Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2019–2020

35 381 (R2143)

Goedkeuring van het op 22 oktober 2015 te Riga
tot stand gekomen Aanvullend Protocol bij het
Verdrag van de Raad van Europa ter voorkoming
van terrorisme (Trb. 2016, 180)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
A. ALGEMEEN
1. Het Verdrag uit 2005 en het Aanvullend Protocol uit 2015
Op 16 mei 2005 is te Warschau het Verdrag van de Raad van Europa ter
voorkoming van terrorisme tot stand gekomen (Trb. 2006, 34, hierna: «het
Verdrag»). Het Verdrag is tot stand gekomen in reactie op de terroristische
aanslagen in de Verenigde Staten van Amerika van 11 september 2001 en
beoogt de inspanningen van de lidstaten van de Raad van Europa met
betrekking tot het voorkomen van terrorisme te bevorderen. Het Verdrag
tracht dit doel op twee manieren te bereiken. Ten eerste verplicht het
Verdrag de verdragspartijen in hun nationale recht een aantal gedragingen strafbaar te stellen die kunnen leiden tot terroristische misdrijven,
zoals het publiekelijk uitlokken van het plegen van een terroristisch
misdrijf en het werven of trainen voor terrorisme. Ten tweede beoogt het
Verdrag de internationale (strafrechtelijke) samenwerking op het gebied
van terrorismepreventie te versterken. Het Verdrag was begin 2019 van
kracht voor 41 partijen, waaronder de Europese Unie. Het Verdrag is in
werking getreden voor zowel het Europese als het Caribische deel van
Nederland, ook is het Verdrag voor Aruba in werking getreden.
Op 24 september 2014 heeft de VN-Veiligheidsraad, handelend onder
hoofdstuk VII van het VN-Handvest, unaniem resolutie 2178 aangenomen.
In deze bindende resolutie adresseert de Veiligheidsraad de toegenomen
terroristische dreiging die uitgaat van individuen die naar het buitenland
afreizen om aldaar terroristische misdrijven te plegen («foreign terrorist
fighters»). De resolutie verplicht de VN-lidstaten om in hun nationale recht
een aantal gedragingen strafbaar te stellen die verband houden met
foreign terrorist fighters en roept hen daarnaast op om op het gebied van
terrorismebestrijding intensiever samen te werken.
In november 2014 werd deze bindende resolutie van de
VN-Veiligheidsraad binnen het kader van de Raad van Europa besproken
door het Comité van Experts op het gebied van Terrorisme (het
Committee of Experts on Terrorism, hierna: «het Codexter»). Het Codexter

kst-35381-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2020

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 381 (R2143), nr. 3

1

heeft naar aanleiding van deze bespreking voorgesteld om aan de voor
het strafrecht relevante onderdelen van resolutie 2178 gevolg te geven
door het Verdrag uit te breiden met een Aanvullend Protocol. Op 10 april
2015 heeft het Codexter vervolgens het ontwerp voor dit Aanvullend
Protocol afgerond en samen met de bijbehorende toelichting ter
goedkeuring aangeboden aan het Comité van Ministers van de Raad van
Europa.1 Het Aanvullend Protocol is daarna op 19 mei 2015 door het
Comité van Ministers aangenomen en op 22 oktober 2015 definitief tot
stand gekomen (Trb. 2016, 180, hierna: «het Aanvullend Protocol»)2. Begin
april 2019 was het Aanvullend Protocol door 41 staten ondertekend en
voor 16 staten in werking getreden.
Het doel van het Aanvullend Protocol is om de inspanningen van de
verdragspartijen bij het voorkomen van terrorisme te ondersteunen door
de bepalingen van het Verdrag aan te vullen. In het Aanvullend Protocol
wordt dezelfde benadering gevolgd als in het Verdrag: de verplichting tot
strafbaarstelling van bepaalde gedragingen in het nationale recht van de
verdragspartijen wordt gecombineerd met bepalingen gericht op het
faciliteren van de internationale samenwerking. De kern van het
Aanvullend Protocol wordt gevormd door de artikelen 2 tot en met 6,
waarin de verdragspartijen de verplichting op zich nemen om een aantal
gedragingen die verband houden met foreign terrorist fighters strafbaar te
stellen
2. Een ieder verbindende bepalingen
Naar het oordeel van de regering bevat het Aanvullend Protocol geen een
ieder verbindende bepalingen in de zin van de artikelen 93 en 94 van de
Grondwet, die binnen de Nederlandse rechtsorde aan natuurlijke
personen of rechtspersonen rechten of bevoegdheden toekennen of
plichten opleggen.
B. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
Artikel 1 – Doelstelling
Blijkens artikel 1 heeft het Aanvullend Protocol ten doel om het Verdrag
aan te vullen, om zo de inspanningen van de verdragspartijen bij het
voorkomen van terrorisme te ondersteunen. De kern van het Aanvullend
Protocol wordt gevormd door de artikelen 2 t/m 6, die de verplichting
bevatten om bepaalde gedragingen strafbaar te stellen. Eveneens is een
bepaling opgenomen over de uitwisseling van informatie, om zo de
internationale samenwerking te faciliteren (artikel 7 van het Aanvullend
Protocol). Dit alles dient te geschieden met inachtneming van de
verplichtingen uit hoofde van het internationale recht, waaronder in het
bijzonder de verplichtingen op het gebied van de mensenrechten (artikel 8
van het Aanvullend Protocol) en de bepalingen van het Verdrag (artikel 9
van het Aanvullend Protocol).
Artikelen 2 tot en met 6
De artikelen 2 tot en met 6 verplichten de verdragspartijen om in hun
nationale wetgeving bepaalde gedragingen strafbaar te stellen. Ingevolge
artikel 8 van het Verdrag geldt voor alle krachtens de artikelen 2 tot en met
6 van het Aanvullend Protocol strafbaar te stellen gedragingen dat het niet
1

De toelichting bij het Aanvullend Protocol (hierna: het «Explanatory report») kan worden
geraadpleegd op de website van de Raad van Europa (https://www.coe.int/en/web/conventions/
full-list/-/conventions/treaty/217).
2
Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 381 (R2143), nr. 3

2

noodzakelijk is dat een (ander) terroristisch misdrijf volgt. De strafbaar te
stellen gedragingen hoeven niet per se als zelfstandige delicten strafbaar
te worden gesteld, maar mogen in het nationale recht ook als voorbereidingshandelingen strafbaar worden gesteld.3
Voor wat betreft het Europese en het Caribische deel van Nederland,
nopen deze artikelen niet tot het aannemen van uitvoeringswetgeving. De
gedragingen die krachtens deze artikelen strafbaar moeten worden
gesteld, zijn op dit moment al strafbaar gesteld in respectievelijk het
Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafrecht BES. De artikelen 2
tot en met 6 van het Aanvullend protocol komen overeen met de artikelen
4, 8, 9, 10 en 11 uit Richtlijn (EU) 2017/541 van het Europees Parlement en
de Raad van 15 maart 2017 inzake terrorismebestr(ding en ter vervanging
van Kaderbesluit 2002/475/JBZ van de Raad en tot wijziging van Besluit
2005/671/JBZ van de Raad (PbEU 2017, L 88).
Artikel 2 – Met een terroristisch oogmerk deelnemen aan een organisatie
of groep
Dit artikel verplicht de verdragsstaten tot het strafbaar stellen van het met
een terroristisch oogmerk deelnemen aan een organisatie of groep.
Hieronder wordt verstaan het deelnemen aan de activiteiten van een
organisatie of groep met als oogmerk het plegen of bijdragen aan het
plegen van een of meer terroristische misdrijven door de organisatie of de
groep.
Voor het Europese deel van Nederland geldt dat deze gedraging reeds
strafbaar is gesteld in artikel 140a Sr. Voor de openbare lichamen Bonaire,
Sint Eustatius en Saba (hierna: de BES) geldt dat deze gedraging reeds
strafbaar is gesteld in artikel 146a Sr BES.
Artikel 3 – Krijgen van training voor terrorisme
Artikel 7 van het Verdrag verplicht tot het strafbaar stellen van het
verschaffen van training voor terrorisme. Artikel 3 van het Aanvullend
Protocol verplicht de verdragspartijen in aanvulling daarop tot het
strafbaar stellen van het krijgen van training voor terrorisme. Volgens het
eerste lid van artikel 3 van het Aanvullend Protocol wordt onder het
krijgen van training verstaan het krijgen van instructie, met inbegrip van
het verkrijgen van kennis of praktische vaardigheden, van een andere
persoon voor het vervaardigen of gebruiken van explosieven, vuurwapens
of andere wapens of schadelijke of gevaarlijke stoffen, of voor andere
specifieke methoden of technieken, met als doel het plegen of bijdragen
aan het plegen van een terroristisch misdrijf.
In het Europese deel van Nederland zijn deze gedragingen reeds strafbaar
op grond van artikel 134a Sr. Voornoemde gedragingen vallen onder het
zich opzettelijk «gelegenheid, middelen of inlichtingen» (trachten te)
verschaffen, dan wel het zich «kennis of vaardigheden» verwerven. Het
Aanvullend Protocol verplicht niet tot het strafbaar stellen van het doen
van zelfstudie, maar laat de verdragsstaten vrij dit in nationale wetgeving
wel strafbaar te stellen. In het Europese deel van Nederland is ook het
doen van zelfstudie strafbaar op grond van artikel 134a Sr (zie Kamerstukken II 2008/09, 31 386, nr. 8, blz. 4 en HR 31 mei 2016,
ECLI:NL:HR:2016:1011. Zie eveneens overweging 11 bij voornoemde
EU-richtlijn 2017/541 inzake terrorismebestrijding). Voor de BES geldt dat
de genoemde gedragingen reeds strafbaar zijn gesteld in artikel 140a Sr
BES.

3

Explanatory report, paragraaf 21.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 381 (R2143), nr. 3

3

Artikel 4 – Reizen naar het buitenland met terroristisch oogmerk
Artikel 4 verplicht de verdragspartijen tot het strafbaar stellen van het
reizen naar het buitenland met een terroristisch oogmerk. Deze bepaling
strekt ter uitvoering van paragraaf 6, onder a, van resolutie 2178 (2014)
van de VN-Veiligheidsraad. Bij het reizen naar het buitenland met een
terroristisch oogmerk gaat het om het reizen naar een Staat, niet zijnde de
Staat van nationaliteit of verblijf van de reiziger, met als oogmerk het
plegen of bijdragen aan het plegen van of deelnemen aan een terroristisch misdrijf, of het geven of krijgen van training voor terrorisme.
De strafbaarstelling dient betrekking te hebben op alle individuen die
vanaf het eigen grondgebied van de verdragspartij met een terroristisch
oogmerk afreizen naar een Staat die niet hun Staat van nationaliteit of
verblijf is. Ten aanzien van de eigen onderdanen van de verdragspartij, is
het geografische startpunt van de reis irrelevant en dient de strafbaarstelling betrekking te hebben op alle reizen die deze onderdanen met een
terroristisch oogmerk ondernemen naar een andere Staat dan hun Staat
van nationaliteit of verblijf. Krachtens het derde lid dient eveneens de
poging tot reizen naar het buitenland met terroristisch oogmerk strafbaar
te worden gesteld.
Voornoemde gedragingen zijn in het Europese deel van Nederland
strafbaar op grond van de artikelen 46, 96, tweede lid, 134a en 140a Sr. In
artikel 45 Sr is «poging tot misdrijf» algemeen strafbaar gesteld. Voor de
BES geldt dat de genoemde gedragingen strafbaar zijn op grond van de
artikelen 48a, 102, onderdeel 2, 140a en 146a Sr BES. Daarnaast is in
artikel 47 Sr BES «poging tot misdrijf» eveneens algemeen strafbaar
gesteld.
Artikel 5 – Financiering van reizen naar het buitenland met terroristisch
oogmerk
Artikel 5 verplicht de verdragspartijen tot het strafbaar stellen van de
financiering van reizen naar het buitenland met terroristisch oogmerk.
Deze bepaling strekt ter uitvoering van paragraaf 6, onder b, van resolutie
2178 (2014) van de VN-Veiligheidsraad. Op grond van het eerste lid gaat
het bij het financieren van reizen naar het buitenland met een terroristisch
oogmerk om het verschaffen of verzamelen, ongeacht met welke
middelen, direct of indirect, van fondsen die een persoon volledig of
gedeeltelijk in staat stellen om met een terroristisch oogmerk naar het
buitenland te reizen, zoals omschreven in artikel 4, eerste lid, van het
Aanvullend Protocol, in de wetenschap dat de fondsen daarvoor volledig
of gedeeltelijk bestemd zijn.
Voor het Europese deel van Nederland geldt dat de genoemde handelingen alle vallen onder artikel 421 Sr. Voor de BES geldt dat de genoemde
handelingen strafbaar zijn op grond van de artikelen 48a, tweede lid, 146a,
derde lid en 435e Sr BES.
Artikel 6 – Organiseren of anderszins faciliteren van reizen naar het
buitenland met terroristisch oogmerk
Artikel 6 verplicht de verdragspartijen tot het strafbaar stellen van het
organiseren of anderszins faciliteren van reizen naar het buitenland met
terroristisch oogmerk. Deze bepaling strekt ter uitvoering van paragraaf 6,
onder c, van resolutie 2178 (2014) van de VN-Veiligheidsraad. Bij het
organiseren van een reis kan worden gedacht aan het kopen van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 381 (R2143), nr. 3

4

tickets of het plannen van de reisroute.4 Bij het faciliteren van een reis kan
het bijvoorbeeld gaan om het assisteren van de reizigers bij het illegaal
oversteken van de grens.5 Net als bij de financiering van reizen naar het
buitenland met een terroristisch oogmerk, is het ook bij het organiseren of
anderszins faciliteren van dergelijke reizen vereist dat de dader wist dat de
aldus verleende bijstand een terroristisch oogmerk had.
Voor het Europese deel van Nederland geldt dat voornoemde gedragingen strafbaar zijn op grond van de artikelen 46, 96, tweede lid, en 134a
Sr. Voor de BES geldt dat de genoemde gedragingen strafbaar zijn op
grond van de artikelen 48a, 102, onderdeel 2 en artikel 140a Sr BES.
Artikel 7 – Uitwisseling van informatie
Artikel 7 draagt beoogt de internationale samenwerking op het gebied van
het voorkomen van terrorisme te faciliteren. In het artikel wordt bepaald
dat de verdragspartijen de maatregelen nemen die nodig kunnen zijn om
de tijdige uitwisseling tussen de partijen van beschikbare relevante
informatie over personen die overeenkomstig artikel 4 naar het buitenland
reizen met een terroristisch oogmerk te versterken. De verdragspartijen
dienen daartoe een contactpunt aan te wijzen dat 24 uur per dag, 7 dagen
per week bereikbaar is. Op grond van het tweede lid van artikel 7 mogen
de verdragspartijen hiervoor ook een reeds bestaand contactpunt
aanwijzen.
Voor wat betreft het Europese deel van Nederland is het bestaande
Landelijk Internationaal Rechtshulp Centrum (LIRC) van de Politie
ondertussen reeds als contactpunt bij de Raad van Europa aangemeld.
Met betrekking tot de wettelijke grondslag voor de gegevensuitwisseling
wordt opgemerkt dat in het Europese deel van Nederland een onderscheid bestaat tussen justitiële gegevens, strafvorderlijke gegevens en
politiegegevens. Voor elk van deze gegevens bestaan wettelijke grondslagen voor de internationale uitwisseling van die gegevens. Deze zijn
opgenomen in de Wet en het Besluit justitiële en strafvorderlijke gegevens
(Wjsg en Bjsg) en de Wet en het Besluit politiegegevens (Wpg en Bpg).
Recent is de Europese Richtlijn gegevensbescherming opsporing en
vervolging geïmplementeerd (Richtlijn 2016/680 van 27 april 2016, Pb EU L
119/89). Overeenkomstig deze richtlijn zijn in voornoemde wetgeving
aparte juridische grondslagen voor gegevensverstrekking aan
EU-lidstaten en aparte grondslagen voor verstrekking aan zogenoemde
«derde landen» opgenomen.
Artikel 8 – Voorwaarden en waarborgen
Artikel 8 benadrukt dat het Aanvullend Protocol dient te worden toegepast
met inachtneming van de verplichtingen uit hoofde van het internationale
recht, waaronder in het bijzonder de verplichtingen op het gebied van de
mensenrechten. De bepaling komt overeen met artikel 12 van het Verdrag,
met dien verstande dat in artikel 8 van het Aanvullend Protocol ook een
expliciete verwijzing is opgenomen naar het recht op vrijheid van
verplaatsing, dat onder andere is neergelegd in artikel 2 van het Vierde
Protocol bij het EVRM en artikel 12 van het IVBPR.

4
5

Explanatory report, paragraaf 60.
Explanatory report, paragraaf 60.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 381 (R2143), nr. 3

5

Artikel 9 – Verhouding tussen dit Protocol en het Verdrag
In artikel 9 wordt de verhouding tussen het Aanvullend Protocol en het
Verdrag nader uitgewerkt. Het artikel bepaalt dat de in het Aanvullend
Protocol gebruikte woorden en uitdrukkingen moeten worden uitgelegd in
de zin van het Verdrag en dat alle bepalingen van het Verdrag – met
uitzondering van artikel 9 van het Verdrag – van overeenkomstige
toepassing zijn tussen de partijen bij het Aanvullend Protocol. Een aantal
bepalingen van het Verdrag dat van overeenkomstige toepassing wordt
verklaard, vergt uitvoeringswetgeving.
Zo volgt uit de overeenkomstige toepassing van artikel 14 van het Verdrag
dat de verdragspartijen ten aanzien van de strafbare gedragingen uit het
Aanvullend Protocol in een aantal verschillende situaties rechtsmacht
moeten vestigen. In de eerste plaats moet rechtsmacht kunnen worden
uitgeoefend op grond van het territorialiteitsbeginsel en het vlagbeginsel.
Voor het Europese deel van Nederland en de BES geldt dat dit reeds
voortvloeit uit de artikelen 2 en 3 van het Wetboek van Strafrecht
respectievelijk de artikelen 2 en 3 van het Wetboek van Strafrecht BES.
Daarnaast moet rechtsmacht kunnen worden uitgeoefend indien het
strafbare feit is gepleegd door een onderdaan, ook als op het desbetreffende strafbare feit geen straf is gesteld in het land waar het is begaan
(geen vereiste van dubbele strafbaarheid). Met het oog op die laatste
situatie dient, voor wat betreft het Europese deel van Nederland, het
Besluit internationale verplichtingen extraterritoriale rechtsmacht te
worden aangevuld. En ter uitvoering van diezelfde verplichting moet voor
de strafbare feiten waarop het Aanvullend protocol betrekking heeft in het
Wetboek van Strafrecht BES worden voorzien in een gelijkluidende
rechtsmachtsgrondslag op basis van het actief personaliteitsbeginsel.
Voorts volgt uit de overeenkomstige toepassing van artikel 19 van het
Verdrag dat de verdragsstaten uitlevering mogelijk moeten maken voor de
in het Aanvullend Protocol bedoelde strafbaar te stellen gedragingen.
Daartoe moeten de misdrijven die uitvoering geven aan de strafbaarstellingsverplichtingen van het Aanvullend Protocol worden opgenomen in
de artikelen 11 en 51a van de Overleveringswet en artikel 5.3.16 van het
Wetboek van Strafvordering.
De hierboven bedoelde wetswijzigingen zijn opgenomen in het
wetsvoorstel tot wijziging van de Uitleveringswet, het Wetboek van
Strafrecht BES en het Wetboek van Strafvordering ter uitvoering van het
Aanvullend Protocol bij het Verdrag van de Raad van Europa ter
voorkoming van terrorisme.
Artikelen 10 tot en met 14 – Slotbepalingen
Ingevolge het tweede lid van artikel 10 kan het Aanvullend Protocol
uitsluitend worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd na of tegelijkertijd met de bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van het Verdrag.
Voor Curaçao en Sint Maarten ligt het voor de hand dat het Verdrag en het
Aanvullend Protocol gelijktijdig zullen worden aanvaard.
Voor het overige bevatten de slotbepalingen louter standaardbepalingen
die geen nadere toelichting behoeven.
Koninkrijkspositie
Het Verdrag is bij rijkswet van 4 maart 2010 goedgekeurd voor het gehele
koninkrijk (Stb. 2010, 120). Voor het Europese deel van Nederland is het
Verdrag op 1 november 2010 in werking getreden (Trb. 2010, 244) en voor
Aruba op 1 mei 2015 (Trb. 2015, 55). Het Verdrag zal eveneens voor
Curaçao en Sint Maarten worden bekrachtigd, nadat er in die landen in de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 381 (R2143), nr. 3

6

benodigde uitvoeringswetgeving zal zijn voorzien.
De regeringen van Aruba, Curaçao en Sint Maarten hebben aangegeven
medegelding van het Aanvullend Protocol wenselijk te achten en de
goedkeuring wordt daarom thans voor het gehele Koninkrijk gevraagd.
Het Aanvullend Protocol zal voor de verschillende landen binnen het
Koninkrijk worden bekrachtigd, nadat er in de benodigde uitvoeringswetgeving is voorzien.
De Minister van Justitie en Veiligheid,
F.B.J. Grapperhaus
De Minister van Buitenlandse Zaken,
S.A. Blok

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 381 (R2143), nr. 3

7

BIJLAGE
Implementatietabel voor het Europese en het Caribische deel van Nederland
Aanvullend Protocol

Bestaande Nederlandse wetgeving

Bestaande BES-wetgeving

Artikel 2
(met een terroristisch oogmerk deelnemen aan
een organisatie of groep)
Artikel 3
(krijgen van training voor terrorisme)
Artikel 4 (reizen naar het buitenland met een
terroristisch oogmerk)
Artikel 4 lid 3
(poging tot reizen naar het buitenland met een
terroristisch oogmerk)
Artikel 5
(financiering van reizen naar het buitenland
met een terroristisch oogmerk)
Artikel 6
(organiseren of anderszins faciliteren van
reizen naar het buitenland met een terroristisch
oogmerk)
Artikel 7 lid 1
(uitwisseling van informatie)

Artikel 140a Sr

Artikel 146a Sr BES

Artikel 134a Sr

Artikel 140a Sr BES

Artikel 46, artikel 96 lid 2, artikel 134a en
artikel 140a Sr
Artikel 45 Sr

Artikel 48a, artikel 102 onderdeel 2, artikel 140a
en artikel 146a Sr BES
Artikel 47 Sr BES

Artikel 421 Sr

Artikel 48a lid 2, artikel 146a lid 3 en artikel
435e Sr BES

Artikel 46, artikel 96 lid 2 en artikel 134a Sr

Artikel 48a, artikel 102 onderdeel 2 en artikel
140a Sr BES

Artikelen 16, 16a, 39ga en 42a Wet justitiële
en strafvorderlijke gegevens
Hoofdstuk 3, Afdeling 2, par. 5 en par. 6
Besluit justitiële en strafvorderlijke gegevens
Artikelen 15a, 17a en 36e Wet politiegegevens
Paragraaf 5 Besluit politiegegevens
Artikelen 2, 3, 6 en 8b, eerste lid, Sr
Artikel 5.3.16 Sv
Artikelen 11 en 51a Uitleveringswet
Artikelen I en III van het wetsvoorstel tot
wijziging van de Uitleveringswet, het
Wetboek van Strafrecht BES en het Wetboek
van Strafvordering ter uitvoering van het
Aanvullend Protocol bij het Verdrag van de
Raad van Europa ter voorkoming van
terrorisme
Daarnaast zal artikel 3 van het Besluit
internationale verplichtingen extraterritoriale
rechtsmacht worden aangepast.

Artikel 36e Wet politiegegevens
Paragraaf 6a Besluit politiegegevens
Artikel 13 Wet op de justitiële documentatie en
op de verklaringen omtrent het gedrag BES
Artikel 8 Regeling justitiële documentatie en
verklaringen omtrent het gedrag BES
Artikelen 2 t/m 4a Sr BES
Artikelen 11 en 51a Uitleveringswet
Artikelen I en II van het wetsvoorstel tot
wijziging van de Uitleveringswet, het Wetboek
van Strafrecht BES en het Wetboek van
Strafvordering ter uitvoering van het Aanvullend Protocol bij het Verdrag van de Raad van
Europa ter voorkoming van terrorisme

Artikel 9
(Verhouding tussen het Aanvullend Protocol en
het Verdrag)1

1
Enkele bepalingen uit het Verdrag nopen tot aanvullende uitvoeringswetgeving voor het Aanvullend Protocol. Op deze aanvullende uitvoeringswetgeving is in de artikelsgewijze toelichting bij artikel 9 van het Aanvullend Protocol nader ingegaan.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 381 (R2143), nr. 3

8