Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2013–2014

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

2418
Vragen van het lid Kuzu (PvdA) aan de Minister van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport over mogelijke leveringsproblemen van preferente geneesmiddelen
(ingezonden 12 juni 2014).
Antwoord van Minister Schippers (Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
(ontvangen 4 juli 2014).
Vraag 1
Bent u op de hoogte van het bericht dat er nog steeds leveringsproblemen
zouden zijn met preferente geneesmiddelen?1
Antwoord 1
Ja, ik heb het bericht gelezen. Uit een analyse van Farmanco, de databank
waarin het Laboratorium der Nederlandse Apothekers (LNA) leveringsproblemen registreert, blijkt dat van de tekorten in Nederland over de periode
2004–2011 het in 65% van de gevallen specialtés en in 35% van de gevallen
generica betroffen.
Vraag 2
Deelt u nog steeds de mening dat preferentiebeleid leidt tot lagere kosten bij
geneesmiddelen en dat dit de totale kosten van de zorg verlaagt?
Antwoord 2
Ja. Het preferentiebeleid is een effectief instrument van de zorgverzekeraars.
Zorgverzekeraars kunnen zelf beslissen of zij dit instrument inzetten. Ik ben
me ervan bewust dat naast de evidente voordelen van het preferentiebeleid
er ook enkele nadelen vastzitten aan het preferentiebeleid. Over de problemen hebben de partijen in het Bestuurlijk Overleg Farmacie gesproken en
hebben zij afspraken gemaakt om de nadelen van het preferentiebeleid te
verminderen (zie de brief aan de voorzitter van de Tweede Kamer van 8 april
2014, Kamerstukken II 2013–2014, 29 477, nr. 284).
Vraag 3
Deelt u voorts de mening dat patiënten zo min mogelijk hinder moeten
ervaren bij het verkrijgen van preferente geneesmiddelen?

1

ah-tk-20132014-2418
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2014

Pharmaceutisch Weekblad 9 mei 2014;149–19

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, Aanhangsel

1

Antwoord 3
Ja. Apothekers en ziekenhuisapothekers verrichten grote inspanningen om
hun patiënten toch van de juiste middelen te voorzien. Ik heb tot dusver geen
signalen van patiënten of patiëntenverenigingen ontvangen over opgelopen
schade bij patiënten. Het is echter ook niet zo dat ieder geneesmiddelentekort
noodzakelijkerwijs een direct risico vormt voor de patiënt en gezondheidsschade tot gevolg heeft. Uit de gegevens van Farmanco blijkt dat er bij
geneesmiddelen-tekorten in de meeste gevallen substitutie met een ander
middel mogelijk is of dat er een therapeutisch alternatief beschikbaar is. Bij
1% van de geneesmiddelen-tekorten is een dergelijke oplossing niet
voorhanden.
Vraag 4
Kent u de reden waarom preferente geneesmiddelen soms minder goed
verkrijgbaar zijn? Is dit met niet-preferente merkloze geneesmiddelen anders
gesteld? Zo ja, waar ligt het verschil tussen preferente middelen en niet
preferente middelen en bij wie ligt de oorzaak (groothandel, leverancier,
apotheek)?
Antwoord 4
De oorzaken van het niet beschikbaar zijn van preferente middelen en
niet-preferente merkloze geneesmiddelen zijn heel divers. Productieproblemen, de beschikbaarheid van grondstoffen, logistieke problemen maar ook
economische motieven spelen hierin een belangrijke rol. Uit cijfers van
Farmanco over de periode 2004–2011 blijkt dat slechts 1% van de tijdelijke
tekorten direct te wijten is aan economische factoren.
Bij wie de verantwoordelijkheid ligt van het tekort hangt af van de reden van
het niet beschikbaar zijn van het (preferente) geneesmiddel. Volgens de cijfers
van Farmanco over de periode 2004–2011 liggen de oorzaken van tijdelijke
tekorten grotendeels bij de fabrikanten vanwege productieproblemen.
Vraag 5
Deelt u voorts de mening dat artikel 36, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet farmaceutische groothandels verplicht voldoende voorraad van geneesmiddelen aan te houden? Geldt deze plicht ook voor preferente geneesmiddelen?
Antwoord 5
Ja. Dat betekent echter niet dat elke farmaceutische groothandel volledig
gesorteerd moet zijn en elk geneesmiddel op voorraad moet houden.
Vraag 6
Deelt u bovendien de mening dat artikel 36, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet zou moeten voorkomen dat er geneesmiddelentekorten bestaan? Wie
is verantwoordelijk voor toezicht en handhaving van de verplichting in artikel
36, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet?
Antwoord 6
Ik deel deze mening voor zover in de Geneesmiddelenwet is opgenomen dat
de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) verantwoordelijk is voor het
toezicht en handhaving. Het voorkomen van geneesmiddelentekorten door de
farmaceutische groothandel is niet altijd mogelijk gezien de veelvoud aan
oorzaken van tekorten. Deze oorzaken strekken vaak uit tot buiten de
invloedsfeer van de farmaceutische groothandel. Zie ook het antwoord op
vraag 5.
Vraag 7
Bent u bereid de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) als verstrekker van
vergunningen aan groothandels en als toezichthouder op de uitvoering van
de Geneesmiddelenwet opdracht te geven groothandels te toetsen, en zo
nodig handhavend op te treden, zodat er wel voldoende voorraad van
verzekerde geneesmiddelen (preferente middelen) is? Zo nee, waarom niet?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, Aanhangsel

2

Antwoord 7
Ter verduidelijking: de IGZ verstrekt geen farmaceutische vergunningen, dat
doet het Centraal Informatiepunt Beroepen Gezondheidszorg (CIBG). Ik zal de
IGZ geen opdracht geven groothandels te toetsen op het punt van voldoende
voorraad omdat de IGZ in haar toezicht op groothandels dit punt al sinds
enige tijd standaard meeneemt en er geen verplichting voor groothandels is
om volledig gesorteerd te zijn. Zie het antwoord op vraag 5.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, Aanhangsel

3