteitsrekening informatie te vermelden over
de geleverde energie en de totale energiemix van de leverancier. Hier is
bij de implementatie van de richtlijn 2009/28/EG niet voor gekozen, omdat
de bestaande verplichtingen voldoende waarborgen dat de geboden
informatie transparant is.
3.6 Zelfverbruikers van hernieuwbare energie en hernieuwbare-energiegemeenschappen
De productie en opslag van hernieuwbare energie door eindafnemers
voor eigen verbruik en verkoop van het overschot, alsmede de participatie
van lokale partijen in zulke activiteiten, dragen bij aan het draagvlak voor
de groei van hernieuwbare energie. Dit kan ook leiden tot meer investeringen, meer keuze voor de consument en meer participatie in de
energietransitie. Daarom zijn in de richtlijn bepalingen opgenomen om
zulke eindafnemers en lokale partijen te faciliteren en ongerechtvaardigde
belemmeringen weg te halen. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen
zelfverbruikers van hernieuwbare energie, zijnde individuele eindafnemers van hernieuwbare elektriciteit, en hernieuwbareenergiegemeenschappen, zijnde juridische entiteiten waarvan de
aandeelhouders of leden burgers, mkb-bedrijven of lokale overheden zijn.
De activiteiten mogen niet de primaire commerciële activiteit van de
zelfverbruikers van hernieuwbare energie zijn en het hoofddoel van
hernieuwbare-energiegemeenschappen mag niet het realiseren van winst
zijn.
De richtlijn geeft de ruimte om in bepaalde gevallen tarieven en vergoedingen op te leggen voor ter plaatse opgewekte elektriciteit die ook op de
locatie van de zelfverbruiker van hernieuwbare energie wordt verbruikt.
Vooralsnog heeft het kabinet hier niet voor gekozen, omdat dit het minder
aantrekkelijk zou maken om energie op de eigen locatie te gebruiken
terwijl dat wel maatschappelijke voordelen heeft. Naast de hiervoor
genoemde voordelen wordt het elektriciteitsnet hierdoor minder belast.
De richtlijn geeft ook de mogelijkheid om onderscheid te maken tussen
individuele zelfverbruikers van hernieuwbare energie en gezamenlijk
optredende zelfverbruikers van hernieuwbare energie die zijn gevestigd in
hetzelfde gebouw of appartementencomplex. Het kabinet heeft hier om
dezelfde redenen als bij de voorgaande keuze vooralsnog niet voor
gekozen.
De richtlijn definieert zelfverbruikers als eindgebruikers die op de eigen
locatie voor eigen verbruik hernieuwbare elektriciteit opwekken en mogen
opslaan en verkopen. De richtlijn geeft de mogelijkheid om toe te staan
dat zij dat ook op andere locaties doen. Daarmee zouden ze ook op die
andere locaties de rechten moeten krijgen op hetgeen voor zelfverbruikers
is bepaald in de richtlijn. Het betreft onder meer het recht op een beloning
voor de elektriciteit die zij aan het net leveren die een afspiegeling is van
de marktwaarde. Het kabinet heeft hier niet voor gekozen omdat de
uitvoerbaarheid hiervan complex zou zijn en omdat er voldoende andere
mogelijkheden zijn om geschikte locaties te benutten voor de groei van
hernieuwbare energie.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

14

De richtlijn stelt dat lidstaten kunnen bepalen dat hernieuwbareenergiegemeenschappen moeten openstaan voor grensoverschrijdende
deelname. Het kabinet ziet geen aanleiding om dit te verplichten. Dit is
reeds een mogelijkheid.
Bij het opstellen van de beoogde Energiewet en de beoogde Wet
collectieve warmtevoorziening wordt erop gelet dat geen ongerechtvaardigde belemmeringen worden geïntroduceerd voor zelfverbruikers van
hernieuwbare energie en hernieuwbare-energiegemeenschappen.
3.7 Integratie van hernieuwbare energie in verwarming en koeling
De richtlijn verplicht lidstaten het aandeel hernieuwbare energie in
verwarming en koeling te laten groeien met gemiddeld 1,3 procentpunt
per jaar. Dit kan worden beperkt tot 1,1 procentpunt indien restwarmte- en
koude (van fossiele herkomst) niet wordt gebruikt. De Nederlandse
vertaling van de richtlijn gebruikt overigens de term afvalwarmte en
-koude, maar in Nederland is het gebruikelijk van restwarmte en -koude te
spreken, waarbij de definitie wel hetzelfde is. Het kabinet kiest ervoor de
inzet van restwarmte en -koude wel mee te tellen. Er wordt reeds op
diverse plekken restwarmte ingezet, bijvoorbeeld van een raffinaderij of
datacenter. In het Klimaatakkoord is voorzien dat restwarmte een
significante bijdrage levert aan de warmtetransitie, door levering vanuit
de industrie aan de gebouwde omgeving en de glastuinbouw. Deze
restwarmte telt dan overigens alleen mee voor het streefdoel van 1,3
procentpunt groei per jaar, niet voor het overkoepelende doel van in ieder
geval 27% hernieuwbare energie in 2030.
De richtlijn heeft oog voor structurele belemmeringen die het realiseren
van het streefdoel kunnen bemoeilijken. Voor Nederland is relevant dat
een hoog aandeel aardgas wordt genoemd als factor die van invloed kan
zijn op de kosteneffectiviteit van maatregelen om de inzet van
hernieuwbare energie voor verwarming en koeling te laten groeien.
Lidstaten kunnen met zulke factoren rekening houden; als dat leidt tot een
lagere gemiddelde jaarlijkse toename moet hierover worden gerapporteerd. Het kabinet ziet geen aanleiding ons hoge aandeel aardgas als
argument te gebruiken om op voorhand af te stappen van het streven van
1,3 procentpunt groei per jaar. Met de afspraken in het Klimaatakkoord
wordt weliswaar primair gestuurd op broeikasgasemissiereductie, een
eerste analyse laat een toename van hernieuwbare warmte en koude tot
2030 zien waarmee 1,3 procentpunt groei gemiddeld per jaar binnen de
bandbreedte valt.2 Wel zal de groei non-lineair zijn vanwege de
aanloopfase van de lokale warmteplannen en vanwege de aard van
grootschalige projecten voor hernieuwbare energie die schoksgewijs
worden opgeleverd.
De richtlijn biedt de optie om maatregelen te bepalen en actoren aan te
wijzen die verplicht worden om die maatregelen te treffen om bij te
dragen aan de groei van hernieuwbare warmte en koude. Het kabinet kiest
hier niet voor, omdat het primair wil sturen op broeikasgasreductie en niet
primair op het aandeel hernieuwbare energie.
Ten aanzien van stadsverwarmings- en koelingssystemen bevat de
richtlijn diverse voorschriften die erop zijn gericht de energie-efficiëntie en
het aandeel hernieuwbare energie te stimuleren. Lidstaten hoeven niet
aan alle voorschriften te voldoen als stadsverwarmings- en koelingssystemen slechts een klein aandeel van de warmte- en koudevoorziening
betreffen danwel als de stadsverwarmings- en koelingssystemen
2

PBL, 2019, Effecten van het Klimaatakkoord op het fossiel en hernieuwbaar energieverbruik in
2030.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

15

grotendeels al efficiënt zijn. Op basis van een analyse van de beschikbare
informatie over stadsverwarmings- en koelingssystemen kan worden
vastgesteld dat Nederland voldoet aan de voorwaarde dat meer dan 90%
van de verkochte stadsverwarming- en koeling wordt geleverd vanuit
stadsverwarmings- en koelingssystemen die nu of uiterlijk in 2025
efficiënt zijn of een kleiner ingangsvermogen hebben dan 20 MW. Daarom
hoeft Nederland zich niet in te spannen om het aandeel hernieuwbare
energie in zulke systemen te verhogen. Overigens zal de in de beoogde
Wet collectieve warmtevoorziening opgenomen verplichting tot verduurzaming van warmtenetten naar verwachting wel als effect hebben dat het
aandeel hernieuwbare energie in stadsverwarmingssystemen sterk groeit.
Evenmin hoeft Nederland een uitstapmogelijkheid te bieden voor
afnemers van niet-efficiënte systemen. Overigens bevat de Warmtewet
een generieke mogelijkheid voor afnemers om de leveringsovereenkomst
te ontbinden.
3.8 Integratie van hernieuwbare energie in vervoersector
De richtlijn verplicht lidstaten in 2030 ten minste een aandeel van 14%
hernieuwbare energie in het eindverbruik van energie in de (weg- en
spoor-)vervoersector te realiseren. In de richtlijn 2009/28/EG lag dit nog op
10% in 2020. Nieuw is dat is voorgeschreven dat het realiseren van dit
aandeel dient te gebeuren door een verplichting op te leggen aan
brandstofleveranciers. In Nederland is een dergelijke verplichting reeds
ingevoerd en zijn de noodzakelijke aanpassingen als gevolg van de
richtlijn verwerkt in het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet milieubeheer in verband met de implementatie van Richtlijn (EU) 2018/2001 of
worden verwerkt in onderliggende regelgeving. De Staatssecretaris van
Infrastructuur en Waterstaat is verantwoordelijk voor het onderdeel
vervoer. Hieronder wordt voor de volledigheid toegelicht hoe door de
Staatssecretaris wordt omgegaan met de beleidsruimte die de richtlijn
geeft.
Lidstaten kunnen er voor kiezen van deze verplichting vrijstelling te
verlenen aan, of onderscheid te maken tussen, verschillende brandstofleveranciers en verschillende energiedragers. In Nederland is er voor
gekozen leveranciers van elektriciteit aan vervoer vrij te stellen, omdat er
al op de vergroting van het aandeel hernieuwbare elektriciteit in de
maatschappij als geheel wordt gestuurd. Ook is er voor gekozen leveranciers vrij te stellen die minder dan 500.000 liter minerale oliën leveren, om
de administratieve lasten te beperken.
Nieuw is dat lidstaten er voor kunnen kiezen om brandstoffen op basis
van hergebruikte koolstof in aanmerking te nemen om mee te tellen voor
het minimumaandeel hernieuwbare energie in vervoer. Deze tellen niet
mee voor het overkoepelende aandeel hernieuwbare energie. Het kabinet
kiest hier niet voor, omdat het deze brandstoffen niet ziet als
hernieuwbare energie.
Binnen het minimumaandeel van 14% dient een oplopend aandeel te
worden geproduceerd uit geavanceerde biobrandstoffen. Ook daar
kunnen bepaalde leveranciers van worden vrijgesteld, Voor leveranciers
van elektriciteit is deze keuze niet aan de orde omdat die reeds zijn
vrijgesteld van de verplichting. Voor andere leveranciers wordt hiervoor
niet gekozen. De nationale systematiek biedt de ruimte om als leverancier
desgewenst niet zelf geavanceerde biobrandstoffen op de markt te
brengen maar door middel van het handelen in hernieuwbare brandstofeenheden aan het aandeel geavanceerde biobrandstoffen te voldoen.
Daarmee kan het nationale aandeel geavanceerde biobrandstoffen op de
meest kosteneffectieve wijze worden behaald.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

16

De richtlijn geeft een maximumaandeel van brandstoffen die worden
gemaakt van voedsel- en voedergewassen, zowel voor het hoofddoel
inzake hernieuwbare energie als voor de doelstelling voor de vervoersector. Dat maximumaandeel is één procentpunt hoger dan het aandeel
van dergelijke brandstoffen in het eindverbruik van energie in de weg- en
spoorvervoersectoren in 2020, met een maximum van 7% van dat
eindverbruik. De richtlijn geeft de keuze een lager maximumaandeel te
hanteren. Het kabinet kiest er voor om in de vervoersector een lager
maximumaandeel te hanteren. Conform de afspraak in het Klimaatakkoord wordt dit gemaximeerd op het aandeel in 2020. Het kabinet heeft
nog niet besloten of ook voor het hoofddoel inzake hernieuwbare energie
een lager maximumaandeel wordt gehanteerd. Naar verwachting zal het
lagere maximum in de vervoersector ertoe leiden dat ook voor het
hoofddoel het maximum niet wordt bereikt. Bij de uitwerking van het
duurzaamheidskader biogrondstoffen zoals aangekondigd in het
Klimaatakkoord, zal worden besloten of ook voor de inzet buiten vervoer
een lager maximum wordt gehanteerd.
De richtlijn geeft ook de keuze om een onderscheid te maken tussen
brandstoffen die worden geproduceerd uit genoemde gewassen, rekening
houdend met het effect van indirecte veranderingen in landgebruik. Het
kabinet kiest er voor om voor dit onderscheid aan te sluiten bij het
gestelde in artikel 26.2 van de richtlijn. De Europese Commissie heeft op
grond van dat artikel in gedelegeerde handeling EU/2019/807 vooralsnog
alleen palmolie als zodanig aangemerkt. Conform de motie Schonis3
wordt in de Wet milieubeheer verankerd dat geen grondstoffen met een
hoog risico op indirect landgebruik mogen worden ingezet. Het kabinet zal
zich conform genoemde motie inspannen om ook sojaolie aan te merken
als een grondstof met een hoog risico, en zal brandstofleveranciers wijzen
op de afspraak uit het Klimaatakkoord waarin zij toezeggen dat de huidige
praktijk waarin geen palm- en sojaolie wordt ingezet voor biobrandstoffen
wordt voortgezet.
De richtlijn stelt een maximum aan de mate waarin brandstoffen van een
bepaalde categorie grondstoffen mogen meetellen voor het minimumaandeel van 14% in de vervoersector. Dit maximum geldt niet voor het
hoofddoel inzake hernieuwbare energie. Deze categorie bestaat nu uit
gebruikte bak- en braadolie, en dierlijke vetten categorie 1 en 2. De
lidstaten mogen dit maximum aanpassen op grond van de beschikbaarheid van grondstoffen. Het kabinet kiest ervoor om dit niet te doen.
3.9 Duurzaamheids- en broeikasgasemissiereductiecriteria voor biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen
De richtlijn stelt voorwaarden aan de inzet van biomassa als hernieuwbare
bron voor energie. De set voorwaarden betreft duurzaamheidscriteria aan
de herkomst van de biomassa, een minimale broeikasgasemissiereductie
over de hele keten van teelt tot en met gebruik, alsmede een minimale
efficiëntie van de productie-installatie. Het voldoen aan deze criteria wordt
verplicht gesteld vanaf bepaalde vermogensgrenzen van de productieinstallatie en deels vanaf bepaalde momenten. Er zijn ten opzichte van
richtlijn 2009/28/EG criteria toegevoegd voor agrarische reststromen en
bos; de criteria inzake goede landbouw- en milieucondities zijn vervallen.
Ook gaan er voorwaarden gelden voor vaste biomassa en gasvormige
biomassa voor andere toepassingen dan vervoer. Wel wordt voor die
biomassa de mogelijkheid geboden om naast de verplichte criteria uit de
richtlijn ook nationaal aanvullende criteria te (blijven) stellen. De
bepalingen over bewijsvoering voor het voldoen aan de duurzaamheid3

Kamerstukken II 2019/20, 31 305, nr. 300.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

17

en broeikasgasemissiecriteria zijn verfijnd ten opzichte van de richtlijn
2009/28/EG. Nieuw zijn bovendien de verplichtingen om te zorgen dat
informatie over de geografische oorsprong en de typen biomassagrondstoffen openbaar wordt gemaakt en om te zorgen voor toezicht op de
werking van de certificeringsorganen die in het kader van een vrijwillig
systeem onafhankelijke audits uitvoeren inzake het voldoen aan de
biomassacriteria.
Duurzaamheid van biomassa is een gezamenlijke beleidsverantwoordelijkheid van de Staatssecretaris van Infrastructuur en Waterstaat en de
Minister van Economische Zaken en Klimaat. De implementatie van de
voorwaarden voor de toepassing van biomassa voor energie is een
verantwoordelijkheid van de Minister van Economische Zaken en Klimaat,
behoudens voor de toepassing in vervoer. Dit laatste wordt geïmplementeerd door wijziging van de Wet milieubeheer en onderliggende regelgeving. Hieronder worden de beleidskeuzes toegelicht.
Lidstaten kunnen in het geval van installaties die vaste of gasvormige
biomassa als input gebruiken er voor kiezen de duurzaamheids- en
broeikasgascriteria toe te passen op biomassa gebruikt in installaties met
een lager vermogen dan het vermelde minimale vermogen. Het kabinet
maakt gebruik van deze mogelijkheid om de naar aanleiding van het
Energieakkoord afgesproken eisen in de Regeling conformiteitsbeoordeling vaste biomassa voor energietoepassingen te kunnen blijven
vereisen in de Regelingen aanwijzing categorieën duurzame energieproductie en klimaattransitie vanaf een lager installatievermogen. Met de
uitwerking van het duurzaamheidskader biogrondstoffen (Kamerstukken
II, 2020/21, 32 813, nr. 617) zal deze keuzemogelijkheid mogelijk breder
worden ingevuld.
Lidstaten kunnen strengere energie-efficiëntie-eisen toepassen. Het
kabinet kiest hier niet voor, omdat het primair wil sturen op de broeikasgasemissiereductie en niet primair op de efficiëntie van installaties.
Lidstaten kunnen aanvullende criteria voor biomassabrandstoffen
vaststellen. Het kabinet maakt gebruik van deze mogelijkheid om de naar
aanleiding van het Energieakkoord afgesproken eisen voor vaste
biomassa te kunnen blijven vereisen middels de in voorgaande alinea
genoemde regelingen.
De richtlijn geeft voorschriften ten aanzien van de bewijsvoering dat aan
de criteria voor biomassa wordt voldaan. Een gebruikelijke werkwijze is de
inzet van private of publieke certificatie- of verificatiesystemen. De
Europese Commissie kan op verzoek dergelijke systemen goedkeuren.
Lidstaten kunnen nationale systemen instellen en deze aanmelden voor
goedkeuring. In Nederland is voor de nationale criteria voor vaste
biomassa een nationaal systeem ingesteld (neergelegd in het Besluit
conformiteitsbeoordeling vaste biomassa voor energietoepassingen).
Bezien zal worden welke aanpassingen nodig zijn om te voldoen aan de
bepalingen uit de richtlijn. Daarmee wordt gebruik gemaakt van de
keuzemogelijkheid een nationaal systeem in te stellen. Het kabinet kiest er
vooralsnog niet voor dit systeem aan te melden voor goedkeuring door de
Europese Commissie, omdat het systeem primair is bedoeld voor de inzet
van biomassa in Nederland. Een dergelijke goedkeuring zou vooral nuttig
zijn om het systeem te kunnen gebruiken in andere landen.
De richtlijn bevat standaardwaarden voor de berekening van de broeikasgasemissiereductie van diverse soorten biomassa en productiewijzen.
Lidstaten kunnen verslagen indienen met informatie over de broeikasgasemissies bij de teelt die afwijken van bedoelde standaardwaarden, zodat
de Europese Commissie die kan goedkeuren voor gebruik. Het kabinet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

18

maakt hier vooralsnog geen gebruik van omdat er geen informatie
beschikbaar is die hier aanleiding toe geeft.
4. Regeldruk
Dit wetsvoorstel breidt de mogelijkheid tot uitgifte van garanties van
oorsprong uit naar nieuwe energiedragers, te weten gassen uit
hernieuwbare bronnen niet zijnde groen gas. De certificering van deze
nieuwe energiedragers gebeurt op een vergelijkbare manier met de te
certificeren energiedragers elektriciteit, warmte en groen gas. De
relevante bepalingen voor de uitgifte van garanties van oorsprong volgen
uit de Regeling garanties van oorsprong en certificaten van oorsprong.
Momenteel vindt er nog niet of nauwelijks productie van gassen niet
zijnde groen gas uit hernieuwbare bronnen plaats, de markt hiervoor is
nog volop in ontwikkeling. Het aantal producenten zal de komende jaren
toenemen naarmate het belang van hernieuwbare energie sterk toeneemt.
Het is niet met zekerheid te zeggen of deze toekomstige producenten
nieuwe entiteiten zullen zijn of partijen die zich nu reeds bezighouden met
de productie van andere hernieuwbare energiedragers. In dat laatste
geval zijn de betreffende partijen al bekend met het functioneren van het
systeem van garanties van oorsprong, hetgeen de implementatie
versoepelt.
Voor de meeste gebruikers van het systeem van garanties van oorsprong
blijven de informatieverplichtingen gelijk, de uitbreiding raakt alleen
partijen die zich bezig gaan houden met de productie van de toegevoegde
energiedragers. De kosten als gevolg van de regeling worden geheel
beschouwd als administratieve lasten. Inhoudelijke nalevingskosten zijn
derhalve niet aan de orde.
Voor het verstrekken van informatie wordt zoveel mogelijk gebruik
gemaakt van bestaande structuren binnen de energiesector (bijvoorbeeld:
gegevensverstrekking inzake productie in het geval dat de energie op een
openbaar net wordt geleverd). Desalniettemin dient een aantal aanvullende eisen worden gesteld. In het bijzonder de keuring van de installatie
(eens per vijf jaar). Indien een meetrapport moet worden opgesteld
(afhankelijk van het type installatie) dient dat te gebeuren conform een
goedgekeurd (eenmalig voor de duur van vijf jaar, per productie-installatie
op te stellen) meetprotocol.
Het is nog onduidelijk wat het aandeel MKB en microbedrijven is binnen
de relevante markten. Binnen het bestaande systeem voor garanties van
oorsprong bestaat circa 90% van de betrokken partijen uit MKB en
microbedrijven. Het is de verwachting dat dit aandeel voor de nieuw
toegevoegde energiedragers lager uitpakt, omdat de meeste investeringen in deze nieuwe markten van grotere bedrijven verwacht worden.
In de ontwerpfase van dit wetsvoorstel is de mkb-toets uitgevoerd. Het
doel van de mkb-toets is om ondernemers uit het midden- en kleinbedrijf
zo vroeg mogelijk te betrekken bij de totstandkoming van nieuwe wet- en
regelgeving en ervoor te zorgen dat deze voor het mkb werkbaar en
uitvoerbaar is en met zo min mogelijk regeldruk gepaard gaat. De
mkb-toets is uitgevoerd door middel van een panelgesprek met producenten en leveranciers van koude en ander gas uit hernieuwbare bronnen
die in afstemming met Stichting ONL voor Ondernemers zijn uitgenodigd.
Allereerst bleek uit het gesprek dat de ondernemers behoefte hadden aan
meer sturing vanuit de rijksoverheid op de ontwikkeling van de markt
voor deze energiedragers. Hierbij ging het hen overigens niet alleen om
certificering door middel van garanties van oorsprong, ook de bredere

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

19

wet- en regelgeving en beschikbare subsidies speelden daarbij een rol. Uit
het gesprek kwam daarnaast naar voren dat het wetsvoorstel geen
concrete hindernissen opwerpt voor hun bedrijfsvoering, omdat het
wetsvoorstel de uitgifte van garanties van oorsprong niet verder
specificeert. Om ervoor te zorgen dat bij de relevante aanpassingen in de
Regeling garanties van oorsprong en certificaten van oorsprong de positie
van het relevante MKB in beeld is, zal ook dan weer toetsing plaatsvindt
door middel van consultatie of een MKB-gesprek.
De hieronder berekende lasten gaan uit van 50 ingeschreven productieinstallaties op basis van de historische inschrijvingen voor de productie
van groen gas. Voor de verdere ontwikkeling zijn twee scenario’s leidend:
een laag scenario waarin de 50 productie-installaties over vijf jaar
toenemen tot 100, en een hoog scenario waarin het aantal inschrijvingen
zich na het eerste jaar elk jaar verdubbelt tot 800. Het aantal handelaren
begint initieel op 10 en ontwikkelt zich in beide scenario’s vergelijkbaar
met het aantal ingeschreven productie-installaties: in het lage scenario
neemt deze lineair toe naar 50 over vijf jaar, in het hoge scenario
verdubbelt het aantal over vijf jaar tot 160.
Eenmalige lasten
Indien een installatie nog niet is geregistreerd, dient de producent een
aanvraagformulier in te vullen. Het invullen van dit formulier zal ongeveer
een half uur in beslag nemen. Bij een uurtarief van € 54 zijn de lasten van
het invullen van deze verklaring circa € 27 per aanvrager. 30 minuten
maal € 54 /uur maal 50 rechtspersonen = € 1.050.
Daarnaast bestaan er eenmalige lasten voor de partijen die als handelaar
wensen deel te nemen aan het systeem. Vóór het openen van een
rekening voor garanties van oorsprong waarop GvO’s kunnen worden
geboekt en waarvandaan transacties kunnen worden verricht, dient de
rekeninghouder een aantal gegevens te verstrekken, zoals bepaald in
artikel 3 van de Regeling garanties van oorsprong en certificaten van
oorsprong. Voor het verstrekken van deze gegevens en het invullen van
de benodigde papieren kan rekening worden gehouden met een tijdsinzet
van maximaal 4 uur, hetgeen gelijk staat aan € 216 (4 uur * € 54) per
rekeninghouder. De totale eenmalige lasten zijn 4 uur maal € 54 /uur maal
10 handelaren = € 2.160.
Terugkerende kosten
Meetprotocol
Indien een meetprotocol conform artikel 7 van de Regeling garanties van
oorsprong en certificaten van oorsprong moet worden opgesteld
(afhankelijk van het type installatie) en goedgekeurd door een meetverantwoordelijke, zal het opstellen en de beoordeling hiervan door de
meetverantwoordelijke afhankelijk van de aard en complexiteit van de
installatie tussen twee en vier dagen (à 8 werkuren) nodig zijn. Tegen een
uurtarief van € 100 betekent dit een eenmalige last van circa € 1.600 tot
€ 3.200,– per installatie. Deze kosten dienen te worden betaald door de
producent. Het meetprotocol wordt eenmalig opgesteld voor een termijn
van maximaal vijf jaar.
Meetrapporten
De opstelling van maandelijkse meetrapporten voor zover dat volgt uit
artikel 10 van de Regeling garanties van oorsprong en certificaten van
oorsprong brengt kosten met zich mee. Voor de gangbare installaties
geldt dat voor het opstellen en indienen van de (per kalenderjaar

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

20

gebundelde) maandelijkse meetrapporten een bedrag kan worden
geraamd van maximaal € 216 (4 uur * € 54) per maand.
Voor het opstellen en indienen van een jaarlijkse assurancerapport door
een accountant, teneinde te voldoen aan het bepaalde in artikel 17 van de
Regeling garanties van oorsprong en certificaten van oorsprong, wordt
een tijdsinzet van vier tot zes dagen (à 8 werkuren) geraamd en daarmee
corresponderend een bedrag geraamd van € 3.200 – 4.800 (32 – 48 uur *
€ 100) per productie-installatie. Deze verplichting is alleen van toepassing
indien biomassa wordt gebruikt als hernieuwbare energiebron. Het is
onbekend voor welk aandeel van de productie-installaties dit aan de orde
zal zijn. Gelet op de geluiden in de markt wordt voor deze paragraaf
uitgegaan van 25%.
Opsomming lasten
De berekening van de inschatting van de totale administratieve lasten
volgt nu op basis van de meetprotocollen die productie-installaties
moeten opstellen en meetrapporten die ze moeten insturen. Er wordt
onderscheid gemaakt tussen de eenmalige lasten en de jaarlijks terugkerende (structurele) lasten.
Onderstaande berekeningen gaan uit van 50 productie-installaties voor
ander gas uit hernieuwbare bronnen.
Eenmalige administratieve lasten:
– Registratiekosten (vaststelling installatie): € 1.050 eenmalig.
– Verstrekking gegevens rekeninghouder: € 2.160 eenmalig.
– De totale kosten van registratie zijn over een periode van vijf jaar dus
gemiddeld € 642 per jaar.
Meetprotocol:
– Circa 50 productie-installaties voor ander gas uit hernieuwbare
bronnen à € 1.600 – 3.200 = € 80.000 – 160.000 eens per 5 jaar.
– De totale kosten van het meetprotocol komen hiermee op circa
€ 16.000 – 32.000 per jaar.
Meetrapport:
– Circa 50 productie-installaties voor ander gas uit hernieuwbare
bronnen à € 216 per maand = € 10.800 per maand.
– De totale kosten van het opmaken en insturen van het meetrapport
komen op € 129.600 per jaar.
Circa 13 installaties moeten een assurancerapport laten maken: 13 *
€ 3.200 – 4.800 = € 41.600 – 62.400 per jaar.
De totale gemiddelde jaarlijkse administratieve lasten bedragen dus:
– Registratiekosten (vaststelling installatie): € 642
– Meetprotocol 1/5 * € 120.000: € 24.000
– Meetrapport: € 129.600
– Assurancerappport: € 52.000
De totale gemiddelde administratieve lasten komen hiermee op:
€ 206.242. Per installatie zijn de gemiddelde administratieve lasten per
jaar: € 4.125.
In de twee hypothetische toekomstscenario’s komen deze gemiddelde
administratieve lasten vervolgens uit op circa € 415.000 per jaar (laag
scenario) en € 3.300.000 per jaar (hoog scenario). De gemiddelde lasten
per installatie blijven gelijk.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

21

Het wetsvoorstel is voorgelegd aan het Adviescollege Toetsing Regeldruk
(ATR). Het college heeft twee adviespunten aangedragen4.
Het eerste advies is om invulling te geven aan de beleidsruimte die de
richtlijn geeft in artikel 19 lid 7 om in geval van installaties kleiner dan 50
kW vereenvoudigde informatie op de garanties van oorsprong te
vermelden. In navolging van dit advies is in paragraaf 3.5 van het
algemeen deel van de toelichting verduidelijkt dat de mogelijkheden
hiertoe serieus zullen worden bekeken bij de herziening van de Regeling
garanties van oorsprong en certificaten van oorsprong. Het zou betekenen
dat de producent minder gegevens hoeft door te geven bij zijn aanvraag
voor garanties van oorsprong. De verwachting is dat dit in de praktijk kan
leiden tot een beperkte lastenreductie. Het kabinet is van oordeel dat dit
een technisch aspect betreft dat niet op wetsniveau invulling behoeft. De
daadwerkelijke regeldrukeffecten hiervan zullen, mocht het kabinet hiertoe
besluiten, in de toelichting van de betreffende regeling worden
beschreven.
Het tweede advies is om de administratieve lasten niet alleen als totaal
weer te geven, maar tevens per installatie. Dit advies is ter harte genomen
en heeft geleid tot aanpassing van deze paragraaf.
5. Uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid
Het wetsvoorstel is voorgelegd aan de Autoriteit Consument en Markt
(ACM) voor een toets op uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid. De ACM
heeft drie adviespunten aangedragen5.
Het eerste advies is geen onderscheid te maken tussen garanties van
oorsprong voor koude uit hernieuwbare bronnen en garanties van
oorsprong voor warmte uit hernieuwbare bronnen, omdat dit niet
uitvoerbaar en handhaafbaar zou zijn. Het kabinet neemt dit advies over.
In de beoogde Wet collectieve warmtevoorziening zullen de garanties van
oorsprong voor warmte uit hernieuwbare bronnen, zoals nu gedefinieerd
in de Warmtewet, worden vervangen door garanties van oorsprong voor
thermische energie uit hernieuwbare bronnen. Het wetsvoorstel is op dit
punt aangepast ten opzichte van de versie waarop de ACM heeft
geadviseerd.
Het tweede advies is om artikel 8, tweede lid, weg te laten, zodat de ACM
niet de bevoegdheid krijgt om metingen te verrichten of te doen
verrichten en actoren dit moeten gedogen. Het kabinet neemt dit advies
niet over. De betreffende bepaling is reeds opgenomen in artikel 16 van de
Warmtewet. De bepaling bevat geen verplichting voor de ACM om in alle
gevallen metingen te (doen) verrichten, maar slechts een bevoegdheid die
ten dienste staat van de taak om toezicht te houden op de naleving van
het bepaalde bij of krachtens deze wet. Daarmee is de ACM gerechtigd om
dit naar eigen inzicht in te zetten voor risicogebaseerd toezicht. Metingen
kunnen van belang zijn om te kunnen controleren of daadwerkelijk sprake
is van een bepaald gas of van een vloeistof van een bepaalde temperatuur. Metingen kunnen tevens van belang zijn om te controleren of van
een inrichting om te meten terecht is vastgesteld dat deze geschikt is voor
de meting van de betreffende energie uit hernieuwbare bronnen.
Het derde advies is om de Minister alsmede de partijen die taken van de
Minister in mandaat uitvoeren uit te sluiten van toezicht. Het kabinet
neemt dit advies over.

4
5

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer
Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

22

II. ARTIKELEN
Artikel 1
In dit artikel zijn de begripsbepalingen opgenomen. Hierbij is zo veel als
mogelijk aansluiting gezocht bij relevante bepalingen uit de Elektriciteitswet 1998, Gaswet, Warmtewet en de Wet implementatie EU-richtlijnen
energie-efficiëntie. Hieronder worden de begripsbepalingen van artikel 1
nader toegelicht waarvoor het voorgaande niet het geval is.
ander gas uit hernieuwbare bronnen
Deze begripsbepaling definieert het begrip «ander gas uit hernieuwbare
bronnen». Het is complementair aan de definitie voor «gas uit
hernieuwbare energiebronnen» in artikel 1, onderdeel as, jo. onderdeel b,
subonderdeel 2, van de Gaswet. Uit artikel 1, onder b, subonderdeel 2,
derde streepje, van de Gaswet volgt dat hernieuwbaar gas in kader van
die wet moet voldoen aan de specificaties van aardgas zodat het in het
aardgasnet kan worden ingevoed. Hiervan is sprake als een gas in
hoofdzaak bestaat uit methaan of een andere stof die vanwege haar
eigenschappen aan methaan gelijkwaardig is en voor zover het mogelijk
en veilig is deze stof door het aardgasnet te transporteren. Een gas of
gasmengsel dat voldoet aan de specificaties onder de Regeling gaskwaliteit is in elk geval een «gas» in de zin van de Gaswet. Dit is bijvoorbeeld
het geval bij groen gas. Groen gas is biogas dat is opgewerkt en daardoor
dezelfde kwalificaties en eigenschappen heeft als aardgas. De richtlijn
gaat uit van een brede definitie van hernieuwbare energie en daarmee
ook van hernieuwbaar gas. Hieronder valt bijvoorbeeld ook waterstof,
syngas en biogas. Dit wetsvoorstel is van toepassing op hernieuwbaar
gas dat niet onder de Gaswet valt, zodat ook voor dergelijk gas een
garantie van oorsprong verkregen kan worden.
Daarnaast verschilt de definitie ten opzichte van de Gaswet om conversie
mogelijk te maken. Daarom is bepaald dat zowel gas dat is geproduceerd
met hernieuwbare bronnen (bijvoorbeeld biogas) als gas dat is geproduceerd met energie uit hernieuwbare bronnen (bijvoorbeeld waterstof dat
is geproduceerd met hernieuwbare elektriciteit die is opgewekt uit
windenergie) onder de definitie «ander gas uit hernieuwbare bronnen»
valt. Zie over conversie verder paragraaf 2.3 van het algemeen deel van
de toelichting.
conversie
Met conversie wordt het omzetten van een hernieuwbare energievorm in
een andere hernieuwbare energievorm bedoeld. Bijvoorbeeld wanneer
een producent met hernieuwbare elektriciteit hernieuwbare warmte
opwekt. Zie over conversie verder paragraaf 2.3 van het algemeen deel
van de toelichting.
energie uit hernieuwbare bronnen
Met deze begripsbepaling wordt verhelderd dat energie uit hernieuwbare
bronnen zowel betrekking heeft op energie die is opgewekt uit een
hernieuwbare energiebron als conversie, dat wil zeggen energie die is
opgewekt met gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen. Zie over
conversie verder paragraaf 2.3 van het algemeen deel van de toelichting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

23

garantie van oorsprong voor ander gas uit hernieuwbare bronnen
Voor een toelichting op de begripsbepaling garanties van oorsprong voor
ander gas uit hernieuwbare bronnen wordt verwezen naar paragraaf 2.1.2
van het algemeen deel van de toelichting.
hernieuwbare bronnen
Hernieuwbare bronnen zijn de bronnen waaruit hernieuwbare energie is
opgewekt. In artikel 2, eerste onderdeel, van de richtlijn staat de definitie
voor hernieuwbare energie. Het betreft energie uit hernieuwbare
niet-fossiele bronnen, namelijk windenergie, zonne-energie (thermische
zonne-energie en fotovoltaïsche energie) en geothermische energie,
omgevingsenergie, getijdenenergie, golfslagenergie en andere energie uit
de oceanen, waterkracht, en energie uit biomassa, stortgas, gas van
rioolzuiveringsinstallaties, en biogas.
productie-installatie
Voor het begrip productie-installatie wordt aangesloten bij de begripsbepaling voor productie-installatie in de Regeling garanties van oorsprong
en certificaten van oorsprong. Onder die begripsbepaling vallen echter
ook productie-eenheden die zijn aangesloten op een in Nederland of
binnen de Nederlandse exclusieve economische zone gelegen net. Het
voornemen is om per 1 januari 2021 in de regeling dat deel te laten
vervallen. Uit de definitie van producent en de wettelijke bepalingen over
garanties van oorsprong in de Elektriciteitswet 1998 en Gaswet volgt
namelijk dat een producent in Nederland gevestigd moet zijn om voor
garanties en certificaten van oorsprong in aanmerking te kunnen komen.
Dat betekent dat productie-installaties net over de grens in België en
Duitsland, maar aangesloten op een Nederlandse net, wel zouden kunnen
voldoen aan de definitie van productie-installatie, maar alsnog geen
garanties van oorsprong kunnen ontvangen. Om die reden is besloten om
dit onderdeel van de definitie van productie-installatie aan te passen,
zodat niet onbedoeld de suggestie kan worden gewekt dat dergelijke
productie-installaties voor Nederlandse certificaten in aanmerking zouden
kunnen komen.
Artikel 2
Het voorgestelde artikel 2 bepaalt dat garanties van oorsprong voor ander
gas uit hernieuwbare bronnen de enige manier zijn om bij uitsluiting te
garanderen dat een geproduceerde hoeveelheid energie is opgewekt uit
hernieuwbare bronnen.
Artikel 3
Het voorgestelde artikel 3 wijst de Minister als verantwoordelijke aan voor
het ontwikkelen en beheren van een systeem van garanties van oorsprong
voor ander gas uit hernieuwbare bronnen.
Het eerste lid belast de Minister met de ontwikkeling en het beheer van
een elektronisch systeem voor de uitgifte en inname van garanties van
oorsprong voor ander gas uit hernieuwbare bronnen.
Het tweede lid bepaalt dat de Minister op aanvraag van een in Nederland
gevestigde producent, leverancier, handelaar of de Nederlandse Emissieautoriteit een rekening voor garanties van oorsprong opent waarop
garanties van oorsprong kunnen worden bij- of afgeschreven. Door het
bij- en afschrijven van garanties van oorsprong op een rekening voor

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

24

garanties van oorsprong wordt de handel hierin gefaciliteerd. Indien een
partij reeds een rekening voor garanties van oorsprong heeft voor een
andere vorm van energie, hoeft geen nieuwe rekening voor garanties van
oorsprong te worden geopend. Voor een producent geldt dat deze bij de
aanvraag en voor elke nieuwe productie-installatie het resultaat dient te
overleggen van de vaststelling van de geschiktheid van diens productieinstallatie om ander gas uit hernieuwbare bronnen op te wekken, alsmede
van de geschiktheid van de meet-inrichting voor de meting van ander gas
uit hernieuwbare bronnen welke met de productie-installatie worden
opgewekt. Indien de producent op de rekening voor garanties van
oorsprong ook garanties van oorsprong wenst te ontvangen voor
conversie, dus voor energie die is opgewekt met gebruik van energie uit
hernieuwbare bronnen, dan moet daarnaast de geschiktheid van de
meet-inrichting om de input te meten, worden vastgesteld. Zie ook de
toelichting op artikel 4.
De Nederlandse Emissieautoriteit verkrijgt de bevoegdheid om garanties
van oorsprong op diens rekening voor garanties van oorsprong te kunnen
laten bij- en afschrijven. Dit zelfstandig bestuursorgaan beheert het
register voor de systematiek hernieuwbare energie vervoer, neergelegd in
titel 9.7 van de Wet milieubeheer. Brandstofleveranciers dienen te voldoen
aan de verplichting een hoeveelheid hernieuwbare energie aan vervoer te
leveren, zie ook paragraaf 3.8 van het algemeen deel van de toelichting.
Voor gas geldt reeds dat het wordt meegeteld als gas uit hernieuwbare
energiebronnen als bij het inboeken in het register tevens garanties van
oorsprong worden overgeschreven naar de rekening voor garanties van
oorsprong van de Nederlandse Emissieautoriteit. Dit wetsvoorstel regelt
dat dit ook voor ander gas uit hernieuwbare bronnen kan plaatsvinden,
zoals voor waterstof. Daartoe zal in het Besluit energie vervoer worden
vermeld wie, onder nadere voorwaarden als beschreven in dat besluit, de
hoeveelheid ander gas uit hernieuwbare bronnen mag inboeken. Ook
kunnen op de garantie van oorsprong op verzoek van de producent de
gegevens worden vermeld die aantonen dat aan bepaalde voorwaarden
wordt voldaan die gelden in de systematiek hernieuwbare energie
vervoer. Zo dienen bij waterstof gemaakt met biogrondstoffen die
grondstoffen te voldoen aan de duurzaamheidseisen uit de richtlijn en
dient bij waterstof gemaakt van elektriciteit de elektriciteit in Nederland te
zijn opgewekt, teneinde te kunnen meetellen voor het algemene doel voor
het aandeel hernieuwbare energie als bedoeld in de richtlijn.
Het derde lid voorziet in de uitgifte van garanties van oorsprong voor
ander gas uit hernieuwbare bronnen aan producenten. Deze uitgifte vindt
plaats nadat de producent gegevens heeft overlegd omtrent de door een
meetbedrijf gemeten hoeveelheid ander gas uit hernieuwbare bronnen. In
de Regeling garanties van oorsprong en certificaten van oorsprong wordt,
vergelijkbaar als voor de bestaande vormen van garanties van oorsprong,
uitgewerkt dat de meetgegevens door een producent worden opgenomen
in een meetrapport dat wordt geverifieerd door een meetverantwoordelijke. In deze regeling zal een meetbedrijf als bedoeld in artikel 4 worden
aangewezen als meetverantwoordelijke. In geval van conversie vindt
uitgifte pas plaats nadat de producent naast de gemeten hoeveelheden
ook de garanties van oorsprong voor de hernieuwbare energie inlevert die
zijn gebruikt voor de productie van de secundaire hernieuwbare energiedrager (bijvoorbeeld waterstof). Dit is van belang om dubbeltellingen te
voorkomen (artikel 19, tweede lid, tweede alinea, van de richtlijn). Zie
verder paragraaf 2.3 van het algemeen deel van de toelichting.
Ten slotte voorziet het vierde lid in de mogelijkheid voor de Minister om
de onder dit artikel aangewezen taken te mandateren aan een
niet-ondergeschikte partij. In overeenstemming met artikel 19, vijfde lid,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

25

van de richtlijn moet deze partij onafhankelijk zijn van productie-, handelsen leveringsactiviteiten. De taken in relatie tot garanties van oorsprong
voor ander gas uit hernieuwbare bronnen worden, net als bij gas uit
hernieuwbare energiebronnen, gemandateerd aan Vertogas.
Artikel 4
Het voorgestelde artikel 4 wijst aan een meetbedrijf verschillende taken
toe die de integriteit en transparantie van het systeem van garanties van
oorsprong moeten garanderen. Het gaat hierbij om de vaststelling van de
geschiktheid van de productie-installatie voor de opwekking van, en de
geschiktheid van de meet-inrichting voor de meting van ander gas uit
hernieuwbare bronnen. Dit betreft het meten van de output. Voor
conversie van de ene vorm van hernieuwbare energie in een andere vorm
van hernieuwbare energie moet de meet-inrichting niet alleen geschikt
zijn om de output te meten, maar moet ook de input betrouwbaar
gemeten zijn. Met de inputstroom en de bijbehorende garanties van
oorsprong kan worden berekend welke percentage van de input
hernieuwbaar is en daarmee ook voor welke percentage output garanties
van oorsprong moeten worden afgegeven. Dit zal worden uitgewerkt in de
Regeling garanties van oorsprong en certificaten van oorsprong. Zie
verder paragraaf 2.3 van het algemeen deel van de toelichting.
Artikel 5
Zoals onder paragraaf 2.2 van het algemeen deel van de toelichting is
besproken, is het primaire doel van een garantie van oorsprong het met
uitsluiting aantonen aan de eindafnemer dat een bepaald aandeel of een
bepaalde hoeveelheid energie geproduceerd is uit hernieuwbare bronnen.
Het is daarmee niet mogelijk andere bewijzen dan garanties van
oorsprong voor de hernieuwbare oorsprong van de geleverde energie te
hanteren. Dit betekent dat een leverancier een bepaalde hoeveelheid
energie enkel als energie uit hernieuwbare bronnen mag leveren als deze
beschikt over een hiermee corresponderende hoeveelheid aan garanties
van oorsprong. Hierbij is ook van belang dat de leverancier beschikt over
de juiste soort garanties van oorsprong die overeenkomen met de
geleverde energiedrager. Het voorgestelde artikel 5 bepaalt hiertoe dat
een leverancier aan het begin van de kalendermaand van levering
beschikt over de benodigde garanties van oorsprong. Binnen één maand
na de levering zullen deze garanties van oorsprong van een rekening voor
garanties van oorsprong worden afgeboekt. De leverancier kan de
garanties van oorsprong van zijn rekening voor garanties van oorsprong
afboeken. De leverancier kan ook een overeenkomst met een derde partij
afsluiten om in zijn opdracht garanties van oorsprong van een rekening
voor garanties van oorsprong af te boeken.
Artikel 6
Het voorgestelde artikel 6, eerste lid, maakt het mogelijk om garanties van
oorsprong die zijn uitgegeven door een onafhankelijke instantie in een
andere lidstaat van de EU te importeren naar Nederland. Artikel 6, tweede
lid, bepaalt dat garanties van oorsprong uitgegeven door derde landen in
principe niet worden erkend. Zie verder paragraaf 2.5 van het algemeen
deel van de toelichting.
Artikel 7
Het voorgestelde artikel 7 voorziet in de wettelijke grondslag voor het
vaststellen van tarieven en nadere regels voor garanties van oorsprong bij
ministeriële regeling. De uitwerking zal plaatsvinden in de Regeling

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

26

garanties van oorsprong en certificaten van oorsprong. Hiervoor wordt
aangesloten bij de regels voor de reeds bestaande garanties van
oorsprong voor elektriciteit, gas en warmte uit hernieuwbare energiebronnen en HR-WKK-elektriciteit in de Regeling garanties van oorsprong
en certificaten van oorsprong.
Het eerste lid bepaalt dat bij ministeriële regeling tarieven worden
vastgesteld die betrekking hebben op de kosten voor de ontwikkeling en
het beheer van het systeem van garanties van oorsprong door de Minister
of de bevoegde instantie aan wie deze taken gemandateerd zijn.
Het tweede lid schrijft voor dat bij ministeriële regeling nadere regels
worden gesteld over gegevensverstrekking door partijen aan de Minister
of de bevoegde instantie, waaronder de gegevens die nodig zijn voor het
openen van een rekening voor garanties van oorsprong en voor het
boeken van garanties van oorsprong op een rekening voor garanties van
oorsprong (onder a), de uitgifte en geldigheidsduur van garanties van
oorsprong (onder b), de gegevens die op de garanties van oorsprong
worden vermeld (onder c), voorwaarden rondom het gebruik van en de
handel in garanties van oorsprong (onder d), over de uitvoering van de
vaststellingtaak door een meetbedrijf onder artikel 4 (onder e) en over het
meten van de hoeveelheid energie uit hernieuwbare bronnen bedoeld in
artikel 3, derde lid (onder f). In de ministeriële regeling wordt daarmee
onder meer invulling gegeven aan de eisen rondom de standaardhoeveelheid en geldigheidsduur van garanties van oorsprong uit artikel 19,
tweede tot en met vierde lid, van de richtlijn en de eisen aan de informatie
die op de garantie van oorsprong moet worden vermeld overeenkomstig
artikel 19, zevende lid, van de richtlijn. Daarnaast zal de regeling, net als
reeds het geval is voor gas uit hernieuwbare energiebronnen, ook de
mogelijkheid bieden om op verzoek van de producent enkele andere
gegevens op de garantie van oorsprong te vermelden, in het bijzonder
omwille van de verkrijging van hernieuwbare brandstofeenheden voor
vervoer.
Met het derde lid wordt aangegeven dat de regels in het tweede lid
kunnen verschillen voor de verschillende soorten garanties van
oorsprong. Bijvoorbeeld de eisen omtrent het meetprotocol en het
meetrapport.
Artikel 8
De ACM is aangewezen als toezichthouder op deze wet en daarmee op de
naleving van de bepalingen omtrent garanties van oorsprong voor ander
gas uit hernieuwbare bronnen. Dit sluit aan bij de reeds bestaande
garanties van oorsprong waarvoor de ACM – op grond van artikel 5,
eerste lid van de Elektriciteitswet 1998, artikel 1a, eerste lid, van de
Gaswet en artikel 15, eerste lid van de Warmtewet – de toezichthouder is.
Nieuw is dat de ACM een bestuurlijke boete kan opleggen bij overtreding
van de betreffende bepalingen. Zie verder paragraaf 2.6 van het algemeen
deel van de toelichting.
De Minister van Economische Zaken en Klimaat,
B. van ‘t Wout

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

27

III. TRANSPONERINGSTABEL
Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Omschrijving
beleidsruimte

Artikel 1

Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Geen

Deels reeds geïmplementeerd in (artikel
9.7.1.1 van de) Wet
milieubeheer,
Elektriciteitswet 1998,
Gaswet, Warmtewet,
en lagere regelgeving.
Wordt voor het
overige worden
geïmplementeerd in
(artikel 9.7.1.1 van de)
Wet milieubeheer, de
beoogde Energiewet,
de beoogde Wet
collectieve warmtevoorziening, en lagere
regelgeving.
Implementatie in de
beoogde Energiewet

Geen

Artikel 2
Lid 1–13, 15–47

Lid 14

Toelichting van keuze(n)

Lidstaten kunnen
toestaan dat een
zelfverbruiker actief
mag zijn op andere
locaties dan zijn
afgebakende locatie.
Lidstaten stellen
nationale bijdragen
vast.
Lid 1: lidstaten
kunnen steunregelingen aanwenden voor
de inzet van hernieuwbare energie.
Lid 3, 4, 5 en 7: per
steunregeling kan de
lidstaat: bepalen om
kleinschalige
installaties en
demonstratieprojecten (voor hernieuwbare elektriciteit) vrij
te stellen van
bepaalde eisen voor
steunregelingen en
aanbesteding, kiezen
voor regionale
diversificatie,
aanbesteding te
beperken tot
specifieke technologieën en om de
steunregeling aan te
passen in ultra
perifere gebieden en
op kleine eilanden.
Lidstaten kunnen in
andere lidstaten
geproduceerde
hernieuwbare
elektriciteit steunen.

Hiervoor is niet
gekozen. Zie verder §3.6
van het algemeen deel
van de toelichting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

28

Artikel 3

Artikel 4

Artikel 5

Implementatie wordt
vorm gegeven door
feitelijk handelen.
Reeds geïmplementeerd op grond van de
Kaderwet EZK- en
LNV-subsidies, in het
Besluit stimulering
duurzame energieproductie en klimaattransitie en in steunregelingen van
verscheidene
ministeries.

Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Zie §3.1 van het
algemeen deel van de
toelichting.
Per steunregeling kan
de keuze anders zijn.
Zie verder §3.2 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Van deze optie wordt
voorlopig geen gebruik
gemaakt. Zie verder
§3.2 van het algemeen
deel van de toelichting.

Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Omschrijving
beleidsruimte

Artikel 6

Deels implementatie
door feitelijk handelen
en deels reeds
geïmplementeerd in
artikelen 4:31 resp.
4:24 van de Algemene
wet bestuursrecht.
Implementatie wordt
vorm gegeven door
feitelijk handelen
Implementatie wordt
vorm gegeven door
feitelijk handelen.

Geen

Artikel 7

Artikel 8

Artikel 9

Artikel 10

Artikel 11

Artikel 12

Artikel 13

Artikel 14

Artikel 15

Artikel 16

Deels reeds geïmplementeerd in paragraaf
5a van het Besluit
stimulering duurzame
energieproductie en
klimaattransitie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Deels reeds geïmplementeerd in de Wet
Algemene Bepalingen
Omgevingsrecht en
lagere regelgeving.
Zal voor het overige
worden geïmplementeerd in het Bouwbesluit 2012 en door
feitelijk handelen.
Reeds geïmplementeerd in art. 23 en
24Aa van de
Elektriciteitswet 1998,
in de Wet Algemene
Bepalingen Omgevingsrecht en lagere
regelgeving.

Toelichting van keuze(n)

Geen

Lid 1: lidstaten
kunnen afspraken
maken over statistische energieoverdracht tussen
lidstaten. Lid 2:
lidstaten kunnen
gegevens aan
platform geven.
Lid 1: lidstaten
kunnen onderling
samenwerken in
gezamenlijke
projecten betreffende
hernieuwbare
elektriciteit, warmte of
koude.

De eerste optie is
eenmalig gebruikt.
Vooralsnog wordt
verder geen gebruik
gemaakt van deze
opties. Zie verder §3.3
van het algemeen deel
van de toelichting.
Er is nu geen directe
aanleiding voor. Zie
verder §3.3 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Geen

Lid 1: lidstaten
kunnen gezamenlijke
projecten met derde
landen uitvoeren.

Er is nu geen directe
aanleiding voor. Zie
verder §3.3 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Geen

Lid 1: lidstaten
kunnen nationale
steunregelingen
samenvoegen of
coördineren.
Geen

Hier is vooralsnog niet
voor gekozen. Zie
verder §3.3 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Geen

Geen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

29

Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Omschrijving
beleidsruimte

Toelichting van keuze(n)

Artikel 17

Reeds geïmplementeerd in artikel 23 van
de Elektriciteitswet
1998.

Lid 2: lidstaten
kunnen een eenvoudigekennisgevingsprocedure toestaan voor
netaansluitingen voor
installaties vanaf 10,8
kW.

Netbeheerders hebben
nu geen weigeringsgrond voor netaansluitingen, waarmee deze
beleidsruimte nu
feitelijk is ingevuld. Zie
verder §3.4 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Artikel 18

Implementatie wordt
vorm gegeven door
feitelijk handelen.

Geen

Artikel 19
Lid 1

Lid 2

Artikel 2.
Voor het overige
reeds geïmplementeerd in artikel 75 van
de Elektriciteitswet
1998, artikel 66k van
de Gaswet en artikel
28 van de Warmtewet.
Artikel 3, derde lid,
onderdeel b.
Zal voor het overige
worden geïmplementeerd in de beoogde
Energiewet en de
beoogde Wet
collectieve warmtevoorziening.

eerste alinea:
Lidstaten kunnen
garanties van
oorsprong afgeven
voor energie uit
niet-hernieuwbare
bronnen. Lidstaten
kunnen de afgifte van
garanties van
oorsprong onderwerpen aan een
minimumcapaciteitslimiet.
Vijfde alinea:
Lidstaten kunnen om
rekening te houden
met de marktwaarde
van een garantie van
oorsprong besluiten
om een garantie van
oorsprong af te geven
aan ene producent en
deze onmiddellijk te
annuleren.
Geen

Er zijn al certificaten
van oorsprong voor niet
hernieuwbare
elektriciteit. Voor
andere energievormen
wordt dit niet geregeld.
Er is niet gekozen voor
een minimumcapaciteitslimiet. Ook is niet
gekozen om garanties
van oorsprong
onmiddellijk te
annuleren.
Zie verder §3.5 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

30

Lid 3–4

Artikelen 5 en 7,
tweede lid, onderdeel
b.
Voor het overige
reeds geïmplementeerd in artikel 77a
van de Elektriciteitswet 1998 en in artikel
25 van de Regeling
garanties van
oorsprong en
certificaten van
oorsprong.

Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Omschrijving
beleidsruimte

Lid 5–6

Artikelen 3, 4 en 7,
tweede lid, onderdelen a, d, e en f.
Voor het overige
reeds geïmplementeerd in artikelen 16,
eerste lid, onderdelen
h en i, 16a, 73 en 77,
tweede lid, onderdelen a, d, e en f, van de
Elektriciteitswet 1998,
artikelen 10, vijfde,
twaalfde en dertiende
lid, 66i en 66l, tweede
lid, onderdelen a, d, e
en f, van de Gaswet
en artikelen 25, 27 en
29, tweede lid,
onderdelen a, d, e en
f, van de Warmtewet.
Uitgewerkt in de
Regeling garanties
van oorsprong en
certificaten van
oorsprong.
Artikel 7, tweede lid,
onderdeel c.
Voor het overige deels
reeds geïmplementeerd in artikel 77,
tweede lid, onderdeel
c, van de Elektriciteitswet 1998, artikel 66l,
tweede lid, onderdeel
c, van de Gaswet en
artikel 29, tweede lid,
onderdeel c, van de
Warmtewet.
Uitgewerkt in artikel
24 van de Regeling
garanties van
oorsprong en
certificaten van
oorsprong. Zal voor
het overige worden
geïmplementeerd in
de beoogde Energiewet en de beoogde
Wet collectieve
warmtevoorziening.
Artikelen 95k, derde
lid, en 75, tweede en
derde lid van de
Elektriciteitswet 1998
Artikel 6, eerste lid.
Voor het overige
reeds geïmplementeerd in artikel 76 van
de Elektriciteitswet
1998 en artikel 28a
van de Regeling
garanties van
oorsprong en
certificaten van
oorsprong.

Geen

Lid 7

Lid 8

Lid 9

Lidstaten kunnen
kiezen om bij
kleinschalige
installaties minder
informatie op een
garantie van
oorsprong te
vermelden.

Toelichting van keuze(n)

De mogelijkheden voor
de invulling van deze
optie zullen serieus
worden bezien bij
herziening van de
Regeling garanties van
oorsprong en certificaten van oorsprong.

Geen

Geen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

31

Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Omschrijving
beleidsruimte

Lid 10

Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Artikel 6, tweede lid.
Zal voor het overige
worden geïmplementeerd in de beoogde
Energiewet en de
beoogde Wet
collectieve warmtevoorziening.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Geen

Lid 11

Lid 12

Lid 13

Artikel 20

Artikel 21

Artikel 22

Artikel 23
Lid 1 en 6

Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Deels reeds geïmplementeerd in Regeling
tariefstructuren en
voorwaarden gas. Zal
voor het overige
worden geïmplementeerd in de beoogde
Wet collectieve
warmtevoorziening.
Reeds geïmplementeerd in Elektriciteitswet 1998, Bouwbesluit en diverse
financiële regelingen
(o.a. salderingsregeling).

Reeds geïmplementeerd in artikel 9 van
de Warmtewet, de
Subsidieregeling
coöperatieve
energieopwekking en
door feitelijk
handelen. Zal voor het
overige worden
geïmplementeerd in
de beoogde Energiewet.
Implementatie wordt
vorm gegeven door
feitelijk handelen.

Toelichting van keuze(n)

Geen

Lidstaten kunnen
criteria invoeren voor
het gebruik van
garanties van
oorsprong
Geen

Van deze optie wordt
geen gebruik gemaakt.
Zie verder §3.5 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Geen

Lid 3: lidstaten mogen
in bepaalde gevallen
tarieven en vergoedingen opleggen. Lid
4: lidstaten mogen
onderscheid maken
tussen individuele en
gezamenlijk optredende zelfverbruikers.
Lid 6: lidstaten
kunnen bepalen dat
hernieuwbare
energiegemeenschappen moeten openstaan voor grensoverschrijdende
deelname.

Vooralsnog gekozen om
beiden niet te doen. Zie
verder §3.6 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Van deze optie wordt
geen gebruik gemaakt.
Zie verder §3.6 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Geen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

32

Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Omschrijving
beleidsruimte

Toelichting van keuze(n)

Lid 2

Implementatie wordt
vorm gegeven door
feitelijk handelen.

De eerste optie wordt
gebruikt, de tweede
optie niet. Zie verder
§3.7 van het algemeen
deel van de toelichting.

Lid 3 en 5

Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Lid 4

Implementatie wordt
vorm gegeven door
feitelijk handelen.

Lidstaten kunnen bij
de berekening van het
aandeel hernieuwbare
energie kiezen om
restwarmte en -koude
mee te tellen.
Daarnaast kunnen
lidstaten minder doen
als een hoog aandeel
aardgas de kosteneffectieve groei
structureel belemmert.
Lidstaten kunnen
actoren aanwijzen die
verplicht bepaalde
maatregelen moeten
nemen.
Geen

Artikel 24
Lid 1

Lid 2, 7, 8 en 9

Lid 3

Implementatie in het
Besluit factuur,
verbruiks- en
indicatief kostenoverzicht energie (op
grond van artikel 8b
van de Warmtewet en
artikel 4 Wet
implementatie
EU-richtlijnen
energie-efficiëntie).
Behoeven niet te
worden geïmplementeerd vanwege het
voldoen aan de grond
die lid 10 daarvoor
biedt.
Behoeft niet te
worden geïmplementeerd vanwege het
voldoen aan de grond
die lid 10 daarvoor
biedt.
Behoeft niet te
worden geïmplementeerd vanwege het
voldoen aan de grond
die lid 10 daarvoor
biedt.

Van deze optie wordt
geen gebruik gemaakt.
Zie verder §3.7 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Geen

Geen

Lidstaten kunnen de
opt-out uit het tweede
lid beperken.

Deze beleidskeuze hoeft
niet te worden gemaakt
omdat dit lid niet hoeft
te worden geïmplementeerd.

Lidstaten nemen
maatregelen om te
waarborgen dat de
stadsverwarmings- en
-koelingssystemen
bijdragen tot
verhoging van het
aandeel hernieuwbare
energie in de
subdoelstelling
warmte en koude
door ten minste te
kiezen voor een van
de opties genoemd in
artikel 4 (onderdeel a
en/of b).

Er hoeft niet te worden
gekozen omdat dit lid
niet hoeft te worden
geïmplementeerd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

33

Lid 4

Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Omschrijving
beleidsruimte

Toelichting van keuze(n)

Lid 5 en 6

Behoeft niet te
worden geïmplementeerd vanwege het
voldoen aan de grond
die lid 10 daarvoor
biedt.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Nederland voldoet
aan de grond in
onderdeel c om de
leden 2 tot en met 9
van dit artikel niet toe
te passen.

Lidstaten kunnen,
indien bij lid 4
onderdeel b is
gekozen, bepaalde
exploitanten
vrijstellen.
Geen

Er hoeft niet te worden
gekozen omdat dit lid
niet hoeft te worden
geïmplementeerd.

Deels reeds geïmplementeerd in titel 9.7
Wet milieubeheer en
in het Besluit energie
vervoer. Voor het
overige implementatie met het voorstel
van wet tot wijziging
van de Wet milieubeheer in verband met
de implementatie van
richtlijn (EU)
2018/2001 en in
Besluit energie
vervoer.

Lidstaten kunnen bij
de verplichting
onderscheid maken
tussen leveranciers of
energiedragers.
Lidstaten kunnen
brandstoffen op basis
van hergebruikte
koolstof in aanmerking nemen.
Lidstaten kunnen
leveranciers van
elektriciteit en
hernieuwbare
brandstoffen van
niet-biologische
oorsprong, vrijstellen
van een minimumaandeel geavanceerde
biobrandstoffen.
Lidstaten kunnen
andere soorten
maatregelen
vaststellen om het
minimumaandeel te
behalen.
Geen

Gekozen om elektriciteit
vrij te stellen, alsmede
leveranciers die geen of
minder dan 500.000 liter
minerale oliën leveren.
Gekozen om dit niet te
doen.
Keuze voor leveranciers
van elektriciteit niet aan
de orde vanwege eerste
beleidskeuze. Voor de
andere leveranciers
wordt hiervoor niet
gekozen vanwege de
nationale systematiek.
Gekozen om dit niet te
doen.
Zie verder §3.8 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Lidstaten kunnen een
lagere drempel
vaststellen voor de
inzet van voedsel- en
voedergewassen.

Hiervoor wordt niet
gekozen. Zie verder §3.8
van het algemeen deel
van de toelichting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

34

Lid 10

Artikel 25
Lid 1

Lid 2

Artikel 26
Lid 1

Implementatie met
het voorstel van wet
tot wijziging van de
Wet milieubeheer in
verband met de
implementatie van
richtlijn (EU)
2018/2001 in titel 9.7
Wet milieubeheer en
in het Besluit energie
vervoer.
Implementatie met
het voorstel van wet
tot wijziging van de
Wet milieubeheer in
verband met de
implementatie van
richtlijn (EU)
2018/2001 in titel 9.7
Wet milieubeheer en
in het Besluit energie
vervoer.

Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Lid 2

Implementatie met
het voorstel van wet
tot wijziging van de
Wet milieubeheer in
verband met de
implementatie van
richtlijn (EU)
2018/2001 in titel 9.7
Wet milieubeheer en
in het Besluit energie
vervoer.

Artikel 27
Lid 1

Lid 2

Lid 3

Artikel 28
Lid 1, 3–4

Lid 2

Lid 5–7

Implementatie wordt
vorm gegeven door
feitelijk handelen.

Implementatie wordt
vorm gegeven door
feitelijk handelen.
Implementatie in de
Regeling energie
vervoer
Implementatie wordt
vorm gegeven door
feitelijk handelen.
Implementatie met
het voorstel van wet
tot wijziging van de
Wet milieubeheer in
verband met de
implementatie van
richtlijn (EU)
2018/2001.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Omschrijving
beleidsruimte

Toelichting van keuze(n)

Lidstaten kunnen bij
het bepalen van de
hoeveelheid
hernieuwbare energie
rekening houden met
brandstoffen op basis
van hergebruikte
koolstof.
Lidstaten kunnen
beperking aandeel
biobrandstoffen en
biogassen die worden
geproduceerd uit in
bijlage IX, deel B,
vermelde grondstoffen wijzigen op grond
van de beschikbaarheid van grondstoffen.
Geen

Gekozen om dit niet te
doen.
Van deze optie wordt
geen gebruik gemaakt.
Zie verder §3.8 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Geen

Geen

Lidstaten kunnen een
nationale databank
opzetten.

Dit moet nog worden
beslist.

Geen

Artikel 29

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

35

Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Omschrijving
beleidsruimte

Toelichting van keuze(n)

Lid 1

Deels reeds geïmplementeerd in het
Besluit energie
vervoer, de Algemene
uitvoeringsregeling
SDEK, de Regelingen
aanwijzing categorieën SDE(K) en de
Regeling conformiteitsbeoordeling vaste
biomassa voor
energietoepassingen.
Voor het overige
implementatie door
wijziging van
genoemde regelingen.

Lidstaten kunnen
criteria toepassen op
installaties met een
lager totaal nominaal
thermisch vermogen.
Geen
Lidstaten kunnen
energie-efficiëntie
eisen toepassen die
strenger zijn.

Dit wordt deels reeds
toegepast in de SDE++.
Zie verder §3.9 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Deels reeds geïmplementeerd in Titel 9.7
Wet milieubeheer, de
Algemene uitvoeringsregeling SDEK,
Besluit energie
vervoer, Besluit en
Regeling conformiteitsbeoordeling vaste
biomassa voor
energietoepassingen.
Deels implementatie
met het voorstel van
wet tot wijziging van
de Wet milieubeheer
in verband met de
implementatie van
richtlijn (EU)
2018/2001 en in de
Algemene uitvoeringsregeling SDEK.
Wordt verder
geïmplementeerd
door feitelijk
handelen.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Geen

Lid 2–10, 12–13
Lid 11

Lid 14

Artikel 30
Lid 1–3

Lid 4–5, 7–8 en 10

Lid 6

Lidstaten kunnen
aanvullende criteria
voor biomassabrandstoffen vaststellen.

Van deze optie wordt
geen gebruik gemaakt.
Zie verder §3.9 van het
algemeen deel van de
toelichting.
Dit wordt reeds
toegepast in de SDE++.
Zie verder §3.9 van het
algemeen deel van de
toelichting. Voor
gasvormige biomassabrandstoffen in vervoer
is hier niet voor
gekozen.

Geen

Lidstaten kunnen
nationale systemen
instellen voor de
naleving.

Van deze optie wordt
geen gebruik gemaakt.
Zie verder §3.9 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

36

Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Omschrijving
beleidsruimte

Lid 9

Implementatie met
het voorstel van wet
tot wijziging van de
Wet milieubeheer in
verband met de
implementatie van
richtlijn (EU)
2018/2001 in titel 9.7
Wet milieubeheer en
in het Besluit
stimulering duurzame
energieproductie en
klimaattransitie.

Geen

Implementatie in titel
9.7 Wet milieubeheer,
Besluit energie
vervoer en door
feitelijk handelen.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Geen

Artikel 31
Lid 1

Lid 2

Lid 3–6

Artikel 32

Artikel 33

Artikel 34

Artikel 35

Artikel 36

Artikel 37

Artikel 38

Artikel 39

Bijlage I

Bijlage II

Bijlage III

Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Reeds geïmplementeerd in artikel 9.7.2.1
Wm en nader
uitgewerkt in Besluit
energie vervoer.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Lidstaten kunnen bij
de Commissie
verslagen indienen
met informatie
typische broeikasgasemissies.
Geen

Toelichting van keuze(n)

Hier is vooralsnog geen
aanleiding voor. Zie
verder §3.9 van het
algemeen deel van de
toelichting.

Geen

Geen

Geen

Geen

Geen

Geen

Geen

Geen

Geen

Geen

Geen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

37

Bepaling
EU-regeling

Bepaling in implementatieregeling of in
bestaande regelgeving; toelichting
indien niet geïmplementeerd of uit zijn
aard geen implementatie behoeft

Omschrijving
beleidsruimte

Bijlage IV

Implementatie wordt
vormgegeven door
feitelijk handelen.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Implementatie wordt
vormgegeven door
feitelijk handelen.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Implementatie in titel
9.7 Wet milieubeheer.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.
Behoeft naar de aard
van deze bepaling
geen implementatie.

Geen

Bijlage V

Bijlage VI

Bijlage VII

Bijlage VIII

Bijlage IX
Bijlage X

Bijlage XI

Toelichting van keuze(n)

Geen

Geen

Geen

Geen

Geen
Geen

Geen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 814, nr. 3

38