Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

34 104

Langdurige zorg

Nr. 315

BRIEF VAN DE MINISTERS VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN
EN SPORT EN VOOR MEDISCHE ZORG
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 28 december 2020
In september 2019 is na het AO (Kamerstukken 34 104 en 29 538, nr. 264)
en VAO Eigen bijdrage (Handelingen II 2019/20, nr. 8, item 7) in de zorg
onderstaande motie van de Kamerleden van der Staaij (SGP) en Ploumen
(PvdA) aangenomen (Kamerstuk 34 104, nr. 261). De motie luidt als volgt:
«(...)verzoekt de regering om aan de hand van enkele concrete casussen te
onderzoeken in hoeverre – op een eenvoudige en doeltreffende wijze –
een stapeling van zorgkosten op huishoudenniveau verder kan worden
tegengegaan, en de Kamer hierover te informeren.»
Met deze brief doen wij gestand aan de toezegging om met een reactie op
de motie te komen. Vanwege de COVID-19 crisis is deze echter later tot
stand gekomen dan verwacht. De hoofdboodschap van de brief luidt als
volgt:
• Het kabinet vindt het belangrijk dat zorg en ondersteuning financieel
toegankelijk zijn en blijven voor iedereen. Daarom heeft het kabinet de
afgelopen jaren een reeks aan gerichte maatregelen genomen om de
stapeling van zorgkosten te beperken.
• Deze maatregelen komen bovenop bestaande compensatiemaatregelen en maatregelen om de stapeling van eigen bijdragen op individueel en huishoudniveau te beperken.
• Desondanks kan het voorkomen dat er een stapeling, op individueel of
huishoudniveau, plaatsvindt. In deze brief wordt ingegaan op (de
beperking van) de stapeling van de eigen bijdrage, de bestaande
compensatiemaatregelen en de casuïstiek uit het AO eigen bijdrage.
• Op 10 december jl.heeft het webinar «Maatregelen tegengaan
ongewenste zorgmijding als gevolg van geldzorgen» plaatsgevonden.
De focus van de webinar lag op verschillende instrumenten die
gemeenten en zorgverzekeraars in kunnen zetten om ongewenste

kst-34104-315
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2020

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 34 104, nr. 315

1

•

•

zorgmijding tegen te gaan. Met deze brief kom ik tevens tegemoet aan
de toezegging om uw Kamer te informeren over de webinar1.
In het AO werd ook de casus benoemd van een gezin met jonge
kinderen, waarin een van de partners onverwacht afhankelijk werd van
Wlz-zorg. De eigen bijdrage kan in zulke casussen forse inkomensgevolgen hebben. Daarom wil ik met betrokken partijen, zoals het CAK,
(de omvang van) de omvang van deze specifieke groep in kaart te
brengen en te bepalen hoe de problematiek te adresseren.
Ook gaat VWS twee keer per jaar aan de hand van reeds bekende
casuïstiek, klachten en bezwaren met CAK in gesprek bekijken of er
vaker terugkerende knelpunten zijn waarvoor mogelijk een beleidsmatige oplossing is vanuit VWS nodig is.

Voor de uitwerking van de motie is er onder andere gekeken naar de
huidige eigen bijdragesystematiek in de verschillende domeinen,
mogelijke stapeling van de eigen bijdrage en de effecten die de eigen
bijdrage kan hebben in verschillende huishoudsamenstellingen. Ook zijn
de casussen die door verschillende Kamerleden in het AO naar voren zijn
gebracht meegenomen.
Kabinet heeft stapeling van eigen betalingen beperkt
Zorg en ondersteuning aan mensen thuis kan geleverd worden zowel de
Zorgverzekeringswet, Wet maatschappelijke ondersteuning en Wet
langdurige zorg. Voor deze zorg en ondersteuning betalen cliënten veelal
een eigen bijdrage. De eigen bijdragesystematiek verschilt per domein2.
Middels de eigen bijdrage betalen cliënten mee aan de zorg en ondersteuning die zij ontvangen. De eigen bijdrage hebben hierdoor een
bepaalde mate van kostenbewustzijn en solidariteit tot gevolg. Immers de
gebruiker van de zorg draagt, via de eigen bijdrage, bij aan de gemaakte
zorgkosten.
Het kabinet vindt het belangrijk dat zorg en ondersteuning financieel
toegankelijk zijn en blijven voor iedereen. Daarom heeft het kabinet de
afgelopen jaren een reeks aan gerichte maatregelen genomen om de
eigen bijdrage te verlagen in de Zvw, Wmo en Wlz. Daarmee wordt de
stapeling van zorgkosten voor mensen die veel zorg nodig hebben
verminderd. Het gaat om de volgende maatregelen:
• In de Zvw is het eigen risico bevroren op 385 euro per jaar tot en met
2021, zo’n 6,5 miljoen mensen hebben hier baat bij.
• De bijbetalingen voor de geneesmiddelen zijn gemaximeerd op
250 euro per jaar tot en met 2021. Voor minstens 30.000 mensen
betekent dit dat de bijbetalingen voor geneesmiddelen beperkt zijn.
• In de Wmo is het abonnementstarief ingevoerd voor de maatwerkvoorzieningen en algemene voorzieningen waarbij sprake is van een
duurzame hulpverlenersrelatie3. Dit betekent dat Wmo cliënten een
eigen bijdrage van maximaal 19 euro per maand betalen, ongeacht het
inkomen, vermogen en de hoeveelheid hulp en/of ondersteuning.
150.000 huishoudens betalen hierdoor een lagere eigen bijdrage voor
de ondersteuning uit de Wmo.
• De eigen bijdrage Wlz en Wmo beschermd wonen is verlaagd door het
minder zwaar laten meewegen van vermogen (halveren van de
vermogensinkomensbijtelling van 8 naar 4%) en inkomen (verlaging

1

Kamerstuk 29 689, nr. 1081.
In de Zvw is wijkverpleging uitgezonderd van het eigen risico. Cliënten in de Wmo betalen een
abonnementstarief voor maatwerkvoorzieningen en algemene voorzieningen met een
duurzame hulpverlenersrelatie. De Wlz kent een inkomensafhankelijke eigen bijdrage.
3
Beschermd wonen en maatschappelijke opvang vallen buiten het abonnementstarief.
2

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 34 104, nr. 315

2

van het marginaal tarief van 12,5 naar 10%), circa 80.000 cliënten
profiteren hiervan.
Veel cliënten die zorg en ondersteuning thuis ontvangen, hebben te
maken met verschillende zorgvormen die mogelijk uit verschillende
domeinen geleverd worden. Om de stapeling van de eigen betalingen
over deze domeinen heen, zowel op individueel als huishoudensniveau, te
beperken zijn er verschillende regelingen. Zo betalen kinderen onder de
18 jaar in de Zvw geen eigen risico voor de ontvangen zorg en betalen zij
ook geen premie voor de basisverzekering. Hetzelfde geldt voor kinderen
onder de 18 jaar die zorg krijgen vanuit de Jeugdwet of de Wlz, ook zij
betalen geen eigen bijdrage voor de ontvangen zorg. Ook voor ondersteuning uit de Wmo betalen kinderen pas vanaf 18 jaar een eigen
bijdrage. Uitzondering hierop is dat het gemeenten vrij staat een eigen
bijdrage aan de ouders te vragen voor woningaanpassingen voor een kind
onder de 18 jaar.
Bestaande compensatieregelingen voor zorgkosten
De omvang van de zorgkosten voor (chronische) cliënten variëren sterk
per (chronische) aandoening maar ook per individu (leeftijd, gezinssituatie, woonomstandigheden). De eerdergenoemde maatregelen om de
stapeling over de domeinen heen te beperken komen bovenop bestaande
compensatieregelingen om ervoor te zorgen dat iedereen zijn zorgkosten
kan betalen. De bestaande compensatieregelingen zijn de zorgtoeslag, de
fiscale aftrek van specifieke zorgkosten, de instrumenten van gemeenten
– zoals gemeentecollectiviteiten, meerkostenregelingen en bijzondere
bijstand – en de mogelijkheden bij zorgverzekeraars om bijvoorbeeld het
eigen risico gespreid te betalen.
Krijgen meerdere personen uit een huishouden ondersteuning vanuit de
Wmo of zorg vanuit de Wlz, dan wordt er door het huishouden één keer
het abonnementstarief of één keer de eigen bijdrage betaald. Bovendien
kan het voorkomen dat cliënten met Wlz-zorg thuis ook ondersteuning uit
de Wmo krijgen. Omdat de eigen bijdrage voor de Wlz voorliggend is op
het abonnementstarief in de Wmo, betalen cliënten alleen de eigen
bijdrage voor de Wlz-zorg en komt het abonnementstarief te vervallen. Op
deze manier wordt een stapeling over de domeinen heen beperkt.
Op 12 oktober jl. zijn door de Minister van Medische Zorg en Sport de
onderzoeken naar 1) de feiten rondom de gemeentepolis en 2) de
maatregelen die gemeenten en zorgverzekeraars kunnen nemen om
ongewenste zorgmijding vanwege financiële redenen tegen te gaan naar
uw Kamer gestuurd.4 Gemeenten hebben verschillende instrumenten die
zij in kunnen zetten om ongewenste zorgmijding tegen te gaan. De
gemeentepolis is hierbij verreweg het bekendste instrument. Het
onderzoek van het Verwey-Jonker Instituut presenteert andere – en
wellicht minder bekende – maatregelen die gemeenten en zorgverzekeraars kunnen nemen.
Op 10 december jl. vond het webinar «Maatregelen tegengaan
ongewenste zorgmijding als gevolg van geldzorgen» plaats. Doel van het
webinar was gemeenten en zorgverzekeraars te inspireren ten aanzien
van de maatregelen die zij kunnen nemen om ongewenste zorgmijding
tegen te gaan. In totaal namen 95 geïnteresseerden deel, die beleidsmedewerkers bij onder andere gemeenten, zorgverzekeraars en patiënten- en
cliëntenorganisaties zijn. Tijdens het webinar zijn de belangrijkste
resultaten van onderzoek van het Verwey-Jonker Instituut besproken.
4

Kamerstuk 29 689, nr. 1081.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 34 104, nr. 315

3

Daarnaast was er aandacht voor de gemeentepolis en het onderwerp
«Financiën in de spreekkamer».
Patiënten met geldzorgen komen vaker langs bij de huisarts met niet goed
te plaatsen klachten. Ook volgen ze verwijzingen naar specialisten niet
altijd op en halen ze medicijnen soms niet op, vanwege de eigen bijdrage.
De Ministeries van VWS en SZW investeren daarom in de doorontwikkeling en uitrol van het interventiepakket «Financiën in de spreekkamer»
(ontwikkeld door de Hogeschool Utrecht en Zorggroep Almere met
subsidie van SZW). Het interventiepakket ondersteunt huisartsen bij het
signaleren en bespreekbaar maken van geldzorgen, en het warm
overdragen van mensen met geldzorgen naar het sociaal domein.
Bij de deelnemers aan het webinar is in een enquête uitgevraagd of zij
nog behoefte hebben aan verdiepende sessies ten aanzien van de
maatregelen die zij kunnen nemen om ongewenste zorgmijding tegen te
gaan deze behoefte bestaat, is het streven om in het eerste kwartaal van
2021 vervolgsessies te organiseren.
Casuïstiek stapeling zorgkosten
Ondanks de maatregelen van het kabinet en de bestaande compensatiemaatregelen kan er nog steeds sprake zijn van een stapeling van
zorgkosten. Hieronder zal in de casuïstiek vooral gefocust worden op de
eigen bijdrage in de Wlz, hoewel de insteek van de motie breder is. In de
Wlz kunnen de eigen bijdragen immers relatief hoger zijn dan in de Wmo
en Zvw. In de Wmo betaalt een cliënt namelijk een vast abonnementstarief
van maximaal 19 euro per maand voor de maatwerkvoorzieningen en
algemene voorzieningen waarbij sprake is van een duurzame hulpverlenersrelatie. Verder wordt er zoals toegezegd een separaat onderzoek
uitgezet naar de stapeling van eigen bijdrage voor medische hulpmiddelen in de Zvw, Wmo en Wlz. De verwachting is dat wij uw Kamer
hierover eind tweede kwartaal 2021 de uitkomsten kunnen toezenden. In
het AO eigen bijdrage in de zorg van 12 september 2019 werden
daarnaast ook specifiek twee casussen met betrekking tot de eigen
bijdrage voor Wlz-zorg een aantal keer benoemd.
De eerste casus is die van jonge cliënten met Wlz-zorg, die vanwege de
eigen bijdrage een belemmering ervaren om in het huwelijk te treden met
hun partner. Een tweede casus was eerder gepubliceerd naar aanleiding
van een RTL-onderzoek5 en behelst een gezin met jonge kinderen,
waarvan één van de partners onverwacht afhankelijk werd van Wlz-zorg.
De echtgenote zag zich na enige tijd gedwongen te scheiden van haar
intramuraal opgenomen partner vanwege de hoogte van de eigen
bijdrage.
Casus burgerlijke staat en eigen bijdrage Wlz6
In het AO Eigen bijdragen in de zorg werd de situatie van jonge cliënten
die gebruik maken van de Wlz en die zich vanwege de eigen bijdrage
belemmerd voelen in het huwelijk te treden benoemd. Daarom is met
vertegenwoordigers van deze groep jonge Wlz-cliënten het gesprek
aangegaan om inzicht te krijgen in deze groep cliënten en de praktische
knelpunten waar zij in het dagelijks leven tegenaan (kunnen) lopen. De
vertegenwoordigers gaven in het gesprek aan dat jonge Wlz-cliënten
relatief vaak (de hoogte van) de eigen bijdrage meewegen in hun
(dagelijkse) beslissingen, zoals bijvoorbeeld de beslissing om al dan niet
5

«Ziek en geldproblemen: zeven kijkers vertellen over hun worstelingen», 20 augustus 2019,
https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/nederland/artikel/4818766/voorbeelden-verhalen-zorgkosten.
6
Omdat de eigen bijdragesystematiek voor WMo beschermd wonen de systematiek van de Wlz
volgt, geldt onderstaande uitleg ook voor de eigen bijdrage voor Wmo beschermd wonen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 34 104, nr. 315

4

te trouwen met hun partner (waar oudere Wlz-cliënten deze beslissingen
vaak reeds hebben kunnen nemen zonder de eigen bijdrage Wlz mee te
hoeven wegen).
Dit maakt dat jonge Wlz-cliënten zich belemmerd kunnen voelen in het
nemen van een beslissing in de persoonlijke of relationele sfeer. Bij het
vaststellen van de hoogte van de eigen bijdrage in de Wlz wordt gekeken
naar het inkomen en vermogen van de cliënt én een eventuele partner.
Er is sprake van een partner als (1) de cliënt is getrouwd of een geregistreerd partnerschap heeft dan wel (2) samen leeft en een gezamenlijk
huishouden voert.
Regelmatig wordt gesteld dat de Wlz-regelgeving trouwen financieel zeer
onaantrekkelijk maakt. Bij een cliënt die al een gezamenlijk huishouden
voert met een partner, heeft het trouwen echter geen consequenties voor
de hoogte van de eigen bijdrage. Het inkomen van de partner behoort
immers al te worden meegenomen bij het vaststellen van de eigen
bijdrage. Bij een cliënt die voor het huwelijk nog niet samenwoonde, gaat
inderdaad het inkomen van de partner voor het eerst meetellen. Dit is
conform de intentie van de eigen bijdrage in de Wlz, namelijk de gebruiker
van de zorg betaalt mee aan de geleverde zorg en dat de cliënt in de Wlz
naar draagkracht een inkomensafhankelijke eigen bijdrage betaalt. De
Wlz-kosten zijn namelijk hoog en vragen een grote mate van solidariteit
van de samenleving. Het is daarom verdedigbaar eenzelfde solidariteit te
verwachten binnen een huwelijk. Immers van een echtpaar mag worden
verwacht dat zij voor elkaar zorgen. Daarom wordt het verzamelinkomen
van de cliënt en partner samen meegenomen in de berekening van de
eigen bijdrage.
Casuïstiek eigen bijdrage Wlz bij gezinnen met kinderen
In hetzelfde AO werd door het lid Ellemeet (GL) ook de casus benoemd
van een jong echtpaar, waarvan de echtgenote zich gedwongen voelde
om te scheiden vanwege de eigen bijdrage. De casus behelst een gezin
met jonge kinderen waarvan één van de partners onverwacht afhankelijk
werd van Wlz-zorg. Gezinnen met (jonge) kinderen met een relatief hoog
inkomen ervaren forse inkomensgevolgen als één van de partners
onverwacht afhankelijk wordt van Wlz-zorg thuis of intramuraal. Een cliënt
met Wlz-zorg thuis betaalt de lage eigen bijdrage. Een cliënt met een
intramurale opname betaalt in principe de hoge eigen bijdrage. Deze geldt
echter niet indien de cliënt een thuiswonende partner heef of indien de
cliënt voorziet in de zorg van thuiswonende kinderen. In dat geval geldt de
lage eigen bijdrage.
Het bruto inkomen kan fors dalen bij arbeidsongeschiktheid. De lage eigen
bijdrage is 10% van het gezamenlijk verzamelinkomen7 maar dat is als
percentage van het besteedbaar inkomen aanzienlijk hoger. Mogelijke
kosten zoals bijvoorbeeld kinderopvang en bezoekkosten blijven
doorlopen of lopen zelfs hoger op. In dergelijke casussen, waarbij de
partners niet meer samenwonen, kan het een optie voor het echtpaar zijn
om zich als «Duurzaam Gescheiden Levend» (DGL) te laten registreren.
Echtparen met een AOW-gerechtigde leeftijd, waarvan een van de
partners opgenomen wordt in een instelling, krijgen van de Sociale
Verzekeringsbank (SVB) automatisch de keuze voorgelegd om zich als
DGL te laten registreren. Niet AOW-gerechtigde echtparen kunnen echter
ook kiezen voor een DGL-registratie.

7

Bij het gezamenlijke verzamelinkomen wordt eerst nog 4% vermogensinkomensbijtelling (VIB)
opgeteld, voordat met het marginale tarief van 10% de eigen bijdrage wordt berekend.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 34 104, nr. 315

5

Wanneer een echtpaar kiest voor DGL, wordt de eigen bijdrage alleen nog
berekend aan de hand van het inkomen van de partner die verblijft in een
Wlz-instelling. Het inkomenseffect is daarmee wel sterk afhankelijk van het
inkomen van die partner. Daarnaast heeft de registratie van DGL ook
gevolgen buiten de eigen bijdrage, zoals in de fiscaliteit en (op latere
leeftijd) de hoogte van de AOW.
Het kan forse verschillende effecten hebben per verschillend echtpaar. Wij
willen daarom goed kijken of de lage eigen bijdrage, zoals deze nu
berekend wordt, nog wel passend is voor een specifieke situatie waarin
iemand in een gezin met jonge kinderen onverwacht een beroep moet
doen op de Wlz. Wij brengen met betrokken partijen, zoals het CAK, (de
omvang van) deze specifieke groep Wlz-cliënten en oplossingen in kaart
om deze situatie te adresseren.
Analyse eigen bijdrage voor verschillende huishoudsituaties
Een analyse door VWS van de eigen bijdrage voor alleenstaanden en
gehuwden verschillende inkomensklassen, in de bijgevoegde tabel in de
bijlage8, laat zien dat er voor AOW-plussers marginale verschillen zijn in
hoeverre de eigen bijdrage drukt op het besteedbaar inkomen voor deze
verschillende huishoudsamenstellingen. Voor de extramurale Wlz-zorg
betaalt de cliënt de lage eigen bijdrage. Hoewel deze voor dezelfde
inkomensklassen gemiddeld qua hoogte gelijk is voor alleenstaanden en
gehuwden, drukt de eigen bijdrage percentueel 1 of 2 procentpunt minder
zwaar op het besteedbaar inkomen van het gehuwde paar.
Het verschil in eigen bijdrage en de mate waarin dit op het besteedbaar
inkomen drukt verandert op het moment dat de cliënt intramuraal
opgenomen wordt. Een alleenstaande cliënt betaalt bij opname de hoge
eigen bijdrage met een maximum van 2.419 euro per maand (in 2020).
Voor de verschillende inkomensklassen neemt de hoge eigen bijdrage
voor een alleenstaande circa 70% van het besteedbaar inkomen in. Een
intramuraal opgenomen cliënt met een thuiswonende partner betaalt de
lage eigen bijdrage met een maximum van 881 euro per maand (in 2020).
Deze eigen bijdrage neemt circa 13% van het besteedbaar inkomen in. De
hoge eigen bijdrage drukt logischerwijs zwaarder op het besteedbaar
inkomen dan de lage eigen bijdrage; cliënten zonder (thuiswonende)
partner betalen verhoudingsgewijs dus veel meer dan cliënten met een
thuiswonende partner. Daarbij moet wel opgemerkt worden dat de hoge
eigen bijdrage niet alleen in de ontvangen zorg bijdraagt, maar ook in de
kost en inwoning in de instelling. Immers, de alleenstaande cliënt heeft
geen resterende kosten voor een woning, energie of voeding. Voor
cliënten met een thuiswonende partner lopen de kosten voor de woning,
energie, voeding en dergelijke vanzelfsprekend door.
Voor alleenstaanden met een verzamelinkomen van 50.000 euro blijkt dat
zij een eigen bijdrage van circa 2.000 euro per maand betalen, wat
ongeveer 72% van het besteedbaar inkomen inneemt. Op het moment dat
de cliënt een verzamelinkomen heeft van 100.000 euro, betaalt de cliënt
een maximale eigen bijdrage van 2.419 euro per maand. Voor deze cliënt
neemt de eigen bijdrage daarentegen 48% van het besteedbaar inkomen
in. Hoewel cliënten met een hoog verzamelinkomen relatief een kleiner
deel van het besteedbaar inkomen kwijt zijn aan opname in een instelling
blijkt in de praktijk dat deze cliëntengroep minder vaak voor opname in
een instelling kiest.

8

Raadpleegbaar via www.tweedekamer.nl.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 34 104, nr. 315

6

Cliënten met een hoger inkomen blijken in de praktijk meer gebruik te
maken van de extramurale zorgvormen, eventueel in combinatie met de
benodigde woningaanpassingen.
Signalen vanuit uitvoering CAK
Het CAK is gevraagd te analyseren hoeveel van de casuïstiek, klachten en
bezwaren die zij binnen krijgen betrekking hebben om de stapeling van de
eigen bijdrage, In de praktijk blijkt dat het CAK nauwelijks te maken heeft
met casuïstiek over de stapeling van eigen bijdragen. Dit is niet geheel
onverwacht, gezien het feit dat het CAK uitvoering geeft aan het
berekenen en innen van de eigen bijdrage voor de Wmo en de Wlz. Maakt
een cliënt of een huishouden gebruik van ondersteuning en zorg uit beide
domeinen, dan is de eigen bijdrage voor de Wlz-zorg voorliggend en
betaalt de cliënt geen eigen bijdrage voor de Wmo. Dit gebeurt automatisch door het CAK en hoeft de cliënt zelf niets voor te doen.
Uit de kwartaalrapportages van het CAK blijkt dat de meeste bezwaren die
cliënten hebben bij de eigen bijdrage toezien op onder andere de
incorrectheid van zorggegevens waarop de eigen bijdrage is gebaseerd en
de peiljaarverlegging (zie hieronder). Om de uitwisseling van onjuiste
zorggegevens te voorkomen voeren het CAK en zorgkantoren sinds
1 januari 2020 elk kwartaal bestandsvergelijkingen uit. Deze bestandsvergelijkingen voorkomen dat het CAK over de onjuiste gegevens van
cliënten beschikt, waardoor de eigen bijdrage onjuist zou worden
vastgesteld. Daarnaast is de termijn, waarover het CAK met terugwerkende kracht een initiële oplegging van de eigen bijdrage of een
herziening van de eigen bijdrage mag opleggen aan de cliënt, teruggebracht van 36 naar 12 maanden. Met deze verkorting worden stapelfacturen, waarvan de oorsprong ligt in (keten)problematiek buiten de
beïnvloedingssfeer van de cliënt, beperkt. Cliënten worden hierdoor
minder snel geconfronteerd met een forse stapelfactuur.
Het CAK berekent de eigen bijdrage voor de Wlz op basis van het inkomen
van twee jaar geleden (t-2). Indien het inkomen van de cliënt in de twee
jaar fors gedaald is, kan de cliënt in aanmerking komen voor een
peiljaarverlegging. Door de peiljaarverlegging wordt de hoogte van de
eigen bijdrage berekend aan de hand van het huidige inkomen en de
eigen bijdrage lager vastgesteld, zodat deze beter aansluit bij de huidige
financiële situatie van de cliënt.
Ketenpartners, zoals het CAK, zitten dicht op de uitvoering en hebben
beter zicht op casuïstiek, klachten en bezwaren. Daarom gaat VWS twee
keer per jaar aan de hand van casuïstiek met het CAK in gesprek.
Tussentijds onderhouden het CAK en VWS nauw contact over casuïstiek
en kan indien gewenst op regelmatigere basis een gesprek plaatsvinden.
Hoewel zulke gesprekken niet direct een oplossing bieden voor individuele casuïstiek kan er wel bekeken worden of er vaker terugkerende
knelpunten zijn waarvoor mogelijk een beleidsmatige oplossing vanuit
VWS nodig is.
Tot slot
Ons huidige beeld is dat de stapeling van zorgkosten reeds wordt beperkt
op individueel en huishoudniveau door de eerder genoemde maatregelen
en compensatieregelingen. Daarentegen kan het nog steeds voorkomen
dat cliënten te maken krijgen met een stapeling van zorgkosten. Wij willen
daarom de stapeling ook in de toekomst goed in het oog houden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 34 104, nr. 315

7

Daarom zullen wij aan het einde van het tweede kwartaal in 2021 uw
Kamer informeren over het onderzoek naar de stapeling van de eigen
betalingen ten aanzien van hulpmiddelen dat uitgevoerd wordt. Tevens
zullen we met het CAK een verkenning uitvoeren naar de casus eigen
bijdrage Wlz bij gezinnen met jonge kinderen en gaan VWS en het CAK
twee keer per jaar aan de hand van casuïstiek in gesprek. Tussentijds
onderhouden het CAK en VWS nauw contact over casuïstiek.
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
H.M. de Jonge
De Minister voor Medische Zorg,
T. van Ark

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 34 104, nr. 315

8