Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2014–2015

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1994
Vragen van het lid Marcouch (PvdA) aan de Minister van Veiligheid en Justitie
over het aanpakken van overlastgevers met een koopwoning (ingezonden
2 maart 2015).
Antwoord van Minister Van der Steur (Veiligheid en Justitie) (ontvangen
17 april 2015). Zie ook Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2014–2015,
nr. 1709
Vraag 1
Kent u het bericht «Treiteraar straks ook in koophuis niet meer onaantastbaar»?1
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2
Deelt u de mening van de burgemeester van Amsterdam dat «treitersituaties
diep ingrijpen in het leven van slachtoffers, zeker als ook de veiligheid en de
gezondheid van hun kinderen in het geding is. Kern is dat als de situatie niet
verbetert, niet het slachtoffer, maar de treiteraar verhuist»? Zo ja, deelt u dan
ook de mening dat het verschil tussen het huren van een huis of het in
eigendom hebben van een huis door een notoire overlastgever niet het
kenmerkende verschil mag zijn in de aanpak van die overlastgever?
Antwoord 2
Ik deel de mening dat treitersituaties diep kunnen ingrijpen in het leven van
de slachtoffers en dat verhuizing van het slachtoffer in beginsel geen
oplossing is. Verhuizing van de overlastgever kan soms een oplossing zijn,
maar zou er ook toe kunnen leiden dat het probleem zich verplaatst naar de
nieuwe woonomgeving. Voor de bevoegdheden van de gemeente maakt het
geen verschil of de overlast wordt veroorzaakt door een huurder of door een
eigenaar van een woning. Een inherent verschil tussen beide situaties is wel
dat uithuiszetting in een huursituatie kan worden bereikt doordat de
verhuurder het huurcontract opzegt.

1

ah-tk-20142015-1994
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2015

http://www.parool.nl/parool/nl/4/AMSTERDAM/article/detail/3854006/2015/02/18/Treiteraarstraks-ook-in-koophuis-niet-meer-onaantastbaar.dhtml

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

1

Vraag 3 en 4
Deelt u de hoop van de burgemeester van Amsterdam «dat het Rijk de wet
verandert om de uitzetting van eigenaren van koophuizen te vergemakkelijken»? Zo ja, waarom? Zo nee, waarom niet?
Welke mogelijkheden ziet u om binnen de ruimte die internationale verdragen
bieden, waaronder het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens,
wetgeving voor te bereiden om ook eigenaren van woningen die structureel
en onverbeterlijk voor ernstige overlast zorgen desnoods tijdelijk of permanent uit hun eigen huis te zetten?
Antwoord 3 en 4
Van de zijde van de gemeente Amsterdam is desgevraagd toegelicht dat de
gemeente een verruiming beoogt van artikel 174a Gemeentewet (Wet
Victoria), gelet op de strenge uitleg die de bestuursrechter sinds eind 2010
aan die bepaling geeft. Op grond van die bepaling kan de burgemeester
besluiten (voor zover hier relevant) om een woning of een daarbij behorend
erf tijdelijk te sluiten, indien door gedragingen in de woning of op het erf de
openbare orde rond de woning of het erf wordt verstoord. Op de Kamervragen die begin 2011 over die jurisprudentie zijn gesteld, heeft mijn ambtsvoorganger geantwoord dat de Wet Victoria goed toepasbaar is om ernstige
overlast te bestrijden en dat gemeenten voldoende instrumenten hebben om
woonoverlast aan te pakken.2 Inmiddels kan worden geconstateerd dat onder
andere de gemeente Amsterdam heeft aangegeven behoefte te hebben aan
aanvullend instrumentarium voor de aanpak van woonoverlast. Ik ben graag
bereid daar met de gemeente Amsterdam en andere gemeenten over te
spreken.
Daarbij staat overigens niet op voorhand vast dat het probleem kan worden
opgelost met een verruiming van artikel 174a Gemeentewet. Zo zijn veel van
de voorwaarden die de bestuursrechter stelt aan de toepassing van artikel
174a terug te voeren op de rechtspraak over het EVRM. Uithuiszetting is een
zware inbreuk op met name het recht op de persoonlijke levenssfeer en het
eigendomsrecht. De Grondwet en verdragen staan een dergelijke maatregel
weliswaar niet in op voorhand in de weg, mits voorzien van een expliciete
(formeel-)wettelijke grondslag, al was het maar omdat ook de slachtoffers van
de overlast grondrechten hebben. Maar uit de rechtspraak over het EVRM kan
onder meer worden afgeleid dat voldoende aannemelijk moet zijn dat met de
uithuiszetting het beoogde doel wordt bereikt (en dat de overlast zich
bijvoorbeeld niet verplaatst naar de nieuwe woonomgeving), dat de overlast
niet kan worden bestreden met minder ingrijpende maatregelen en dat de
uithuiszetting geen buitensporige individuele last (excessive individual
burden) mag vormen voor de betrokken burger. Ook zal het moeten gaan om
objectieve, verifieerbare en ernstige overlast.
Tot slot kan ik u in dit verband melden dat er een project loopt, waarin kennis
en ervaring worden opgedaan met het in een vroeg stadium opleggen van
een specifieke gedragsaanwijzing aan overlastgevende huurders. Het doel
van dit project is om door het opleggen van voorwaarden de overlast te
beëindigen en daarmee te voorkomen dat de overlastveroorzaker zijn woning
kwijtraakt. Mogelijk levert dit project ook inzichten op waarmee overlast van
eigenaar-bewoners effectiever kan worden aangepakt. Als dat het geval is, zal
ik die inzichten betrekken bij eventuele vervolgstappen.

2

Aanhangsel Handelingen II 2010/11, nr. 2192.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

2