Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

32 853

Wijziging van de regeling van de bevrijdende
verjaring in het Burgerlijk Wetboek in geval van
schade veroorzaakt door strafbare feiten

Nr. 6

NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 24 januari 2012
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
Artikel I wordt als volgt gewijzigd:
In lid 4 van artikel 310 worden de woorden «niet door verjaring is
vervallen» vervangen door: niet door verjaring of door de dood van de
aansprakelijke persoon is vervallen.
Toelichting
Het voorgestelde vierde lid van artikel 3:310 BW bewerkstelligt dat de
rechtsvordering tot vergoeding van schade tegen de persoon die het
strafbaar feit heeft begaan niet verjaart zolang het recht tot strafvordering
niet door verjaring is vervallen. Aanleiding voor deze wijziging van de
civielrechtelijke verjaringstermijn is mede het voorstel om voor ernstige
misdrijven waarop gevangenisstraf van twaalf jaren of meer is gesteld,
alsmede voor de ernstige zedenmisdrijven gepleegd tegen kinderen, de
strafrechtelijke verjaringstermijn op te heffen (Wijziging van het Wetboek
van Strafrecht in verband met de aanpassing van de regeling van de
vervolgingsverjaring (32 890)). De consequentie daarvan is evenwel dat
voor deze misdrijven de civielrechtelijke verjaringstermijn nimmer
verstrijkt. Dat deze termijn nimmer verstrijkt kan er in theorie toe leiden
dat oneindig veel generaties erfgenamen van de dader tot schadevergoeding aangesproken kunnen worden. Daarbij zij bedacht dat het recht
tot strafvordering ingevolge artikel 69 van het Wetboek van Strafrecht
uiteindelijk wel vervalt door de dood van de verdachte.
Gegeven het doel van het voorgestelde vierde lid is het met het oog op
het voorgaande wenselijk om de door dit lid bewerkstelligde verlenging
van de civielrechtelijke verjaringstermijn ook dan te beëindigen. Het doel
van dit lid is immers te voorkomen dat het slachtoffer van een strafbaar
feit op enig moment geen schadevergoeding meer kan vorderen, terwijl
de schuldige aan dat feit nog wel strafrechtelijk vervolgd kan worden en
wellicht zelfs als verdachte in een strafprocedure betrokken is. In dit

kst-32853-6
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 853, nr. 6

1

laatste geval zou het voor het slachtoffer ook niet meer mogelijk zijn om in
de strafprocedure als gevoegde partij schadevergoeding te vorderen,
hetgeen de voorgestelde bepaling ook wil voorkomen. Dit alles is echter
ook niet meer mogelijk indien de verdachte door zijn overlijden niet meer
vervolgd kan worden of door zijn overlijden de strafprocedure beëindigd
wordt.
Daar komt nog het volgende bij. Het voorstel om de civielrechtelijke
verjaringstermijn niet te laten verstrijken, zolang het recht tot strafvordering niet is verjaard, kan tot gevolg hebben dat een benadeelde ook na
meer dan vijf jaar nadat hij daadwerkelijk in staat was om een vordering
in te stellen, van de dader schadevergoeding kan vorderen. Onderkend is
dat dit een inbreuk kan maken op het belang dat de dader er bij heeft dat
een vordering zo spoedig mogelijk tegen hem wordt ingesteld, maar
omdat het gaat om situaties waarbij de dader het slachtoffer opzettelijk
leed en schade heeft toegebracht, wegen in deze de belangen van het
slachtoffer zwaarder. Dit gaat echter niet meer op indien niet de dader,
maar diens erfgenamen tot schadevergoeding worden aangesproken.
Daarmee is niet gezegd dat de erfgenamen van de dader nimmer tot
schadevergoeding aangesproken kunnen worden. Indien de verjaringstermijn van artikel 3:310 lid 5 BW nog niet is verstreken, is dat in beginsel
mogelijk. Denkbaar is ook dat de dader reeds voor zijn overlijden door het
slachtoffer in rechte tot schadevergoeding is aangesproken, waardoor de
verjaring ingevolge artikel 3:316 is gestuit. In dat geval kunnen de
erfgenamen ook nog tot schadevergoeding worden aangesproken.
Denkbaar is voorts dat het slachtoffer anticiperend op het overlijden van
de dader, de ingevolge het onderhavige voorstel nog niet verstreken
verjaring door een schriftelijke aanmaning stuit.
De staatssecretaris van Veiligheid en Justitie,
F. Teeven

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 853, nr. 6

2