Besluit van…houdende wijziging van het Besluit DNA-onderzoek in strafzaken en het
Besluit identiteitsvaststelling verdachten en veroordeelden in verband met de Wet
herziening ten nadele
Op de voordracht van Onze Minister van Veiligheid en Justitie van
Juridische Zaken, nr.

, directie Wetgeving en

;

Gelet op de artikelen 55c, vijfde lid, 151a, achtste en elfde lid, 151b, vijfde lid, 195a, vijfde en
zesde lid, en 195d, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering;
De Afdeling advisering van de Raad van State gehoord (advies van …,
nr. … );
Gezien het nader rapport van Onze Minister van Veiligheid en Justitie van …, directie
Wetgeving en Juridische Zaken, nr. …;
Hebben goedgevonden en verstaan:
ARTIKEL I
Het Besluit DNA-onderzoek in strafzaken wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 1 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het tweede lid alsmede de aanduiding ‘1.’ voor het eerste lid vervallen.
2. De onderdelen g tot en met i worden geletterd h tot en met j.
3. Er wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
g. gewezen verdachte: een persoon die bij onherroepelijke einduitspraak is vrijgesproken van
een misdrijf als bedoeld in artikel 482a, eerste lid, onder a, van de wet, waarbij opzettelijk de
dood van een ander is veroorzaakt, dan wel daarvoor is ontslagen van alle rechtsvervolging
zonder dat daarbij een maatregel als bedoeld in artikel 37, 37a juncto 37b of 38, 38m of 77s
van het Wetboek van Strafrecht is opgelegd;.

B
Artikel 6 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het tweede lid vervalt de tweede volzin.
2. In het derde lid wordt “artikel 14, vierde lid, onder f” vervangen door: artikel 14, vierde lid,
onder g.
C
In artikel 10, achtste lid, wordt “artikel 14, vierde lid, onder f” vervangen door: artikel 14,
vierde lid, onder g.
D
Artikel 14 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het vierde lid wordt als volgt gewijzigd:
a. De onderdelen e en f worden geletterd f en g.
b. Er wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
e. het bijbehorende DNA-profiel van gewezen verdachten,.
2. Onder vernummering van het zevende lid tot negende lid worden twee leden ingevoegd,
luidende:
7. In afwijking van het zesde lid kan de directeur het DNA-profiel van een gewezen verdachte,
bedoeld in het vierde lid, onder e, dat in de DNA-databank is vastgelegd of het DNA-profiel
van een onbekende verdachte, bedoeld in het vierde lid, onder c, dat in de strafzaak waarin de
gewezen verdachte is vrijgesproken of ontslagen van alle rechtsvervolging met dat profiel
overeenkwam, uitsluitend onderling of met andere met die strafzaak in verband staande DNAprofielen van onbekende verdachten als bedoeld in het vierde lid, onder c, vergelijken indien
a. de vergelijking plaatsvindt met het oog op de herziening ten nadele op de in artikel 482a,
eerste lid, onder a, van de wet bedoelde grond, en
b. de rechter-commissaris, op vordering van de officier van justitie, opdracht tot de
vergelijking heeft gegeven.
8. In geval van toepassing van het zevende lid geeft de rechter-commissaris die de opdracht
tot de vergelijking heeft gegeven de gewezen verdachte, zodra het belang van het onderzoek
dat toelaat, schriftelijk kennis van de uitslag van het onderzoek.
3. In het negende lid (nieuw) wordt “onder d tot en met f” vervangen door: onder d, f en g.
E

2

In artikel 15, eerste lid, onder b, wordt “onder c tot en met f” vervangen door: onder c, d, f en
g.
F
Artikel 16 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het tweede lid wordt ”een vrijspraak” vervangen door: een onherroepelijke vrijspraak.
2. Er wordt een lid toegevoegd, luidende:
3. In afwijking van het eerste lid blijft een kennisgeving achterwege indien sprake is van een
gewezen verdachte, tenzij die gewezen verdachte in een herzieningsprocedure als bedoeld in Titel
VIII van het Derde Boek van de wet is vrijgesproken of ontslagen van alle rechtsvervolging.
G
Artikel 18 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het vijfde lid wordt “artikel 14, vierde lid, onder f” vervangen door: artikel 14, vierde lid,
onder g.
2. Het zesde tot en met dertiende lid vervallen.
H
Na artikel 18 worden drie artikelen ingevoegd, luidende:
Artikel 18a
1. Het instituut vernietigt het DNA-profiel van een gewezen verdachte:
a. twaalf jaar nadat een einduitspraak als bedoeld in artikel 1, onder g, is gedaan in verband
met een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van minder dan
zes jaar is gesteld, en in het kader van het misdrijf het DNA-profiel is verwerkt,
b. twintig jaar nadat een einduitspraak als bedoeld in artikel 1, onder g, is gedaan in verband
met een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van zes jaar of
meer is gesteld, en in het kader van het misdrijf het DNA-profiel is verwerkt,
c. tachtig jaar nadat een einduitspraak als bedoeld in artikel 1, onder g, is gedaan in verband
met een misdrijf dat op grond van artikel 70, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht niet
aan verjaring onderhevig is, en in het kader van het misdrijf het DNA-profiel is verwerkt,
d. wanneer naar het oordeel van de officier van justitie vaststaat dat herziening ten nadele op
grond van artikel 482a, eerste lid, aanhef en onder a, van de wet uitgesloten is, dan wel
e. terstond na het overlijden van betrokkene.
2. De in het eerste lid, onder a, b en c, genoemde termijnen belopen zes, tien, respectievelijk
twintig jaar indien de gewezen verdachte ten tijde van het begaan van het feit waarop de
rechterlijke uitspraak betrekking heeft de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt.

3

Artikel 18b
1. Het instituut vernietigt het DNA-profiel van een overleden slachtoffer:
a. twaalf jaar na vastlegging in de DNA-databank indien betrokkene is overleden als gevolg
van of is betrokken bij een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een
gevangenisstraf van minder dan zes jaar is gesteld,
b. twintig jaar na vastlegging in de DNA-databank indien betrokkene is overleden als gevolg
van of is betrokken bij een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een
gevangenisstraf van zes jaar of meer is gesteld, dan wel
c. tachtig jaar na vastlegging in de DNA-databank indien betrokkene is overleden als gevolg
van of betrokken is bij een misdrijf dat op grond van artikel 70, tweede lid, van het Wetboek
van Strafrecht niet aan verjaring onderhevig is.
2. Het instituut vernietigt het DNA-profiel van een vermist persoon overeenkomstig de
termijnen, genoemd in het eerste lid, of zodra de persoon niet langer vermist is.
3. Het instituut vernietigt het DNA-profiel van een onbekende verdachte overeenkomstig de
termijnen, genoemd in het eerste lid.

Artikel 18c
1. Het instituut vernietigt met het DNA-profiel, bedoeld in de artikelen 18, 18a en 18b, tevens
de daarbij behorende gegevens, bedoeld in artikel 6, het celmateriaal waaruit het DNA-profiel
is verkregen, alsmede het afschrift van het verslag, bedoeld in artikel 10, derde lid, onder b.
2. Artikel 13, vijfde lid, is van overeenkomstige toepassing.
3. De Justitiële Informatiedienst verstrekt de informatie die deze dienst ingevolge artikel 8 van
het Besluit identiteitsvaststelling verdachten en veroordeelden van het openbaar ministerie
heeft verkregen, aan het instituut, voor zover die informatie nodig is om te kunnen voldoen
aan artikel 18, eerste tot en met vierde lid, en artikel 18a, eerste lid, onder a tot en met c en
e, en tweede lid. Het openbaar ministerie verstrekt het instituut de informatie die nodig is om
te kunnen voldoen aan artikel 18, vijfde lid, artikel 18a, eerste lid, onder d, en artikel 18b.
ARTIKEL II
Het Besluit identiteitsvaststelling verdachten en veroordeelden wordt als volgt gewijzigd:
A
Onder vervanging van de punt aan het slot van artikel 1, onder b, door een puntkomma, worden
twee onderdelen toegevoegd, luidende:
c. gewezen verdachte: een persoon die bij onherroepelijke einduitspraak is vrijgesproken van een
misdrijf als bedoeld in artikel 482a, eerste lid, onder a, van de wet, waarbij opzettelijk de dood van
een ander is veroorzaakt, dan wel daarvoor is ontslagen van alle rechtsvervolging zonder dat daarbij
een maatregel als bedoeld in artikel 37, 37a juncto 37b of 38, 38m of 77s van het Wetboek van
Strafrecht is opgelegd;
d. onbekende verdachte: de verdachte, bedoeld in artikel 27, eerste lid, van de wet van wie in het
kader van het strafbare feit celmateriaal in beslag genomen is of veilig gesteld is.

4

B
Artikel 5 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het derde lid wordt “een vrijspraak” vervangen door: een onherroepelijke vrijspraak.
2. Er wordt een lid toegevoegd, luidende:
5. In afwijking van het eerste en tweede lid wordt van het vernietigen van de in deze leden bedoelde
gegevens afgezien indien degene wiens gegevens het betreft, een gewezen verdachte is die niet
eerder voor hetzelfde feit in een herzieningsprocedure als bedoeld in Titel VIII van het Derde Boek
van de wet is vrijgesproken of ontslagen van alle rechtsvervolging. De gegevens kunnen in dat geval
uitsluitend worden geraadpleegd:
a. met het oog op een herziening ten nadele op de in artikel 482a, eerste lid, onder a, van de wet
bedoelde grond en na toestemming van de rechter-commissaris, of
b. ingeval van een vergelijking als bedoeld in artikel 9, derde lid, of als bedoeld in artikel 14,
zevende lid, van het Besluit DNA-onderzoek in strafzaken.
3. In het vijfde lid (nieuw) wordt “in het eerste en tweede lid” vervangen door “in het eerste, tweede
en derde lid” en wordt na “vernietigen” ingevoegd: respectievelijk de afscherming.
C
Het vijfde en zesde lid van artikel 6 vervallen.
D
Na artikel 7 worden twee artikelen ingevoegd die luiden:
Artikel 7a
1. De gegevens, bedoeld in artikel 2, van gewezen verdachten worden vernietigd:
a. twaalf jaar nadat een einduitspraak als bedoeld in artikel 1, onder c, is gedaan in verband
met een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van minder dan
zes jaar is gesteld, en in het kader van het misdrijf de gegevens zijn verwerkt,
b. twintig jaar nadat een einduitspraak als bedoeld in artikel 1, onder c, is gedaan in verband
met een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van zes jaar of
meer is gesteld, en in het kader van het misdrijf de gegevens zijn verwerkt,
c. tachtig jaar nadat een einduitspraak als bedoeld in artikel 1, onder c, is gedaan in verband
met een misdrijf dat op grond van artikel 70, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht niet
aan verjaring onderhevig is, en in het kader van het misdrijf de gegevens zijn verwerkt,
d. wanneer naar het oordeel van de officier van justitie vaststaat dat herziening ten nadele op
grond van artikel 482a, eerste lid, aanhef en onder a, van de wet uitgesloten is, dan wel
e. terstond na het overlijden van betrokkene.
2. De in het eerste lid, onder a, b en c, genoemde termijnen belopen zes, tien, respectievelijk
twintig jaar indien de gewezen verdachte ten tijde van het begaan van het feit waarop de
rechterlijke uitspraak betrekking heeft de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt.

5

Artikel 7b
1. De Justitiële Informatiedienst houdt aantekening van iedere vernietiging ingevolge de artikelen 6,
7 en 7a.
2. Een strafrechtsketennummer dat is vernietigd, wordt niet opnieuw aan een verdachte toegekend.
E
Artikel 9 komt te luiden:
Artikel 9
1. De databank waarin de vingerafdrukken die overeenkomstig de wet zijn afgenomen, worden
verwerkt, bevat slechts de vingerafdrukken van:
a. overleden slachtoffers van misdrijven,
b. onbekende verdachten,
c. verdachten,
d. gewezen verdachten,
e. veroordeelden.
2. De vingerafdrukken die in de databank zijn vastgelegd, kunnen onderling vergeleken worden.
3. In afwijking van het tweede lid worden de in de databank vastgelegde vingerafdrukken van
gewezen verdachten of de vingerafdrukken van onbekende verdachten die in de strafzaak waarin de
gewezen verdachte is vrijgesproken of ontslagen van alle rechtsvervolging met die vingerafdrukken
overeenkwamen, uitsluitend onderling of met andere met die strafzaak in verband staande
vingerafdrukken van onbekende verdachten vergeleken, indien
a. de vergelijking plaatsvindt met het oog op de herziening ten nadele op de in artikel 482a, eerste
lid, onder a, van de wet bedoelde grond, en
b. de rechter-commissaris, op vordering van de officier van justitie, opdracht tot de vergelijking
heeft gegeven.
4. In geval van toepassing van het derde lid geeft de rechter-commissaris die de opdracht tot de
vergelijking heeft gegeven de gewezen verdachte, zodra het belang van het onderzoek dat toelaat,
schriftelijk kennis van de uitslag van het onderzoek.
F
Na artikel 9 wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 9a
1. Op het verwerken van de vingerafdrukken, bedoeld in artikel 2, onder h, van degene die niet
langer als een verdachte van een strafbaar feit kan worden aangemerkt, of van degene die met goed
gevolg een project als bedoeld in artikel 77e, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht heeft
afgerond, is artikel 5 van overeenkomstige toepassing.
2. Op het verwerken van de vingerafdrukken, bedoeld in artikel 2, onder h, van een verdachte of
veroordeelde, zijn de artikelen 6 en 7 van overeenkomstige toepassing.

6

3. Op het verwerken van de vingerafdrukken, bedoeld in artikel 2, onder h, van een gewezen
verdachte, is artikel 7a van overeenkomstige toepassing.
4. De vingerafdrukken van een overleden slachtoffer van een misdrijf worden vernietigd:
a. twaalf jaar na verwerking bij een misdrijf als omschreven in artikel 67, eerste lid, van de wet
waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van minder dan zes jaar is gesteld,
b. twintig jaar na verwerking bij een misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een
gevangenisstraf van zes jaar of meer is gesteld, dan wel
c. tachtig jaar na verwerking bij een misdrijf dat op grond van artikel 70, tweede lid, van het
Wetboek van Strafrecht niet aan verjaring onderhevig is.
5. De vingerafdrukken van een onbekende verdachte worden overeenkomstig de termijnen,
genoemd in het vierde lid, vernietigd.
6. Met de vingerafdrukken, bedoeld in het eerste tot en met vijfde lid, worden tevens de daarbij
behorende identificerende persoonsgegevens vernietigd.
7. Artikel 7b, eerste lid, is van overeenkomstige toepassing.
8. De Justitiële Informatiedienst verstrekt de informatie, bedoeld in artikel 8, aan een landelijke
eenheid als bedoeld in artikel 25, eerste lid, onderdeel b, van de Politiewet 2012, voor zover die
informatie nodig is om te kunnen voldoen aan het eerste tot en met derde lid juncto artikel 7a,
eerste lid, onder a tot en met c en e, en tweede lid. Het openbaar ministerie verstrekt de informatie
die nodig is om te kunnen voldoen aan het derde lid juncto artikel 7a, eerste lid, onder d, en het
vierde en vijfde lid.
ARTIKEL III
Dit besluit treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.
Lasten en bevelen dat dit besluit met de daarbij behorende nota van toelichting in het
Staatsblad zal worden geplaatst.

De Minister van Veiligheid en Justitie,

7

NOTA VAN TOELICHTING
1. Algemeen
1.1 Inleiding
Dit besluit voorziet in een regeling om in verband met de Wet herziening ten nadele de DNAgegevens en vingerafdrukken van vrijgesproken personen onder stringente voorwaarden te
bewaren.
In de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel dat ten grondslag heeft gelegen aan de Wet
herziening ten nadele is aangekondigd dat met het oog op de herziening ten nadele op grond van
een novum regels zullen worden gesteld voor het verwerken van celmateriaal en DNA-profielen
(verder: DNA-gegevens) en vingerafdrukken van personen die zijn vrijgesproken of ontslagen van
alle rechtsvervolging1 (Kamerstukken II 2008/09, 32 044, nr. 3, blz. 25-28). Het bewaren van deze
gegevens is nodig om in voorkomende gevallen een herziening ten nadele op grond van een novum
mogelijk te maken (zie paragraaf 1.2). De grote lijnen van de regeling zijn in de memorie van
toelichting bij dat wetsvoorstel (t.a.p.) beschreven. Dit besluit voorziet in deze bewaarregeling door
het Besluit DNA-onderzoek in strafzaken (verder: DNA-Besluit) en het Besluit identiteitsvaststelling
verdachten en veroordeelden (verder: BIVV) zodanig aan te passen dat in die besluiten regels
worden gesteld voor de verwerking van DNA-gegevens respectievelijk vingerafdrukken van personen
die zijn vrijgesproken. In lijn met hetgeen daarover in de kamerstukken is gezegd, is de in dit besluit
voorziene regeling aan stringente voorwaarden gebonden. Bovendien is in dit besluit uitvoering
gegeven aan de door mij tijdens de parlementaire behandeling van het aan de Wet herziening ten
nadele ten grondslag liggende wetsvoorstel gedane toezeggingen. Ik kom daarop in paragraaf 1.3
nog terug.
Adviezen
Een concept van dit besluit is voorgelegd aan het College bescherming persoonsgegevens (Cbp), de
Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak (NVvR), de Raad voor de rechtspraak (Rvdr), de
Nederlandse Orde van Advocaten (NOvA), het openbaar ministerie (OM) en de politie. Van alle
instanties is een reactie ontvangen.
Het ontwerpbesluit heeft de NVvR, de Rvdr, de NOvA, het OM en de politie geen aanleiding gegeven
tot het maken van opmerkingen.
Het Cbp heeft een technische opmerking gemaakt waarop bij de artikelsgewijze toelichting wordt
ingegaan.

In het vervolg van deze nota van toelichting wordt achtereenvolgens ingegaan op de inhoud van de
Wet herziening ten nadele en de noodzaak om DNA-gegevens en vingerafdrukken van gewezen
verdachten te bewaren (1.2), de contouren van de bewaarregeling (1.3) en de verhouding van de
bewaarregeling tot het recht op de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en de
onschuldpresumptie (1.4). Daarna volgt in paragraaf 2 een artikelsgewijze toelichting.

1

In het vervolg zal waar gesproken wordt van vrijspraak of vrijgesproken persoon, ook telkens ontslag van alle

rechtsvervolging respectievelijk persoon die is ontslagen van alle rechtsvervolging worden bedoeld.

8

1.2 De Wet herziening ten nadele en de noodzaak om DNA-gegevens en vingerafdrukken van
gewezen verdachten te bewaren
Met de inwerkingtreding van de Wet herziening ten nadele per 1 oktober 2013 is in het Wetboek van
Strafvordering (Sv) een regeling opgenomen die het onder stringente voorwaarden mogelijk maakt
een onherroepelijke vrijspraak te herzien.
Herziening ten nadele is op een aantal gronden mogelijk. Een van die gronden betreft een nieuw
gegeven waardoor het ernstige vermoeden rijst dat de gewezen verdachte zou zijn veroordeeld voor
een opzettelijk begaan misdrijf dat de dood van een ander ten gevolge heeft (artikel 482a, eerste
lid, aanhef en onder a, Sv). Deze grond voor herziening, die wordt aangeduid als een novum, kan op
grond van artikel 482a, derde lid, Sv uitsluitend voortvloeien uit een geloofwaardige bekentenis van
de gewezen verdachte of diens medeverdachte, dan wel uit de resultaten van technisch onderzoek,
waaronder DNA-onderzoek. Voor een novum dat uit de resultaten van technisch onderzoek
voortvloeit is het van belang dat de DNA-gegevens en vingerafdrukken van de gewezen verdachte
die in de afgesloten strafzaak zijn verzameld, worden bewaard. De DNA-gegevens en
vingerafdrukken van de gewezen verdachte kunnen namelijk in voorkomende gevallen nodig zijn om
te kunnen vaststellen of er sprake is van een novum. Die noodzaak bestaat met name in het geval
dat er een nieuwe of verbeterde onderzoekstechniek beschikbaar komt waarmee het
lichaamsmateriaal van de gewezen verdachte of oud sporenmateriaal opnieuw kan worden
onderzocht. Als bijvoorbeeld het DNA-profiel van een spoor door nieuwe technieken aan de hand van
meer kenmerken en nauwkeuriger kan worden vastgesteld dan ten tijde van de strafzaak mogelijk
was, kan er aanleiding bestaan het opnieuw vastgestelde profiel opnieuw te vergelijken met het
DNA-profiel van de eerder in de strafzaak vrijgesproken persoon. Een tweede geval waarin de DNAgegevens of de vingerafdrukken van de gewezen verdachte nodig kunnen zijn, is de situatie waarin
nieuw sporenmateriaal in verband met de oude strafzaak voorhanden komt, dit aan technisch
onderzoek wordt onderworpen en men het aan dit onderzoek aan het sporenmateriaal ontleende
DNA-profiel of vingerafdrukken wil vergelijken met het DNA-profiel of de vingerafdrukken van de
vrijgesproken persoon. Een dergelijk geval kan zich bijvoorbeeld voordoen in de situatie waarin na
de onherroepelijke vrijspraak door een tip alsnog het moordwapen wordt gevonden en DNAmateriaal of een vingerafdruk kan worden veiliggesteld. Door de DNA-gegevens en vingerafdrukken
van gewezen verdachten niet te vernietigen, maar met het oog op een mogelijke herziening ten
nadele te bewaren, kan in de twee beschreven situaties worden beoordeeld of zich een novum
voordoet.
In de memorie van toelichting bij het aan de Wet herziening ten nadele ten grondslag liggende
wetsvoorstel (Kamerstukken II 2008/09, 32 044, nr. 3, blz. 26-27) is aan de orde gekomen of het –
als alternatief voor het bewaren van de besproken gegevens – niet de voorkeur zou verdienen om
celmateriaal en vingerafdrukken van de gewezen verdachte af te nemen wanneer daar aanleiding
toe is. Ik acht dit niet wenselijk. De benadering waarvoor in dit besluit is gekozen, houdt in dat reeds
afgenomen materiaal onder stringente voorwaarden mag worden bewaard. En dat materiaal kan
uitsluitend worden gebruikt in overeenstemming met de doelstelling van de Wet herziening ten
nadele. Het – in plaats daarvan – opnieuw afnemen van celmateriaal of vingerafdrukken als daartoe
aanleiding bestaat, is onnodig belastend en is – vanwege de inbreuk op de lichamelijke integriteit en
de kans dat als er geen ‘match’ is, deze inbreuk achteraf nodeloos is gemaakt – aanmerkelijk
ingrijpender dan de door dit besluit voorziene mogelijkheid van een vergelijking van gegevens die al
afgenomen zijn.

9

1.3 De contouren van de regeling
Dit besluit bevat stringente regels voor het verwerken van de DNA-gegevens en vingerafdrukken van
vrijgesproken personen. Deze stringente regels zijn mede in dit besluit opgenomen naar aanleiding
van opmerkingen die tijdens de schriftelijke behandeling van het desbetreffende wetsvoorstel door
de Eerste Kamer zijn gemaakt, en vormen een uitwerking van hetgeen ik in reactie op deze
opmerkingen in de memorie van antwoord en in een brief aan de Eerste Kamer naar voren heb
gebracht (zie Kamerstukken I 2012/13, 32 044, C, blz. 24-25 en E, blz. 1-3). Deze regels houden
het volgende in:
-

De DNA-gegevens en vingerafdrukken worden slechts verwerkt bij vrijspraken die op grond
van een novum kunnen worden herzien (artikel 482a, eerste lid, aanhef en onder a, Sv). De
toezegging gedaan aan de Eerste Kamer dat in beleidsregels van het openbaar ministerie zal
worden vastgelegd dat een herziening alleen kan worden aangevraagd in geval van een
misdrijf waarbij de dood van een ander opzettelijk is veroorzaakt heeft ook zijn weerslag
gekregen in dit besluit; de gegevens van gewezen verdachten worden derhalve slechts
bewaard bij vrijspraken die betrekking hebben op opzettelijk begane misdrijven met een
dodelijke afloop, waarbij de dood van een ander opzettelijk is veroorzaakt.

-

De DNA-gegevens en vingerafdrukken worden uitsluitend bewaard en gebruikt met het oog
op een eventuele herziening ten nadele. De DNA-gegevens en vingerafdrukken mogen niet
voor een ander doel gebruikt worden en met name mogen zij niet gebruikt worden voor de
voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van andere strafbare feiten dan die
waarvoor de gewezen verdachte is vrijgesproken. De gegevens kunnen dus niet in andere
strafzaken worden gebruikt, ook niet – zoals in een eerder ontwerp van dit besluit was
bepaald - als de gewezen verdachte in een andere zaak verdachte wordt en de
desbetreffende gegevens in die zaak nodig zijn. Aan dit uitgangspunt wordt uitvoering
gegeven door de DNA-gegevens en vingerafdrukken van gewezen verdachten in de
desbetreffende databanken af te schermen. Voor meer achtergrondinformatie over dit aspect
van de regeling wordt verwezen naar de artikelsgewijze toelichting op artikel I, onder D.

-

Onderzoek met DNA-gegevens en vingerafdrukken van een gewezen verdachte kan alleen
plaatsvinden op vordering van de officier van justitie en in opdracht van de rechtercommissaris.

-

Indien in opdracht van de rechter-commissaris een vergelijking met het DNA-profiel of de
vingerafdrukken van de gewezen verdachte plaatsvindt, wordt de gewezen verdachte, zodra
het belang van het onderzoek dat toelaat, van het resultaat van de vergelijking schriftelijk in
kennis gesteld.

-

Omdat de herzieningsprocedure ten nadele niet kan plaatsvinden wanneer het recht tot
strafvordering is verjaard (zie artikel 482b, derde lid, onder b, Sv), is voorzien in
bewaartermijnen die aansluiten bij de verjaringstermijnen. Het gaat om bewaartermijnen
van twaalf, twintig en tachtig jaar. Daarmee is ook gewaarborgd dat de bewaartermijnen in
verhouding staan tot de ernst van het feit waarop de strafzaak ziet. De bewaartermijnen die
gelden voor DNA-gegevens en vingerafdrukken van personen die ten tijde van het feit
waarvan zij zijn vrijgesproken minderjarig waren, zijn met de helft verkort tot zes, tien en
twintig jaar, omdat ook in de regeling van de vervolgingsverjaring uitgangspunt is dat bij
door minderjarigen begane misdrijven de verjaringstermijnen de helft korter zijn.

-

De DNA-gegevens en vingerafdrukken van de gewezen verdachten worden bovendien –
overeenkomstig mijn toezegging die ik tijdens de mondelinge behandeling van het
desbetreffende wetsvoorstel in de Eerste Kamer heb gedaan (zie Handelingen I 2012/13, 23-

10

3-5) - vernietigd zodra naar het oordeel van de officier van justitie (onomstotelijk) vaststaat
dat herziening ten nadele op grond van een novum in de toekomst uitgesloten is. Zie voor
een nadere toelichting de artikelsgewijze toelichting bij artikel I, onder H. Ook worden de
DNA-gegevens vernietigd wanneer de gewezen verdachte is overleden of wanneer hij wordt
vrijgesproken naar aanleiding van een herzieningsprocedure ten voor- of ten nadele. Zie
voor een toelichting op dit laatste punt de toelichting bij artikel I, onder F, in paragraaf 2
hieronder.
In de praktijk zal de regeling als volgt uitwerken. Wanneer een verdachte wordt vrijgesproken van
een misdrijf waarbij opzettelijk de dood van een ander is veroorzaakt, worden diens vingerafdrukken
en DNA-gegevens niet langer vernietigd, maar blijven die gegevens bewaard. Het betreft enkel
vingerafdrukken en DNA-gegevens die al zijn verwerkt in een eerdere fase van de strafzaak die
leidde tot de vrijspraak. Er wordt dus geen materiaal afgenomen na de vrijspraak. De beheerder van
de vingerafdrukkendatabank (HAVANK) – de Landelijke eenheid, bedoeld in artikel 25, eerste lid,
onder b, van de Politiewet 2012 - en de beheerder van de DNA-databank - het Nederlands
Forensisch Instituut (verder: NFI) - worden van elke vrijspraak voor de genoemde categorie
misdrijven op de hoogte gesteld door de Justitiële Informatiedienst. De vingerafdrukken en de DNAgegevens van de gewezen verdachte worden vanaf de vrijspraak “afgeschermd” bewaard, zodat zij
niet met andere gegevens in de databanken kunnen worden vergeleken. Wanneer de rechtercommissaris daartoe, op vordering van de officier van justitie, opdracht geeft (en alleen dan),
vergelijkt de Landelijke eenheid of het NFI de vingerafdrukken respectievelijk DNA-profielen van een
gewezen verdachte met de vingerafdrukken respectievelijk het DNA-profiel van een onbekende
verdachte (spoor) dat in verband staat met de strafzaak waarin de gewezen verdachte is
vrijgesproken. De vergelijking vindt slechts plaats met het oog op een herziening ten nadele ten
aanzien van de gewezen verdachte.
Voor andere strafbare feiten dan misdrijven waarbij opzettelijk de dood van een ander is
veroorzaakt, blijft de regel gelden dat de gegevens bij vrijspraak worden vernietigd.
De bewaartermijnen die gelden voor het DNA-profiel en de vingerafdrukken van de gewezen
verdachte sluiten aan bij de verjaringstermijnen, omdat een aanvraag tot herziening ten nadele
slechts mogelijk is zolang de feiten nog niet zijn verjaard. Dit betekent dat een bewaartermijn van
twaalf, twintig dan wel tachtig jaar geldt, afhankelijk van de hoogte van de maximale
gevangenisstraf die op het misdrijf is gesteld. Voor gewezen verdachten die ten tijde van het begaan
van het feit minderjarig waren gelden kortere bewaartermijnen van zes, tien en twintig jaar. In de
toelichting op artikel I, onder H, zal nader worden ingegaan op de bewaartermijnen en de
overwegingen die aan het bepalen van die termijnen ten grondslag hebben gelegen. Na afloop van
de bewaartermijnen worden de vingerafdrukken en DNA-gegevens vernietigd. De Justitiële
Informatiedienst en het openbaar ministerie verschaffen de beheerders van de
vingerafdrukkendatabank en de DNA-databank de informatie die nodig is om de bewaarregeling te
kunnen uitvoeren.
1.4 Verhouding tot het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en de
onschuldpresumptie
1.4.1 Recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer
Het bewaren van DNA-gegevens en vingerafdrukken van gewezen verdachten vormt een beperking
van het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer, vastgelegd in artikel 10 van de

11

Grondwet, artikel 8 van het EVRM en artikel 17 van het IVBPR. Deze artikelen laten beperkingen van
dit recht toe, mits die bij of krachtens de wet zijn voorzien, daarmee een legitiem doel wordt
nagestreefd en de beperkingen noodzakelijk zijn in een democratische samenleving. Dit besluit
voldoet aan deze eisen. In paragraaf 1.2 is op het doel en de noodzaak van de bewaarregeling en
alternatieven daarvoor ingegaan. De noodzaak van de regeling bestaat hierin dat DNA-gegevens en
vingerafdrukken van de gewezen verdachte in voorkomende gevallen benodigd zijn om een
technisch onderzoek te kunnen verrichten naar de vraag of sprake is van een novum, terwijl een
alternatief voor het bewaren van deze gegevens om redenen die in die paragraaf zijn aangegeven
ingrijpender zou zijn, en dus geen alternatief vormt.
Voor de inbreuk op het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer, die met het bewaren
van DNA-gegevens en vingerafdrukken is gegeven, geeft het Wetboek van Strafvordering de
wettelijke basis in de artikelen 55c, 151a e.v. en 195a e.v. Van belang is dat het ontwerpbesluit
enkel ziet op het bewaren van DNA-gegevens en vingerafdrukken die al zijn verwerkt in het
vooronderzoek van de strafzaak die leidde tot de vrijspraak. Er wordt dus geen materiaal afgenomen
na afloop van de vrijspraak; het gaat steeds om gegevens die in het kader van het eerdere
onderzoek zijn verkregen van de toenmalige verdachte overeenkomstig de eerdergenoemde
artikelen. Op grond van die artikelen worden bij algemene maatregel van bestuur nadere regels
gegeven voor de verwerking van deze gegevens. Onder “verwerken” wordt conform artikel 1 van de
Wet bescherming persoonsgegevens onder andere het opslaan, bewaren, gebruiken en vernietigen
van gegevens verstaan. De vingerafdrukken en DNA-gegevens mogen op grond van de genoemde
artikelen slechts worden bewaard voor “het voorkomen, opsporen, vervolgen en berechten van
strafbare feiten”. Daarvan is bij het verwerken van DNA-gegevens en vingerafdrukken ten behoeve
van de herziening ten nadele sprake, omdat het bij een herziening ten nadele gaat om een
(hernieuwde voortzetting van de) vervolging. De artikelen bieden derhalve een wettelijke basis voor
een bewaarregeling van de vingerafdrukken en DNA-gegevens die voorafgaand aan de vrijspraak, in
het kader van het opsporingsonderzoek, zijn verkregen van de toenmalige verdachte. Met de in dit
besluit opgenomen stringente bewaarregels is invulling gegeven aan de bij algemene maatregel van
bestuur te stellen regels.
Relevant voor de proportionaliteit van de regeling is het arrest S. en Marper tegen het Verenigd
Koninkrijk (EHRM (Grote Kamer) 4 december 2008, appl.nrs. 30 576/04 en 30 566/04) waarin het
Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) oordeelde dat het bewaren van vingerafdrukken
en DNA-gegevens een inbreuk inhoudt op het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer,
zoals neergelegd in artikel 8, eerste lid, EVRM. Een dergelijke inbreuk is slechts toegestaan, zoals
ook al eerder in deze paragraaf werd opgemerkt, indien deze kan worden gerechtvaardigd op grond
van artikel 8, tweede lid, EVRM. Dat is het geval wanneer het bewaren van de desbetreffende
gegevens bij wet is voorzien, een legitiem doel dient en noodzakelijk is in een democratische
samenleving. Een en ander betekent onder meer dat een regeling voor het bewaren van DNAgegevens en vingerafdrukken proportioneel moet zijn. Dat gold volgens het EHRM niet voor de in het
arrest centraal staande, vroegere bewaarregeling van Engeland en Wales. Die regeling voorzag in
het ongelimiteerd bewaren van vingerafdrukken en DNA-gegevens van elke vrijgesproken persoon,
voor elk strafbaar feit, terwijl deze gegevens ongelimiteerd voor de opsporing in andere strafzaken
konden worden gebruikt. Voor het gebruik in andere strafzaken was die regeling zelfs primair
bedoeld. Het geheel van deze kenmerken van de regeling, die ieder afzonderlijk al ruim waren,
bracht het EHRM tot het oordeel dat zij niet proportioneel was, en dat de inbreuk die met het
bewaren van de gegevens op het recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer wordt
gemaakt, niet kon worden gerechtvaardigd (rechtsoverwegingen 119 en 125).

12

Doordat de hierboven in paragraaf 1.3 beschreven bewaarregels van dit besluit veel strenger zijn,
blijft dit besluit ruimschoots binnen de grenzen van artikel 8 EVRM. In de regeling van dit besluit
kunnen de bewaarde gegevens, anders dan in de regeling die in het arrest centraal stond, niet voor
het opsporen van andere strafbare feiten worden gebruikt; zij kunnen uitsluitend voor een eventuele
herziening ten nadele worden gebruikt en worden daartoe in de DNA-databank en de databank voor
vingerafdrukken afgeschermd. Bovendien worden de gegevens alleen bewaard in geval van
vrijspraken voor misdrijven waarbij opzettelijk de dood van een ander is veroorzaakt, en dus niet,
zoals in de regeling uit het arrest, bij alle strafbare feiten. Ten slotte zijn de bewaartermijnen van
twaalf, twintig of tachtig jaar weliswaar ruim, maar niet ongelimiteerd, zoals in de vroegere
bewaarregeling van Engeland en Wales. Bovendien worden voor de gegevens van personen die ten
tijde van het begaan van het feit waarvan zij zijn vrijgesproken, minderjarig waren, kortere
bewaartermijnen van zes, tien en twintig jaar gehanteerd. Ook door deze kortere bewaartermijnen
wordt ruimschoots aan het Marper-arrest voldaan. In het arrest overweegt het EHRM dat bijzondere
aandacht moet worden besteed aan de bescherming van minderjarigen tegen schade die het gevolg
kan zijn van het bewaren van hun gegevens na een vrijspraak (rechtsoverweging 124). Deze
bijzondere aandacht heeft in dit besluit in kortere bewaartermijnen geresulteerd. Ook is voor de
bijzondere aandacht die minderjarigen toekomt van belang dat de gegevens van minderjarigen die
zijn vrijgesproken alleen kunnen worden gebruikt voor herziening ten nadele. Vrijgesproken
minderjarigen zullen dus niet louter als gevolg van het bewaard zijn van hun gegevens met andere
strafbare feiten in verband kunnen worden gebracht.
Voor dit besluit is voorts nog relevant het recente arrest M.K. tegen Frankrijk (EHRM van 18 april
2013, appl.nr. 19522/09). In die uitspraak stond de regeling voor het bewaren van vingerafdrukken
in Frankrijk centraal. In Frankrijk werden ook de vingerafdrukken van personen die zijn
vrijgesproken of ontslagen van alle rechtsvervolging of wier zaak was geseponeerd, bewaard. Ook de
vingerafdrukken van de klager werden, na een vrijspraak en een sepot voor twee diefstallen,
bewaard. Het EHRM achtte de toepassing van de Franse bewaarregeling in dit geval niet
proportioneel en daarmee in strijd met artikel 8 EVRM. Het EHRM noemt in het arrest enkele
factoren op basis waarvan het (“en conclusion”) tot dat oordeel komt. Een van de factoren die
meewoog is dat de Franse regeling in het geheel geen onderscheid maakt tussen gegevens van
veroordeelden en personen die, zoals de klager, zijn vrijgesproken (rechtsoverweging 42). Een
andere factor is dat de regeling niet uitsluit dat vingerafdrukken ook worden bewaard bij vrijspraken
voor lichte strafbare feiten (rechtsoverweging 41). In dit besluit zijn evenwel verschillende
beperkingen opgenomen voor het bewaren van de DNA-gegevens en de vingerafdrukken van
gewezen verdachten die voor veroordeelden niet gelden. De belangrijkste beperking is dat
vingerafdrukken van gewezen verdachten alleen – en slechts in opdracht van de rechter-commissaris
– voor een eventuele herziening ten nadele kunnen worden gebruikt. Zij zullen daartoe in de
databank voor vingerafdrukken afgeschermd worden bewaard. Zij kunnen, anders dan bij
vingerafdrukken van veroordeelden het geval is, dus niet worden gebruikt in andere strafzaken.
Bovendien zullen vingerafdrukken alleen worden bewaard bij vrijspraken of een ontslag van alle
rechtsvervolging voor misdrijven waarbij opzettelijk de dood van een ander is veroorzaakt. Er
worden dus geen vingerafdrukken bewaard in geval van lichte strafbare feiten. Tot slot is in dit
besluit nog de beperking opgenomen dat DNA-gegevens en vingerafdrukken van vrijgesproken
personen niet zullen worden bewaard wanneer naar het oordeel van de officier van justitie vaststaat
dat herziening ten nadele op grond van een novum in de toekomst uitgesloten is, bijvoorbeeld
wanneer vaststaat dat de vrijgesproken persoon het misdrijf onmogelijk kan hebben begaan. Deze
extra waarborg kan slechts bijdragen aan het oordeel dat de voorgenomen bewaarregeling

13

proportioneel is in het licht van artikel 8 EVRM, doordat zij bewaring van vingerafdrukken uitsluit
wanneer het doel van de regeling daarmee niet kan worden bereikt.
Op basis van het bovenstaande kan worden geconcludeerd dat de in dit besluit opgenomen
bewaarregeling ook voldoet aan de eisen van de artikelen 10 en 11 van de Wet bescherming
persoonsgegevens, in welke artikelen is bepaald dat persoonsgegevens niet voor een ander doel
mogen worden verwerkt dan waarvoor zij zijn verkregen en niet langer mogen worden bewaard in
een vorm die het mogelijk maakt de betrokkene te identificeren, dan noodzakelijk is voor de
verwerkelijking van de doeleinden waarvoor zij worden verzameld of vervolgens worden verwerkt.
Zoals hierboven blijkt is ook tegemoetgekomen aan de opmerkingen die het College bescherming
persoonsgegevens eerder heeft gemaakt - over onder andere waarborgen ter beperking van het
gebruik van bewaarde gegevens - in zijn advies van 31 maart 2009 betreffende gegevensopslag in
verband met de herziening ten nadele (zie nader Kamerstukken II 2008/09, 32 044, nr. 3, blz. 2528).
1.4.2 Onschuldpresumptie
Artikel 6, tweede lid, EVRM bepaalt dat een ieder tegen wie een vervolging is ingesteld voor
onschuldig wordt gehouden tot zijn schuld in rechte is komen vast te staan (onschuldpresumptie).
Uit artikel 6, tweede lid, EVRM volgt de algemene regel dat na het onherroepelijk worden van een
vrijspraak ‘the voicing of suspicions’ niet langer is toegestaan; zie EHRM 25 augustus 1993, appl.nr.
13126/87 (Sekanina t. Oostenrijk), EHRM 21 maart 2000, appl.nr. 28389/95 (Asan Rushiti t.
Oostenrijk) en EHRM 11 februari 2003, appl.nr. 29327/95 (O. t. Noorwegen). Bij het bewaren van
DNA-gegevens en vingerafdrukken van vrijgesproken personen is daarvan geen sprake. Deze
opvatting vindt steun in het hierboven reeds genoemde S. and Marper-arrest waarin het EHRM
overwoog ‘that the retention of the applicants' private data cannot be equated with the voicing of
suspicions’.
In dit besluit is bepaald dat de DNA-gegevens en vingerafdrukken van de gewezen verdachte worden
vernietigd wanneer - naar het oordeel van de officier van justitie – (onomstotelijk) vaststaat dat
herziening ten nadele op grond van een novum uitgesloten is. Dit maakt het oordeel dat er geen
sprake is van de ‘voicing of suspicions’ niet anders. In de drie eerder genoemde uitspraken
vorderden, kort samengevat, de klagers die waren vrijgesproken, schadevergoeding in verband met
de door hen vanwege de strafprocedure geleden schade. De schadevergoedingsrechter nam in zijn
oordeel over de toekenning daarvan steeds mee de mate waarin een verdenking jegens de
betrokkene was blijven bestaan. Dit was volgens het EHRM in strijd met artikel 6, tweede lid, EVRM,
omdat hier sprake was van ‘the voicing of suspicions once an acquittal has become final’. Een
dergelijke afweging zal het openbaar ministerie voor deze regeling niet maken. De officier van
justitie zal niet per geval beoordelen of de DNA-gegevens en vingerafdrukken moeten worden
bewaard, bijvoorbeeld omdat hij meent dat de vrijgesprokene mogelijk toch de dader is of omdat de
verdachte ‘slechts’ is vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. De hoofdregel is dat de DNAgegevens en vingerafdrukken van vrijgesprokenen van een misdrijf waarbij opzettelijk de dood van
een ander is veroorzaakt steeds – automatisch en zonder een daartoe strekkende beoordeling door
het openbaar ministerie - worden bewaard overeenkomstig de in dit besluit opgenomen
bewaartermijnen. Een uitzondering wordt slechts gemaakt in die gevallen waarin (onomstotelijk)
vaststaat dat herziening ten nadele uitgesloten is. Een voorbeeld van een dergelijk geval is dat een
ander onherroepelijk wordt veroordeeld voor het feit waarvoor de gewezen verdachte is
vrijgesproken, en daaruit volgt dat de gewezen verdachte niet degene is die het feit heeft begaan.
Ook kan gedacht worden aan een zaak waarin de officier van justitie zelf vrijspraak heeft gevorderd,

14

bijvoorbeeld omdat hij tijdens de procedure voor de rechtbank tot de ontdekking is gekomen dat de
verdachte is verwisseld met een ander.
2. Artikelsgewijze toelichting
Artikel I, onder A (artikel 1 DNA-Besluit)
Met de inwerkingtreding van artikel I, onder A, van dit besluit vervalt artikel 1, tweede lid, van het
DNA-Besluit, omdat de term “veroordeling” met het – ingevolge dit besluit - vervallen van artikel 6,
tweede lid, tweede volzin, en artikel 18, tiende lid (oud), niet langer wordt gebezigd in het DNABesluit.
Artikel I, onder A, voegt daarnaast aan artikel 1 van het DNA-Besluit in een nieuw onderdeel g een
definitie van het begrip “gewezen verdachte” toe. Deze definitie is van belang omdat bij artikel I,
onder D, F en H, in de artikelen 14, 16 en 18a van het DNA-Besluit regels worden gesteld voor de
opslag en het gebruik van DNA-gegevens van de gewezen verdachte.
De gegeven definitie van “gewezen verdachte” beperkt de categorie van personen die onder het
bereik van deze regeling vallen tot personen die zijn vrijgesproken van een misdrijf waarbij
opzettelijk de dood van een ander wordt veroorzaakt. Hiermee wordt gedoeld op een misdrijf waarbij
– al dan niet expliciet - het opzetvereiste in de delictsomschrijving ook ziet op de dood van een
ander. De reden van de beperking tot deze specifieke categorie van misdrijven is dat herziening ten
nadele op grond van een novum volgens artikel 482a Sv in combinatie met de op te stellen
beleidsregels van het openbaar ministerie2 alleen mogelijk is als uit een nieuw gegeven het ernstige
vermoeden voortvloeit dat de gewezen verdachte zou zijn veroordeeld voor een dergelijk misdrijf
(vgl. paragraaf 1.3).
Onder de definitie van “gewezen verdachte” valt ook de persoon die is ontslagen van alle
rechtsvervolging wegens een misdrijf waarbij opzettelijk de dood van een ander wordt veroorzaakt.
Ook in geval van een dergelijk ontslag van alle rechtsvervolging maakt artikel 482a Sv het immers
mogelijk om tot herziening ten nadele op grond van een novum over te gaan. Het is evenwel
noodzakelijk om één categorie van ontslagen van alle rechtsvervolging buiten de definitie te laten
vallen. Onder de definitie van “gewezen verdachte” valt niet de persoon die is ontslagen van alle
rechtsvervolging en aan wie daarbij een maatregel als voorzien in artikel 37, 37a juncto 37b of 38,
38m of 77s van het Wetboek van Strafrecht is opgelegd. De reden is dat deze persoon voor de
toepassing van de Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden en voor de toepassing van het DNA-Besluit
reeds onder de definitie van een veroordeelde valt (zie artikel 1, eerste lid, onder f, van het DNABesluit) en anders twee bewaarregelingen op diens DNA-gegevens van toepassing zouden zijn.
Uit de verwijzing in artikel 1, onder g, van het DNA-Besluit naar artikel 482a, eerste lid, aanhef en
onder a, Sv volgt dat de DNA-gegevens en vingerafdrukken van een persoon die wordt vrijgesproken
van medeplichtigheid aan, poging tot en voorbereiding van een misdrijf waarbij opzettelijk de dood
van een ander is veroorzaakt, niet worden bewaard. Immers, artikel 482a, vijfde lid, Sv bepaalt dat
onder een misdrijf als bedoeld in artikel 482a, eerste lid, onder a, Sv niet is begrepen de
medeplichtigheid aan, poging tot en voorbereiding van dat misdrijf.

2

Zie de toezegging gedaan aan de Eerste Kamer tijdens het mondelinge debat over het wetsvoorstel dat aan de Wet

herziening ten nadele ten grondslag heeft gelegen: Zie Handelingen I 2012/13, 23-3-5.

15

Eveneens volgt uit de verwijzing naar artikel 482a, eerste lid, onder a, Sv dat het alleen gaat om
personen die algeheel zijn vrijgesproken voor een bepaald feit (zie Kamerstukken II 2008/09, 32
044, nr. 3, p. 29-30). Wanneer een verdachte dus voor de primair ten laste gelegde moord wordt
vrijgesproken, maar voor de subsidiair ten laste gelegde doodslag wordt veroordeeld, geldt hij niet
als een gewezen verdachte, maar als een veroordeelde in de zin van het DNA-Besluit.
Artikel I, onder B (artikel 6 DNA-Besluit)
Artikel I, onder B, wijzigt artikel 6 van het DNA-Besluit. Op grond van het eerste lid van dat artikel
moeten in het centrale register van het NFI een aantal persoonsgegevens worden verwerkt van
personen wier celmateriaal aan een DNA-onderzoek wordt onderworpen. Het tweede lid, eerste
volzin, bevat de verplichting ook gegevens vast te leggen die van belang zijn in verband met het
tijdstip waarop hun DNA-profiel uit de DNA-databank dient te worden verwijderd. Dit tijdstip vloeit
voort uit de bewaartermijnen die gelden op grond van de nieuwe artikelen 18 tot en met 18b (het
oude artikel 18) van het DNA-Besluit. Opdat het NFI aan de verplichting tot het vastleggen van deze
gegevens kan voldoen, was in artikel 6, tweede lid, tweede volzin, bepaald dat het NFI door de
Justitiële Informatiedienst in kennis wordt gesteld van veroordelingen die in kracht van gewijsde zijn
gegaan in zaken waarin DNA-onderzoek heeft plaatsgevonden. Het opnemen van de informatieplicht
voor de Justitiële Informatiedienst op deze plaats in het DNA-Besluit is bij nader inzien echter
overbodig nu de plicht voor deze organisatie om het NFI de gegevens te verstrekken die van belang
zijn voor het tijdstip van vernietiging van de DNA-gegevens ook al is vastgelegd in het nieuwe artikel
18c, derde lid (het oude artikel 18, twaalfde lid). Om die reden komt artikel 6, tweede lid, tweede
volzin, te vervallen.
Artikel I, onder C (artikel 10 DNA-Besluit)
Deze wijziging houdt verband met de toevoeging van het DNA-profiel van de gewezen verdachte aan
de opsomming van artikel 14, vierde lid. Zie artikel I, onder D.
Artikel I onder D (artikel 14 DNA-Besluit)
Artikel I, onder D, wijzigt artikel 14 van het DNA-besluit op een aantal punten. In de eerste plaats
voegt dit artikelonderdeel in het vierde lid van artikel 14 aan de opsomming van de personen wier
DNA-gegevens bewaard worden in de DNA-databank, de gewezen verdachten toe. Door die
toevoeging kunnen ook hun DNA-gegevens in de DNA-databank bewaard blijven. De motivering voor
het bewaren van deze gegevens is gegeven in paragraaf 1.2. Zoals in paragraaf 1.3 uiteen is gezet,
kunnen de DNA-profielen van gewezen verdachten uitsluitend in de DNA-databank voorkomen op
grond van het feit dat de profielen al waren verwerkt in de eerdere fase van de strafzaak die tot de
vrijspraak leidde. Dat blijkt ook uit de zinsnede “en in het kader van het misdrijf het DNA-profiel is
verwerkt”, in het bij artikel I, onder H, ingevoegde, nieuwe artikel 18a, eerste lid.
In artikel 14, zevende lid (nieuw), van het DNA-Besluit wordt het uitgangspunt - zoals verwoord in
paragraaf 1.3 - uitgewerkt, dat de DNA-gegevens van de gewezen verdachte uitsluitend mogen
worden gebruikt met het oog op de herzieningsprocedure ten nadele van de gewezen verdachte. Zij
mogen voor geen ander doel worden gebruikt en met name mogen zij niet gebruikt worden voor het
voorkomen, opsporen, vervolgen en berechten van andere strafbare feiten dan het feit waarvoor de
gewezen verdachte is vrijgesproken. De gegevens worden om die reden “afgeschermd” bewaard.

16

Ook de DNA-profielen van onbekende verdachten (DNA-sporen) die eerder een volledige “match”
hadden met het DNA-profiel van de gewezen verdachte worden afgeschermd bewaard. Wanneer
geen sprake is van een (volledige) “match” behoeven de DNA-sporen niet te worden afgeschermd.
In dat geval kunnen die sporen immers mogelijk nog bijdragen aan het opsporen van een nieuwe
(mede)verdachte. Dit is in het nieuwe zevende lid uitgewerkt door te bepalen dat het DNA-profiel
van de gewezen verdachte en het DNA-profiel dat in de strafzaak waarin hij is vrijgesproken
daarmee “overeenkomt” uitsluitend – en slechts in opdracht van de rechter commissaris – onderling
of met DNA-profielen van onbekende verdachten die in verband staan met de in een vrijspraak
geëindigde strafzaak worden vergeleken. Bij dit laatste kan worden gedacht aan oude DNA-sporen
waarmee voorheen geen (volledige) “match” was en die nu door middel van een verbeterde techniek
mogelijk alsnog een “match” opleveren of nieuwe DNA-sporen die in verband staan met de oude
strafzaak. Vergelijking met gegevens buiten het verband van de strafzaak is uitgesloten.
In paragraaf 1.2 zijn voorbeelden gegeven van gevallen waarin sprake is van een verband met de
strafzaak. Te denken valt aan DNA-sporenmateriaal dat al onderdeel uitmaakte van de strafzaak en
op basis van nieuwe of verbeterde DNA-technieken opnieuw kan worden onderzocht. Ook kan het
bijvoorbeeld gaan om DNA-sporenmateriaal dat wordt aangetroffen op het inmiddels gevonden
lichaam van het slachtoffer of dat wordt aangetroffen op het na de vrijspraak gevonden schietwapen
waarvan de kogels overeenkomen met de kogels die zijn gevonden in het lichaam van het
slachtoffer.
De rechter-commissaris kan slechts een opdracht geven tot de vergelijking van het DNA-profiel van
de gewezen verdachte met een DNA-spoor indien aan de eisen van artikel 14, zevende lid, is
voldaan.
Artikel 14, achtste lid (nieuw), schrijft voor dat de gewezen verdachte in beginsel schriftelijk in
kennis wordt gesteld van de uitslag van het onderzoek naar de vraag of zijn DNA-profiel met het
DNA-profiel van het daderspoor overeenkomt. Op deze wijze raakt de gewezen verdachte ervan op
de hoogte dat een onderzoek heeft plaatsgevonden in verband met de strafzaak waarin hij is
vrijgesproken, en raakt hij bekend met de uitslag van het onderzoek. Hij kan dan desgewenst de
bijstand inroepen van een raadsman. Een vergelijkbare mededelingsplicht komt voor veroordeelden
voor in artikel 10, achtste lid, van het DNA-Besluit.
Artikel I, onder E (artikel 15 DNA-Besluit)
Onderdeel E van artikel I wijzigt artikel 15, eerste lid, onder b, van het DNA-Besluit. Deze wijziging
houdt verband met de toevoeging van het DNA-profiel van de gewezen verdachte aan de
opsomming van artikel 14, vierde lid.
Artikel 15, eerste lid, onder b, vloeit voort uit het Besluit 2008/615/JBZ van de Raad van de
Europese Unie inzake de intensivering van de grensoverschrijdende samenwerking in het bijzonder
ter bestrijding van terrorisme en grensoverschrijdende criminaliteit (PbEU 2008, L 210). Het artikel
voorziet erin dat een lidstaat van de Europese Unie ter opsporing van een strafbaar feit een DNAprofiel van een spoor online kan vergelijken met de DNA-profielen van de (onbekende) verdachten
en (ex-)veroordeelden die in de Nederlandse DNA-databank zijn verwerkt. Zodra het DNA-spoor
overeenkomt (een zogenoemde “hit” of “match”) met een DNA-profiel van een bekend persoon is
een rechtshulpverzoek nodig. Slechts via dat rechtshulpverzoek kunnen de bij dat profiel behorende
persoons- en zaaksgegevens worden opgevraagd. Artikel I, onder E, regelt dat de online-vergelijking
van DNA-profielen niet kan plaatsvinden met de DNA-profielen van gewezen verdachten. Met die
regeling wordt aangesloten op de regeling dat de DNA-profielen van gewezen verdachten in

17

Nederland ook niet mogen worden gebruikt voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting
van andere feiten dan die waarvoor de gewezen verdachte is vrijgesproken (zie artikel I, onder D).
Hiermee strookt niet dat deze DNA-profielen dan wel ter vergelijking beschikbaar zouden worden
gesteld aan andere lidstaten van de Europese Unie.
Artikel I, onder F (artikel 16 DNA-Besluit)
Zodra degene wiens DNA-profiel in de DNA-databank is opgenomen niet langer als verdachte kan
worden aangemerkt, wordt diens DNA-profiel terstond nadat het NFI daarvan in kennis is gesteld,
vernietigd op grond van artikel 16, eerste lid, jo. artikel 17 DNA-Besluit. In het tweede lid van artikel
16 is bepaald in welke gevallen hiervan in ieder geval sprake is. Een van die gevallen is de
omstandigheid dat de strafzaak is geëindigd in een vrijspraak. Het gaat hier om een onherroepelijke
vrijspraak. Dat volgt uit de strekking en de bewoordingen (“niet langer kan worden aangemerkt als
een verdachte”) van artikel 16 en het feit dat degene tegen wie een strafzaak aanhangig is gemaakt,
verdachte blijft zolang in die strafzaak niet onherroepelijk is beslist. Bovendien geldt ook voor
ontslagen van alle rechtsvervolging waarbij geen maatregel is opgelegd dat deze onherroepelijk zijn,
alvorens het DNA-profiel wordt vernietigd. Om deze reden wordt ter verduidelijking in artikel 16,
tweede lid, “een vrijspraak” vervangen door: een onherroepelijke vrijspraak.
Tot de inwerkingtreding van dit besluit werden de gegevens van alle personen die niet langer konden
worden aangemerkt als een verdachte (vanwege bijvoorbeeld een sepot, vrijspraak of ontslag van
alle rechtsvervolging) terstond vernietigd op grond van artikel 16 jo. 17 DNA-Besluit. Onderdeel F
van artikel I bewerkstelligt door een aanvulling van artikel 16 van het DNA-besluit dat de DNAgegevens van gewezen verdachten (zie artikel 1, onder g, DNA-Besluit) niet langer terstond worden
vernietigd. In plaats daarvan worden hun gegevens bewaard gedurende de bewaartermijnen
genoemd in artikel 18a. Die termijnen gelden op grond van artikel 16, derde lid (nieuw), van het
DNA-besluit niet voor de DNA-gegevens van gewezen verdachten wier zaak al eens (ten voor- of ten
nadele) is herzien. In dat geval worden de gegevens, net als thans, op grond van artikel 17, eerste
lid, van het DNA-Besluit terstond vernietigd. Deze uitzondering houdt verband met de hoofdregel
van artikel 482b, derde lid, onder c, Sv dat geen herziening ten nadele op grond van een novum
meer kan plaatsvinden als al eerder voor hetzelfde feit een herziening is gevorderd.
Artikel I, onder G en H (artikel 18 tot en met 18c DNA-Besluit)
Het oude artikel 18 van het DNA-Besluit regelde de bewaartermijnen voor alle DNA-gegevens die
niet op grond van artikel 16 jo. artikel 17 van dat besluit worden vernietigd. Nu de DNA-gegevens
van gewezen verdachten niet langer op grond van die artikelen vernietigd worden (zie artikel I,
onder F), worden ook voor die gegevens bewaartermijnen gesteld. Omdat de toevoeging van deze
bewaartermijnen aan artikel 18 zou betekenen dat dit artikel meer dan twintig leden zou komen te
beslaan en het artikel mede daardoor lastig hanteerbaar voor de praktijk zou worden, is ervoor
gekozen artikel 18 op te splitsen in een artikel 18, 18a, 18b en 18c. De bepalingen uit het oude
artikel 18 zijn daarbij inhoudelijk ongewijzigd gebleven, behalve op enkele hieronder aangegeven
punten van ondergeschikte aard. Het nieuwe artikel 18 ziet nog slechts op de bewaartermijnen die
gelden voor DNA-profielen van verdachten en (ex-)veroordeelden. Die termijnen waren neergelegd
in het oude artikel 18, eerste tot en met vijfde lid. Artikel 18a bevat de nieuw ingevoegde regeling
voor de bewaartermijnen van DNA-profielen van gewezen verdachten. Artikel 18b regelt de
bewaartermijnen van DNA-profielen van overleden slachtoffers, vermiste personen en onbekende

18

verdachten. Die bewaartermijnen waren opgenomen in het oude artikel 18, zesde tot en met tiende
lid. Artikel 18c, tot slot, bevat de bepalingen die voorheen te vinden waren in artikel 18, elfde tot en
met dertiende lid. Het betreft onder meer de plicht voor het NFI om van alle vernietigingen
aantekening te houden. In het hierna volgende worden de nieuwe artikelen 18 tot en met 18c - voor
zover nodig - afzonderlijk toegelicht.
Artikel 18 DNA-Besluit
Het nieuwe artikel 18 ziet nog slechts op de bewaarregeling van het DNA-profiel van verdachten en
veroordeelden. Er zijn geen inhoudelijke wijzigingen aangebracht in de bewaarregeling zoals die was
opgenomen in het oude artikel 18, eerste tot en met vierde lid.
Artikel 18a DNA-Besluit
Artikel 18a regelt de bewaartermijnen van DNA-profielen van gewezen verdachten. Daarnaast is
artikel 14, zevende en negende lid, van belang in verband met de afscherming van het DNA-profiel.
De bewaartermijnen in artikel 18a belopen twaalf, twintig of tachtig jaar. Deze termijnen sluiten aan
bij de verjaringstermijnen. De reden daarvoor is dat geen herziening ten nadele meer kan
plaatsvinden nadat het recht tot strafvordering is verjaard (artikel 482b, derde lid, onder b, Sv).
Aanvankelijk bestond het voornemen aansluiting te zoeken bij de bewaartermijnen die gelden voor
de DNA-gegevens van verdachten en veroordeelden (zie Kamerstukken II 2008/09, 32 044, nr. 3,
blz. 26). Voor verdachten en veroordeelden gelden langere bewaartermijnen, die niet gekoppeld zijn
aan de verjaringstermijnen, omdat hun DNA-gegevens niet alleen worden bewaard in verband met
de strafzaak waarin het celmateriaal of de vingerafdrukken zijn afgenomen, maar met name ook met
het oog op gebruik in andere strafzaken. Omdat het geen doel zou dienen als de DNA-gegevens van
gewezen verdachten ook zouden worden bewaard gedurende een periode waarin geen herziening
meer mogelijk is, is afgezien van aansluiting bij de bewaartermijnen die gelden voor DNA-gegevens
van verdachten en veroordeelden. Hiermee wordt ook uitvoering gegeven aan artikel 10 van de Wet
bescherming persoonsgegevens dat bepaalt dat persoonsgegevens niet langer worden bewaard in
een vorm die het mogelijk maakt de betrokkene te identificeren dan noodzakelijk is voor de
doeleinden waarvoor zij zijn verzameld of vervolgens worden verwerkt.
Voor het bewaren van de DNA-gegevens van gewezen verdachten is gekozen voor vaste termijnen in
verband met de consistentie van de bewaarregeling in het DNA-Besluit; ook bij de bewaartermijnen
die gelden voor de andere categorieën DNA-gegevens worden vaste bewaartermijnen gehanteerd.
Daarnaast is gekozen voor vaste bewaartermijnen in verband met de werkbaarheid in de praktijk.
Wanneer het einde van de bewaartermijn in elke concrete zaak zou worden bepaald door het in die
zaak verjaren van het recht tot strafvordering, zou dit betekenen dat met name het openbaar
ministerie nauwgezet in de gaten zou moeten houden hoe het ervoor staat met de verjaringstermijn.
De daadwerkelijke lengte van de verjaringstermijn staat immers niet op voorhand vast. Van invloed
op die daadwerkelijke lengte zijn het (alternatieve) startpunt, stuiting en schorsing. In iedere
afzonderlijke zaak zou daarom precies moeten worden bijgehouden wanneer de verjaringstermijn
aanvangt en wanneer deze gestuit en geschorst wordt, opdat op die momenten de bewaartermijn
kan worden aangepast. Bovendien zou het zo kunnen zijn dat een rechter vervolgens tot een ander
oordeel komt over wanneer de verjaringstermijn – en dus de bewaartermijn – is verstreken.
Overigens is in het DNA-Besluit wel rekening gehouden met het feit dat een verjaring gestuit of
geschorst kan worden, door de bewaartermijn niet aan te laten vangen op het moment van de
laatste daad van vervolging, maar op het (latere) moment van de einduitspraak tegen de gewezen
verdachte. Uit artikel 18a, eerste lid, juncto artikel 1, onder g, van het DNA-Besluit volgt dat de

19

bewaartermijn bij gewezen verdachten aanvangt op het moment dat die einduitspraak
onherroepelijk is geworden. Tot die tijd geldt de gewezen verdachte nog als verdachte en wordt zijn
DNA-profiel op basis van de regeling die geldt voor DNA-profielen van verdachten verwerkt in de
DNA-databank.
Artikel 18a, eerste lid, onder d, bepaalt dat de DNA-gegevens van een gewezen verdachte worden
vernietigd wanneer – naar het oordeel van de officier van justitie - vaststaat dat herziening ten
nadele op grond van een novum uitgesloten is. Het betreft een uitzondering op de hoofdregel dat de
DNA-gegevens van een gewezen verdachte overeenkomstig de in artikel 18a bepaalde
bewaartermijnen worden bewaard. “Vast staan” betekent in dit verband dat onomstotelijk is
gebleken dat de herziening ten nadele in een concreet geval onmogelijk is. Voorbeelden van
dergelijke gevallen zijn de onherroepelijke veroordeling van een ander voor het feit waarvoor de
gewezen verdachte is vrijgesproken of een zaak waarin de officier van justitie zelf vrijspraak heeft
gevorderd, bijvoorbeeld omdat hij tot de ontdekking is gekomen dat de verdachte is verwisseld met
een ander. Zie ook paragraaf 1.4.2.
Artikel 18a, eerste lid, onder e, bepaalt dat de DNA-gegevens van een gewezen verdachte terstond
na zijn overlijden worden vernietigd, ook als de eigenlijke bewaartermijn nog niet is verstreken. De
reden daarvoor is dat in dat geval herziening ten nadele niet langer mogelijk is (artikel 482b, derde
lid, onder b, Sv) en het bewaren van de DNA-gegevens derhalve geen doel meer dient.
Het Cbp heeft in zijn advies bij over een concept van dit besluit opgemerkt dat in artikel 18a, zoals
in dat concept opgenomen en dat nadien ongewijzigd is gebleven, niet is geregeld dat de DNAgegevens van de gewezen verdachte worden vernietigd indien hij is vrijgesproken naar aanleiding
van een herzieningsprocedure ten voor- of ten nadele, zoals wel wordt aangegeven in paragraaf 1.3
van deze nota van toelichting. In reactie hierop verwijs ik naar artikel 16, derde lid (nieuw), jo.
artikel 17, eerste lid, van het DNA-Besluit. In die artikelen wordt, kort samengevat, bepaald dat de
DNA-gegevens van een gewezen verdachte die is vrijgesproken in een herzieningsprocedure,
terstond na de kennisgeving van die vrijspraak worden vernietigd. Zie ook de artikelsgewijze
toelichting bij artikel 1, onder F.
Voor minderjarigen voorziet artikel 18a, tweede lid, in kortere bewaartermijnen van respectievelijk
zes, tien en twintig jaar. Zoals aangegeven sluiten de bewaartermijnen aan bij de regeling van de
vervolgingsverjaring; voor minderjarigen gelden ingevolge die regeling kortere verjaringstermijnen,
reden waarom voor het bewaren van hun DNA-gegevens ook kortere bewaartermijn gelden.
Artikel 18b
Artikel 18b regelt de bewaartermijnen voor DNA-profielen van overleden slachtoffers, vermiste
personen en onbekende verdachten (sporenmateriaal). Deze bewaartermijnen waren voorheen te
vinden in artikel 18, zesde tot en met tiende lid.
Het oude artikel 18, tiende lid, is komen te vervallen. Dit artikellid bepaalde dat het DNA-profiel van
een onbekende verdachte wordt vernietigd zodra is vastgesteld dat het overeenkomt met het DNAprofiel van een verdachte of veroordeelde en de betrokkene niet langer als verdachte kan worden
aangemerkt (zie artikel 16, eerste lid, van het DNA-Besluit) of diens veroordeling in kracht van
gewijsde is gegaan. Op schriftelijk verzoek van de verdachte kon deze vernietiging telkens tien jaar
worden uitgesteld. In verband met de inwerkingtreding per 1 oktober 2012 van de Wet hervorming
herziening ten voordele is deze bepaling niet langer wenselijk. De veroordeelde die een

20

herzieningsaanvraag ten voordele wil doen, kan de eerder geconstateerde “match” tussen zijn DNAprofiel en het DNA-profiel van een onbekende verdachte opnieuw aan de orde willen stellen. Het is
dan van groot belang dat ook het DNA-profiel van de onbekende verdachte nog in de databank
beschikbaar is. De veroordeelde te belasten met de zorg voor het verlengen van de bewaartermijn
vormt een onevenredige belasting, nu er ook geen dringende capacitaire noodzaak bestaat het DNAmateriaal direct te verwijderen. Bij het NFI zullen geen capaciteitsproblemen ontstaan wanneer deze
DNA-profielen gedurende de termijnen, genoemd in artikel 18b, worden bewaard. Daarnaast zal het
bewaren van deze DNA-profielen niet bezwaarlijk zijn in strafzaken waarin de veroordeelde geen
herziening ten voordele nastreeft, omdat aan het DNA-profiel van de onbekende verdachte geen
persoonsgegevens zijn verbonden en het DNA-profiel na afloop van de bewaartermijn zal worden
vernietigd. Hiermee wordt voldaan aan de eisen die ten aanzien van bewaartermijnen worden
gesteld in de artikelen 10 en 11 van de Wet bescherming persoonsgegevens.
Artikel 18c
Artikel 18c bevat de bepalingen die voorheen te vinden waren in artikel 18, elfde tot en met
dertiende lid. Het betreft de plicht voor het NFI om met het DNA-profiel de gegevens, bedoeld in
artikel 6 van het DNA-Besluit, het celmateriaal en het verslag, bedoeld in artikel 10, derde lid, onder
b, van het DNA-Besluit, te vernietigen (artikel 18c, eerste lid), de plicht aantekening te houden van
alle vernietigingen (artikel 18c, tweede lid) en de informatieplicht voor de Justitiële Informatiedienst
en openbaar ministerie richting het NFI (artikel 18c, derde lid).
Artikel II, onder A (artikel 1 BIVV)
De definities die zijn toegevoegd aan artikel 1 van het BIVV, komen overeen met de definities uit
artikel 1 van het DNA-Besluit. Zie voor de definitie van gewezen verdachte de toelichting op artikel I,
onder A.
Artikel II, onder B (artikel 5 BIVV)
Zie ook de toelichting op artikel I, onder F. De voorgestelde wijziging waarborgt dat ook het nummer
dat bij het DNA-profiel en de vingerafdrukken van de gewezen verdachte hoort en zijn foto en een
kopie van zijn identiteitsbewijs afgeschermd worden bewaard in de strafrechtsketendatabank
(SKDB). De gegevens kunnen slechts geraadpleegd worden met toestemming van de rechtercommissaris en in verband met een herziening ten nadele (zie ook de toelichting op artikel I, onder
D). Wanneer de rechter-commissaris opdracht geeft tot een vergelijking met het DNA-profiel of de
vingerafdrukken van de gewezen verdachte, kunnen de afgeschermde gegevens in de SKDB
eveneens worden geraadpleegd; de rechter-commissaris hoeft daarvoor niet afzonderlijk zijn
toestemming te geven. De reden hiervoor is dat wanneer een vergelijking wordt gemaakt met het
DNA-profiel of de vingerafdrukken van de gewezen verdachte, ook het nummer dat bij die gegevens
hoort steeds nodig is. Op deze wijze wordt voorkomen dat de rechter-commissaris steeds
afzonderlijk moet beslissen over de vergelijking en het vrijgeven van het nummer.

21

Artikel II, onder C en D (artikel 6 tot en met 7b BIVV)
De inhoud van artikel II, onder C en D, is gelijk aan die van artikel I, onder G en H. Voor een
toelichting op het eerstgenoemde artikelonderdelen wordt dan ook verwezen naar de toelichting op
het laatstgenoemde artikelonderdelen.
Artikel II, onder E en F (artikelen 9 en 9a BIVV)
Zowel DNA-gegevens als vingerafdrukken zijn biometrische persoonsgegevens. Beide
persoonsgegevens worden opgeslagen in databanken. Het doel hiervan is in beide gevallen het
bewerkstelligen dat onopgeloste zaken worden opgehelderd. Gelet op deze overeenkomsten tussen
beide soorten gegevens is het logisch en ook van belang dat de verwerking in grote mate op
dezelfde wijze plaatsvindt. Bij het opstellen van het BIVV is dit onderkend door in artikel 9 (oud)
bewaartermijnen voor vingerafdrukken op te nemen die gelijk zijn aan de bewaartermijnen die
gelden voor DNA-gegevens op grond van artikel 18 DNA-Besluit. Deze lijn is in dit besluit
voortgezet: de regeling van de bewaartermijnen van vingerafdrukken die in artikel 9 is neergelegd,
is verplaatst naar het nieuwe artikel 9a, met dien verstande dat in het derde lid de bewaartermijn
voor de vingerafdrukken van gewezen verdachten is toegevoegd en de bewaartermijnen die gelden
voor de vingerafdrukken van overleden slachtoffers en onbekende verdachten zijn gelijkgetrokken
met de bewaartermijnen in het nieuwe artikel 18b van het DNA-Besluit. In het nieuwe artikel 9 BIVV
is een regeling voor het gebruik van vingerafdrukken opgenomen overeenkomstig de regeling van
het gebruik van DNA-gegevens in artikel 14 van het DNA-Besluit. Zie voor een nadere toelichting op
de (overige) aanpassingen van artikel 9 en 9a de toelichting op artikel I, onder D, G en H.

De Minister van Veiligheid en Justitie,

22