Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

32 038

Wijziging van het Burgerlijk Wetboek en enkele
andere wetten in verband met lastenverlichting
voor burgers en bedrijfsleven

Nr. 6

NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG
Ontvangen 23 december 2009
1. Inleiding
Met belangstelling heb ik kennis genomen van de vragen en opmerkingen
van de fracties die in het verslag aan het woord komen. Het stemt tot
voldoening dat de fracties in het algemeen de voorstellen en het doel van
lastenverlichting onderschrijven.
2. Algemeen
De leden van de CDA-fractie vroegen zich af waarom het wetsvoorstel
beperkt is gebleven tot deze zes specifieke maatregelen en of er niet meer
maatregelen te bedenken zouden zijn die binnen het kader van het wetsvoorstel kunnen vallen.
De in het wetsvoorstel opgenomen lastenverlichtingsmaatregelen zijn
onderdeel van een reeks voorstellen ter verwezenlijking van de kabinetsdoelstelling om te komen tot 25% minder lasten voor burgers en
bedrijven. Dit wetsvoorstel bevat alle maatregelen die op dit moment
onafhankelijk van een bredere herziening kunnen worden beoordeeld én
die op korte termijn tot stand kunnen worden gebracht. Dit sluit niet uit
dat, als blijkt dat andere of verdergaande maatregelen mogelijk zijn, een
vergelijkbare aanpak tot vermindering van administratieve lasten wordt
gevolgd.
De leden van de VVD-fractie merkten op dat zowel voor de rechtspersonen
als voor de Kamer van Koophandel de nieuwe regeling lastenverlichting
tot gevolg heeft. Deze leden vroegen hoe deze besparing in de toekomst is
verdeeld tussen rechtspersonen en de Kamer van Koophandel. Welk effect
heeft deze besparing op de tarieven van de Kamer van Koophandel?
Voorlopig slaat de lastenverlichting bij rechtspersonen neer. De Kamer
van Koophandel voert controles uit op de stukken die openbaar worden
gemaakt. De Kamer controleert of de inzender bevoegd is de stukken ter
openbaarmaking aan te bieden (identificatie en authenticatie) en toetst de
stukken aan inhoudelijke vereisten. De Kamer onderzoekt in dat verband
bijvoorbeeld of alle bestuurders hebben getekend. De administratieve
lasten van de Kamer van Koophandel zullen afnemen als controles met
behulp van identificatie, authenticatie- en autorisatievoorzieningen van
e-herkenning deels automatisch kunnen worden uitgevoerd. De tarieven

KST139503
0910tkkst32038-6
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2010

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 038, nr. 6

1

van de Kamer corresponderen met de te maken kosten. Vooralsnog zal de
maatregel geen effect sorteren op de tarieven.
De leden van de VVD-fractie merkten op dat in de memorie van toelichting
vaker wordt gesproken van mogelijke besparingen en dat de voorstellen
vaak een «kan»- bepaling in zich hebben die ook afhankelijk kan zijn van
de instemming van een betrokken partij. De leden wilden weten in
hoeverre hiermee rekening is gehouden bij het doorrekenen van de mogelijke besparingen.
In het kader van de regeldrukvermindering is een standaardkostenmodel
opgesteld. Dit standaardkostenmodel gaat uit van een maximale lastenbesparing. Bij de berekening van de administratieve lasten is het model
nauwgezet gevolgd. Het wetsvoorstel bevat «kan»- bepalingen om ondernemers niet een nieuw verplicht model op te leggen dat tot nieuwe lasten
kan leiden. De maatregelen bieden ondernemers een mogelijkheid om
gebruik te maken van de geboden voorzieningen ter vermindering van de
administratieve lasten.
Daarnaast vroegen de leden van de VVD-fractie waarom in de berekening
die samenhangt met de eenmalige instemming, geen rekening is
gehouden met het feit dat er behalve postzegels plakken ook brieven
moeten worden opgesteld en kosten voor de administratieve verwerking
van de instemming van de werknemer worden gemaakt. De leden
vroegen of de regering de mening deelt dat dit soort onvolledige berekeningen niet bijdragen aan de geloofwaardigheid van het kabinetsstreven
om de administratieve lasten merkbaar te verminderen.
Voor het vragen en verwerken van de eenmalige instemming van de werknemers verricht de werkgever een beperkt aantal handelingen. De handelingen zelf vergen in tijd een investering die verwaarloosbaar is. De vraag
om instemming is voor een deel gekoppeld aan de aanstellingsbrief. Voor
de zittende werknemers zal enige tijd gemoeid zijn met de verzending van
een standaard email of brief en met het verwerken van het antwoord in
het systeem. Voor de goede orde merk ik op dat de vraag om instemming
niet schriftelijk hoeft plaats te vinden maar ook op andere wijze in een
gewone werksituatie kan worden voorgelegd. Omdat er zo weinig tijd
gemoeid is met het verzoek en de verwerking van het antwoord zijn de
daarvoor benodigde handelingen van de werkgever niet in de berekening
meegenomen.
3. Artikelen
Openbaarmakings- en informatieverplichting bij fusie en splitsing
De leden van de SP-fractie vroegen of er openbaarmakingsen informatieverplichtingen vervallen, of dat slechts de toegankelijkheid van de stukken
wordt veranderd.
De openbaarmakings- en informatieverplichtingen vervallen niet. Rechtspersonen wordt toegestaan van de internetsite van de Kamer van Koophandel gebruik te maken om de te verstrekken informatie openbaar te
maken. Stukken die niet ter openbare inzage hoeven te liggen, dienen op
dit moment te worden neergelegd ten kantore van de rechtspersoon. Het
wetsvoorstel regelt dat rechtspersonen de stukken ook elektronisch
toegankelijk kunnen maken via de eigen internetsite.
De arbeidsovereenkomst en het loonstrookje
Voor de leden van de SP-fractie was het belangrijk dat het wetsvoorstel
erin voorziet dat de werknemer uitdrukkelijk moet instemmen met het
elektronisch toesturen van de arbeidsovereenkomst en het periodieke
loonstrookje. Deze leden hadden voorts een aantal vragen over de beveiliging, bewijskracht en kosten van het digitale document. De SP-leden
vroegen ook of een werknemer op enig moment zijn toestemming kan

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 038, nr. 6

2

intrekken en of de werkgever dan verplicht is alsnog schriftelijk de betreffende stukken toe te sturen. Zal de werkgever kosteloos de gegevens
nogmaals moeten verstrekken als de werknemer deze kwijt is? Kan de
afdeling personeelszaken bij de werkgever worden verplicht de stukken te
bewaren en de werknemer deze desgevraagd toe te sturen? Blijft overigens de verplichting jaarlijks de jaaropgave van loon schriftelijk toe te
sturen wel bestaan?
Allereerst zij opgemerkt dat de stukken bedoeld in de artikelen 7:626 en
7:655 BW strekken tot informatie voor de werknemer en niet tot bewijs.
Voorts geldt dat de werkgever, op grond van artikel 7:655 lid 5 BW,
aansprakelijk is voor onjuiste mededeling in de opgave. Lid 8 van
hetzelfde artikel bepaalt dat een beding in strijd met dit artikel nietig is.
Onjuiste vermelding kan niet afdoen aan de rechten die de werknemer
aan de arbeidsovereenkomst kan ontlenen. Daarenboven stelt de wet
aanvullende eisen aan het loonstrookje en het informatiedocument van
artikel 7:655 BW. Zo vermeldt het nieuwe artikel 7:626 BW dat de werkgever het loonstrookje op zodanige wijze verstrekt dat dit door de werknemer kan worden opgeslagen en voor hem toegankelijk is ten behoeve
van latere kennisneming. Het huidige derde lid van artikel 7:626 BW, dat
wordt vernummerd tot het vijfde lid, bepaalt dat van dit artikel niet ten
nadele van de werknemer kan worden afgeweken. Artikel 7:655 lid 3 BW
(nieuw) bepaalt dat het informatiedocument moet worden voorzien van
een elektronische handtekening die voldoet aan de eisen van artikel 3:15a
lid 2 BW. Tevens kan worden vermeld dat uit de wet voortvloeit dat de
werkgever verboden is kosten te vragen voor het per post of digitaal
verstrekken van het loonstrookje: de werkgever mag het verstrekken niet
afhankelijk maken van de kosten.
De werknemer kan te allen tijde zijn instemming intrekken. De instemming
is nodig, omdat de mogelijkheid bestaat dat niet elke werknemer het
loonstrookje digitaal kan ontvangen. De werkgever die op grond van de
wet verplicht is het loonstrookje of de informatie over de arbeidsovereenkomst te verstrekken, zal dit na intrekking van de toestemming van de
werknemer per post moeten doen. De werkgever is niet verplicht documenten kosteloos nogmaals te versturen aan de werknemer wanneer deze
zijn gegevens kwijt is geraakt. Dit is niet anders dan wanneer een papieren
document in het ongerede is geraakt. Voorts kan worden opgemerkt dat
de afdeling personeelszaken niet verplicht is kopie van de stukken te
bewaren en de werknemer desgevraagd opnieuw toe te sturen. Wel geldt,
op grond van artikel 3:15i en 2:10 BW, voor een ieder die een bedrijf of
zelfstandig een beroep uitoefent, de verplichting een administratie te
voeren en de daartoe behorende boeken, bescheiden en andere gegevensdragers te bewaren. De verplichting de jaaropgaaf te verstrekken
blijft, op grond van de Wet op de loonbelasting 1964, naast de andere
verplichtingen tot informatie bestaan. De vorm daarvan is vrij. Dit betekent dat de jaaropgaaf ook elektronisch mag worden verstrekt.
De leden van de VVD-fractie merkten op dat in het voorgestelde artikel
7:655 BW de werkgever de mogelijkheid wordt gegeven informatie over
de belangrijkste gegevens van de arbeidsovereenkomst of -verhouding
elektronisch te verschaffen. Deze leden vroegen hoe het kan dat, ondanks
het vereiste van de Europese richtlijn dat deze informatie schriftelijk wordt
verschaft, na overleg met de Europese Commissie toch blijkt dat dezelfde
richtlijn zich niet verzet tegen elektronische informatievoorziening.
Het is waar dat met de Europese Commissie overleg is geweest over de
vraag of het begrip «schriftelijk» in de richtlijn strikt moet worden geïnterpreteerd in die zin dat het altijd om een papieren document moet gaan.
Daarbij is ook nagegaan of aan een elektronisch document nadelen
zouden zijn verbonden. Hoewel het document niet bedoeld is om tot
bewijs te dienen of als grensdocument, is in het overleg de casus
genoemd van de werknemer die bij grensoverschrijding om een dergelijk
document wordt gevraagd. Om die reden is dit voorbeeld in de toelichting

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 038, nr. 6

3

genoemd. De Europese Commissie deelt de stelling dat «schriftelijk» niet
per sé «op papier» hoeft te betekenen, maar ook «langs elektronische weg
in schriftelijke vorm» kan betekenen. Daarbij is overwogen dat de ontwikkelingen op het gebied van elektronisch verkeer in de tijd dat de richtlijn
werd vastgesteld nog niet zover gevorderd waren, dat men rekening heeft
gehouden met elektronische mededelingen.
Verjaring en stuiting bij aanspraak op verzekeraar
De leden van de SP-fractie hadden vastgesteld dat in de toelichting op het
voorstel over het verzekeringsrecht, namelijk dat de verzekeraar de afwijzing van een aanspraak op een uitkering voortaan per gewone post kan
zenden in plaats van per aangetekende post, vooral wordt ingegaan op de
belangen van de verzekeraars. De leden vroegen of met de belangen van
verzekerden rekening is gehouden en of het advies van de Consumentenbond is gevraagd.
Zowel verzekeraars als verzekerden hebben kritiek geuit op de huidige
regeling omdat deze noodzaakt tot herhaalde stuitingen. In de praktijk
doen zich situaties voor waarin na een eerste afwijzing door de verzekeraar nog langdurig overleg of onderhandelingen tussen de verzekeraar en
de verzekerde (en zijn rechtshulpverlener) plaatsvinden. In zulke gevallen
loopt de verzekerde het risico, zoals ook is vastgesteld in het overleg met
de rechtshulpverleners, dat hij niet op tijd de verjaring stuit. Bovendien is
het voor de verzekerden bewerkelijk en kostbaar de verjaring iedere zes
maanden door een schriftelijke aanmaning of mededeling opnieuw te
stuiten. Door de verruiming van de verjaringstermijn zal de noodzaak voor
verzekerde om een afwijzing te stuiten grotendeels verdwijnen. Het
vervallen van de eis dat de verzekeraar zijn brief aangetekend verstuurt,
leidt er niet toe dat de positie van de verzekerde verzwakt wordt. Bovendien zal, evenals in het huidige model, de verzekeraar die zich erop
beroept dat de vordering is verjaard, moeten bewijzen dat hij de
aanspraak van de verzekerde heeft afgewezen.
De leden van de VVD-fractie wilden weten of in de huidige praktijk een
verzekeraar eenmalig een aangetekende afwijzing moet versturen of dat
deze verplichting ook geldt volgend op iedere stuiting.
Indien de verzekeraar de vordering afwijst, geldt op grond van het wettelijk stelsel dat na afwijzing van de vordering door de verzekeraar de verjaringstermijn begint te lopen. Het is dan aan de verzekerde deze termijn te
stuiten. Het verlengen van de termijn voor verjaring betekent dus dat de
verzekerde een ruimere termijn wordt geboden om zijn vordering geldend
te maken zonder dat hij telkens bedacht moet zijn op de noodzaak van
stuiting. Dit brengt niet mee dat de verzekeraar telkens de vordering ook
weer moet afwijzen.
Wet op de kansspelen
De leden van de PvdA-fractie begrepen niet waarom er, gezien het zeer
kleine aantal aanvragen voor deze vergunningen, sprake kan zijn van een
substantiële vermindering van administratieve lasten. Bovendien vroegen
deze leden of door het wegvallen van de vergunningplicht het aantal
gehouden prijsvragen wellicht zal toenemen. Zo ja, acht de regering dit
een wenselijke ontwikkeling en hoe verhoudt zich dit tot het doel van de
reductie van administratieve lasten? Kan de regering ook ingaan op de
opmerkingen van de Raad van State op dit punt en met name de relatie
met de doelstellingen van het kansspelbeleid?
De vergunningplicht voor prijsvragen wordt afgeschaft omdat het een
regel is die in de praktijk overbodig blijkt en daarmee een onnodige last.
Artikel 28 van de Wet op de kansspelen ziet op prijsvragen in de zin van
een jureerbare prestatie die daadwerkelijk gejureerd wordt. De praktijk
laat zien dat er nauwelijks vergunningen voor prijsvragen in de zin van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 038, nr. 6

4

artikel 28 worden aangevraagd. Als aan de voorwaarden van artikel 28
niet is voldaan, gaat het in de regel niet om een prijsvraag in de zin van de
Wet op de kansspelen, maar om een kansspel (bijvoorbeeld een loterij).
Kansspelen worden sinds 2006 voornamelijk georganiseerd onder het
regime van de promotionele kansspelen. Dat regime blijft aldus als onderdeel van de Wet op de kansspelen bestaan. Afschaffing van de vergunningplicht voor prijsvragen zal daarin geen verandering brengen.
De leden van de PvdA-fractie vroegen of met het afschaffen van de
aanwezigheidsvergunning voor behendigheidsautomaten het risico
bestaat dat de doelstellingen van het kansspelbeleid worden doorkruist.
Weegt deze voorgenomen reductie van administratieve lasten op tegen dit
risico? Bestaat de kans dat door het wegvallen van de aanwezigheidsvergunning het aantal behendigheidsautomaten toeneemt, juist omdat de
kosten dalen voor het aanwezig hebben van een automaat?
De doelstellingen van het kansspelbeleid worden door de afschaffing van
de aanwezigheidsvergunningen niet doorkruist. Een behendigheidsautomaat is geen kansspel. De behendigheidsautomaat is voor het kansspelbeleid alleen relevant omdat kansspelautomaten «vermomd» kunnen
worden als behendigheidsautomaten. Om dit te voorkomen is een samenstel van vergunningen opgesteld, de exploitatievergunning, de modeltoelating en de aanwezigheidsvergunning. Eventueel misbruik wordt
bestreden via de exploitatievergunning en de modeltoelating en niet via
de aanwezigheidsvergunning. Nu gebleken is dat de aanwezigheidsvergunning geen bijdrage levert aan de doelstelling van het kansspelbeleid
om een eventuele vermomming te kunnen signaleren, is de vergunning
overbodig en vormt zij een onnodige last. De vergunning kan komen te
vervallen. Het aantal behendigheidsautomaten neemt al jaren af. Een
toename van het aantal behendigheidsautomaten zou een trendbreuk
betekenen. Deze ontwikkeling zou voor de doelen van het kansspelbeleid
pas problematisch zijn als dat zou leiden tot een toename van vermomde
kansspelen.
De aan het woord zijnde leden concludeerden dat de regering heeft berekend dat het bedrijfsleven op een vermindering van de administratieve
lasten van in totaal 165 000 euro kan rekenen. Deze leden wilden graag
weten welk percentage van de totale reductiedoelstelling van het ministerie van Justitie dit betreft. Ligt het departement op schema in de planning van het realiseren van de doelstelling?
Uit het standaardkostenmodel vloeit een formeel onderscheid tussen
administratieve lasten en nalevingskosten voort. Alleen voor de administratieve lasten zijn reductiedoelstellingen geformuleerd. Het wetsvoorstel
levert met 165 000 euro een bescheiden bijdrage aan de reductiedoelstelling van administratieve lasten van Justitie voor deze kabinetsperiode.
Met dit wetsvoorstel verminderen echter niet alleen de administratieve
lasten maar ook de nalevingskosten. De nalevingskosten verminderen met
dit wetsvoorstel met een bedrag van ongeveer 26 miljoen euro. Voor deze
kosten zijn in het model geen reductiedoelstellingen geformuleerd. Het
wetsvoorstel is een van de maatregelen om de administratieve lasten te
verminderen. Het realiseren van de reductiedoelstelling van 25% minder
administratieve lasten voor bedrijven ligt nog steeds op schema. De leden
van de PvdA-fractie wilden weten welke datum van inwerkingtreding
haalbaar is en waarom mogelijk toch wordt afgeweken van het systeem
van vaste verandermomenten.
Uitgangspunt voor inwerkingtreding van het wetsvoorstel is het systeem
van vaste verandermomenten. Op basis hiervan is de beoogde datum van
inwerkingtreding van het wetsvoorstel 1 juli 2010. Als het wetsvoorstel
eerder in werking kan treden en de doelgroepen waarvoor de regelgeving
relevant is hierbij zijn gebaat, kan een beroep worden gedaan op de
uitzonderingsgrond die de VVM-systematiek hiervoor biedt.
De leden van de SP-fractie vroegen naar de reden voor de afschaffing van
de vergunningplicht voor prijsvragen en of hierdoor vaker prijsvragen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 038, nr. 6

5

zullen worden georganiseerd. Daarnaast vroegen de aan het woord zijnde
leden waarom dit niet wordt meegenomen bij de nieuwe Wet op de kansspelen.
Zoals hiervoor is aangegeven wordt de vergunningplicht afgeschaft
omdat het een regel is die in de praktijk overbodig blijkt. Ook is opgemerkt
dat de praktijk laat zien dat er nauwelijks vergunningen voor prijsvragen
worden aangevraagd en dat afschaffing van de vergunningplicht daarin
geen verandering zal brengen. Het beleid van de regering is gericht op het
wegnemen van onnodige regels en lasten. Doel van dit wetsvoorstel is
kleine voorstellen voor verbetering van rechts- en handelsverkeer op korte
termijn te realiseren. Met het afschaffen van deze vergunning wordt dat
doel bereikt.
De leden van de SP-fractie vroegen waarvoor de vergunning voor behendigheidsautomaten was bedoeld en of er bijvoorbeeld ook gedacht was
aan geluidsoverlast of andere vormen van overlast voor de omgeving. De
leden vroegen voorts of er met het afschaffen van deze vergunning geen
gaten voor de handhavinginstanties vallen en of er steeds eenvoudig
onderscheid te maken is tussen een behendigheidsautomaat en een kansspelautomaat. De aan het woord zijnde leden vroegen ook waarom de
regering vooruit loopt op de algehele herziening van de Wet op de kansspelen.
Zoals hiervoor reeds opgemerkt is een behendigheidsautomaat geen
kansspel en voor het kansspelbeleid alleen relevant omdat een kansspelautomaat «vermomd» kan worden als behendigheidsautomaat. De
aanwezigheidsvergunning levert geen bijdrage aan het voorkomen van
het misbruik van de behendigheidsautomaat. Als zodanig biedt de
vergunning geen aanknopingspunt voor de handhaving. Speelautomaten
mogen alleen worden opgesteld als ze behoren tot een goedgekeurd
model en zijn voorzien van een door de overheid afgegeven merkteken.
Dit heeft de vorm van een (tegen vervalsing beveiligde) sticker met een
individueel registratienummer. Behendigheidsautomaten zijn gemakkelijk
te herkennen aan hun groene merktekens en hun met «TB» beginnende
registratienummers. Het toezicht op behendigheidsautomaten door Verispect B.V., de toezichthouder voor de speelautomaten, is niet afhankelijk
van de aanwezigheidsvergunning maar van de twee vergunningen die
gehandhaafd worden, namelijk de exploitatievergunning (voor de exploitant) en de modeltoelating (voor de fabrikant of importeur). Daarnaast
voorkomt het afschaffen van de vergunningplicht voor behendigheidsautomaten spanning met de Dienstenrichtlijn (die niet geldt voor kansspelen
maar wel voor behendigheidsautomaten). De Wet op de kansspelen ziet
alleen op de regulering van kansspelen. Er is geen verband tussen de
aanwezigheidsvergunning en geluidsoverlast en handhaving.
De leden van de ChristenUnie-fractie verzochten nader toe te lichten
waarom met de wijziging van de Wet op de kansspelen niet kon worden
gewacht tot de algehele herziening van de Wet op de kansspelen nu blijkt
dat de besparing in kosten door het afschaffen van deze vergunningen
verwaarloosbaar is. De leden vroegen of overwogen is met betrekking tot
de vergunningsplicht voor prijsvragen, enkel de vergunningplicht voor
prijsvragen waarvan de uitgeloofde prijs tussen de 2 300 euro en 4 500
euro ligt te laten vervallen en de vergunningplicht voor prijsvragen
waarbij de uitgeloofde prijs boven de 4 500 euro ligt te handhaven.
Hiervoor is reeds aan de orde gekomen dat het niet nodig is het
afschaffen van deze vergunningplicht afhankelijk te maken van een algehele herziening van de Wet op de Kansspelen. De praktijk geeft geen
aanleiding om met betrekking tot de afschaffing van de vergunningplicht
een onderscheid te maken naar het uit te loven bedrag. De ervaring leert
dat ook voor prijsvragen met een uitgeloofde prijs boven de 4 500 euro
nauwelijks vergunningen worden aangevraagd. Van misbruik van deze
prijsvragen is niet gebleken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 038, nr. 6

6

Particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus
De leden van de SP-fractie vonden het belangrijk dat particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus verplicht zijn een instructie voor
hun personeel te hanteren en het personeel te controleren. Gelet op de
beperkte kosten en de daarmee beperkte lastenverlichting als gevolg van
het vervallen van de plicht in verhouding tot het belang van het bekend
zijn met de personeelsinstructie, achtten de aan het woord zijnde leden
een afschaffing van deze plicht ongewenst. Zij wijzen ook op de brief van
de minister van Justitie van 19 juni 2007 (Kamerstukken II 2006/07, 30 959,
nr. 11) waarin het belang van de personeelsinstructie nog door de
minister wordt benadrukt omdat «het noodzakelijk is dat de medewerkers
zich goed bewust zijn van hun verantwoordelijkheden en bevoegdheden».
Een personeelsinstructie kan daaraan bijdragen volgens de minister van
Justitie. Waarom neemt de regering met dit wetsvoorstel een geheel
ander standpunt in?
In dit wetsvoorstel vervalt de eis om een instructie voor het personeel te
hanteren en het personeel te controleren ter uitvoering van de motie van
de leden Van Haersma Buma en Teeven (Kamerstukken II 2007/2008,
31 200, nr. 176). Grondige kennis van en inzicht in eigen plichten en
bevoegdheden maakt deel uit van de opleidingseisen die op grond van
artikel 8 van de Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus aan particuliere beveiligers en rechercheurs worden gesteld. Dit
brengt met zich dat het overbodig is een personeelsinstructie op te
stellen.
Beneluxovereenkomst inzake aansprakelijkheidsverzekering
motorrijtuigen
De leden van de VVD-fractie hebben begrepen dat in het kader van de Wet
aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen (WAM) het niet mogelijk is
gebleken om de eis van een aangetekende brief te laten vervallen. Deze
leden vroegen of er overleg kan plaatsvinden met de verdragspartijen of
de eis van de aangetekende brief kan worden geïnterpreteerd zoals dat op
vergelijkbare wijze is gedaan met de uitvoering van richtlijn 91/533/EEG.
Het betreft hier een verdrag dat op een aantal belangrijke punten is achterhaald door de Europese richtlijnen op het gebied van aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen. Ik ben het met deze leden eens dat het in de
rede ligt met verdragspartijen te overleggen over de interpretatie van het
verdrag.
De minister van Justitie,
E. M. H. Hirsch Ballin

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 038, nr. 6

7