Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2014–2015

29 477

Geneesmiddelenbeleid

Nr. 326

VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEG
Vastgesteld 1 mei 2015
De vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft op
25 maart 2015 overleg gevoerd met Minister Schippers van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over het geneesmiddelenbeleid.
(De volledige agenda is opgenomen aan het einde van het verslag.)
Van dit overleg brengt de commissie bijgaand geredigeerd woordelijk
verslag uit.
De voorzitter van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en
Sport,
Lodders
De griffier van de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en
Sport,
Teunissen

kst-29477-326
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2015

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

1

Voorzitter: Lodders
Griffier: Teunissen
Aanwezig zijn acht leden der Kamer, te weten: Bruins Slot, Otwin Van Dijk,
Pia Dijkstra, Gerbrands, Van Gerven, Lodders, Rutte en Voortman,
en Minister Schippers van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, die
vergezeld is van enkele ambtenaren van haar ministerie.
Aanvang 14:30 uur.
De voorzitter: Hartelijk welkom allemaal bij dit algemeen overleg over
het geneesmiddelenbeleid. Ik heet de Minister van VWS, haar ambtelijke
ondersteuning en de Kamerleden zeer hartelijk welkom. Uiteraard heet ik
ook de mensen op de publieke tribune en de mensen die het debat op een
andere manier volgen, zeer welkom. We hebben een spreektijd
afgesproken van maximaal vijf minuten per fractie. Ik stel voor om twee
interrupties in eerste termijn af te spreken. Dat lijkt me mooi om mee te
beginnen.
De heer Van Gerven (SP): Voorzitter. Begin deze maand werden veel
patiënten en apothekers er ineens mee geconfronteerd dat de door de
apothekers bereide geneesmiddelen niet meer vergoed werden. Het ging
in totaal om 300 tot 400 zogenaamde doorgeleverde medicijnen, waarvan
de zorgverzekeraars kennelijk hadden geconcludeerd dat die niet rationeel
waren en niet meer in aanmerking dienden te komen voor een vergoeding
uit de basisverzekering. De vraag is wat de Minister daar, terugkijkend,
van vindt. Zou het niet veel beter zijn dat niet afzonderlijke verzekeraars
bepalen wat wel en niet rationeel is, maar dat het Zorginstituut Nederland
(ZIN) dat doet, samen met de beroepsgroepen?
Volksgezondheidsbelangen moeten prevaleren boven de economische
belangen van de farmaceutische industrie. In de uitzending van ZEMBLA
van 18 maart werd onthuld dat de farmaceutische industrie reclame maakt
voor nieuwe diabetesmiddelen die lijnrecht ingaan tegen de wetenschappelijke richtlijnen van het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG). In
de nieuwe richtlijnen is namelijk opgenomen dat er geen plaats is voor de
nieuwe, peperdure diabetesmiddelen, te weten de DPP-4-remmers en de
GLP-1-agonisten, vanwege de ernstige mogelijke bijwerkingen als
alvleesklierontstekingen, nierfalen en mogelijk zelfs alvleesklierkanker. De
middelen zijn duurder, werken niet beter en hebben risico’s. Is de Minister
het met mij eens dat het onverantwoord is dat de farmaceutische
industrie deze reclame maakt? Is zij bereid om met de industrie de
keiharde afspraak te maken dat zij ophoudt de medische richtlijnen van
Nederlandse artsen te ondermijnen?
Ik kom op het transparantieregister. Bij een transparantieregister verwacht
je transparantie, maar de vraag is hoe transparant dit transparantieregister is. Ik kom daarop omdat uit onderzoek van de VU blijkt dat het voor
patiënten ontzettend moeilijk is om de relatie tussen professionals en
farmaceuten te beoordelen aan de hand van dat register. Daarbovenop is
er geen verplichting om relaties te openbaren en zijn er dus ook geen
sancties als dit niet gebeurt. Is dit register niet veel te vrijblijvend? Ik heb
begrepen dat als iemand een bv opricht, waar veel geld naartoe gaat, niet
altijd duidelijk wordt welke artsen achter zo’n bv zitten. Ik heb daar nu
geen voorbeelden van paraat, maar ik leg het toch maar even voor aan de
Minister. Kan de Minister daarover wat meer duidelijkheid geven? Hoe
moet dit geregistreerd worden? Kan zij ook nader duiden hoe het zit met
acceptabele vergoedingen voor artsen die een spreekbeurt houden? Ik
weet van vroeger dat het daarbij soms om duizenden euro’s ging. Dan is
natuurlijk de vraag of dat bedrag in redelijke verhouding staat tot de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

2

dienst die is geleverd. Of is er gewoon sprake van ongeoorloofd gunstbetoon?
Over het eersteuitgiftegesprek bij de apotheker is heel veel te doen
geweest in de afgelopen tijd. Wij hebben onlangs in de kranten van de
Persdienst kunnen lezen dat een verzekerde van CZ beroep heeft
aangetekend bij de Stichting Klachten en Geschillen Zorgverzekeringen
(SKGZ). Die verzekerde heeft gelijk gekregen. De kans is dus groot dat veel
mensen van dit eersteuitgiftegesprek zullen afzien, of zullen zeggen: ik
hoef dat niet te betalen. Dat wordt ook onderzocht. Er ligt een motie van
collega Voortman om de voors en tegens te onderzoeken van het idee om
wat de apotheker doet, vrij te stellen van het eigen risico. Als de Minister
dit allemaal hoort, vindt zij het dan niet in het belang van de patiëntveiligheid om wat de apotheker doet, uit te sluiten van het eigen risico, net
als wat de huisarts doet?
Sinds 1 januari 2012 krijgen patiënten maagzuurremmers niet meer
vergoed uit de basisverzekering. Al vanaf de introductie van die maatregel
zijn er vragen over de mogelijke negatieve gevolgen voor patiënten met
een verhoogd risico op maagbloedingen. Uit onderzoek dat wij van de
Minister hebben gekregen, blijkt dat 50.000 tot 133.000 mensen die het
middel nodig hebben, ervan afzien om financiële redenen.
De voorzitter: Gaat u afronden?
De heer Van Gerven (SP): Er is dus een onwenselijke financiële drempel,
zo leg ik de Minister voor. Ook vraag ik de Minister of zij ons niet voor de
gek houdt. Zij zegt namelijk op basis van onderzoek van het Nederlands
instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg (NIVEL) dat sinds de
maatregel het aantal maagzweren niet is toegenomen. Als je echter kijkt
naar het onderzoek, dan zie je dat weliswaar het aantal maagbloedingen is
afgenomen bij de niet-risicogroep, van mensen tussen de 20 en de 60 jaar,
maar dat het is toegenomen bij de groep waarom het gaat, namelijk de
70-plusgroep. Mijn concrete slotvraag is: is de Minister bereid om het
onderzoek dat NIVEL en TNO hebben gedaan, te laten toetsen door het
IVM (Instituut voor Verantwoord Medicijngebruik) en het Zorginstituut
Nederland? Ik wil zeker weten welk onderzoek deugt, want de conclusies
waren helemaal in strijd met de conclusies uit het onderzoek van het IVM.
Ik overweeg om op dit punt een motie in te dienen.
De heer Otwin van Dijk (PvdA): Voorzitter. Geneesmiddelen zijn enorm
bepalend voor het dagelijks leven van heel veel mensen. Ze bepalen of je
beter wordt als je ziek bent en hoe je je voelt als je een chronische
aandoening hebt. Het geneesmiddelenbeleid heeft dus veel invloed op
mensen. Je moet er als patiënt en verzekerde op kunnen rekenen dat je
het beste geneesmiddel krijgt. We moeten helaas constateren dat er maar
bar weinig transparantie is. Dat lijkt ook een beetje de rode draad te
worden van dit AO. Het moet dan ook transparanter. Enkele weken
geleden bleek dat zorgverzekeraars de vergoeding van 400 doorbereide
middelen hebben stopgezet. Dat is ook de reden waarom dit AO naar
voren is gehaald. Op zichzelf is het natuurlijk prima om kritisch te bekijken
of iets werkt en of het wel in het verzekerde pakket thuishoort, maar de
communicatie hierover naar patiënten is echt belabberd geweest. Mensen
kregen pas heel laat te horen dat iets niet meer werd vergoed, of werden
aan de balie bij de apotheek geconfronteerd met flinke eigen bijdragen.
Dan schrik je je natuurlijk te pletter.
Vrijdag kregen wij een brief waarin stond dat zorgverzekeraars, patiënten
en apothekers de afspraak hebben gemaakt dat veel doorbereide
geneesmiddelen voorlopig nog vergoed worden. Dat is goed nieuws voor
patiënten. Het biedt ruimte om nu eens echt te bekijken wat wel en wat
niet vergoed moet worden. De vraag is wel: wie bepaalt dat? De PvdA
vindt dat het Zorginstituut moet vaststellen of er vergoed moet worden of

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

3

niet. Het Zorginstituut en niet de individuele zorgverzekeraars moet de
rationaliteit van de doorgeleverde bereidingen bepalen. De Minister
antwoordt op onze Kamervragen dat middelen waarover geen overeenstemming wordt bereikt door partijen, moeten worden beoordeeld door
het Zorginstituut. Maar is dat voldoende om ervoor te zorgen dat de
vergoeding voor iedereen gelijk is? Als verzekerde moet je er toch op
kunnen rekenen dat alle zorgverzekeraars op dit punt hetzelfde beleid
voeren? Is de Minister het daarmee eens? Hoe gaat zij daarvoor zorgen?
We zien dat patiënten door perifere ziekenhuizen worden doorgestuurd
naar academische centra zodra er dure geneesmiddelen nodig zijn. Het is
duidelijk dat wanneer dure geneesmiddelen worden overgeheveld naar
het ziekenhuisbudget, dat budget vervolgens aangepast moet worden. De
Minister heeft een werkgroep ingesteld en dat is prima, maar in de
tussentijd moeten patiënten wel het geneesmiddel krijgen dat ze nodig
hebben. Hoe zorgt de Minister ervoor dat die mensen dat middel ook in
hun eigen ziekenhuis krijgen en dat er niet met patiënten heen-en-weer
geschoven wordt tussen ziekenhuizen? Kan de Minister de garantie geven
dat een geneesmiddel op medische indicatie wordt verstrekt en niet op
financiële overwegingen van een ziekenhuisbestuurder? En hoe zorgen
we ervoor dat er voldoende geneesmiddelen beschikbaar zijn? De Crohn
en Colitis Ulcerosa Vereniging Nederland (CCUVN) trok begin dit jaar aan
de bel over problemen rond twee medicijnen: Purinethol en Thioguanine.
Het zijn moeilijk uitspreekbare namen, maar ik hoop dat de Minister
begrijpt wat ik bedoel. Welke instrumenten heeft zij om de beschikbaarheid van deze medicijnen te garanderen?
De ACM (Autoriteit Consument & Markt) publiceerde onlangs een
schokkend rapport met als conclusie: farmaceuten drijven prijzen op en
proberen het voorschrijfgedrag van artsen te beïnvloeden. Patenten
worden verlengd via evergreening en fabrikanten van generieke geneesmiddelen worden soms zelfs gewoon afgekocht door merkfabrikanten om
een generiek goedkoper middel niet op de markt te brengen. Natuurlijk
moeten fabrikanten een eerlijke prijs krijgen en ruimte hebben om
investeringen in nieuwe geneesmiddelen terug te verdienen, maar dit
soort boevengedrag kan natuurlijk echt niet. Wat gaat de Minister
concreet doen met de aanbevelingen uit het ACM-rapport? Ik vind de
beantwoording van de Kamervragen die ik hierover heb gesteld, niet op
alle punten even scherp.
In de Tecfidera-kwestie zag je daarnaast ook dat een al werkzaam medicijn
opnieuw in de markt werd gezet voor een andere aandoening, maar wel
tegen een veel hogere prijs. Ook dat is natuurlijk schaamteloos. De PvdA
vindt dat het octrooi op volgende indicaties moet vervallen als een eerste
octrooi van een middel vervalt. Wat vindt de Minister daarvan? Hoe is dat
te bereiken?
De heer Rutte (VVD): Volgens mij ging het in de kwestie-Tecfidera om een
middel dat nog niet eerder geregistreerd was als werkzame stof en dat
met de registratie van Tecfidera voor het eerst geregistreerd werd. Over
de prijs zijn we het hartstikke eens – die was veel te hoog – maar in het
algemeen is er toch helemaal niets mis met het registreren en beschikbaar
krijgen in een goed gereguleerde vorm van een middel dat in het verleden
alleen maar via een apothekersbereiding beschikbaar was, als dat tegen
een acceptabele prijs kan? Dat zou de heer Van Dijk moeten omarmen. Ik
ben in ieder geval al door meerdere patiëntenverenigingen gebeld die
vooral die ontwikkeling niet zouden willen tegenhouden.
De heer Otwin van Dijk (PvdA): Wat we volgens mij niet willen – dat
delen de heer Rutte en ik – is dat een reeds werkzaam medicijn voor de
ene aandoening, voor een andere indicatie tegen een veel hoger bedrag in
de markt wordt gezet. Dat kunnen we toch niet accepteren? Ik neem aan
dat de heer Rutte dat met mij eens is.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

4

De heer Rutte (VVD): Voor zover die prijs inderdaad de hoeveelheid extra
onderzoek niet kan dragen die je nog zou moeten doen om het middel
geregistreerd te kunnen krijgen, zijn we het daarover eens. We moeten
echter ook niet doorslaan en zeggen dat het slecht is dat bestaande
middelen worden geherregisteerd, want dat kan een behandelperspectief
bieden aan vele patiënten. Die kunnen dan volgens een goede verstrekkingswijze volgens GCP (Good Clinical Practice) gemaakte geneesmiddelen ter beschikking krijgen. Is de heer Van Dijk dat met mij eens?
De heer Otwin van Dijk (PvdA): Zeker. Natuurlijk mag een medicijn dat
ook blijkt te werken voor andere indicaties, getest en geregistreerd
worden. Maar als dat een bijna bizarre prijsstelling te boven gaat, moeten
we dat gewoon niet willen. Dat zijn we dan ook weer met elkaar eens.
Mijn vraag aan de Minister is dan ook wat daartegen gedaan kan worden.
Tot slot kom ik op het GVS (Geneesmiddelenvergoedingssysteem). We
hebben een proefberekening van het GVS ontvangen van de Minister. Die
proefberekening laat soms onrealistische uitslagen zien, maar we kunnen
haar wel gebruiken om te bekijken op welke manier er doelmatig kan
worden voorgeschreven en er druk komt op de farmaceutische industrie
om de prijzen te verlagen zonder dat de negatieve gevolgen daarvan bij
de patiënt terechtkomen. Want dat kan, is onze inschatting. De Minister
komt nog met een reactie en dan zullen wij dieper op de GVS-berekening
ingaan. Wij vragen de Minister wel om in haar reactie op die proefberekening nog een aantal technische en politieke punten mee te nemen. Ik
heb die op een apart blaadje staan en zou ze kunnen voorlezen en kunnen
inleveren bij de griffier, maar misschien hebben mijn collega’s ook
vragen. Ik stel dus voor dat we via de griffier een rondje maken voor de
vragen die we nog zouden kunnen meenemen. Anders ga ik ver over mijn
tijd heen en kijkt u mij streng aan, voorzitter.
De voorzitter: De Minister zegt: een nieuwe manier van werken! Dat
klopt. Er is nog een interruptie van de heer Van Gerven.
De heer Van Gerven (SP): Mijn vraag betreft de constatering dat 50.000
tot 133.000 mensen om financiële redenen afzien van het gebruik van
maagzuurremmers, terwijl het wel wenselijk is dat zij die gebruiken. Wat
roept deze constatering bij de heer Van Dijk op aan eventueel te nemen
maatregelen? Hoe beoordeelt hij dit?
De heer Otwin van Dijk (PvdA): De heer Van Gerven weet dat ook de
PvdA in het verleden niet erg enthousiast was over het schrappen van
maagzuurremmers uit het pakket. Dat is ook zo. Ik heb echter ook het
rapport van de Minister gelezen waaruit blijkt dat de effecten daarvan wel
meevallen. Volgens mij heeft de heer Van Gerven de Minister ook
gevraagd hoe zijn onderzoek en het andere onderzoek zich tot elkaar
verhouden. Het lijkt mij goed dat we de Minister in de gelegenheid stellen
om daarop een reactie te geven.
De heer Van Gerven (SP): De Minister zal uiteraard antwoorden, maar
het gaat om het principiële punt dat een patiënt die een bepaald medicijn
nodig heeft, dat op medische gronden is voorgeschreven door een arts ter
preventie van maagzweer of maagbloedingen, om financiële redenen
afziet van het gebruik van dat geneesmiddel. Er is dus een financiële
drempel voor zinnig gebruik van medicijnen. Dan is de vraag toch
waarom de heer Van Dijk nu een terugtrekkende beweging maakt, terwijl
zijn collega Bouwmeester heeft gezegd: als er sprake is van financiële
drempels in dit dossier, behoren die weggenomen te worden.
De heer Otwin van Dijk (PvdA): Maar daar hebben we geen verschil van
mening over. Natuurlijk moeten mensen de geneesmiddelen krijgen die ze

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

5

nodig hebben. Als er dus meerdere onderwerpen zijn die met betaalbaarheid te maken hebben, moeten daar oplossingen voor gevonden
worden. En op het curatieve vlak spelen er veel meer onderwerpen. Wat
dat betreft is er geen verschil van mening.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Voorzitter. Zoals eerder gepland, spreken wij
hier over het geneesmiddelenbeleid. De reden daarvoor is de stopzetting
per 1 maart van de vergoeding van enkele honderden medicijnen. In de
mondelinge vragenronde van vorige week vroeg de PVV-fractie al aan de
Minister om dit eenzijdige besluit van de zorgverzekeraars terug te
draaien. Dat is jammer genoeg niet gebeurd. Wel is het besluit voor een
deel van deze speciaal bereide medicijnen opgeschort tot 31 mei. Er blijft
echter veel onduidelijkheid bestaan. Er circuleren nu lijsten van
medicijnen die tot 31 mei wel vergoed gaan worden en lijsten met
medicijnen die echt niet meer vergoed gaan worden. Voor deze maand
staat de aanspraakstatus voor alle middelen echter op «nee». Geen
vergoeding dus. Maar hiervoor geldt dan weer de toezegging van de
zorgverzekeraars dat ze toch zullen vergoeden, maar de patiënten het
maar even moeten voorschieten. Volgt iemand het nog? Bij meervoudig
gebruik kan dat voorschieten trouwens aardig oplopen, maar daar staat
verder niemand bij stil. En wat gebeurt er na 31 mei? Die vraag kan ook al
niemand beantwoorden. Ik vind het een blamage voor alle partijen, maar
het allerergst is toch wel dat het beleid van de Minister dit soort taferelen
mogelijk maakt. Dit beleid geeft zorgverzekeraars de vrije hand in hun
jacht op geld. Welke duidelijkheid kan de Minister bieden voor na 31 mei
aan de patiënten die nu net dit maatwerk van zelfbereide geneesmiddelen
nodig hebben? En welke rol kan het Zorginstituut innemen, nu en in de
toekomst? Uit de laatste cijfers blijkt dat de Minister opnieuw een
meevaller op de begroting heeft qua uitgaven voor de farmaceutische
zorg. Waarom wordt die niet ingezet om bij het Zorginstituut de beoordelingen te versnellen?
Het beleid zorgt ondertussen voor meer problemen. Zo krijgen bepaalde
patiënten hun medicijnen niet meer van het ziekenhuis, omdat er
bezuinigd moet worden. Bij de overheveling is geen rekening gehouden
met de toename van dit soort patiënten. Hoewel de Minister diverse
malen nadrukkelijk heeft uitgesproken dat patiënten er geen hinder van
mogen ondervinden, is er nu toch sprake van een nijpend probleem.
Afgezien van het feit dat de farmaceutische industrie haar prijzen moet
verlagen en moet stoppen met allerlei trucs om de patenten te verlengen,
is het wat de PVV-fractie betreft zonneklaar wat er moet gebeuren.
Patiënten hebben recht op deze medicijnen. Ze betalen er genoeg premie
en eigen risico voor. Wat de ziekenhuizen tekortkomen, ligt op de plank bij
de zorgverzekeraars. Het is dus een kwestie van een betere verdeling van
het zorggeld. Het lijkt mij logisch dat de zorgverzekeraars de geneesmiddelen op basis van nacalculatie gaan vergoeden aan de ziekenhuizen.
De Minister maakt zich er echter van af met het instellen van een
werkgroep, die rond de zomer met de uitkomsten van een onderzoek zal
komen. Patiënten moeten daar dus maar even op wachten en maar even
een paar maanden geen medicijnen slikken. Dat is toch geen goed beleid
voeren? De PVV-fractie neemt hier dan ook geen genoegen mee en wil
graag een adequate oplossing horen van de Minister voor de problemen
rondom de dure geneesmiddelen. Die oplossing bestaat niet uit
papierwerk, zoals de speciale machtiging na aanvraag, of het verwijzen
naar een klachtenloket. Dat zijn geen oplossingen; dat is falend beleid
maskeren.
Waar een klachtenloket toe kan leiden, blijkt uit de uitspraak van de
Stichting Klachten en Geschillen Zorgverzekeringen. Een patiënt heeft
gelijk gekregen in zijn weigering om de apothekersbijdrage te betalen, de
€ 6 voor het eersteuitgiftegesprek. In plaats van deze beleidsregel eens te
heroverwegen, roept de Minister de zorgverzekeraars en apothekers op

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

6

om te bepalen hoe er met dergelijke patiënten en klachten omgegaan
dient te worden. Dat lijkt mij de omgekeerde wereld. Het beleid richt zich
niet op de oorzaken van de problemen maar op het wegwerken van de
klachten. Hoeveel meldpunten en klachtenloketten hebben we er de
afgelopen jaren eigenlijk bij gekregen? Straks hebben we niet meer het
beste zorgsysteem maar het beste klachtensysteem ter wereld, en dat kan
wat de PVV betreft toch niet de bedoeling zijn.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Voorzitter. Gedurende de wedstrijd de
spelregels veranderen, is niet wenselijk. Daarom was het CDA ook
verbaasd dat zorgverzekeraars bepaalde bereidingen van geneesmiddelen
die verzekerde zorg zijn, uit het pakket halen. Die handelwijze verdient niet
de schoonheidsprijs. Gelukkig is er nu een tijdelijke oplossing in overleg
met de patiëntenverenigingen en de KNMP (Koninklijke Nederlandse
Maatschappij ter bevordering der Pharmacie), maar ik heb nog een
tweetal vragen aan de Minister.
Ten eerste. Mag een zorgverzekeraar in maart bepaalde zorg niet meer
vergoeden, die hij in januari en februari nog wel heeft vergoed? Er is
natuurlijk gerechtvaardigd vertrouwen en een verzekeringsovereenkomst.
Patiënten mogen ergens van uitgaan.
Het tweede punt dat ik wil voorleggen, is dat de zorgverzekeraars in deze
situatie eigenlijk onafhankelijk van elkaar kunnen bepalen hoe het
basispakket wordt uitgelegd. Het CDA vindt dat op het gebied van bereide
geneesmiddelen niet wenselijk. Zorgverzekeraars, zorgverleners en de
NPCF (Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie) doen nu een
beroep op de Minister van VWS om die onduidelijkheid weg te nemen. Zij
doen de suggestie om het Zorginstituut Nederland het voortaan te laten
bepalen. Die suggestie heb ik ook gehoord van de SP, de PvdA en de PVV.
Ik vind dat een heel goed voorstel. Wat vindt de Minister ervan?
De heer Rutte (VVD): Ik vermoed dat mevrouw Bruins Slot dit puntje
heeft afgerond, want ik hoorde een punt. Ik wil even terug naar het begin
van het betoog van mevrouw Bruins Slot. Daarin zei ze in een kort zinnetje
dat het hier gaat om «middelen die verzekerde zorg zijn». Maar is dat hier
niet juist de vraag? Is dit wel verzekerde zorg? Als het namelijk geen
verzekerde zorg is, hoort er ook geen vergoeding te zijn. Is mevrouw
Bruins Slot het daarmee eens?
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Dat is de basis van ons zorgverzekeringsstelsel.
De heer Rutte (VVD): Dan vraag ik mij af waarop mevrouw Bruins Slot
baseert dat 400 middelen die verzekerde zorg zijn, in één keer niet meer
werden vergoed. Het ging om 400 middelen waarvan in ieder geval de
verzekeraars zeiden: het is geen verzekerde zorg, dus vergoeden wij niet.
Over de communicatie kunnen wij het eens zijn, maar het is dan toch ook
geen verzekerde zorg?
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Uit het proces dat men nu met elkaar heeft
opgesteld, blijkt dat er wel degelijk middelen en bereidingen tussen zitten
die onder de verzekerde zorg vallen, omdat sprake is van medische
noodzaak en omdat patiënten bepaald maatwerk nodig hebben. Daardoor
kun je tot de conclusie komen dat dit niet de schoonheidsprijs verdient en
het verstandig is om het proces aan te gaan met de patiëntenverenigingen
en de apothekers. Daarmee bundel je de krachten. Het mooiste zou zijn
om het Zorginstituut Nederland dat te laten doen. Dan zou elke zorgverzekeraar dezelfde lijn trekken, namelijk die van wat in het basispakket zit.
Ik vervolg mijn betoog. Wat het CDA echt zorgen baart en waar de
PvdA-collega ook over sprak, is de situatie van patiënten met crohn en
colitis. Zij hebben sinds enkele maanden heel veel problemen met het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

7

verkrijgen van hun medicijnen. De Minister heeft ons daarover een brief
geschreven, waarin staat dat de groothandel aangeeft dat er een
productieprobleem is met Purinethol. De fabrikant die Purinethol maakt,
zegt echter: nee, er zijn helemaal geen productieproblemen; er zijn meer
dan genoeg geneesmiddelen. Óf de groothandelaar, óf de fabrikant
spreekt op dit moment een onwaarheid. De Crohn en Colitis Ulcerosa
Vereniging Nederland denkt weer dat de groothandel, omdat de prijzen
voor dat geneesmiddel in de omliggende landen zo hoog zijn, misschien
wel aan buitenlandse partijen verkoopt. De Minister schrijft in de brief ook
dat zorgverzekeraars een zorgplicht hebben, maar de zorgverzekeraars
wijzen terug naar de apotheker. Die moet maar ergens gaan zoeken waar
die Purinethol is. Het gevolg is dat er nu een groep van patiënten met
crohn en colitis op Facebook met elkaar communiceert: ik heb nog een
potje staan; ik heb ook nog een potje staan, zullen we dan maar wisselen?
Dát kan niet de bedoeling zijn en het kan gevaarlijk zijn. Wil de Minister de
inspectie ten eerste vragen om dit nader te onderzoeken? Hoe kan het dat
groothandelaar en fabrikant andere dingen vinden en mensen ondertussen gedwongen zijn om op Facebook uit te wisselen wie er nog
medicijnen heeft? Wil zij ook het touwtrekken tussen de zorgverzekeraar
en de apotheker onderzoeken? Ten tweede doe ik het beroep op de
Minister om te bezien wat zij verder nog kan doen om ervoor te zorgen
dat de patiënten deze geneesmiddelen krijgen.
Er is nog een ander probleem, met het geneesmiddel Thioguanine. Ik
hoop van harte dat ik het goed uitspreek. Het is naar ziekenhuizen
overgeheveld als een oncologiemiddel, terwijl het voornamelijk off-label
tegen crohn en colitis gebruikt wordt. Ook hierbij gaat de patiënt weer van
het kastje naar de muur. De apotheek wil het niet leveren en de zorgverzekeraar wil het niet vergoeden. Als nu blijkt dat zo’n overheveling niet
werkt, is de Minister dan in bepaalde situaties bereid om dingen weer
terug te hevelen? Ik heb begrepen dat de Minister inmiddels een brief
heeft gehad van de desbetreffende vereniging, ondersteund door maag-,
darm- en leverartsen, waarin meer dan 100 voorbeelden staan van
mensen die van het kastje naar de muur zijn gestuurd.
Kortom, na drie maanden is er voor deze patiënten nog steeds geen
duidelijkheid. Het zijn houtje-touwtjeoplossingen. Er is een groep van
patiënten die met een stapeling van problemen zit. Iedereen wijst naar
elkaar en niemand kan een vuist maken om dit op te lossen. We zien dat
vaker met geneesmiddelentekorten. Het blijft zoeken naar oplossingen. In
het kader van het zoeken naar die oplossingen, vraag ik de Minister welke
mogelijkheden er zijn om de industrie te dwingen om tijdig melding te
maken van mogelijke tekorten of het uitfaseren om economische redenen.
Ik hoor uit het veld heel vaak terug dat men verrast en overrompeld is
door het feit dat een medicijn er plotseling niet is of er een productietekort
is. Ik vind het wat lastiger om te wegen, maar het schijnt dat er wordt
gewerkt met horizonscans van farmaceutische bedrijven, die ook inzicht
zouden geven in dat soort ontwikkelingen. Zou er niet een onafhankelijk
punt kunnen komen bij VWS of bij het Kwaliteitsinstituut waar ziekenhuizen en zorgverzekeraars inzicht kunnen krijgen?
Voorzitter, ik stop. Ik stop bijna.
De heer Rutte (VVD): De cliffhanger van vandaag!
Mevrouw Bruins Slot (CDA): De cliffhanger, inderdaad. De heer Rutte zal
blij zijn met deze cliffhanger.
Gisteren was het Wereld Stop Tuberculose Dag. Wij hebben als
commissie een prachtige petitie gekregen, waarin staat dat tuberculose
ook in grote delen van Europa een toenemend probleem is. Wil de
Minister hieraan tijdens het voorzitterschap van de EU meer aandacht
besteden?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

8

Mevrouw Pia Dijkstra (D66): Voorzitter. Het is al gezegd: de aanleiding
om dit algemeen overleg te vervroegen, zijn de 400 medicijnen waarvoor
patiënten van de ene op de andere dag moesten betalen, terwijl ze eerder
nog vergoed werden. Dat leidde tot veel vragen en onduidelijkheid. We
zijn het er, denk ik, allemaal over eens dat de communicatie hierover
helemaal niet goed verlopen is, maar ik vraag mij ook af wat wij hiervan
leren en hoe wij zo’n proces beter kunnen vormgeven. Daarom heb ik een
paar vragen aan de Minister. Hoever van tevoren vindt zij dat dergelijke
maatregelen moeten worden aangekondigd? Ik sluit me aan bij de
opmerking van mevrouw Bruins Slot daarover. Aan wie kan volgens de
Minister het oordeel worden gelaten over de vraag welke bereidingen wel
en welke niet vergoed hoeven te worden? Hoe voorkomen we dat dit leidt
tot een situatie waarin de ene zorgverzekeraar wel vergoedt en de andere
niet? Kan de Minister ook de rol uiteenzetten die het Zorginstituut hierin
speelt? Moet deze rol niet vergroot worden?
Ik ga nu in op de maagzuurremmers. De Minister schetst aan de hand van
het onderzoek van het NIVEL en TNS NIPO een positief beeld. Het gebruik
van maagzuurremmers is toegenomen en het aantal maagbloedingen
afgenomen, hoewel de pillen uit het basispakket zijn gehaald. Kan de
Minister toelichten hoe dit zich verhoudt tot een eerder onderzoek
hierover van het IVM, met andere uitkomsten? De Minister concludeert
ook dat de groep patiënten met lage inkomens de pillen niet meeneemt bij
de apotheek. Een oplossing daarvoor komt echter niet aan bod. Graag zou
ik van de Minister willen horen hoe zij daartegen aankijkt. Hoe moeten we
dit oplossen?
Door voorgaande sprekers zijn al de medicijnen voor crohn en colitis
ulcerosa genoemd. Ik wil het hebben over een ander medicijn, dat als een
enorme doorbraak gezien kan worden. Het is ook een casus van de
dilemma’s die dure medicijnen met zich meebrengen. Sovaldi kan
patiënten met hepatitis C waarschijnlijk volledig genezen, maar de kosten
van het medicijn, dat ook wel de «a thousand dollar a day pill» wordt
genoemd, drukken enorm op de gezondheidszorg. Artsen en deskundigen
spreken over exorbitant hoge prijzen. De producent rechtvaardigt de
kosten door te wijzen op de grote meerwaarde voor zowel de patiënt als
de maatschappij, maar door de hoge prijs blijft die meerwaarde beperkt
tot een heel kleine groep patiënten, die al doodziek is. Graag wil ik van de
Minister weten hoe zij haar eigen onderhandelingspositie ziet ten opzichte
van de farmaceutische industrie en welke mogelijkheden er bijvoorbeeld
zijn om via publiek-private samenwerking medicijnen betaalbaar te
houden, zoals werd voorgesteld in een artikel in de NRC door een aantal
mensen uit de zorg en zorgeconomen maar ook door anderen.
Ik heb grote zorgen over de overheveling van geneesmiddelen naar het
ziekenhuisbudget. Die medicijnen mogen niet meer in de periferie worden
uitgegeven, maar alleen in academische ziekenhuizen, zonder dat het
budget hierop wordt aangepast. Hierdoor moeten deze academische
ziekenhuizen patiënten weigeren. Nieuwe middelen die halverwege het
jaar beschikbaar komen, kunnen moeilijk worden ingepast. Het KWF
voorspelt dat de toegankelijkheid van geneesmiddelen de komende tijd
verder onder druk komt te staan vanwege de groeiende groep patiënten,
de nieuwe geneesmiddelen die eraan komen en het feit dat het budget
voor deze geneesmiddelen niet meegroeit. De Minister heeft aangegeven
dat zij hierover in overleg is. De uitkomsten komen voor de zomer, maar
het probleem doet zich op dit moment voor, zoals we afgelopen weekend
via de media weer hebben meegekregen. Patiënten moeten de beste
beschikbare medicijnen krijgen en er mag geen willekeur ontstaan.
Daarom vraag ik de Minister wat zij hier op dit moment aan gaat doen.
Wat de tuberculose betreft, sluit ik mij kortheidshalve aan bij wat
mevrouw Bruins Slot daarover zei, want ik zie dat ik nog heel weinig tijd
maar nog wel de nodige tekst heb.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

9

Het terugdringen van het antibioticagebruik vindt de Minister een van
haar speerpunten. Zij gaat daarover in overleg met de zorgpartijen. Wil zij
daarbij meenemen dat is gebleken dat kinderen met koorts door griep of
een virusinfectie te vaak antibiotica voorgeschreven krijgen door de
huisarts?
Tot slot ga ik in op de zelfzorggeneesmiddelen. Dat kunnen ook homeopathische middelen zijn. Bijna 70% van de Nederlanders gebruikt die
middelen weleens. Mensen kiezen het middel zelf en betalen het zelf. Zij
kunnen zelf de afweging maken of het voor hen werkt. Ik zou graag zien
dat weer op de verpakking komt te staan waarvoor het middel is bedoeld.
Ook consumenten vinden een aanduiding op de verpakking cruciaal en
hebben bovendien helemaal geen probleem met een eventuele
vermelding van het feit dat er geen wetenschappelijk bewijs is. Europese
wetgeving staat dit niet in de weg, zoals blijkt in de ons omringende
landen België, Duitsland en Frankrijk. Ik vraag de Minister of zij haar
standpunt wil herzien.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Voorzitter. Als een duveltje uit een
doosje werd onlangs bekendgemaakt dat de verzekeraars gezamenlijk
hebben besloten om ongeveer 400 door apothekers bereide medicijnen
per 1 maart niet meer te vergoeden. Het handelen van zorgverzekeraars
leidt wel vaker tot vragen, maar ik had dit staaltje powerplay toch niet op
deze manier verwacht. De beslissing lijkt immers eenzijdig genomen te
zijn, zonder goed overleg met apothekers en patiëntenverenigingen. Het
gaat niet alleen om zogenaamde huismiddeltjes, maar voor een
aanzienlijk deel ook om medicijnen waarvan mensen met een ernstige
aandoening afhankelijk zijn en waarvan het gebruik dus niet zomaar
gestopt kan worden. De Minister heeft zelf aangegeven dat de groei van
het aantal verstrekkingen juist te verklaren is door een betere registratie
van de producten en doordat minder apotheekhoudenden zelf geneesmiddelen bereiden. Als daar de groei in zit, verbaast het optreden van de
zorgverzekeraars mij nog meer: waarom zo snel en waarom zonder
overleg?
Het is goed dat er alsnog een overleg tussen zorgverzekeraars, apothekers
en patiënten op gang is gekomen, maar dat had vooraf moeten plaatsvinden. Het is goed dat de vergoeding van een deel van deze medicijnen
tijdelijk toch is voortgezet, maar de onzekerheid blijft bestaan. Ik kan mij
voorstellen dat dit het gevoel van willekeur oproept, want wie bepaalt of
de vergoeding wordt gehandhaafd en voor hoelang?
De Minister heeft aangegeven dat zij van mening is dat het proces niet
goed is verlopen. Ik hoor graag van haar of zij maatregelen wil nemen om
te voorkomen dat mensen gedurende het verzekeringsjaar met dit soort
beslissingen geconfronteerd kunnen worden en of daar op z’n minst niet
een deugdelijke termijn voor moet gelden. Ik hoor ook graag van de
Minister of met de tijdelijke afspraken van verzekeraars en apothekers
geen mensen zonder noodzakelijke medicijnen komen te zitten. De
Minister stelt dat het Zorginstituut niet de hele lijst gaat beoordelen, maar
alleen de middelen waarover na het overleg nog verschil van mening blijft
bestaan. Mensen voor wie de verstrekking stopt en die zich niet kunnen
vinden in het oordeel, moeten dan maar aankloppen bij de geschillencommissie. Ik hoop dat dit zo veel mogelijk voorkomen zal worden, want dit
betekent weer dat mensen zelf hun recht moeten halen. Ik verwacht van
de zorgverzekeraars wel coulance met de mensen die deze medicijnen
echt nodig hebben. Ik hoor graag van de Minister of zij het daarmee eens
is.
Naar aanleiding van mijn motie over de apothekerszorg die onder het
eigen risico valt, heeft de Minister laten weten dat zij voor de zomer het
onderzoek naar de voor- en nadelen van het uit het eigen risico halen van
de zorg door apothekers kan afronden. Onlangs deed de geschillencommissie uitspraak over het al dan niet moeten betalen van de eigen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

10

bijdrage door een CZ-verzekerde. Ik vrees dat dit een voorbode kan zijn
voor meer zaken, want de Minister wil dat verzekeraars en apothekers
patiënten beter voorlichten over de bijdrage van € 6 die zij moeten
betalen. Ik vraag mij echt af of dat de oplossing zal zijn of dat dit juist
vaker zal leiden tot het afzien van zorg. Ik hoop dan ook dat het onderzoek
dat de Minister gaat doen, echt voor de zomer naar de Kamer kan komen.
Ik hoor graag van de Minister of zij de uitspraak van de geschillencommissie daarin meeneemt.
Met betrekking tot het afzien van het nemen van medicijnen wil ik kort
stilstaan bij de brief en het onderzoek van de Minister over maagzuurremmers naar aanleiding van de motie van de heer Kuzu en mij. Ik vind
dat de Minister wel heel makkelijk voorbijgaat aan het feit dat mensen die
deze medicijnen door hun arts voorgeschreven hebben gekregen, de
medicijnen toch niet ophalen. Volgens de Minister is dat niet zo erg, want
die mensen vinden die medicijnen kennelijk zelf niet zo nodig. Ik vind dat
de Minister er te makkelijk aan voorbijgaat dat het hierbij gaat om
voorgeschreven medicijnen en een advies van de arts. De Minister zegt
wat mijn fractie betreft te makkelijk dat mensen best van medicatie mogen
afzien als zij die zelf niet zo nodig vinden. Dat is niet te rijmen met haar
inzet op therapietrouw en ook niet met het feit dat het hierbij om mensen
gaat die afzien van deze medicijnen vanwege de kosten die zij daarvoor
moeten betalen.
Tot slot wil ik het hebben over de kosten van nieuwe medicijnen. De
afgelopen dagen is in de pers veel aandacht besteed aan de zorgen over
de bereikbaarheid en de betaalbaarheid van bepaalde geneesmiddelen.
De beschikbaarheid van nieuwe behandelingen staat onder druk door de
hoge prijs van nieuwe geneesmiddelen, maar uit onderzoek is ook
duidelijk geworden dat meer dan 80% van de nieuwe medicijnen weinig
toevoegt aan de behandelingen die er al zijn. Daarom moeten in de
bekostiging de medicijnen die echt meerwaarde hebben, voorrang krijgen.
Daarom is het goed dat de Minister samen met het KWF de Werkgroep
dure geneesmiddelen is gestart en met de NZa (Nederlandse Zorgautoriteit) gaat bekijken of en hoe de beschikbaarheid en de betaalbaarheid
gegarandeerd kunnen blijven. Ik hoop dat de door de Minister toegezegde
brieven echt voor de zomer naar de Kamer komen, want de onzekerheid
over de beschikbaarheid van deze medicatie mag niet te lang duren.
De heer Rutte (VVD): Voorzitter. Geneesmiddelen vormen een essentieel
onderdeel van onze gezondheidszorg. Voor een welvarend land is het
essentieel om een goede balans te vinden tussen de beschikbaarheid van
geneesmiddelen, met name van nieuwe geneesmiddelen, en de prijs van
die middelen. Nieuwe, dure geneesmiddelen roepen allerlei dilemma’s
op. Enerzijds bieden zij perspectief voor mensen die zonder die middelen
zouden overlijden of een heel naar leven zouden hebben, anderzijds
kunnen ze de collectieve zorgkosten ernstig onder druk zetten. Ik geef als
voorbeeld het middel Soliris, eculizumab. Dat middel kost ongeveer
€ 300.000 per patiënt per jaar, maar maakt wel het verschil tussen leven
en dood en redt het leven van 25 mensen die lijden aan de zeldzame maar
levensbedreigende bloedziekte PNH. Dat is slechts één voorbeeld.
Gelukkig wordt in Nederland niet dogmatisch omgegaan met dit soort
dure middelen. In overleg tussen het Zorginstituut, artsen, farmaceuten en
overheid worden passende arrangementen gezocht en vaak gevonden,
bijvoorbeeld in de vorm van pay by performance, voorlopige toelating,
prijsarrangementen en noem maar op. Dit draagt bij aan het vinden van
een betaalbare en gepaste toegang van middelen tot de Nederlandse
markt. Hoewel het ongetwijfeld veel beter en anders kan, moeten we deze
permanente zoektocht naar maatwerk blijven volhouden en blijven
koesteren. Als we dat niet doen, dreigen immers allerhande behandelingen buiten de boot te vallen. Ik geef hetzelfde middel, Soliris, weer als
voorbeeld. In Engeland is dat door de beoordelingsinstantie NICE

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

11

(National Institute for Health and Clinical Excellence) toegelaten tot het
verzekerde pakket. Hoera, zou je zeggen, maar daarvoor gingen
vervolgens 25 andere middelen uit het pakket, waaronder middelen ter
behandeling van darmkanker en borstkanker. Daarmee werden duizenden
patiënten gedupeerd. Dat lijkt mij geen wenkend perspectief voor
Nederland.
Ik wil in dit overleg specifiek aandacht vragen voor het belang van het
klinisch geneesmiddelenonderzoek in ons land. Dat onderzoek is in
Nederland sinds het jaar 2000 met de helft afgenomen. Dat «verdwenen»
onderzoek is nooit echt verdwenen; het vindt inmiddels in het buitenland
plaats. Dat is slecht voor de Nederlandse patiënt, die van behandelopties
verstoken blijft. Het is ook slecht voor de Nederlandse wetenschap en de
ervaringen van Nederlandse artsen met nieuwe middelen en voor de
Nederlandse economie, en dat terwijl Nederland eigenlijk heel goed is in
dat onderzoek. Alle kennis en alle goede zorg zijn aanwezig. Wij zouden
bijvoorbeeld heel goed extra geneesmiddelenonderzoek bij vrouwen
kunnen doen. Die groep wordt nu vaak onvoldoende meegenomen in
klinische onderzoeken. Het is goed dat we inmiddels aan de vooravond
staan van de implementatie van een Europese richtlijn die ervoor zorgt
dat het speelveld voor klinisch geneesmiddelenonderzoek in heel Europa
gelijk wordt, maar er is meer nodig om van Nederland weer een koploper
in dit soort geneesmiddelenonderzoek te maken. Een van de belemmeringen in ons land is dat de toestroom van patiënten naar studies vaak te
moeizaam gaat. Het is van belang dat patiënten laagdrempelig kennis
kunnen nemen van het beschikbare aanbod van klinische studies. Ik roep
de Minister er daarom toe op om zich in te spannen voor een openbaar
platform of een site waarop alle informatie over alle lopende klinische
geneesmiddelenstudies overzichtelijk te vinden is voor patiënten die
daarvan kennis zouden willen nemen. Die site zou bijvoorbeeld vorm
kunnen worden gegeven in samenwerking tussen patiëntenverenigingen,
medische beroepsverenigingen en de farmaceutische industrie. Zo kan
een eind worden gemaakt aan de informatieachterstand van patiënten, die
– als zij dat willen – sneller op het spoor komen van passende klinische
studies.
Mevrouw Dijkstra ging al in op het gisteren door RTL Nieuws gebrachte
nieuws dat huisartsen vaak ten onrechte antibiotica aan kinderen geven.
Zij gaf daarbij aan dat antibioticaresistentie echt een heel groot probleem
is. Dat nieuws van gisteren was eigenlijk stuitend. De vraag is hoe we hier
iets aan kunnen doen. Wie kan optreden tegen de huisartsen die dit
voorschrijfgedrag vertonen en hoe kunnen we dit stoppen? Heeft de IGZ
(Inspectie voor de Gezondheidszorg) hierin een rol? Of kunnen de
zorgverzekeraars ingrijpen?
In het kader van de antibioticaresistentie had ik iets moois willen zeggen
over een tbc-conferentie, maar daarvoor kan ik mij gemakshalve
aansluiten bij de woorden van mevrouw Bruins Slot.
Tot slot ga ik in op een punt dat ik al eerder heb gemaakt: de toegankelijkheid van vaccins die geen onderdeel uitmaken van het rijksvaccinatieprogramma, voor Nederlanders die gebruik zouden willen maken van zo’n
vaccin. Het punt is twee jaar geleden gemaakt en de Minister is ermee aan
de gang gegaan. De informatievoorziening over deze vaccins lijkt op orde,
maar nog steeds is er geen goede toegang tot deze middelen; het gaat
daarbij niet om patiënten, want het zijn vaak gezonde mensen die zich
laten vaccineren. Er is nog een beoordelingskamer nodig. Het gaat
allemaal buitengewoon langzaam. Hoezeer ik ook begrijp dat gras niet
sneller gaat groeien als je eraan trekt, toch zou ik de Minister willen
vragen of zij nog iets kan ondernemen om dit proces te versnellen, zodat
het misschien kan worden afgerond per 1 juli van dit jaar.
De heer Van Gerven (SP): We kennen de VVD en de heer Rutte in het
bijzonder als een believer in het zorgstelsel en de zorgverzekeraars. Ik zou

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

12

graag willen weten wat zijn oordeel is over het gedrag van de zorgverzekeraars met betrekking tot de 300 à 400 bereide geneesmiddelen. Hebben
de zorgverzekeraars daarbij het belang van de patiënt centraal gesteld?
De heer Rutte (VVD): Ik vind dat verzekeraars de taak hebben om
middelen die geen onderdeel uitmaken van het verzekerde pakket, niet te
vergoeden. Misschien zijn zij dus juist nalatig geweest door deze
middelen wel te vergoeden terwijl die eigenlijk geen onderdeel
uitmaakten van het verzekerde pakket. De verzekeraars zijn absoluut
tekortgeschoten in de communicatie over hun maatregel. Die communicatie had veel beter gemoeten. Dit had in samenspraak met alle andere
belanghebbenden moeten gebeuren, zodat er ook, waar mogelijk, naar
alternatieven gezocht had kunnen worden. Die communicatie was niet
goed. Ik ben blij dat die tijd nu alsnog genomen wordt. De verzekeraars
hebben op dit punt gewoon een forse fout gemaakt.
De heer Van Gerven (SP): We kunnen dus constateren dat er fouten zijn
gemaakt en dat het front heel snel niet meer gesloten was, omdat een
aantal verzekeraars snel wel tot vergoeding is overgegaan. De principiële
vraag is echter wie er over het basispakket gaat. Het kan toch niet zo zijn
dat de zorgverzekeraars daarover gaan? Het is toch principieel zo dat het
basispakket vastgesteld behoort te worden door het Zorginstituut en door
de Tweede Kamer, het parlement, en niet door de zorgverzekeraars? Hoe
kan het dan dat dit toch is gebeurd? Kennelijk is de perceptie nu, enkele
weken later, dat een aantal van die middelen toch in het basispakket
thuishoren.
De heer Rutte (VVD): De heer Van Gerven heeft er groot gelijk in dat de
politiek en daarnaast het Zorginstituut gaan over hoe het pakket eruitziet.
Het is wel aan de verzekeraars om daar in detail uitvoering aan te geven
en om uiteindelijk een beslissing te nemen: is dit, kijkend naar de dekking,
een middel dat vergoed moet worden? Ik zie dat verzekeraars,
waarschijnlijk jarenlang, middelen hebben vergoed die geen onderdeel
uitmaakten van het verzekerde pakket. Het is goed dat dat nu stopt. De
vraag is of dit voldoende zorgvuldig is gebeurd. Die vraag is al eerder
gesteld en daar sluit ik mij graag bij aan. De vraag is ook of hier
voldoende zorgvuldig over is gecommuniceerd. Over dat laatste zijn wij
het sowieso eens: het antwoord daarop is nee.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Er is een aspect dat ik daarin niet terugzie.
Als je dit verder laat inkleuren door een zorgverzekeraar, loop je het risico
dat een patiënt bij de ene zorgverzekeraar bepaalde zorg wel vergoed
krijgt, maar een patiënt bij een andere zorgverzekeraar niet. Hoe denkt de
heer Rutte erover dat je bij de ene zorgverzekeraar wel een bepaald bereid
geneesmiddel krijgt en bij de andere niet, terwijl dat middel feitelijk wel in
het basispakket zit?
De heer Rutte (VVD): Middelen die in het basispakket zitten, moeten
gewoon vergoed worden; punt. Als zij daar niet toe behoren, moeten zij
niet vergoed worden. Als er verzekeraars zijn die middelen die niet
behoren tot het basispakket, toch vergoeden, vind ik niet dat dat de norm
moet zijn voor alle verzekeraars.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Nee, het gaat om de omgekeerde situatie:
een middel behoort tot het basispakket, maar de ene verzekeraar vergoedt
het wel en de andere zorgverzekeraar niet. Is het dan niet verstandig dat
er een Zorginstituut Nederland is dat daar helderheid over geeft?
De heer Rutte (VVD): Ik verzet mij helemaal niet tegen een stevige rol van
het Zorginstituut op dit punt, maar er wordt nu de indruk gewekt dat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

13

verzekeraars middelen die onderdeel uitmaken van het pakket, ineens niet
meer vergoeden. De situatie is juist andersom: men vergoedde middelen
die geen onderdeel uitmaakten van het pakket. Dat is nou typisch een
situatie waaraan wij een eind moeten maken. Wat dat betreft, deel ik de
analyse van mevrouw Bruins Slot niet.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Of middelen nou wel of niet tot het
pakket behoren, mensen gingen ervan uit dat hun verzekeraar die
middelen zou vergoeden. De heer Rutte heeft al aangegeven dat hij de
handelwijze van de verzekeraars op dit punt niet handig vindt, maar vindt
hij ook dat je dit soort beslissingen niet gedurende het verzekeringsjaar
kunt nemen?
De heer Rutte (VVD): Daar ben ik het mee eens.
De voorzitter: Daarmee is een eind gekomen aan de eerste termijn van
de Kamer.
De vergadering wordt van 15.16 uur tot 15.25 uur geschorst.
De voorzitter: Ik geef de Minister van VWS graag de gelegenheid om te
beginnen met de beantwoording in eerste termijn.
Minister Schippers: Voorzitter. Er is veel aandacht voor farmacie. Dat is
terecht, want geneesmiddelen vormen een belangrijk onderdeel van onze
zorg. We zien dat de ontwikkelingen elkaar de afgelopen jaren in een hoog
tempo opvolgen. Voor veel ziekten komen innovatieve middelen op de
markt die het leven van patiënten kunnen verlengen of voorgoed kunnen
veranderen. In oktober debatteerden wij nog uitgebreid over dit
onderwerp. De afgelopen weken leidden bewegingen op de markt tot veel
maatschappelijke discussie. Er zijn grote vraagstukken op verschillende
vlakken: de stijgende prijzen van nieuwe geneesmiddelen en de rol van de
farmaceutische industrie, de systemen die wij hebben om de uitgaven te
beheersen en de verhouding tussen alle partijen in de zorg, zoals
verzekeraars, leveranciers en voorschrijvers.
Laat ik beginnen met de prijzen. We zien voorbeelden van onverantwoord
hoge prijzen van geneesmiddelen. Het is verklaarbaar dat een geneesmiddel duur is omdat de ontwikkelkosten, de R&D-kosten, hoog zijn en
terugverdiend moeten worden, maar we verwachten ook een bijdrage van
de industrie aan het verbeteren en het betaalbaar houden van de
gezondheidszorg. Stijgende prijzen van geneesmiddelen zetten, ongeacht
de achtergrond daarvan, sowieso de betaalbaarheid van onze zorg onder
druk. We zien dat een aantal heel dure, maar misschien ook heel
betekenisvolle geneesmiddelen in de pijplijn zitten. Dat gaat ons echt voor
dilemma’s stellen. Het stelt ons nu voor dilemma’s – daar kom ik straks op
terug – maar als die dure medicijnen uit die pijplijn komen, gaat het ons
ook in de toekomst voor grote dilemma’s stellen. Dat is ook de reden
waarom ik dat gesprek ben aangegaan op verzoek van het KWF, een
aantal onderzoekers, patiëntenverenigingen en anderen, die hebben
gezegd: wij zien dat er, met name in de oncologie, echt heel dure
geneesmiddelen aankomen voor patiëntengroepen met een relatief grote
omvang, wat een enorme betekenis zal hebben voor de budgetten van de
ziekenhuizen die deze zorg verlenen; hoe gaan wij daarmee om? Ik heb
gezegd: laten we met elkaar bekijken hoe wij daarmee om zouden kunnen
gaan. Laten we eerlijk zijn: zeker de oncologen vormen een beroepsgroep
die zich heel strikt houdt aan de afspraken en die afweegt of een patiënt
een middel nodig heeft, juist omdat zij veel werken met extreem dure
geneesmiddelen. Ik vind het dus heel belangrijk dat wij hen creatief aan
het werk laten over hoe wij straks omgaan met de grote vraagstukken die
op ons afkomen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

14

Een tweede punt is de in mijn ogen terechte oproep van de samenleving,
niet alleen in Nederland maar ook internationaal, tot de fabrikanten om
meer transparantie te betrachten over hoe zij tot hun prijzen komen. Ook
die druk zie je enorm toenemen. Dat is logisch. Als er echt heel dure
medicijnen op de markt komen en als je die eigenlijk graag wilt
voorschrijven, is het logisch dat je je ook afvraagt of dat echt de prijs is
die wij moeten betalen of dat er op dat punt ruimte is. Je ziet ook nieuwe
initiatieven, vaak gelieerd aan bijvoorbeeld UMC’s of anderszins, gericht
op het ontwerpen van nieuwe, alternatieve businessmodellen en
pps-achtige constructies. In pps zit ook altijd «publiek»; vanuit de overheid
vind ik die publieke bijdrage heel interessant, maar betaal ik dan vanuit
belasting- of premiegeld mee aan een medicijn en is de vergoeding van
dat medicijn straks dan nog wel betaalbaar voor onze samenleving? Wij
moeten dus heel scherp bekijken of andere modellen en andere
constructies mogelijk zijn. De druk op de fabrikanten om meer transparantie te betrachten over hoe zij tot nieuwe medicijnen komen, neemt
terecht toe.
Een ander thema betreft de systemen die helpen om de uitgaven te
beheersen. Een element van dat stelsel is het GVS. Dat zal ook de
komende tijd aandacht vragen. Ik heb de Kamer onlangs een rapport
gestuurd over een mogelijke herberekening van het GVS. Het is geen
nieuws dat ik van mening ben dat het systeem in zijn huidige vorm naar
behoren functioneert. Ik vind dat het rapport die opvatting bevestigt. Als
het doel is om de uitgaven te beperken door een vergoedingslimiet te
herberekenen, dreigt het risico dat patiënten meer moeten betalen.
Herberekening leidt misschien tot potentiële besparingen, maar in alle
gevallen ook tot forse eigen betalingen voor de patiënt. De Kamer heeft
van mij nog een standpunt tegoed over dit rapport. Daarbij wil ik graag
bekijken of er ook oplossingen te vinden zijn, want je schiet weinig op met
tegenover elkaar staan, waarbij de een vindt dat het goed gaat en de
ander dat er herberekend moet worden. Ik wil dus bekijken of er oplossingen in dat rapport staan.
Ik sluit niet uit dat we, in nauw overleg met de betrokken patiëntengroepen, nader onderzoek moeten laten doen door het Zorginstituut. De
consequenties kunnen immers nogal heftig zijn. Dit is een ontzettend
belangrijk en een ongelofelijk complex dossier. Je moet hierbij dus goed
en grondig te werk gaan. Ik zal de Kamer dus een reactie geven op het
rapport. Ik zeg alvast dat ik niet uitsluit dat vervolgonderzoek van het
Zorginstituut nodig zal zijn, zodat we beter zicht krijgen op de consequenties. Gezien het belang hiervan wil ik dit doen in goede afstemming
met de Kamer. Ik wil dit op een gedegen manier doen, maar ook in een
goede afstemming met de Kamer over de tussenstappen: wat is de
volgende stap die ik ga nemen? Het veld is verdeeld. De KNMP vindt dat
er niet herberekend zou moeten worden. Zorgverzekeraars Nederland
vindt dat er wel moet worden herberekend, maar dat daarvoor de tijd
moet worden genomen. Laten wij proberen om zowel in het veld als in de
politiek nader tot elkaar te komen. Wat is hierin wijs om te doen en hoe
zouden we dat dan moeten doen? Dat is mijn insteek.
Ook de verhoudingen tussen alle spelers zijn een thema. Binnen de kaders
van het geneesmiddelenbeleid verwacht ik fair play van alle betrokkenen.
Ik krijg daarbij bijval van de Autoriteit Consument & Markt (ACM). In een
eerste rapport, Farmacie onder de loep, onderstreept de ACM het belang
van een gelijk speelveld in de farmacie. Hoewel in de aanbevelingen in het
rapport vooral is teruggekeken op de afgelopen periode, waardoor die
aanbevelingen niet allemaal relevant zijn voor de huidige situatie, laten zij
wel zien dat de ACM toenemende aandacht voor de sector heeft. Dat is
goed. De ACM komt op voor degenen die gebruiken en betalen; het is dus
altijd goed als zij hier aandacht aan besteedt. Het systeem in Nederland is
sowieso heel lastig. We krijgen heel vaak voorstellen waarmee men iets
wil veranderen aan onze wetten of systemen, zoals het GVS of de WGP

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

15

(Wet geneesmiddelenprijzen): moeten we daarbij niet uitgaan van andere
referentielanden? Dit grijpt eigenlijk aan op een fictieve situatie, namelijk
op fictieve prijzen. We weten namelijk allemaal dat onder die fictieve
prijzen door apothekers of de overheid onderhandeld wordt over veel
lagere prijzen. Je hebt dus eigenlijk twee werelden. In individuele
onderhandelingen zijn fabrikanten wel bereid om te zakken, maar zij
willen de externe prijs hoog houden, omdat die impact heeft op andere
landen. Daarom en ook om andere redenen ben ik echt van mening dat
het heel belangrijk is om dit met elkaar als prioriteit op de agenda te
hebben van de Europese Unie. De transparantie van de prijzen, de prijzen
die je naar buiten toe rekent en de prijzen die je naar binnen toe rekent, is
één veld, maar het gaat ook om de regelgeving die wij internationaal
hebben opgetuigd. Na ieder incident komt er weer een regel. Maakt dat
het veiliger? Nee. Wordt het duurder? Ja. Duurt het langer? Ja. Hierdoor
hebben we dus een draak van een systeem gecreëerd. We zouden in
Europa moeten bekijken hoe we dat stapsgewijs kunnen afbouwen, niet
alleen tijdens ons voorzitterschap, maar ook in de voorzitterschappen
daarvoor en daarna.
Op het punt van geneesmiddelen zijn wel heel veel inspanningen
gepleegd en er is ook heel veel succesvol beleid.
De heer Otwin van Dijk (PvdA): Ik weet niet of de Minister nog verder
ingaat op het rapport van de ACM. Volgens mij ging zij naar een volgend
onderwerp. Ik weet niet of zij nog op dat rapport terugkomt, maar ik ben
benieuwd naar haar reactie op het ACM-rapport. Daarin worden drie
strategieën beschreven: voorschrijfgedrag beïnvloeden, evergreening en
uiteindelijk soms ook het afkopen van generieke producenten. Wat gaat de
Minister daarmee doen?
Minister Schippers: Ik wilde dat aan het eind van mijn betoog zeggen,
maar ik kan het ook tussentijds zeggen. Ik denk dat wij heel veel dingen in
ons beleid ten aanzien van de geneesmiddelen scherp zouden moeten
herijken. We zien dat de internationale context verandert. We hebben met
elkaar systemen gebouwd die horen bij een enigszins fictieve werkelijkheid en bij een echte werkelijkheid. We hebben ook het ACM-rapport.
Nederland wordt in januari volgend jaar voorzitter. Dan moeten we dus al
scherp voor ogen hebben wat we internationaal willen bereiken. Daarover
zijn wij natuurlijk nu al in gesprek met landen, maar ik zou ook een nieuwe
visie op het geneesmiddelenbeleid willen hebben. In het ACM-rapport
staan een heleboel dingen die eigenlijk niet meer relevant zijn voor nu,
maar de dingen die wel relevant zijn, zou ik in die visie willen meenemen.
De heer Otwin van Dijk (PvdA): Daar ben ik blij mee, want ik denk dat
heel veel geconstateerde problemen ten aanzien van het patent en het
octrooi, in Nederland alleen niet oplosbaar zijn, maar juist in Europees
verband moeten worden aangepakt. Ik hoop dat de Minister daarbij het
punt van de prijsarrangementen meeneemt voor de Europese agenda.
Ook op dat punt is immers iets geks aan de hand, want elk land onderhandelt voor zichzelf over een bepaalde prijs. Graag krijg ik een
toezegging op dat punt.
Minister Schippers: Zeker. Ik kom hier straks op terug, maar dit is een
van de dingen waar ik ontzettend hard aan trek. Nederland is een klein
landje, met 2% van de wereldmarkt. In die positie kun je hoge eisen
stellen, maar dan bestaat de kans dat bepaalde geneesmiddelen op een
gegeven moment niet op jouw markt komen. Je kunt dus geen vuist
maken. Ik heb daarom verschillende collega’s gevraagd of zij met mij een
vuist willen maken. In Europa kunnen we dat immers wél, niet op de hele
markt, maar wel op het punt van deze middelen. Mevrouw Dijkstra
noemde al een middel dat ongelofelijk duur is, waarvan heel veel

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

16

Ministers een baksteen in hun maag hebben en waarop we elkaar ook
altijd aanspreken. Moeten we de krachten niet veel meer bundelen? Bij
grote landen, die ook een grote farmaceutische industrie hebben, heb ik
daar eigenlijk niet veel enthousiasme voor gevonden, maar ik ben
bijvoorbeeld met België al wel veel verder in gesprek om gewoon maar
eens te beginnen. We beginnen dus met de landen die mee willen doen,
allereerst met België. Met België, waarvan de Minister net zo enthousiast
hierover is als ik, als eerste land kunnen we de handen echt concreet
ineenslaan. We bekijken of we dit samen kunnen doen. We zijn ook met
andere landen in gesprek, maar we zijn met andere landen niet zo
concreet en niet zover als met België. Ik hoop dat we met België
binnenkort daadwerkelijk tot afspraken kunnen komen. Er zijn natuurlijk
weer allerlei belemmeringen die moeten worden weggewerkt. Daar zijn
wij nu mee bezig, maar het is heel belangrijk dat je met landen die dit wel
willen, een vuist kunt maken met betrekking tot heel nieuwe geneesmiddelen waarvan mensen echt afhankelijk zijn en die echt iets kunnen
betekenen in hun leven, maar die volstrekt onbetaalbaar zijn als je betaalt
wat men ervoor vraagt. Dit is dus zeker een onderdeel van onze agenda,
maar ik houd de Kamer tussendoor via de Europese AO’s al op de hoogte
van hoe dit vordert. Het gaat niet altijd even snel, maar aan mijn enthousiasme over dit onderwerp zal dat niet liggen.
Wij moeten ons ook realiseren dat ten opzichte van de ramingen en de
afspraken die we aan het begin van de kabinetsperiode hebben gemaakt,
zorgverzekeraars, voorschrijvers en de apothekers het zo goed doen dat
we met elkaar van de afgesproken pakketverkleining van 1,5 miljard 1,2
miljard niet hoeven te doen, omdat het farmaciebeleid zo succesvol is.
Daar mogen we ook complimenten voor geven. Natuurlijk zijn er dingen
die beter kunnen, maar het preferentiemodel werkt wel. Anderszins zit het
model op de bodem, maar we hebben er veel baat bij dat het zo uitgevoerd wordt. We zijn er met elkaar dus eigenlijk best succesvol in.
Iedereen heeft zijn eigen belang en zijn eigen rol in dat spel. Ik denk dat
het ook nog beter kan. Her en der ontstaan inkoopcombinaties van
zorgverzekeraars en ziekenhuizen. Dat zijn nu kleine bouwstenen, die in de
toekomst echter weer nieuwe impulsen kunnen geven aan succesvol
beleid en aan de beheersbaarheid van de kosten van de zorg.
Zorgverzekeraars moeten kritisch zijn op wat zij vergoeden: hoort iets wel
of niet tot het pakket? Dat is niet altijd een dankbare rol, maar wel een
heel belangrijke. Die rol moeten zij volledig en niet alleen bij deze
middelen spelen. Van de 300 tot 400 middelen – het blijken er minder te
zijn, maar dat terzijde; het gaat in ieder geval om een grote groep
middelen – hebben de verzekeraars op een gegeven moment gezegd dat
die middelen eigenlijk niet tot het pakket behoren. Is dat iets unieks? Nee,
dat doen zij de hele rit door. Als het Zorginstituut Nederland dat moet
doen, zouden we het Zorginstituut Nederland niet een beetje, maar
extreem moeten uitbreiden. We hebben immers een open pakket. Voor
een aantal dingen is heel helder of die in het pakket zitten of niet, maar op
het terrein van de curatieve zorg zitten een heleboel dingen open in het
pakket. Als je dat op een andere manier wilt organiseren, betekent dat
echt een zeer rigoureuze, andere aanpak.
Leidt dit tot problemen? Eigenlijk bijna nooit. Wat is hier misgegaan?
Hoewel we een bestuurlijk overleg hebben, is dit niet in dat bestuurlijk
overleg geagendeerd. Dat had wel gemoeten. Daarin zitten de LHV, de
KNMP, de patiënten, de zorgverzekeraars en VWS. Als je zoiets doet, als je
zegt dat je hier nog eens goed naar hebt gekeken en als je vraagt om even
met je mee te kijken hoe het eruitziet, hadden we niet deze getallen
gehoord. Nu is het teruggebracht tot twintig geneesmiddelen, waarover
men nog in gesprek is. Daarvan is afgesproken dat ze tot 31 mei worden
vergoed. Daarna wordt bekeken wat daarmee gaat gebeuren. Dan was er
ook een veel betere communicatie geweest.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

17

Iemand vroeg wat een redelijke termijn is waarop je zoiets laat weten. Dat
is echt iets wat in het bestuurlijk overleg moet worden besproken. Dat
staat dus ook op de agenda: bepaal dit nou met elkaar en neem niet van
de ene op de andere dag zulke maatregelen, ook al zitten er bij die
geneesmiddelen een heleboel zelfzorgmiddelen en ook obsolete
middelen. Het gaat mij erom dat het traject veel zorgvuldiger had gekund.
We hebben een gremium waarin we dit zorgvuldig kunnen doen. Daar is
helaas geen gebruik van gemaakt, maar dat is ook wel heel snel hersteld.
De zorgverzekeraars hebben niet goed gecommuniceerd, maar hebben
dat wel snel hersteld. Zij zijn snel rond de tafel gaan zitten met de
patiënten, de LHV, Zorginstituut Nederland en alle andere betrokkenen en
hebben dit heel snel teruggebracht tot de proporties die dit vanaf het
begin had moeten hebben.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): De Minister zegt, een beetje vergoelijkend,
dat dit snel is hersteld, maar er zaten wel 100.000 Nederlanders zo
ongeveer tegen het plafond. Dat hadden we kunnen voorkomen, maar
mijn vraag is een andere. De Minister zegt dat het bepalen van wat tot het
pakket behoort, eigenlijk altijd goed gaat. Er is nu echter toch een brede
oproep van zorgverzekeraars, zorgverleners en de NPCF om juist wel een
extra plek te creëren waar zij die vraag kunnen neerleggen bij het
Zorginstituut. Daar is klaarblijkelijk toch behoefte aan.
Minister Schippers: Ik had in het vragenuurtje al aangegeven dat de
communicatie niet handig is geweest en dat heb ik nu weer aangegeven.
Ik moet wel zeggen dat ik de partijen, ook de KNMP, een compliment kan
geven voor het feit dat men dit heel snel rond de tafel heeft teruggebracht
tot de proporties die dit behoort te hebben. Ik vind dat dat goed is gegaan.
Ik vind dat het Zorginstituut Nederland aan zet is als er onenigheid is,
want dit is voor zorgverzekeraars dagelijks werk op vele terreinen. Als je
wilt dat het Zorginstituut dit gaat doen, betekent dat dat je het Zorginstituut niet een beetje, maar heel fors moet uitbreiden. Dan krijgt het er de
taak bij om van het open pakket, dat niet voor niets open is – dat geeft
immers ook flexibiliteit – een gesloten pakket te maken, waarbij het
Zorginstituut Nederland over alles een oordeel heeft. Dat zou enorm veel
betekenen voor de benodigde capaciteit en de taken van het Zorginstituut.
Ik denk dat dit, zoals ik al eerder heb aangegeven, niet nodig is. Wel denk
ik dat we het Zorginstituut, daar waar er onenigheid is, er snel bij moeten
hebben en dat er dan snel in goede samenwerking een oplossing moet
komen.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Ja, maar dan moet er, als er onenigheid is,
meer ruimte komen om dat te kunnen doen. Klaarblijkelijk is die ruimte er
nu niet. De Minister zegt ook dat in het bestuurlijk overleg een datum kan
worden gekozen voor het veranderen van het pakket, maar mensen
sluiten op 1 januari hun polis af en dan hebben ze een bepaalde dekking:
bepaalde medicijnen zijn vergoed en andere medicijnen moeten zij zelf
betalen. Zou het niet veel logischer zijn om dit soort maatregelen gewoon
op 1 januari af te kondigen, zoals we dat doen met alle maatregelen die
van invloed zijn op de zorg die mensen vergoed krijgen?
Minister Schippers: U zegt dat die ruimte er niet is, maar die ruimte is er
wel. Dat blijkt ook, want deze communicatie had anders gekund. Men had
dit eerder kunnen zeggen en men had met elkaar kunnen overleggen en in
samenwerking tot conclusies kunnen komen. Die ruimte is er dus wel
degelijk. Het gaat hier om wat niet in het pakket zit. Dit zijn dus geen
pakketbeslissingen. Dit gaat bijvoorbeeld om zelfzorgmiddelen die niet in
het pakket zitten. Die hoeven niet vergoed te worden, maar als iets wel in
het pakket zit, moet het wel vergoed worden. Dan hoort het dus niet op
die lijst thuis. Dat is iets wat je niet per 1 januari kunt beslissen, zeker niet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

18

in een open pakket. De vraag is of je die taak naar de overheid moet
trekken. Als je dit naar het Zorginstituut Nederland trekt, trek je een heel
grote nieuwe taak naar de overheid. Dat betekent ook een uitbreiding van
het aantal ambtenaren en van de benodigde financiën. Die consequenties
moeten we onder ogen zien, terwijl het de afgelopen tientallen jaren goed
is gegaan.
Er loopt wel een andere discussie: mogen verzekeraars dit gezamenlijk
doen of niet? Die nieuwe discussie moeten we op het scherpst van de
snede beslechten ten aanzien van dit onderwerp en ook ten aanzien van
een aantal andere onderwerpen. We zien immers niet alleen op dit punt,
maar ook bij het gezamenlijk inkopen van bepaalde dingen dat er meer
helderheid moet komen. Ik ben dus van mening dat we dat vraagstuk
moeten beslechten. Daarbij zijn de verzekeraars geen pakketbeheerder
geworden. In principe zijn wij de pakketbeheerder. Wij beslissen of iets in
het pakket zit. Er zitten natuurlijk veel meer dingen in het pakket dan de
dingen waarover wij spreken. Daar hebben we het Zorginstituut
Nederland voor, maar de daadwerkelijke toepassing is op een vrij flexibele
manier vormgegeven, waardoor er in de praktijk heel veel mogelijk is. Ik
vind dat zelf heel belangrijk, maar ik vind dat de vraag of de verzekeraars
dit samen mogen doen, moet worden beantwoord.
De heer Van Gerven (SP): Ik geef als voorbeeld een zalfje. Dat zalfje heeft
een bepaalde werking; er wordt gezegd dat het kan werken en dat artsen
het kunnen voorschrijven. Dan behoort het dus tot het basispakket. Dan
kan het niet zo zijn dat de ene verzekeraar het wel vergoedt en de andere
niet. Dan gaat het om de vraag wie bepaalt of dat zalfje in het basispakket
thuishoort. Daarbij gaat het om de werking en de bijwerkingen. Ik zou
zeggen dat die taak is belegd bij het Zorginstituut of bij het College ter
Beoordeling van Geneesmiddelen. Dat zijn instellingen die namens ons
dat werk doen. Die taak kan toch niet belegd worden bij de zorgverzekeraar?
Minister Schippers: Bij behandelingen die in een ziekenhuis gedaan
worden, stellen wij ook niet vast of zij tot het pakket behoren. Bij de hele
intramurale zorg gaat het niet om beslissingen van groen of rood. Dit
waren overigens ook niet alle verzekeraars. Het was een groep verzekeraars die bij elkaar hebben gezeten, vanaf december aan de slag zijn
gegaan om dit door te lichten en tot deze conclusies zijn gekomen. Het is
van belang dat we dat meer in afstemming met elkaar kunnen doen, maar
dat moeten zij dan ook wel mogen van de ACM. Ik vind dit dus een
belangrijk punt om mee te nemen in een visie op het geneesmiddelenbeleid. Als je dit allemaal niet alleen voor geneesmiddelen, maar ook voor
hulpmiddelen en allerlei curatieve behandelingen naar het Zorginstituut
Nederland trekt, zet je daar een enorm uitvoeringsapparaat neer en dat zit
daar nu niet. Zo is het ook nog nooit gegaan.
De heer Van Gerven (SP): Terecht zegt de Minister dat dit eigenlijk een
zaak is van de beroepsgroep zelf, van de professionals. Huisartsen en
specialisten geven naar eer en geweten, in samenspraak met de patiënt,
allerlei behandelingen. We kunnen niet al die dingen voorleggen aan het
Zorginstituut. De conclusie van dit debat zou op dit punt dus moeten zijn
dat niet de zorgverzekeraar beslist, maar de professional in samenspraak
met de patiënt. Als er een duidelijke controverse is over een bepaalde
behandeling, roep je de hulp van het Zorginstituut in. Zou dat dan niet de
koninklijke weg zijn in plaats van die taak te beleggen bij de zorgverzekeraars?
Minister Schippers: Ja, maar zo gaat het dus in de praktijk. Gedurende
het hele jaar stroomt er van alles in. Er is niet in juni een beslissing van
«ons» als Kamer over wat wel en wat niet in het pakket komt. Iets is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

19

onderdeel van een richtlijn geworden of behoort tot de stand van de
wetenschap en wordt gewoon onderdeel van de zorg zoals wij die kennen.
Dat wordt door de beroepsgroep beslist, maar er is op dat punt wel een
bewaker die dit toetst, namelijk de verzekeraar. De rol van de verzekeraar
is om te bekijken, bijvoorbeeld bij deze bereidingen, of het allemaal gaat
om verzekerde zorg. Dat blijkt voor een deel niet zo te zijn. Dan gaat de
discussie over de vraag hoe groot dat deel is. Ik zou zeggen: probeer dat
op een andere manier te doen. Zoals het nu is gegaan, is het in ieder
geval niet goed gegaan. Zo zou ik het ook niet willen hebben. Dat vinden
de verzekeraars zelf ook, want zij hebben dit echt razendsnel hersteld door
met iedereen rond de tafel te gaan zitten en dit met elkaar te bespreken. Ik
zou veel liever willen dat het een volgende keer wel via het huidige
systeem gaat. Dan hoeven hier ook niet ineens allerlei beslissingen te
worden genomen. Nu komen er dingen gaandeweg in het pakket. Dat is
helemaal niet verkeerd. Dat open pakket heeft grote voordelen. Ik ben er
niet voor om daar een gesloten systeem van te maken, maar ik wil dit niet
aan de beroepsgroepen overlaten, waarbij er helemaal geen partij is die
meekijkt en die de vragen stelt die zij moet stellen. Dat is de rol van de
verzekeraars. Dat is niet altijd een dankbare rol, maar wel een rol die wij
nodig hebben om met elkaar de grenzen te bewaken.
De heer Otwin van Dijk (PvdA): Volgens mij bepaalt het Zorginstituut de
rationaliteit, maar je zou er als verzekerde in de uitvoering uiteindelijk op
moeten kunnen rekenen dat dit bij elke zorgverzekeraar hetzelfde is. Mijn
vervolgvraag na de vragen van eerdere sprekers is dus hoe de Minister
ervoor gaat zorgen dat je er als verzekerde of patiënt gewoon op kunt
rekenen dat dit voor iedereen in het land gelijk is.
Minister Schippers: Ik kan dat niet voor alles garanderen, omdat er bij
een open systeem gaandeweg dingen in het pakket komen. Als je met
elkaar vraagtekens zet omdat je, ook in het belang van betaalbare zorg,
wilt checken of iets tot het pakket behoort, vind ik het niet verkeerd als
zorgverzekeraars dat samen mogen doen. Ik ga daar echter niet over. Daar
hebben we namelijk een onafhankelijke toezichthouder voor. Daarom zeg
ik dat ik dit punt wil meenemen in de visie. Ik moet immers ook juridisch
bekijken of dit kan, want de ACM heeft een aantal van die dingen heel
recent afgewezen. Ik weet dus niet of dat kan. Ik weet wel dat een groep
verzekeraars dit nu samen heeft gedaan. Er is nu discussie over de vraag
of ze dat mogen doen. Ik vind eigenlijk: waarom zouden zij dat niet mogen
doen? Dan kun je, ook in het belang van de premiebetaler, af en toe
checken of dingen gerechtvaardigd worden gedeclareerd op basis van het
pakket.
De heer Otwin van Dijk (PvdA): Natuurlijk is het goed om kritisch te
bekijken of iets in het pakket thuishoort of niet, maar uiteindelijk moet
natuurlijk voor iedereen helder zijn dat iets verzekerd en vergoed wordt of
niet. Ik ben blij dat ik dat de Minister, zij het niet heel scherp, hoor zeggen.
Ik snap dat het een optie kan zijn dat de zorgverzekeraars dit gemeenschappelijk doen. Een voorstel kan ook zijn dat, als het Zorginstituut heeft
geoordeeld dat iets vergoed moet worden of juist niet, dit gedeeld wordt
met andere verzekeraars, zodat in ieder geval een bepaalde eenduidigheid
ontstaat. Volgens mij is het echt ongewenst dat de verzekerde iets bij de
ene verzekeraar wel vergoed krijgt en bij de andere niet.
Minister Schippers: Dan gaat u ervan uit dat het Zorginstituut Nederland
een expliciete beoordeling van alles geeft, maar dat gebeurt dus niet.
De heer Otwin van Dijk (PvdA): Maar als dat wel heeft plaatsgevonden?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

20

Minister Schippers: Nu, bij zoiets, is dit heel tastbaar en vindbaar, maar
voor nieuwe behandelingen in een ziekenhuis komt men uiteindelijk op
hetzelfde uit. Of de ene eerder is of de ander wat later, is heel lastig te
beoordelen. Als je dit heel scherp en heel precies wilt hebben en voor
iedereen hetzelfde wilt, ga je naar een gesloten systeem waarin je een of
twee keer per jaar dingen beoordeelt. Als dingen niet in het pakket zitten
en niet zijn beoordeeld door het Zorginstituut Nederland, kunnen zij dan
niet gegeven worden. Wij hebben een meer fluïde pakket. Daar zitten altijd
overgangsdingen in. Dat is het open pakket dat wij hebben en dat werkt
eigenlijk heel goed. Natuurlijk hebben we hier voor de zomer altijd een
discussie over een aantal dingen: gaat dit in het pakket of gaat dit uit het
pakket? De medische wetenschap blijft daar natuurlijk op wachten.
Voortdurend, elke maand en elke week, worden nieuwe dingen toegepast
waarover wij hier geen expliciete beslissing nemen.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Ik snap de redenatie van de Minister
dat het mogelijk moet zijn dat ontwikkelingen in de medische wetenschap
bijvoorbeeld tot nieuwe toelatingen leiden, maar als een middel dat
eerder wel werd vergoed, gedurende het verzekeringsjaar niet meer wordt
vergoed, leidt dat natuurlijk wel tot problemen. Ik zou van de Minister
willen horen of zij maatregelen gaat nemen om dat soort verrassingen in
ieder geval gedurende het verzekeringsjaar te voorkomen.
Minister Schippers: Als er nu tot de conclusie wordt gekomen dat
middelen er niet in zitten, zaten die middelen er niet in en zijn ze dus
onterecht vergoed. Het is omgedraaid. Het pakket wordt niet
opgeschoond. Er is een vergoeding gegeven voor bereidingen waarvan
wij hebben besloten dat het bijvoorbeeld om zelfzorgmiddelen gaat en
niet om een onderdeel van het pakket. U vraagt om dat niet het hele jaar
door te toetsen, maar om dat slechts één keer per jaar te doen, voor
1 januari. Dat is heel gek, want wij verwachten van de zorgverzekeraars
dat zij voortdurend scherp zijn en dat de dingen die zij vergoeden,
daadwerkelijk onderdeel uitmaken van het pakket. Als dingen geen
onderdeel uitmaken van het pakket, willen wij dat zorgverzekeraars die
dingen niet vergoeden. Sterker nog: wij hebben hier in de Kamer hele
debatten gehad over het feit dat zorgverzekeraars weleens dingen
vergoeden die ze niet zouden moeten vergoeden en dat ze daar scherper
op moeten zijn.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Het gaat mij juist om de zekerheid van
mensen, die niet ineens voor verrassingen mogen komen te staan. Het
gaat mij niet om de vraag of iets wel of niet in het pakket zit en ook niet
om de vraag of het erin had moeten zitten of niet. Het gaat erom dat je
ineens geconfronteerd kunt worden met het feit dat je een medicijn niet
meer vergoed kunt krijgen. Ook de Minister zou toch moeten vinden dat je
mensen niet op die manier voor het blok mag zetten?
Minister Schippers: Daarvan heb ik gezegd dat ik vind dat het in dit geval
niet goed is gegaan als je eind maart hoort dat je vanaf 1 april iets niet
vergoed krijgt wat je daarvoor altijd wel vergoed hebt gekregen. Dat vind
ik dus iets voor het bestuurlijk overleg: hoeveel tijd is er nodig, ook voor
apotheken en verzekeraars, om dit op een nette manier te kunnen
communiceren, bijvoorbeeld aan de mensen die dat middel al een tijd
gebruiken en er eigenlijk van uitgaan dat zij het vergoed krijgen? Dat gaat
over de communicatie en de timing daarvan.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Ik wil nog even doorgaan op het door de
heer Van Dijk genoemde punt. Zo’n fluïde systeem is prima. Ik denk dat
wij dat allemaal willen, maar ik denk dat wij allemaal niet willen dat dat er
uiteindelijk op neerkomt dat je bij de ene zorgverzekeraar iets wel krijgt en

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

21

bij de andere niet. Waarom gaan we niet naar een systeem waarin, als
zorgverzekeraar X beslist om met iets te stoppen, dit aan het Zorginstituut
wordt doorgegeven, zodat het op die manier gecommuniceerd en gedeeld
kan worden naar andere zorgverzekeraars? Dan hebben de zorgverzekeraars onderling wel één lijn.
Minister Schippers: Deze praktijk is al jaren gangbaar. Dit besluit heeft in
ieder geval iedereen wat dat betreft op scherp gezet. Men spreekt nu over
een werkkader voor bereidingen. Ik kan me voorstellen dat, als je dat hebt
voor bereidingen, je langzaam maar zeker ook voor andere dingen
werkkaders opstelt. Het lijkt me lastig om te bereiken dat het helemaal
rond gaat lopen, maar als ik met een visie kom, wil ik dit punt er in ieder
geval wel bij betrekken. Ik ben me er daarbij heel erg van bewust dat het
nu toevallig aan de orde is gekomen bij deze bereidingen, maar dat het
een veel «pakketbreder» verhaal is. Nu spreken de partijen over een
werkkader voor de beoordeling van bereidingen. Ik zou kunnen bekijken in
hoeverre dat ook op andere terreinen op een werkbare manier te doen is.
Ik wil er echter wel voor oppassen dat ik elke keer als ik uit een AO loop,
met vier nieuwe regels bij het veld aankom. Ze worden daar echt
helemaal overspannen van, wat ik ook goed kan begrijpen. Ik wil dus wel
bekijken hoe we het werkbaar kunnen houden, hoe we tussen
werkbaarheid en zekerheid een goede methode kunnen vinden.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Natuurlijk wil niemand extra regels. Volgens
mij hoeft het ook niet heel ingewikkeld te zijn. Als je het op zo’n manier
doet – dan moet nog wel worden bekeken hoe het wordt ingevuld – los je
wel het eventuele probleem op dat de ACM bij dit soort zaken dingen kan
opleggen. Het was maar een suggestie.
Minister Schippers: Dat stel ik zeer op prijs. Ik denk dat we allemaal aan
het zoeken zijn naar hoe we dit op een goede manier kunnen regelen
zonder dat we zo’n instituut enorm moeten laten groeien.
De heer Rutte (VVD): Volgens mij hebben we nu zo’n beetje iedereen
gehad. Dat is interessant. Ik heb een vraag om verduidelijking. Ik hoor
heel veel collega’s zeggen dat we het centraal moeten toetsen en dat dat
door de overheid moet gebeuren. Begrijp ik goed van de Minister dat een
heel centrale toetsing impliceert dat je overgaat tot veel meer een
gesloten systeem en vooral dat zo’n gesloten systeem ertoe leidt dat er
minder middelen in plaats van meer middelen beschikbaar zullen zijn?
Minister Schippers: Ik denk dat er weinig handen op elkaar zijn te krijgen
voor een gesloten systeem. Je moet ook flexibiliteit houden in een
systeem. Je zit in een sector waarin je soms ook wat ruimte moet hebben
om dingen te doen die misschien niet precies omschreven staan. En zeker
een UMC moet ook innovatieve dingen kunnen doen. Je moet bekijken of
we dingen niet iets beter met elkaar kunnen afstemmen in een soort
werkkader, zeker ook ten aanzien van het voorbeeld dat we hebben
gezien. Ik vind dat wel de moeite van het onderzoeken waard. Hoe kunnen
we het wat meer afgestemd doen? Hoe doen we dat zonder weer tegen de
ACM aan te lopen? Ik weet overigens helemaal niet hoe de ACM erover
denkt. Misschien vindt ze het wel een hartstikke goed idee.
De heer Rutte (VVD): Met de huidige werkwijze hebben verzekeraars
kennelijk heel veel middelen langdurig vergoed die echt niet tot het
basispakket behoren. Heel lang is er dus een redelijk coulante houding
geweest ten aanzien van deze middelen. Is het niet zo dat juist de huidige
werkwijze extra ruimte aan verzekeraars biedt om eens wat extra’s te
doen, om wat mee te bewegen, dit in tegenstelling tot het gevoel dat hier
heerst, namelijk dat verzekeraars de vergoeding afknijpen?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

22

Minister Schippers: Ik ben er zelf geen voorstander van dat bijvoorbeeld
zelfzorgmiddelen en varianten daarvan via bereidingen, als het ware via
de achterdeur, in het pakket komen. Ik heb heel veel reacties van
apothekers gekregen met de strekking: ook wij willen dat niet. Het gaat mij
erom dat je juist via deze methode maatwerk kunt leveren voor patiënten
die dat anders niet kunnen krijgen. Dat is het mooie van dit systeem. Het
ligt dus een beetje in het midden. Ik vind het ook goed dat verzekeraars dit
doen. Dat is ook hun rol. De «manier waarop» kan echter nog wel wat aan
kracht winnen.
Ik denk dat de opgave voor de korte termijn in Nederland ligt, maar dat we
echt verder moeten kijken en dat we internationale samenwerking hard
nodig hebben, zeker op deze internationale markt, om ervoor te zorgen
dat waardevolle, innovatieve geneesmiddelen beschikbaar blijven tegen
verantwoorde prijzen. Ik zei het al: ik vind het belangrijk dat we dat tijdens
het EU-voorzitterschap agenderen en dat we met andere landen zoeken
naar wat we in dat halfjaar kunnen bereiken. Die gesprekken voer ik ook.
Binnenkort zal ik naar Riga gaan. In bilaterale overleggen met collega’s zal
ik dan zoeken naar een agenda waarmee we maximaal resultaat kunnen
bereiken. We zouden namelijk zo veel meer kunnen op dit terrein als we in
Europa wat meer zouden samenwerken.
Er zijn dure geneesmiddelen die nog in de pijplijn zitten en dat gaat tot
problemen leiden. We zien al dat in de media steeds vaker problemen met
dure geneesmiddelen worden gemeld. Ziekenhuizen sturen mensen door
en de UMC’s krijgen die dure patiënten dan. In ons systeem moet de
verzekeraar dat met ziekenhuizen uitonderhandelen. De verzekeraar weet,
als hij met een UMC gaat onderhandelen, dat daar met name de dure
patiënten komen. Als de stand van de wetenschap of de stand van de
behandeling op een bepaald niveau is, dan moet een patiënt die ook
krijgen. Dan kan het niet zo zijn dat een ziekenhuis zegt: sorry, wij doen
wel een oncologische behandeling maar het bijbehorende geneesmiddel
kunt u hier niet krijgen, want het geld is op. Ik heb dat voorbeeld wel vaker
in de Kamer genoemd. Zo hebben we het met elkaar niet afgesproken.
Een ziekenhuis kan dat dus ook niet maken. Of je doet de behandeling, of
je doet de behandeling niet. Dat is dus heel duidelijk.
Dat er knelpunten zijn en dat het schuurt als het gaat om dure geneesmiddelen, ligt niet aan de overheveling. Tegen mevrouw Gerbrands zeg ik: we
hebben daadwerkelijk de gelden medeovergeheveld. Als echter de
hoeveelheid dure geneesmiddelen groeit en we steeds meer kunnen, dan
legt dat wel een steeds zwaardere last op de ziekenhuizen. Als je nu naar
een ziekenhuis gaat voor een bepaalde noodzakelijke behandeling en als
het ziekenhuis die behandeling levert, dan moet dat ziekenhuis ook de
dure medicijnen leveren. De verzekeraar moet dat betalen. Daar moeten
ze afspraken over hebben.
Gaat het in de toekomst goed? Dat betwijfel ik. Precies daarom heb ik de
werkgroep ingesteld. Ik denk niet dat het uiteindelijk goed gaat als wij er
met elkaar naar gaan zitten kijken. Het aantal dure geneesmiddelen neemt
toe en het aantal mensen die een beroep doen op dure behandelingen,
neemt eveneens toe. We zullen met elkaar moeten bekijken hoe we dat op
een goede manier kunnen oplossen. Ik hoop dat de werkgroep daar in
eerste aanleg al oplossingen voor bedenkt, maar we zullen ook met elkaar
moeten bekijken hoe we die zorg betaalbaar houden.
Mevrouw Pia Dijkstra (D66): De Minister zegt dat ze daarvoor die
werkgroep heeft ingesteld en dat ze hoopt dat die met oplossingen komt.
Ik heb echter ook vastgesteld dat die problemen er nú zijn en dat die
urgent zijn. Academische ziekenhuizen krijgen nu van de perifere
ziekenhuizen patiënten doorgestuurd, omdat men in de periferie de
benodigde medicijnen niet kan krijgen. Dan komen die patiënten in de
academische ziekenhuizen, die echter ook een beperkt budget hebben en
moeten gaan kiezen. Zij kunnen niet al die behandelingen betalen. Zij

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

23

kunnen niet al die geneesmiddelen uit hun budget betalen. We hebben de
heer Levi van het AMC daarover gehoord. Hij is niet de enige die dat al
meerdere malen heeft gesignaleerd. Mijn vraag is de volgende. Verzekeraars zeggen: het is de zorgplicht van het ziekenhuis. Dat moet ervoor
zorgen dat de patiënten de juiste middelen krijgen, zoals de Minister ook
zei, maar ten koste van wie gaat dat dan?
Minister Schippers: Ik ga niet buiten de onderhandelingen over de
contracten tussen een UMC en een verzekeraar om daarover een oordeel
hebben en zeggen dat het anders moet. Dat is nu juist waarover zij
onderhandelen. Enerzijds wordt er inderdaad dure zorg gegeven, met heel
dure medicijnen en heel dure behandelingen. Anderzijds weet iedereen
die een UMC binnenstapt: het kan hier qua bureaucratie, op andere
fronten ook wel een tandje minder. Artsen vertellen mij dat zelf ook. Dus
het is aan de ene kant het interne verhaal van UMC’s zelf en aan de
andere kant het externe verhaal tussen UMC’s en verzekeraars. Als het
model dat we met elkaar hebben afgesproken niet werkt, dan moeten we
bekijken op welke punten we het moeten aanpassen. Het is echter te
gemakkelijk om te zeggen: ik heb mijn contract voor het komende jaar nu
gesloten, de inkt is nog niet droog. Zij moeten in die contracten hierover
afspraken maken.
Mevrouw Pia Dijkstra (D66): Ik begrijp dat de Minister zegt: het is een
kwestie van de ziekenhuizen en de verzekeraars, die het maar moeten
uitzoeken. Maar waar moeten de patiënten voor wie geen budget
beschikbaar is, naartoe?
Minister Schippers: Die moeten het krijgen.
Mevrouw Pia Dijkstra (D66): Die moeten het krijgen. Maar als het er niet
is... Dat is de grote vraag die hier speelt. Er kan van alles worden
uitonderhandeld en de Minister kan zeggen «kan het niet uit de lengte,
dan moet het maar uit de breedte» – er wordt ook al aangegeven dat er
minder personeel wordt aangenomen om die dure geneesmiddelen te
bekostigen – maar de vraag is wel: bij wie rust de zorgplicht? De zorgverzekeraars zeggen dat die bij de ziekenhuizen ligt en trekken er hun handen
van af. Maar de zorgverzekeraars hebben natuurlijk ook een zorgplicht.
Minister Schippers: Ze hebben beide een zorgplicht. Een ziekenhuis dat
een bepaalde behandeling uitvoert, kan niet zeggen: u krijgt bij mij de
behandeling, maar de medicijnen krijgt u niet. Zo hebben we het niet met
elkaar afgesproken. Dus mensen op een oncologieafdeling die bepaalde
medicijnen nodig hebben, krijgen die. De zorgverzekeraar heeft echter ook
een zorgplicht. Ze moeten er samen uit komen. Als het niet meer gaat,
dan moeten ze met elkaar in overleg over waar er wat minder en waar er
wat meer moet. Ik zeg niet: ik heb nog geld liggen, dus dat ga ik wel even
ergens bijplussen. Ik heb helemaal geen geld liggen. Ik kan het dus ook
niet bijplussen. We hebben een systeem met wettelijke plichten voor
iedereen, en daaraan moet worden voldaan. Of dit op de lange duur goed
gaat, vraag ik mij af. Daar wordt ook aandacht voor gevraagd. Er wordt
dan gezegd: dit gaat op een gegeven moment natuurlijk niet goed meer.
Daarom heb ik ook gezegd dat ik me kan voorstellen dat het inderdaad
niet goed gaat als we heel veel nieuwe medicijnen krijgen die hier nog
eens extra druk op leggen. We moeten dus oplossingen verzinnen, zoeken
naar manieren waarop we het dan wel gaan doen.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Dat geld ligt gewoon bij de zorgverzekeraars.
Dat heb ik ook aangegeven. Ik had niet zozeer bezwaar tegen een
werkgroep, maar – mevrouw Dijkstra noemde het ook – het gaat hierom:
in dit land hebben de zorgverzekeraars een zorgplicht en als wij bepaalde

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

24

dure medicijnen in het verzekerd pakket stoppen, dan moeten die gewoon
worden vergoed door de zorgverzekeraars. Volgens mij is het niet zo
ingewikkeld en hoeven we daar niet met twintig commissies naar te
kijken. We moeten gewoon tegen de zorgverzekeraars zeggen: betalen die
behandeling, want dat hebben we met elkaar zo afgesproken.
Minister Schippers: Er ligt nergens geld op de plank. Het is gewoon
premiegeld. Een ziekenhuis en een zorgverzekeraar gaan onderhandelen.
Daaruit komt dat het ziekenhuis die en die zorg levert voor die en die
patiënten van de zorgverzekeraar. Daar hoort dan wel de hele behandeling
bij. Je kunt niet zeggen: ik doe de eerste helft wel en de tweede helft niet.
Het is het resultaat van de contractonderhandelingen tussen die twee.
Verder onderhandelen de ziekenhuizen, alleen of samen met de zorgverzekeraars, met de fabrikant. Ik heb al gezegd dat ik mij kan voorstellen dat
daar ook een wat maatschappelijker houding komt ten aanzien van
prijzen. Je kunt echter moeilijk zeggen: de zorgverzekeraar heeft een
contract met een ziekenhuis voor het leveren van die en die zorg, het
ziekenhuis zegt dat het toch niet kan voor dat geld, dus kan er iemand
even ergens bijplussen vanuit het premiegeld? Die premie is bepaald op
basis van wat er is afgesproken. Zo werkt het niet.
Mevrouw Gerbrands (PVV): De signalen die wij krijgen, zijn echter wel
dat bij de overheveling te weinig rekening is gehouden met nieuwe
patiëntengroepen en nieuwe behandelingen. Dus is er ergens met de
budgetten iets niet goed gegaan. Daarom zeg ik dat het dus toch ligt bij de
zorgverzekeraars, die dan moeten gaan heronderhandelen met de
ziekenhuizen. Het kan niet zo zijn dat wij nu tegen patiënten zeggen:
helaas pindakaas, maar je krijgt het niet. Dat is echter wel de patstelling
waarin we nu met z’n allen zitten.
Minister Schippers: Nee, zo kan het inderdaad niet. Patiënten hebben
recht op die zorg en moeten die gewoon krijgen. Dat is dus niet aan de
orde. Verder hebben de ziekenhuizen en de zorgverzekeraars een
zorgplicht. Zij moeten die zorg dus gewoon leveren en betalen via de
contracten die zij met elkaar hebben gesloten. Alle budgetten die bij deze
medicijnen horen, zijn inclusief de groei overgeheveld. Als er steeds meer
dure medicijnen, waarvan we allemaal weten dat die in de pijplijn zitten,
op de markt komen, wordt dit probleem wel steeds groter. Dan moeten er
goede afspraken worden gemaakt tussen verzekeraars en ziekenhuizen.
Zelf zullen wij moeten bekijken hoe wij ervoor zorgen dat er geen kaalslag
in de een of andere vorm komt. We moeten ook de rest van de zorg
betalen, waar het toevallig niet gaat om dure geneesmiddelen. Er is
sprake van schaarste. Als wij met elkaar hebben afgesproken dat iets
behoort tot de behandeling, dan behoort die behandeling gewoon te
worden gegeven, ook door de ziekenhuizen. Als de patiënt die niet krijgt,
kan hij zijn verzekeraar bellen en zeggen dat hij een bepaalde ziekte heeft.
Dan moet de verzekeraar het maar uitzoeken met het ziekenhuis. De
patiënt moet die behandeling gewoon krijgen.
Ik kom op de eerste uitgifte. Er is een motie-Voortman (29 477, nr. 303)
ingediend over het eigen risico in relatie tot het eersteuitgiftegesprek. Ten
aanzien van de eerste uitgifte is afgesproken dat de apotheker verplicht is
om een gesprek met de patiënt te voeren. Als een patiënt dat gesprek niet
wil, dan mag de apotheker het medicijn eigenlijk niet meegeven. De
apotheker is namelijk verplicht om dat gesprek te voeren teneinde
verantwoorde zorg te kunnen leveren. Dit heeft allemaal te maken met de
keuze tussen het betalen van de apotheker om hem zo een marge te laten
halen op de ingekochte geneesmiddelen, of het betalen van de apotheker
via de zorg die hij levert. Dat was eerst niet zichtbaar, maar nu is dat wel
zichtbaar. Nu iedereen een eigen risico heeft, ziet men ineens waar het
geld naartoe gaat. Dan zegt men: ik hoef dat eerste gesprek niet. Dat is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

25

echter niet wat we hebben afgesproken. Een apotheker is echt verplicht
om dat gesprek te voeren.
Ik kom op het onderwerp «gunstbetoon». Wat is acceptabel voor een
spreekbeurt? Ik heb begrepen dat de tarieven zijn te vinden op de
zelfreguleringswebsite www.cgr.nl. Ik ken die tarieven niet uit mijn hoofd,
maar daar zijn ze te vinden. Ze zijn vastgesteld door de stichting Code
Geneesmiddelenreclame (CGR) en de inspectie. Is het transparant
genoeg? We hebben al eerder met elkaar hierover gesproken. Het is een
heel belangrijke stap. Er zijn maar weinig landen die zo’n transparantieregister kennen. We zouden echter willen dat het nog makkelijker wordt.
Daar heb je bijvoorbeeld het BIG-registratienummer voor nodig. Daarmee
kun je een arts al veel makkelijker vindbaar maken. Daar is geloof ik nog
een wetswijziging voor nodig, of in ieder geval een aanpassing van de
regels. Je mag dat nummer namelijk niet zomaar gebruiken. We willen dat
echter wel. We willen ook dat er slagen worden gemaakt waardoor het
transparantieregister steeds makkelijker toegankelijk wordt voor mensen
die er informatie uit willen halen. Ik ben me er goed van bewust dat het
nog niet is wat het moet zijn, maar desalniettemin ben ik er ook wel trots
op dat we hiermee al zover zijn.
Reclame voor receptgeneesmiddelen gericht op de voorschrijvers is
toegestaan als die reclame binnen de kaders van de wet blijft. De inspectie
ziet daarop toe. Dat past bij het idee dat een arts in staat is om de
informatie in die reclame kritisch te bekijken. De arts heeft daar verschillende instrumenten voor. Naast de reclameboodschappen heeft hij nog
andere, objectieve informatie tot zijn beschikking. De arts moet uiteindelijk
een afweging maken die in het belang van de patiënt is.
Mij is gevraagd om een brief te sturen over de ZEMBLA-uitzending. Ik kom
daar later op terug. Het is niet gelukt om dat voor dit AO af te handelen.
De heer Van Gerven (SP): Wil de Minister in haar brief over de ZEMBLAuitzending ook ingaan op de vraag die ik hier concreet heb gesteld,
namelijk: wat vindt de Minister ervan als een reclame een-op-een ingaat
tegen een richtlijn, in dit geval een richtlijn van het Nederlands Huisartsen
Genootschap? Dit mag, maar wat is het morele oordeel van de Minister
over het feit dat dit gebeurt? Vindt zij het nodig om op dat punt stappen te
zetten? Ik heb ook nog een vraag over het transparantieregister. Mij houdt
het volgende sterk bezig. We hebben een systeem van zelfregulering.
Maar als het fout gaat, als bijvoorbeeld een arts toch duizenden euro’s
pakt terwijl dat eigenlijk ongeoorloofd gunstbetoon is, wat zijn dan de
sanctiemogelijkheden? Is het nu niet te vrijblijvend?
Minister Schippers: De inspectie is de toezichthouder. Zij kijkt dus mee
en kan beoordelen of er dingen niet goed zijn of dat er lacunes zijn. Zij kan
alsnog informatie opvragen bij zo’n bedrijf. Die ZEMBLA-uitzending zal ik
eerst zelf nog goed moeten bekijken voordat ik daar allerlei uitspraken
over doe, wat ik altijd link vind. Ik kom daar echt in een brief op terug. Ik
zal daarin de vraag van de heer Van Gerven, namelijk of je reclame mag
maken die ingaat tegen de richtlijnen, beantwoorden. Ik kom hier dus later
op terug.
De heer Van Gerven (SP): Ik heb toch nog een vraag over dat tweede
punt, het transparantieregister. De Minister zegt: dan kan de inspectie
ingrijpen. Maar het transparantieregister is juist nog erg intransparant.
Dat concludeert de VU. Er is geen verplichting om relaties openbaar te
maken. Ik heb al de bv-constructie genoemd. De Minister zegt: het is uniek
wat wij doen, maar het moet nog beter, het functioneert nog niet
voldoende. Kan de Minister niet toch nog toezeggen dat ze daar meer
werk van maakt? Als je iets vraagt en besluit dat dat via zelfregulering
gebeurt, dan moet er wel iets van een effectief sanctiemiddel zijn voor het
geval dat de zelfregulering niet werkt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

26

Minister Schippers: Ik heb al eerder gezegd dat we er nog niet zijn met
het transparantieregister. Ik ben trots op wat er gebeurd is. Het is namelijk
ontzettend veel werk. Het is er nu voor de farmacie, maar we breiden het
uit naar de medische hulpmiddelen. Het hele veld moet dan het
commitment hebben voor zo’n systeem. Het is zelfregulering, maar dat
betekent niet dat het vrijblijvend is. Die zelfregulering bindt wel. Bij
zelfregulering is het op een gegeven moment een veldnorm. Daarop gaat
de inspectie dan handhaven. We doen dus niet maar wat. Ik ben het echter
wel met de heer Van Gerven eens – de heer Van Dijk zei het ook – dat er
echt nog wel wat te doen is qua transparantie en inzichtelijkheid. Dus als
hij mij vraagt om daar nog verder in te gaan, als hij stelt dat er nog aan
gewerkt moet worden, dan zeg ik: ja, er moet aan worden gewerkt en er
wordt ook aan gewerkt. Dat het er niet allemaal in één keer precies staat
zoals we het zouden willen, ben ik met de heer Van Gerven eens. Ook wil
ik gezegd hebben dat we op de goede weg zijn en dat er al heel veel werk
is verzet. Er wordt heel hard gewerkt aan verdere stappen: het verbeteren
van het huidige register maar ook het komen tot dat andere register, voor
medische hulpmiddelen, waarover we net afspraken hebben gemaakt en
waarvan artsen en industrie hebben gezegd dat ze het met elkaar gaan
oppakken. Dat is belangrijk. Het is niet vrijblijvend. De inspectie houdt
toezicht. Zij kan ook een boete opleggen als het niet goed zit. Het is work
in progress, zal ik maar zeggen.
Dat er tekorten zijn, heeft al een tijdje onze aandacht. Al geruime tijd zitten
we daarover met alle partijen rond de tafel. Heel veel tekorten zijn geen
nationale aangelegenheid. Vaak staat een fabriek ergens heel ver weg. Het
wordt steeds meer «één wereld, één markt». Dan gaat zo’n fabriek dicht
omdat er onderhoud plaatsvindt, omdat er iets wordt afgekeurd of omdat
er anderszins iets is. Die tekorten zijn echt een aandachtspunt. Ook
apothekers die ik spreek, en de KNMP zitten daarbovenop. Ze proberen
dat zo veel mogelijk te monitoren en telkens oplossingen te vinden, zoals
middelen die mensen dan tijdelijk kunnen gebruiken. Je wilt dit liever niet,
maar als degene die het produceert, een tijdje dichtgaat wegens groot
onderhoud, dan moet je wel een oplossing vinden.
Proberen wij afspraken te maken over het laten melden van tekorten door
fabrikanten? Ja, dat proberen wij, maar het is niet altijd makkelijk om
afspraken te maken met bijvoorbeeld een fabrikant in India die plotseling
groot onderhoud op zijn fabriek laat uitvoeren. Wij zitten er echter wel
bovenop. In de sector is de afspraak gemaakt om dreigende tekorten ruim
van tevoren, in ieder geval twee maanden van tevoren, te melden. Maar
ja, niet iedere leverancier doet dat. Bovendien kan die leverancier ook heel
ver weg zitten. Zorgverzekeraars maken in hun contracten afspraken over
het melden van tekorten en het zorgen voor alternatieven. Echt alle
betrokkenen proberen zich hier in het belang van de patiënt aan te houden
en zitten er ongelooflijk bovenop. Volgens mij is er ook een vaste
werkgroep die zich hiermee bezighoudt.
Ik kom op de overheveling van al die producten met namen waarmee ook
ik altijd reuzeveel moeite heb. Purinethol is per 1 januari 2015 niet
overgeheveld naar de aanspraak op geneeskundige zorg. De landelijke
werkgroep waarin patiëntenorganisaties en artsen zitting hebben, heeft
destijds aangegeven voor mercaptopurine een uitzondering te maken,
omdat dat middel ook wordt voorgeschreven bij inflammatoire
darmziekten, zoals de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa. Lanvis werd
door de werkgroep destijds niet aangemerkt als een middel dat een
uitzondering behoeft, maar inmiddels bereiken ons ook signalen dat
Lanvis veelvuldig voor niet-oncologische indicaties wordt voorgeschreven. In overleg met de landelijke werkgroep ben ik aan het bezien
hoe wij met deze situatie moeten omgaan en hoe we hiervoor een
oplossing kunnen bieden. Ook zal ik apart met de patiëntenorganisaties in
gesprek gaan. Daarnaast starten we op dit moment – dat weet de
commissie, want dat heb ik eerder ook met haar gewisseld – een zeer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

27

brede evaluatie op van alle overhevelingen en de gevolgen daarvan. Pas
na die evaluatie ga ik door of niet door met de overheveling. We hebben
dus een time-out, zoals het de vorige keer werd genoemd. We hebben een
heel groot cluster overgeheveld. We bekijken nu middels een grondige
evaluatie wat daarvan de voor- en nadelen zijn, voordat we verdergaan
met dit proces. Ik ben vooralsnog niet bereid om een deel van de
overheveling terug te draaien. Ik wacht echt die evaluatie af. Ik ga er met
iedereen over in gesprek als er onvoorziene neveneffecten zijn, zoals
mevrouw Bruins Slot ook aangaf.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): De Minister gooit nu twee verschillende
problemen op één hoop. Volgens mij heb ik twee verschillende
antwoorden gehoord. Het ene antwoord is dat ze ziet dat die tekorten er
zijn en dat ze in overleg gaat. Het andere antwoord gaat over het wellicht
terugoverhevelen, waarover ze nog geen uitspraak wil doen. Het gaat hier
echter om een grote groep van mensen die al drie maanden van het kastje
naar de muur worden gestuurd.
Minister Schippers: Daar kom ik nu op.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Oké. Dan laat ik de Minister daar nog iets
over zeggen voordat ik mijn vraag stel.
Minister Schippers: Het gaat over het niet beschikbaar zijn van
Purinethol. Dat is ontzettend vervelend, zoals mevrouw Bruins Slot al zei.
Als je op zo’n middel bent aangewezen en het er niet is, dan is dat niet
niks. De inspectie heeft contact gehad met de distributeur, B-Medical, met
de country manager van Aspen Pharmacare voor Nederland en met
Aspen Pharmacare in Ierland. De inspectie heeft mij laten weten dat het
een complexe situatie betreft. Verschillende zaken spelen daarbij een rol.
Enerzijds is er een toegenomen vraag door het off-label gebruik voor
colitis ulcerosa en de ziekte van Crohn. Anderzijds loopt de productieplanning niet synchroon met de toegenomen vraag. Het duurt een aantal
maanden tot een halfjaar voordat de productie op peil is gebracht, aldus
de firma. Daarnaast wordt in Ierland periodiek voor de Europese landen
gepland hoeveel er per land wordt geproduceerd. Het is de vraag of
daarop vanuit Nederland veel invloed kan worden uitgeoefend. Als er via
parallelexport verkoop aan andere EU-landen plaatsvindt, kan dat leiden
tot tekorten. Dit lijkt ook in Nederland een rol te spelen, omdat het product
in Nederland goedkoper is dan in een aantal andere landen, waaronder
België. Het goede nieuws is dat er vanaf de eerste week van april 2015
meer beschikbaar zal zijn voor Nederland. De verwachting is dat dit
voldoende zal zijn. Het geeft maar weer aan hoe kwetsbaar en afhankelijk
van een fabrikant je bent. Dat is bij ontzettend veel geneesmiddelen het
geval. Het is een wereldmarkt geworden. Ik heb wel vaker te maken gehad
met ineens een situatie waarin wij – althans, niet ik persoonlijk maar onze
mensen met de KNMP en de zorgverzekeraars – koortsachtig gingen
zoeken naar alternatieven en oplossingen voor als zoiets mis zou gaan.
Wij hebben daar de vorige keer ook over gesproken, waarbij veel
voorstellen over tafel gingen om dat te counteren, maar dat is niet zo
eenvoudig te counteren. Gelukkig is er hopelijk heel binnenkort een
oplossing.
De voorzitter: Voordat u overgaat naar het volgende punt, wil mevrouw
Bruins Slot zonder inleiding – die hebben we gehad – toch haar vraag
stellen.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Heel duidelijk is dat die medicijnen 150
kilometer over de grens liggen omdat de prijs daar hoger ligt. Een
heleboel patiënten zijn naar hun zorgverzekeraar toe gegaan en hebben

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

28

gezegd: we zouden graag het middel willen hebben. We weten dat het
voor een hogere prijs ergens anders te koop is. Door de prijsafspraken,
ook tussen apothekers en zorgverzekeraars, moet de apotheker het
verschil betalen. Maar uiteindelijk is het de patiënt die het geneesmiddel
niet krijgt maar dat wel nodig heeft, die weer in de kou staat. Hoe lossen
we dat nu op? Hier is ook een stammenstrijd gaande over de vraag wie de
rekening betaalt, maar de patiënt is daarvan de dupe.
Minister Schippers: We hebben hier heel vaak de volgende situatie
gehad. Mij werd dan gezegd: «Minister, ik ben in het buitenland op
vakantie geweest en daar waren een heleboel geneesmiddelen veel
goedkoper dan in Nederland. Kunnen we niet een systeem bedenken
waardoor de geneesmiddelenprijs lager is?» Hier is het precies andersom.
Op de Europese interne markt zijn er verschillen, waardoor je ook die
parallelimporten en dit soort gedoe krijgt. Parallelimport moet overigens
door de verzekeraars worden vergoed. Dat is echter allemaal niet de
oplossing. Er is gewoon een probleem: een fabriek krijgt meer vraag dan
hij aankan en er vinden allerlei verschuivingen plaats omdat er ineens een
schaarste aan geneesmiddelen is. Bij de ene casus ligt het hieraan, bij de
andere casus daaraan. Het is steeds een andere oorzaak. Het is niet zo
eenvoudig op te lossen. Het voordeel van de zaak in kwestie is dat het
naar verwachting begin april zal zijn opgelost. Ik hoop dat van harte.
Vanuit de Nederlandse overheid kan ik hier bijzonder weinig aan doen.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Er zit een heel klein element in waarop de
Minister heel duidelijk de vinger legt: de rekening moet worden betaald.
De geneesmiddelen liggen in een ander land, niet in Nederland, en de
prijzen zijn hoger. Klaarblijkelijk willen zorgverzekeraars die hogere prijs
op bepaalde punten niet betalen. Houdt de Nederlandse Zorgautoriteit
daar toezicht op? Het gaat uiteindelijk om zorg die mensen nodig hebben.
Minister Schippers: Nee, het gaat hier om een tekort. Onze prijsdrukkende mechanismen werken dusdanig dat wij hier inderdaad minder
betalen voor dat geneesmiddel dan men elders daarvoor betaalt. Dan kun
je van die omleidingen krijgen. De verzekeraar zal parallelimport moeten
vergoeden. Het is de ene keer dit, maar de andere keer is het dat een
bedrijf groot onderhoud nodig heeft. We hebben daarvoor de site
farmanco.knmp.nl in het leven geroepen. Daarop kunnen behandelaars en
apothekers zien of er een alternatief is. Dat is dus een belangrijke website.
We hebben een werkgroep die voortdurend oplossingen bedenkt voor
problemen die ontstaan door geneesmiddelentekorten. Eén allesomvattende oplossing hebben we echter niet.
Er zijn verschillende vragen gesteld over maagzuurremmers. Je kunt een
onderzoek altijd op verschillende manieren lezen: het glas is halfvol of
halfleeg. De aanleiding voor het doen van het onderzoek was dat
maagzuurremmers voor mensen die die remmers niet chronisch
gebruiken, namelijk korter dan een halfjaar, voor rekening van de
gebruiker zelf zouden komen. Wie de maagzuurremmers langer dan een
halfjaar nodig hebben, zouden die vanwege het chronische aspect via de
ziektekostenverzekering vergoed kunnen krijgen. Er waren allerlei angsten
dat dit een enorme impact zou hebben en dat het tot heel veel meer
maagbloedingen zou leiden. Dat was de aanleiding tot het doen uitvoeren
van het onderzoek. Hierin staan niet alleen maar goede dingen, maar het
feit dat er sinds 2010 een afname is van het aantal maagbloedingen, lijkt
mij echter toch wel positief. Dat kunnen we met elkaar constateren. Het
feit dat die daling zich ook na de introductie van de pakketmaatregel in
2013 heeft voortgezet, is eveneens een positieve conclusie uit het
onderzoek. Overigens blijkt uit het onderzoek ook dat de pakketmaatregel
om maagzuurremmers niet langer te vergoeden, niet heeft geleid tot een
daling in het gebruik van maagzuurremmers door risicogroepen. Er is wat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

29

betreft het gebruik van maagzuurremmers juist sprake van een stijging:
van 55% in 2010 naar 65% in 2013. Voordat we dit onderzoek gingen doen,
hadden we met elkaar al geconstateerd dat heel veel mensen die tot de
risicogroep behoren, de maagzuurremmers sowieso niet slikken. Dat was
ook al zo toen die nog wel gewoon vergoed werden. Er was dus al sprake
van een discrepantie, doordat mensen geen pillen willen slikken of
anderszins argumenten daarvoor hebben. Dat het is toegenomen, is dus
positief.
Gevraagd is of ik het wenselijk vind dat mensen om financiële redenen
afzien van het slikken van maagzuurremmers. Dat vind ik niet wenselijk.
Uit het onderzoek blijkt dat het om een klein percentage gaat. Desalniettemin, ook een klein percentage is niet goed. Ik merk hierbij wel op dat de
kosten laag zijn: rond de € 15. Daarmee kun je een hoop voorkomen. De
resultaten van dit onderzoek geven mij geen aanleiding om de pakketmaatregel terug te draaien. Er zijn wel meer dingen die medisch noodzakelijk zijn maar die toch voor eigen rekening komen. Ik denk hierbij aan
bijvoorbeeld de tandheelkunde. Het is ontzettend belangrijk om je gebit
goed te onderhouden, maar ook hierbij zeggen we: als je ouder bent dan
18, dan komt dat voor eigen rekening. De maatregel betreffende de
maagzuurremmers is bewust genomen, ook omdat we met elkaar
maatregelen moesten nemen om de kosten in de hand te houden. Ik vind
het belangrijk om dit te constateren.
Ook het Instituut voor Verantwoord Medicijngebruik heeft onderzoek
gedaan. Het betrof een evaluatie over een kortere periode. Het NIVEL is
uitgebreider en intensiever gaan kijken. In dat onderzoek staan dus ook
minder extrapolaties dan in het IVM-onderzoek.
De heer Van Gerven zei dat bij mensen ouder dan 70 sprake is van een
toename. Ik verwijs naar tabel 3.1 uit het NIVEL-rapport. Ik heb die tabel
niet voor mijn neus, maar de woordvoerders hebben dat wel. Daarin is te
lezen dat bij de 70- tot 80-jarigen het aantal maagzweren in 2013 is
gedaald ten opzichte van 2012 en dat het aantal maagzweren bij
80-plussers in 2013 is gedaald ten opzichte van 2012. De verschillen zijn
klein. Ook in de lagere sociaal-economische groepen neemt het af. Ik zie
dat onderzoek dus echt anders. Heeft het NIVEL dat onderzoek dan wel
goed gedaan? Ik heb veel vertrouwen in het NIVEL. Het onderzoek is
onafhankelijk gedaan. Het is niet door de industrie maar door ons
gefinancierd. Het IVM-onderzoek is overigens wel door de industrie
gefinancierd. Het gevraagde onderzoek – het is namelijk altijd goed om te
onderzoeken wat de gevolgen van bepaalde maatregelen zijn – vormt
voor mij geen aanleiding om de maatregel terug te draaien.
Ik kom op de tbc-conferentie. Ik heb begrepen dat ik daarover nog een
brief zou krijgen, maar die heb ik zelf nog niet gezien. Ik begrijp uit de
stukken dat ik wel een verzoek heb gekregen om in 2016 een internationale conferentie te organiseren. Ik heb de brief zelf nog niet gezien. Ik
wil die eerst lezen. Dan zal ik er een besluit over nemen. Het is wel zo dat
het kabinet heeft besloten om focus aan te brengen in het Nederlandse
voorzitterschap. We hebben dus heel weinig onderwerpen. Als vakminister vind je dat altijd heel erg, want je hebt altijd veel meer onderwerpen
dan je mag aanleveren. Je moet dus selectief zijn in wat je doet. We
mogen een aantal dingen organiseren, maar hier moet ik nog even goed
naar kijken. We hebben ook een e-health-week, die tijdens elk voorzitterschap wordt georganiseerd. Ik ben zelf natuurlijk ook bezig met AMR
(antimicrobiële resistentie) en zo. We moeten dus echt even bekijken of
we het ergens aan kunnen koppelen, of dat een beetje te doen is. Ik zal
daar induiken.
Is het aanpassen van het octrooirecht, wat hier als oplossing is aangedragen, een oplossing voor Tecfidera? Dat vraag ik mij af. Wij vragen ons
af of het bij deze casus zou helpen. Op nationaal niveau is het ontzettend
moeilijk om in te grijpen in het octrooisysteem. Zoals ik al eerder heb
aangegeven, laat dit soort voorbeelden wel iets zien. Ik kan begrijpen dat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

30

je onderzoek nodig hebt. Ik vind het goed dat geneesmiddelen worden
geregistreerd. Dat is belangrijk. Het Europese beleid is daar ook heel erg
op gericht. Het is belangrijk dat dit gebeurt. Dat het kosten met zich
brengt, is ook helder. We zijn hier allemaal, zeg maar, collectief
geschrokken van wat het betekent. We zullen er met elkaar naar moeten
kijken. Ik vind dit ook een belangrijk punt voor de agenda die ik heb
beloofd in het najaar te zullen sturen. Enerzijds heb je een geneesmiddel
dat al jarenlang wordt voorgeschreven. Anderzijds heb je dan een
registratie voor een andere aandoening. Daar zitten toch wel dingen in.
Ook naar het octrooirecht wil ik best kijken in het kader van die agenda. Ik
weet wel dat dit heel moeizame trajecten zijn. Er zitten ook allerlei voors
en tegens aan. We willen bijvoorbeeld dat het juist niet wordt gebruikt bij
AMR. Als het dan vijf jaar op de plank blijft liggen en je octrooi is
verlopen, dan verdien je nooit meer terug wat je erin hebt gestopt. We
zullen dus genuanceerd moeten bekijken of er verbeteringen mogelijk zijn.
En kunnen we daar medestanders voor vinden? Dat is in Europa altijd
cruciaal.
Gevraagd werd naar mijn standpunt over de medische claims van
homeopathische middelen die een aantal jaren geleden zijn verwijderd. Er
was een goede reden voor die verwijdering: er is geen bewijs geleverd
voor de werking. Dat is ook in een rechtszaak aan de orde geweest. Het is
onwenselijk als op verpakkingen van geneesmiddelen beweringen staan
die niet onderbouwd kunnen worden. We zitten daarbovenop. We hebben
ook al die drankjes en al dat voedsel die een bepaalde werking zouden
hebben. We zijn er ontzettend strikt op dat er niet allerlei «goed tegen»claims op voedsel komen. Dan weet de consument op een gegeven
moment ook niet meer wat hij moet eten en drinken. Niet alleen bij
voedsel letten we daar streng op, maar ook bij de homeopathische
middelen. Het is heel belangrijk dat op geneesmiddelen beweringen staan
die wetenschappelijk overeind blijven. Ik vind het heel belangrijk dat de
consument ervan opaan kan dat waargemaakt wordt wat op een
voedingsmiddel, een drankje of een homeopathisch drankje staat. Anders
kan iedereen wel van alles beweren.
Ik kom op optreden tegen huisartsen die nodeloos antibiotica
voorschrijven.
Mevrouw Pia Dijkstra (D66): De Minister heeft het over een claim, zoals:
dit medicijn werkt tegen dit of dat. Het gaat om zelfzorgmiddelen.
Daarvoor kun je zelf kiezen en je betaalt die zelf. Kennelijk hecht je daar
waarde aan, want je wilt ze gebruiken. Als je dan voor het schap staat, is
het wel handig dat je ongeveer weet welke druppeltjes je waarvoor koopt.
Als daarop dan eventueel ook nog de mededeling zou staan dat het niet
wetenschappelijk bewezen is, dan lijkt me de claim helder genoeg. Daar is
ook veel behoefte aan bij consumenten. Uit onderzoek van de Consumentenbond is ook gebleken dat men graag een beetje richting gewezen krijgt.
Minister Schippers: Ik verbied niets. Met mevrouw Dijkstra vind ik dat,
als iemand homeopathische middelen zonder wetenschappelijke
onderbouwing wil kopen, hij dat zelf mag beslissen. We leven in een vrij
land. Echter, als je de consument een keuze laat maken, dan moet dat wel
een keuze zijn op basis van juiste informatie. «Helpt tegen griep» of
«tegen griep» vind ik niet voldoende onderbouwd om de consument
daarop te kunnen laten vertrouwen. De druk is enorm groot, vooral bij
voedingsmiddelen. De NVWA heeft nog maar onlangs de claim van een
heel grote fabrikant veroordeeld dat een bepaald drankje goed is tegen
alzheimer. Iedere fabrikant zet heel graag van alles op zijn eten en op zijn
drankjes. We moeten de consument echter ook beschermen: informatie
die op een product staat, moet onderbouwd zijn. Ik vind dat een heel
belangrijke taak van de overheid.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

31

Mevrouw Pia Dijkstra (D66): Soms staat er «bij verkoudheid of griep» of
«bij slaapproblemen» op de verpakking. Ik ben niet van de homeopathische middelen, dus ik zal die niet kopen. Iemand die vindt dat hij daar
wel baat bij heeft en op zoek gaat naar middelen waarvan hij denkt dat die
werking er wel degelijk is, heeft dan toch wel een beetje richting nodig.
Als je daarbij nog vermeldt dat de werking niet wetenschappelijk
onderbouwd is, dan zie ik niet in waarom dat nog een probleem is.
Minister Schippers: Als het geen claim is, mag je er van alles op zetten.
Je mag er echter niet «tegen griep» op zetten. Of: «bij griep». Daar zou ik
juristen naar moeten laten kijken. Ik denk dat de fabrikanten van homeopathische middelen dat allemaal heel goed hebben gedaan. Ik vond het
zelf een heel belangrijk besluit. Ik kan de commissie ook vertellen dat ik
daar ook heel veel weerstand tegen heb gekregen. Ik vind het echter ook
onze taak als overheid om ervoor te zorgen dat goede informatie wordt
geven. Ik wil daar toch aan vasthouden.
Ik kom op mijn reactie op het bericht dat kinderen te veel antibiotica
voorgeschreven krijgen. Ik vind het ontzettend belangrijk dat iedereen zich
bewust is van het risico van te veel antibiotica voorschrijven, natuurlijk al
helemaal bij kinderen, maar eigenlijk bij iedereen. Daarom hebben we dit
prioritair opgepakt. Ik zal ook komen met een actieplan voor het verder
terugdringen hiervan. Nederland doet het internationaal eigenlijk heel
goed. Desalniettemin was het inspectierapport dusdanig dat we niet
achterover kunnen gaan leunen. Ik werd niet heel vrolijk van wat in het
inspectierapport stond over de verpleeghuizen en de ziekenhuizen. Ook uit
dit bericht blijkt maar weer hoe belangrijk het is dat ook de beroepsgroep
zelf zich altijd bewust is van de risico’s. Ik kom, zoals eerder toegezegd,
met een actieplan. Daarin zal dit een rol spelen.
We hadden het al even over Sovaldi en hepatitis C. Ik moet vooropstellen
dat ik ernaar streef om de vergoeding voor alle hepatitis
C-geneesmiddelen breder open te stellen. Dat is mijn doel. Ik sta daar niet
alleen in. In heel Europa, maar ook daarbuiten, is het vanwege de hoge
kosten nog niet mogelijk om hier breed toegang toe te verschaffen. Dat is
nog niet gelukt. We hebben daarvoor aanvullende afspraken met de
leveranciers nodig. Ik ben daarover met hen in gesprek. Ik wil de
onderhandelingen niet belasten met uitspraken hier. Het zijn krankzinnig
dure geneesmiddelen. Door een deal met naar ik meen Sovaldi, die eind
dit jaar afloopt, hebben we het in ieder geval al in de vergoeding kunnen
doen voor de mensen voor wie het als eersten hoognoodzakelijk was om
die geneesmiddelen te krijgen. Ons streven is helder. We zijn nog in
gesprek.
Over vaccinaties hebben we eerder gesproken. De heer Rutte refereerde
daar al aan. Ik heb recentelijk een brief daarover naar de Kamer gestuurd.
Ik begrijp dat de heer Rutte van mening is dat het wel goed is, maar dat
het tempo onvoldoende hoog is. Er gebeurt wel wat. Het RIVM heeft de
opdracht gekregen om de communicatie en voorlichting over alle vaccins,
ook over de vaccins die niet in het NVP (Nederlands Vaccinatie
Programma) zijn opgenomen, te verzorgen. Het RIVM is nu dus bezig met
voorlichting aan artsen en andere betrokken professionals. Later zal het de
publieksvoorlichting oppakken. Dat is dus iets waarmee we al zijn gestart.
De andere dingen nemen wat meer tijd in beslag, bijvoorbeeld het
opzetten van een beoordelingskamer. Ik begrijp het ongeduld van de heer
Rutte, maar soms helpt het niet om aan gras te trekken. Het RIVM is dus al
wel bezig. Als de heer Rutte zelf nog concrete voorstellen heeft, als hij een
concrete actie heeft die snel kan worden gerealiseerd, dan sta ik daarvoor
open. Ik heb het idee dat we al doen wat we snel kunnen doen. De andere
dingen kosten iets meer tijd.
Dan ga ik in op de klinische geneesmiddelen. Het aantal daarvan loopt
terug, terwijl we wel een lichte stijging zien in het aantal klinische
onderzoeken. Waarschijnlijk hangt het er een beetje vanaf wat je waarmee

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

32

vergelijkt. We hebben in Nederland van oudsher relatief veel klinisch
onderzoek. Dat heeft ook te maken met het feit dat Nederland daar goed
in is. De suggestie van de heer Rutte voor een platform met een overzicht
vind ik heel aardig. Ik zal die suggestie dan ook meenemen en verder
uitwerken in het plan van aanpak.
De Centrale Commissie Mensgebonden Onderzoek (CCMO) bekijkt
momenteel hoe zij informatie over trials beter inzichtelijk kan maken voor
patiënten. Ik wil even afwachten wat daar uit komt. Ik vind dit ontzettend
belangrijk. Als het onderzoek namelijk in Nederland plaatsheeft, dan
hebben Nederlanders ook veel eerder toegang ertoe en kunnen zij ook
meedoen in zo’n onderzoek. Ik deel dus het gevoel van urgentie.
Dat was het, voorzitter.
De voorzitter: Goed. Daarmee is een einde gekomen aan de beantwoording in eerste termijn van de zijde van de Minister. Ik kijk of er
behoefte is aan een tweede termijn. Dat is het geval. Voordat we daartoe
overgaan, wil ik enkele minuten schorsen voor mensen die even de
handen willen wassen.
De vergadering wordt geschorst van 16.53 uur tot 16.58 uur.
De voorzitter: Wij gaan over naar de tweede termijn van de zijde van de
Kamer. Ik geef als eerste het woord aan de heer Van Gerven.
De heer Van Gerven (SP): Voorzitter. Ik wil nog even op drie punten
ingaan, allereerst de dure geneesmiddelen. Is de Minister bereid om toe te
zeggen dat wij op het vlak van de dure geneesmiddelen geen postcodegeneeskunde toestaan? Zegt zij toe dat zijn dat zal voorkomen, zodra er ook
maar één signaal is dat het gebeurt?
Wat de maagzuurremmers betreft, zie ik op bladzijde 22 van het onderzoek
staan dat het getal bij de 70- en 80-plussers in 2011 6,4 respectievelijk 7,3
was. In het jaar 2012 was het getal 7,2 respectievelijk 8,6. De daling zit bij
de leeftijdsgroep tussen de 20 en 60 jaar. We komen er nu niet uit, want de
Minister heeft gezegd dat zij dat een goed rapport vindt en dat zij daar ook
bij blijft. We zullen haar dat vraagstuk via een motie in de Kamer nog eens
voorleggen. Het onderzoek van het IVM is niet door wetenschappers
bekritiseerd, voor zover ik weet. De Minister heeft het wel gediskwalificeerd, maar door de wetenschap is het niet bekritiseerd. Het gaat over
heel Nederland. Ik denk dat de Kamer daar maar een uitspraak over moet
doen, temeer daar wel onbetwist is dat 50.000 tot 133.000 mensen dat
medicijn niet gebruiken, terwijl ze het eigenlijk wel nodig hebben, volgens
de dokter. Dat vind ik toch iets om bij stil te staan.
Tot slot. De Minister zegt dat je eigenlijk met verzekeraars moet kunnen
overleggen over de middelen. Kunnen we dan niet beter stoppen met die
hele flauwekul van de marktwerking en van al die verzekeraars gewoon
één publieke verzekering maken, zodat ze gezond kunnen overleggen hoe
ze dat met de verstrekking van medicijnen moeten doen?
De voorzitter: Dank u wel. Ik hoorde dat u met zoveel woorden een VAO
aankondigt. Ik zie u instemmend knikken. Dan is het woord aan de heer
Van Dijk voor zijn tweede termijn.
De heer Otwin van Dijk (PvdA): Voorzitter. Ik dank de Minister voor haar
antwoorden in eerste termijn. De aanleiding tot dit AO waren de 400
doorbereide middelen. Er wordt een aantal stappen gezet om dat op te
lossen, maar de vraag blijft welke rol het Zorginstituut in dezen speelt. De
situatie moet voor alle verzekerden in dit land gelijk zijn. Ik wil het toch
nogmaals vragen: is de Minister niet van mening dat het Zorginstituut
informatie die het heeft op basis van een oordeel dat het geeft in geval
van twijfel, op een of andere manier moet delen met andere zorgverzeke-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

33

raars of patiëntenverenigingen? Dan zou er in ieder geval meer eenduidigheid ontstaan.
Ik ben blij met de toezegging van de Minister dat zij marktbederf of
boevengedrag met octrooien en patenten op Europees niveau wil
aanpakken. Dat is nodig om ervoor te zorgen dat wij uiteindelijk met z’n
allen geneesmiddelen hebben met een fatsoenlijke prijs. Ik ben benieuwd
wat daarover in de agenda komt te staan die de Minister aan het eind van
het jaar naar de Kamer zal sturen.
Er blijven vragen open over de dure geneesmiddelen. Hoe voorkomen we
dat er gesleept gaat worden, om het maar heel onaardig te zeggen, met
patiënten? De benodigde zorg moet verkrijgbaar zijn zo dicht mogelijk bij
de plaats waar mensen wonen.
Tot slot het GVS. Ik heb daar in eerste termijn een soort procesvraag over
gesteld. Ik heb er wel behoefte aan, de Minister dienaangaande een aantal
dingen mee te geven. Dat kan ik via een motie doen, maar we kunnen ook
afspreken – ik kijk even vragend naar de voorzitter – dat we een soort
vragenronde doen. Dan stellen we daarin onze vragen, zodat die
meegenomen kunnen worden.
De voorzitter: Het is hier geen procedurevergadering, maar gezien het
instemmende geknik van de leden en de reactie van de Minister stel ik
voor om een schriftelijk vragenronde te doen om de open vragen te
inventariseren en mee te geven aan de Minister. Ik zie instemming alom,
dus dan gaan we dat op die manier doen.
Dan is het woord aan mevrouw Gerbrands.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Voorzitter. Het is goed dat er in het najaar
een nieuwe visie komt op het geneesmiddelenbeleid en dat dit een brede
visie wordt. Zoals vandaag ook wel blijkt zijn er namelijk een hoop
onderwerpen te bespreken. Een puntje van zorg blijven bij mij de dure
geneesmiddelen, de overheveling en het gehakketak tussen de ziekenhuizen en de zorgverzekeraars. De patiënt is daar de dupe van en ik heb
niet concreet gehoord wat de Minister op korte termijn gaat doen om dat
probleem op te lossen. Het ziekenhuis betaalt niet en de verzekeraar
betaalt niet, dus wat moet de patiënt doen? Als we vandaag weer het
nieuwsbericht zien dat zorgverzekeraars meer dan 70 miljoen hebben
uitgegeven aan reclameactiviteiten die niets opleveren, dan denk ik dat de
zorgverzekeraars met dat geld beter die dure medicijnen kunnen
vergoeden.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Voorzitter. Ik dank de Minister voor haar
antwoorden. Misschien komt het door de weerbarstigheid en ongrijpbaarheid van dit onderwerp dat er soms nog losse eindjes blijken te zijn.
Ik heb nog een concrete vraag over Lanvis, met de werkzame stof
Thioguanine. Op welke termijn besluit de Minister of dat middel wel of
niet onder de uitzonderingen kan vallen? Ik denk namelijk dat patiënten er
echt bij gebaat zijn dat dit besluit op zeer korte termijn valt. Mijn tweede
vraag in dat verband is wanneer de Minister verwacht dat de evaluatie in
brede zin van de overheveling klaar is.
Een ander punt is het feit dat nu eigenlijk blijkt dat een aantal patiënten de
dupe zijn van het succesvolle systeem van geneesmiddelenprijzen. We
drukken op dit moment op sommige punten zo erg de prijzen dat
noodzakelijke medicatie af en toe lastig te verkrijgen is voor de patiënten.
Het CDA vindt dat echt een probleem. De Minister zegt duidelijk dat de
zorgverzekeraar parallelimport moet vergoeden. Ik ben blij met die
uitspraak, maar hoe dwing je dat af op het moment dat een zorgverzekeraar zegt: nee, ik ga die rekening niet betalen? Graag hoor ik daar nog
een antwoord op.
Ik sluit af. Je ziet nu dat een ziekenhuis de dure geneesmiddelen soms wel
geeft en de rekening daarvoor indient bij de zorgverzekeraar, maar dat die

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

34

dan zegt: u hebt een budgetplafond, daar bent u overheen gegaan, dus wij
betalen die rekening niet. Hoe gaat het dan verder? Dat is mijn vraag aan
de Minister.
Mevrouw Pia Dijkstra (D66): Voorzitter. Wat de dure geneesmiddelen en
de overheveling aangaat, kan ik mij aansluiten bij wat mevrouw Bruins
Slot net zei. Ik wil nog iets anders onder de aandacht van de Minister
brengen en haar om een reactie daarop vragen. Het gaat om de dure
geneesmiddelen en de oncolytica. We hadden het zonet over patiënten die
die middelen niet krijgen, omdat de zorgverzekeraars zeggen dat die voor
rekening van het ziekenhuis zijn. Als het echter gaat om add-ons, krijgen
de zorgverzekeraars de kosten ex post verrekend en de ziekenhuizen niet.
Ik hoor toch graag van de Minister hoe zij denkt dat dit dan moet gaan.
Hoe kunnen de afspraken daarover dusdanig worden verbeterd dat de
patiënten daadwerkelijk de zorg kunnen krijgen waar zij een wettelijke
aanspraak op hebben?
De Minister meent dat zij aangaande de maagzuurremmers niets hoeft te
veranderen. Ik maak mij toch zorgen over de mensen die daar om
financiële redenen van afzien. Overigens zijn er ook verzekeraars, zo weet
ik, die uit coulance maagzuurremmers wel vergoeden voor iedereen. Dat
is misschien ook goed om even op te merken.
Mevrouw Voortman (GroenLinks): Voorzitter. Terecht erkent de Minister
dat het niet goed is gegaan met de door apothekers bereidde geneesmiddelen die niet meer vergoed worden. In tegenstelling tot de Minister denk
ik niet dat dit slechts een communicatieprobleem was. Het gaat hier om
medicijnen die mensen nodig hebben en waar mensen niet zomaar mee
kunnen stoppen. Dan kan de Minister niet zomaar zeggen: dat is iets voor
het bestuurlijk overleg. Zij moet hier heldere kaders stellen: geen nare
verrassingen voor patiënten gedurende het jaar. Als er al iets verandert,
moet dat ruim op tijd gebeuren, zodat mensen dat mee kunnen wegen in
hun keuze voor een zorgverzekeraar. Het is onredelijk dat verzekerden
maar één keer per jaar mogen overstappen, terwijl verzekeraars lopende
het jaar beslissingen kunnen nemen die in het nadeel van patiënten zijn. Ik
overweeg hierover een motie in te dienen.
Ik vind ook dat de Minister te gemakkelijk omgaat met het doorverwijzen
van mensen naar de geschillencommissie. Zij erkent dat er fouten zijn
gemaakt, maar zegt vervolgens dat mensen zelf maar naar de geschillencommissie moeten stappen.
Tot slot het onderzoek dat de Minister laat doen naar de vraag of de zorg
van apothekers wel of niet onder het eigen risico moet vallen. Wil de
Minister daarin ook de uitspraak van de geschillencommissie meenemen
over de CZ-verzekerde?
Wat de maagzuurremmers betreft, kan ik mij aansluiten bij wat de heer
Van Gerven zei.
De heer Rutte (VVD): Voorzitter. Ik constateer dat wij in deze commissie
weleens in een slechtere sfeer over geneesmiddelen hebben gepraat. Ik
vind dat vooruitgang en ik vind het ook vooruitgang dat ik bij mijn
collega’s de urgentie voel om het thema geneesmiddelen en de toekomst
van dure geneesmiddelen vooral in de vorm van dilemma’s te benaderen.
Want er zijn veel dilemma’s. Aan de ene kant ligt er een enorme kans om
mensen te genezen die niet kunnen genezen. Op dat vlak komen er enorm
mooie ontwikkelingen. Aan de andere kant legt dat een beslag op de
algemene middelen. Dat is het dilemma van nu. Het is goed dat de
Minister een werkgroep heeft ingezet die moet verkennen waar het nu
echt gaat knellen. Ik wil hier wel uitspreken dat wie recht heeft op een
behandeling, die behandeling ook dient te krijgen en dat het niet aangaat
dat een ziekenhuisdirecteur bepaalt wie wel en wie geen behandeling
krijgt. Dan had die directeur – ik zeg het even heel hard – misschien wat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

35

beter moeten onderhandelen. Die verantwoordelijkheid heeft die directeur
ook, en mooie verhalen in de pers doen daar niets aan af.
Ik wil de Minister erg bedanken, met name voor de toezegging om voor
het klinische geneesmiddelenonderzoek te bezien of zij zich kan inzetten
voor een open platform waarin patiënten die vaak uitbehandeld zijn, toch
nog kunnen kijken welke studies er zijn. Die informatie is nu heel moeilijk
te vinden. Als die straks wel vindbaar is, kan dat net weer een stapje zijn.
Goed voor die patiënt, goed voor het onderzoek in Nederland en goed om
ervoor te zorgen dat dit onderzoek in Nederland blijft, want het trekt
inderdaad weer een beetje aan, maar vergeleken met het jaar 2000 is de
hoeveelheid onderzoek in Nederland gehalveerd. Laten we kijken of we
daarin weer een stap vooruit kunnen zetten.
De voorzitter: Dank u wel. Daarmee is er een einde gekomen aan de
tweede termijn van de kant van de Kamer. Ik geef graag de Minister het
woord voor haar beantwoording in tweede termijn.
Minister Schippers: Voorzitter. Postcodegeneeskunde is uit den boze en
onacceptabel. Ik heb het al vaker gezegd: als een ziekenhuis een behandeling doet, doet het de hele behandeling. Het kan niet zo zijn dat een
patiënt die toevallig bij een ziekenhuis om de hoek woont dat zijn
contracteerafspraken niet goed heeft gedaan, dan maar pech heeft. Er
moet dus heel scherp een streep worden getrokken: dat kan niet de gang
van zaken zijn. Zijn dure geneesmiddelen een probleem? Ja, daarom heb
ik ook die werkgroep ingesteld. Ik hoop dat we op dat gebied stappen
kunnen zetten en ik zal daar in onze nieuwe visie ook zeker aandacht aan
besteden.
Het kan best zijn dat daarbij moeilijke besluiten genomen moeten worden.
We kunnen zeggen: alles moet, maar op een gegeven moment hebben we
bij de maagzuurremmers ook een besluit genomen, omdat we juist
dachten dat het dan gaat om € 10 à € 15 per maand, terwijl nooit iemand
zelf het bedrag kan opbrengen dat die heel dure geneesmiddelen kosten.
Dat vergt moeilijke besluiten. Als ik één ding zeker weet, is het dat die
dilemma’s er in de toekomst ook zullen zijn. Die kosten zijn niet duurzaam
onder controle, natuurlijk niet, gezien de ontwikkeling van de wetenschap
en de vraag en wensen van mensen.
Ik heb het IVM-onderzoek niet gediskwalificeerd. De heer Van Gerven zegt
vaak dat de Minister aan de leiband van de industrie loopt en dat ze doet
wat de industrie wil. Nu komt hij aanzetten met een onderzoek dat
gefinancierd is door de industrie. Ik heb alleen maar willen benadrukken
dat het bij mij niet zo geldt, maar bij de heer Van Gerven vaak wel. Dat
heb ik willen terugspelen. Ik heb niets gezegd over de kwaliteit van dat
onderzoek, maar het is een onderzoek waarin geëxtrapoleerd is; er is niet
echt onderzoek gedaan in dossiers. Het NIVEL daarentegen heeft dat wel
gedaan. Het NIVEL heeft op basis van de database van de huisartsen
onderzoek gedaan.
De heer Van Gerven (SP): Ik moet daar toch even op reageren. Als de SP
of de heer Van Gerven kritiek hebben op gesponsord onderzoek, is dat
niet zozeer omdat de heer Van Gerven of de SP dat vindt, maar omdat uit
onderzoek blijkt dat gesponsord onderzoek vaak positiever is over een
bepaald medicijn dan niet-gesponsord onderzoek. Dan is er dus kritiek op
dat onderzoek. Nu even terug naar het onderzoek van het IVM. Dat is voor
een klein gedeelte gesponsord door de industrie, maar daar is geen kritiek
op gekomen vanuit de wetenschap. Mocht die kritiek er wel zijn, dan hoor
ik dat graag, want dan weten we waar we het over hebben.
Minister Schippers: Laten we eerlijk zijn: uw kritische blik waarmee u
bekijkt wie onderzoek financiert en wat er uit dat onderzoek komt... Dit
onderzoek is gewoon gefinancierd door fabrikanten van maagzuur-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

36

remmers. Die hebben zelf belang bij dit onderzoek. Ik zeg niet dat dat
onderzoek per definitie diskwalificeert. Dat heeft de heer Van Gerven mij
nooit horen zeggen. Omdat hij dat echter zelf zo vaak zegt, verwondert het
mij dat hij dit onderzoek nu juist een aantal keren aanhaalde. Het punt is
dat er voor dit onderzoek niet daadwerkelijk in databases is gekeken op
hoeveel maagbloedingen meer we nu zitten. Het is een geëxtrapoleerd
onderzoek, terwijl er voor het NIVEL-onderzoek wel daadwerkelijk is
gekeken in de databases. Daarmee doe ik niets af aan het wetenschappelijk gehalte of het onderzoek van het IVM zoals het is opgezet.
De heer Van Gerven (SP): Wij constateerden dat er twee verschillende
uitkomsten liggen. Het onderzoek van het IVM was een extrapolatie. Dat
klopt, maar het ging wel over heel Nederland. Het onderzoek van het
NIVEL gaat over een beperkt aantal praktijken waar gegevens uit
gedestilleerd zijn. Zo kun je allerlei nuances aanbrengen bij de rapporten.
Wat ik voorstel is – dat zou ik de koninklijke weg hebben gevonden – om
dat nog eens voor te leggen aan het Zorginstituut en aan het IVM, dat tot
andere conclusies komt, zodat wij op basis van feiten en van de oordelen
van wetenschappers die elkaars publicaties beoordelen, politieke
besluiten kunnen nemen.
Minister Schippers: Het zijn totaal onvergelijkbare onderzoeken. Het ene
onderzoek is een extrapolatie. Daarin is niet gekeken wat er is gebeurd.
Het onderzoek is gedaan op basis van literatuur. In het andere onderzoek
is gewoon gekeken wat er gebeurd is. Men is in de databases gaan kijken
van huisartsen. Wat is er daadwerkelijk gebeurd? Ik had de Kamer dat
onderzoek toegezegd naar aanleiding van een motie. Die motie heb ik
uitgevoerd. Het NIVEL heeft dat onderzoek op een deugdelijke manier
gedaan en is gaan kijken wat er daadwerkelijk is gebeurd. Het NIVEL komt
met deze conclusies.
Ik kom op de rol van het Zorginstituut. Ik ben het helemaal met de heer
Van Dijk eens dat men het moet delen als er twijfel is. Het is de rol van het
Zorginstituut om dan met een duiding te komen. Dat doet het ook en op
basis van die duiding wordt er gehandeld. Ik zal dat uitschrijven in de
nieuwe visie. Daarin zal ik ook ingaan op de vraag of de werkkaders waar
ik het eerder over had, niet mogelijk zijn. Is er tussen Zorginstituut en
«niets na het Zorginstituut» niet een werkbare methode die ons allemaal
een wat beter gevoel geeft over hoe dat gaat?
Dan de prijs. Het is belangrijk dat we aandacht hebben voor de prijs. Je
kunt het heden ten dage niet over farmacie hebben zonder te kijken naar
de prijsstelling en naar de ongelofelijke maatschappelijke problemen die
die prijzen met zich meebrengen. Er zijn hepatitis C-patiënten die echt een
heel groot belang hebben bij geneesmiddelen die erg duur zijn. Ik vind dat
we toch met elkaar moeten bekijken hoe we hier beter uit kunnen komen.
Ik vind nu de verhoudingen zelf ook scheef. We moeten dat toch bezien. Ik
zeg altijd dat wij in ons eentje niet zo heel veel kunnen doen tegen de
grote boze buitenwereld, maar we moeten kijken hoe we daarin partners
kunnen krijgen en hoe we dat anders kunnen aanpakken. We moeten ook
bezien of nieuwe initiatieven op dat terrein, nieuwe businessmodellen niet
meer kans moeten krijgen om zich te bewijzen.
Ik ben het helemaal eens met wat de heer Rutte zei over het slepen met
patiënten. Dat moet voorkomen worden. Patiënten moeten naar een ander
ziekenhuis worden overgebracht, omdat de behandeling die in het ene
ziekenhuis gedaan kan worden, van onvoldoende kwaliteit is of omdat er
een stapje nodig is naar een meer complexe behandeling. Patiënten
moeten niet overgebracht worden omdat het geld op is. Dat is een situatie
die wij niet kunnen accepteren.
De heer Van Gerven (SP): Ik worstel, zoals velen, al heel lang met de
vraag wat we nu eigenlijk aan moeten met die extreem dure middelen en

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

37

de prijsstelling daarvan. Ik wil de Minister vragen om ook in Europees
verband eens te kijken naar het idee om te komen tot een soort prijsautoriteit, die zich als een onafhankelijke derde buigt over de prijsstelling van
al die dure middelen. Wij hebben het gevoel dat die toch echt wel heel
duur zijn, maar we hebben er eigenlijk geen zicht op of die prijzen reëel
zijn.
Minister Schippers: Landen zijn niet eens bereid om gezamenlijk met mij
te onderhandelen! Er zijn landen die grote industrieën hebben en zich
daar helemaal niet aan gecommitteerd voelen. Ik probeer om met landen
die wel in eenzelfde soort positie verkeren als wij, te bezien of zij bereid
zijn om de krachten te bundelen, zodat wij samen een wat sterkere vuist
kunnen maken. Maar er zijn een heleboel landen die hier minder
enthousiast over zijn, om het maar eufemistisch uit te drukken.
Bij het GVS is het heel goed als Kamerleden zeggen: wij hebben nog
bepaalde dingen en wij willen graag dat u die meeneemt. Dat betekent
wel dat het dan later komt, want we zijn daar nu druk mee bezig. Door
tragische omstandigheden is daarin vertraging opgelopen, waardoor het
iets langer geduurd heeft. Als de Kamer met meer vragen komt, gaat het
weer langer duren. Als de leden daar geen bezwaar tegen hebben, dan
zeg ik: doe een rondje en geef ons die vragen mee, dan kunnen wij daar
ons voordeel mee doen.
Mevrouw Bruins Slot vroeg naar Lanvis. Daar zit natuurlijk druk achter,
omdat het gaat om het belang van de patiënt. Wij hebben een werkgroep,
waarin dat besproken wordt. Ik weet dat dit heel moeilijke besluiten zijn,
maar ik zal mijn uiterste best doen om in mei een besluit te hebben. Ik zal
de boel goed onder druk zetten, zodat we daarover in mei helderheid
kunnen verschaffen.
Dan ga ik in op de evaluatie in brede zin van de overheveling. Die loopt en
wordt in het najaar verwacht.
Dat wij slachtoffer zijn van de prijzen van succesvolle geneesmiddelen is
gedeeltelijk wel zo, maar anderzijds ook niet. Bij de dure middelen zijn we
helaas nog niet zo succesvol. De verzekeraar moet parallelimport
vergoeden. De weg naar de Stichting Klachten en Geschillen staat altijd
open en je kunt ook je zorgverzekeraar bellen en zeggen: u zou dat
moeten vergoeden. We hebben daar dus wel met z’n allen afspraken over
gemaakt.
Het ziekenhuis onderhandelt met de zorgverzekeraar.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): De Minister zegt klip-en-klaar: het moet
gewoon gebeuren, en als het niet gebeurt, dan moet de patiënt de
juridische weg inslaan. Dat is toch echt wel heel zuur. Het gaat vaak om
geneesmiddelen die de mensen de volgende dag nodig hebben. Dan
moeten zij eerst het hele bestuursrechtelijke proces doorlopen, zes weken
wachten...
De voorzitter: Het punt is duidelijk. De Minister.
Minister Schippers: Ik wil wel dit zeggen: die geschillencommissie is er
voor klachten. Ik zou de mogelijkheid om daarheen te gaan, niet willen
diskwalificeren. Ik zal de NZa vragen om hier extra aandacht voor te
vragen aan verzekeraars. Ik wil nadrukkelijk zeggen dat wij de geschillencommissie niet voor niets hebben, als je het niet eens bent met je
verzekeraar. Ik wil haar niet diskwalificeren, maar ik vraag aan de NZa om
daar aandacht voor te vragen, al denk ik dat iedereen het zelf ook wel
weet.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Natuurlijk diskwalificeer ik niet de geschillencommissie. Ze doen vaak goed werk; kijk ook maar naar het eersteuitgiftegesprek. In sommige situaties is echter de oplossing voor bepaalde

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

38

problemen zo helder dat het zonde is als mensen het juridische traject in
worden geduwd, omdat de macht van de een nu eenmaal groter is dan de
macht van de ander. Hoor ik in de toezegging van de Minister terug dat zij
de NZa vraagt om daar de nadruk op te leggen, en dat zij de vraag of dat
voldoende gebeurt dan ook een aspect wil laten zijn waarop het toezicht
moet letten?
Minister Schippers: Ik zal de NZa vragen om hier aandacht voor te
vragen. Als een toezichthouder ergens aandacht voor vraagt, is dat al
genoeg. Overigens wil ik wel zeggen dat dit geen oplossing is. Mevrouw
Bruins Slot denkt dat het een oplossing is, maar dat is niet zo. De
oplossing is als de fabrikant genoeg pillen gaat draaien. Schaarste werkt
zo dat als de een het krijgt, de ander het dus niet krijgt. Het probleem blijft
dus bestaan, maar ik hoop dat we daar in april een oplossing voor
hebben.
Ziekenhuizen sluiten allerlei verschillende contracten. Soms is het
lumpsum, soms koop je specifieke zorg in en reken je de daadwerkelijke
hoeveelheden af. Je kunt ook een lumpsum afspreken met een budgetplafond. Dan heeft een ziekenhuis een contract gesloten met een
verzekeraar en dat betekent dat je daar daadwerkelijk de consequenties
van ondervindt, als het goed uitvalt en als het slecht uitvalt. Ik ga mij niet
in die contracten mengen. Wat ik wel zeg, is dat de patiënt hier niet de
dupe van mag zijn. Je maakt zelf je contracten, daar is iedereen zelf bij,
maar de patiënt heeft hier weinig mee te maken. Dat geldt ook voor de
vraag naar het systeem en of het add-ons zijn. Ik ga mij daar niet in
mengen. Dat zijn onderhandelingen die zij met elkaar voeren. Zo hebben
wij ons systeem ingericht.
Mevrouw Gerbrands (PVV): In aanvulling op mevrouw Dijkstra had ik in
eerste termijn iets gevraagd. Er kan ook vergoed worden op basis van
nacalculatie. Dan zit je niet in een contract, maar is de zorgverzekeraar wel
verplicht om die medicijnen te betalen. Dan moeten ze het in het jaar
daarop maar op een andere manier regelen in de onderhandelingen. Dat
is een manier om ervoor te zorgen dat de patiënt niet de dupe is.
Minister Schippers: Wij hebben een systeem waarin een verzekeraar
onderhandelt met een aanbieder. Wij hebben ons systeem. Er functioneren allerlei systemen – GVS, extramuraal, intramuraal – allemaal naast
elkaar, maar u kunt van mij niet verwachten dat ik, nu de contracten
gesloten zijn, met een omweggetje ga zeggen: dat contract moet je maar
even openbreken. Ik vind dat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid te
nemen heeft. Die verantwoordelijkheid is dat je de patiënt geeft wat hij
nodig heeft en waarvan wij met elkaar hebben afgesproken dat het in de
vergoeding zit.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Ik vraag u niet om contracten open te breken.
Ik wil alleen dat de patiënt krijgt waar hij voor verzekerd is. Dit zit namelijk
in het basispakket, maar de patiënt krijgt nu niet waar hij voor verzekerd
is. Hoe ze dat onderling oplossen, zal me werkelijk worst wezen. Dat doen
ze dan maar bij de volgende onderhandelingen. Die add-ons kunnen met
nacalculatie en de vraag is waarom dat niet kan. Laat ze daarna met elkaar
uitvechten hoe ze dat met elkaar verrekenen.
Minister Schippers: Ik ben het met mevrouw Gerbrands eens dat de
patiënt hier geen nadeel van mag ondervinden. De patiënt is verzekerd
voor de zorg waarvoor hij verzekerd is en als hij die zorg nodig heeft om
medische redenen, dan moet hij die zorg gewoon krijgen. We hebben in
ons systeem afgesproken dat verzekeraars risico lopen op dure geneesmiddelen. We hebben met elkaar de ex-postverrekening stap voor stap
helemaal afgebouwd in de somatische zorg. De verzekeraars lopen daar

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

39

dus risico op. Als dan een probleem ontstaat, kan de Kamer van mij niet
verwachten dat ik als systeembeheerder van dit systeem uitspraken ga
doen over individuele contracten. Het is niet van: dan heeft de verzekeraar
maar bij te plussen en zien ze volgend jaar maar weer wat ze doen. Nee,
de verzekeraar zal zeggen: ik heb met ziekenhuizen afspraken gemaakt
over hoe ze dat moeten doen, dus dan moeten we het maar zo doen. Met
het ene ziekenhuis heeft de verzekeraar andere afspraken dan met het
andere ziekenhuis. Als je het ex post doet, oké, dan is er een
overschrijding en gooit iedereen het over de schutting bij de buurman. De
enige die het dan betaalt, is de premiebetaler. Dat is de andere kant van
het verhaal. Als de Kamer zegt dat de verzekeraars het maar moeten
vergoeden, dan betekent dat gewoon dat de premies uiteindelijk
omhooggaan. We hebben een systeem waarin iedereen zijn eigen
verantwoordelijkheid moet nemen, zijn eigen risico’s loopt en zijn eigen
afspraken maakt.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Voorzitter.
De voorzitter: Interrupties gaan eigenlijk in tweeën.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Ja, dat weet ik, maar ik ben anders altijd heel
zuinig met interrupties en zo.
De voorzitter: Heel kort.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Ik trek nu wel de conclusie dat de Minister
zegt: de patiënt zoekt het maar uit, want ik ga daar niet over. Dat vind ik
wel heel jammer.
Minister Schippers: Daar verzet ik mij tegen, want de patiënt heeft daar
recht op en als hij het niet krijgt, moet er dus geleverd worden. Punt. Er
moet geleverd worden.
Mevrouw Gerbrands (PVV): Dat is precies het probleem, want dat
gebeurt dus niet! De heer Van Dijk zei het ook al: je wordt naar een
ziekenhuis drie steden verderop gestuurd of je krijgt het helemaal niet. Het
probleem is: het gebeurt niet. De Minister zegt hier dat zij niet verantwoordelijk is, want zo hebben we dat systeem met z’n allen uitgedacht. Prima,
maar dan concludeer ik dus dat de patiënt hier de dupe van wordt.
Minister Schippers: We hebben een toezichthouder en die houdt toezicht
op deze sector. Het is niet gebruikelijk dat ik zeg: we hebben een systeem,
we hebben een toezichthouder en daarbuitenom ga ik zelf een partij
aanwijzen die het moet doen. Nee, wij hebben een systeem, dat systeem
moet werken en als het niet werkt, dan hebben we een toezichthouder die
een ziekenhuis erop moet aanspreken als het patiënten de deur wijst. Dat
ziekenhuis moet de medisch geïndiceerde behandeling geven waar die
patiënt recht op heeft. Zo hebben we het afgesproken. Als de verzekeraar
niet wil betalen, hebben we een NZa die toezicht houdt of de verzekeraar
dat wel netjes doet.
Mevrouw Pia Dijkstra (D66): Het ingewikkelde hiervan is dat de Minister
zegt: dit is het systeem en dat moeten ziekenhuizen en verzekeraars met
elkaar uitvechten. Op zich ondersteun ik het stelsel. Daar heb ik geen
problemen mee, maar je ziet dingen in de realiteit. Ik citeer even een
oncoloog uit het AMC, die zegt: «Ik heb de afgelopen drie weken drie
collega’s uit andere ziekenhuizen teleurgesteld die mij een patiënt wilden
doorsturen, omdat ze bepaalde dure middelen niet mochten geven van
hun bestuurders. Ik heb ze gemaild dat ik de patiënten wel wil bekijken,
maar dat ik ze niet kan behandelen; we hebben daar geen geld voor». Dat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

40

betekent dus dat patiënten van het kastje naar de muur worden gestuurd.
Ongeacht of de verantwoordelijkheid daarvoor bij de bestuurders ligt of
bij de afspraken die met de zorgverzekeraars gemaakt zijn: er zal iets
moeten gebeuren. De toezichthouder is er om daar toezicht op te houden,
maar ondertussen gaat de tijd verder en die patiënten staan in de kou.
Minister Schippers: Ik zal u zeggen waar ik voor wil waken. Iedereen
maakt afspraken met elkaar. We hebben een wettelijk systeem, waarin
heel helder is wie er verantwoordelijk is en wie niet. Ik wil ervoor waken
dat de Kamer van mij verwacht wat net is voorgesteld, namelijk dat ik zeg:
ja, maar dan heeft die verzekeraar dat gewoon te betalen. Dan grijp ik
namelijk in in bestaande afspraken. Wij hebben de NZa. Die is toezichthouder op de zorgplicht. Die zorgplicht geldt voor verzekeraars, maar ook
voor ziekenhuizen. Ik zal de toezichthouder vragen om in reactie op de
signalen die er zijn – ik zie ze zelf ook in kranten en zo – eens op bezoek te
gaan en daar maar eens op in te grijpen. Waar ik niet toe bereid ben, is
om te zeggen: verzekeraar, u betaalt het maar. We maken afspraken met
elkaar. Als ik ingrijp als het moeilijk wordt en ze het via omwegen toch
krijgen, kan ik net zo goed zelf contracten gaan sluiten.
De voorzitter: Mevrouw Dijkstra, afrondend.
Mevrouw Pia Dijkstra (D66): Ik ben erg blij dat de Minister dat in elk
geval wel wil doen, want dat is eigenlijk de vraag. De vraag is niet zozeer
of het de verzekeraar is of de bestuurder. Het gaat nu niet goed en dan
moet er ergens ingegrepen worden. Ik ben blij dat de Minister in elk geval
zegt dat ze de toezichthouder daarop zal aanspreken. Overigens zou het
ook iets kunnen zijn wat de toezichthouder zelf kan constateren, naar
aanleiding van al deze berichtgeving.
Minister Schippers: Je moet altijd voorzichtig zijn met berichtgeving. We
hebben ook een brief gekregen van de Nederlandse Vereniging van
Ziekenhuizen en die zegt: wij zien die berichten in de media, maar wij
kunnen bevestigen noch ontkennen dat patiënten om financiële redenen
worden doorverwezen naar andere ziekenhuizen. Van de Patiëntenvereniging kregen we ook een brief. Daar staat in: waar die berichten op
gestoeld zijn, weten wij ook niet zeker. We moeten niet te snel conclusies
trekken, maar die signalen zijn er, dus ik zal de NZa vragen om in ieder
geval naar boven te halen wat hiervan waar is en wat niet.
Mevrouw Voortman vroeg of ik in het onderzoek naar de dienstverlening
van de apothekers, in uitvoering van de eigenrisicomotie, de uitspraak van
de geschillencommissie kan meenemen. Dat zal ik doen.
De voorzitter: Mevrouw Voortman heeft de vergadering voor een ander
algemeen overleg moeten verlaten, maar er wordt meegeluisterd bij
GroenLinks.
Minister Schippers: Ik kom op de maagzuurremmers. Er is een groep van
3% à 4% die daarvan afziet. We zien wel vaker dat er van zorg wordt
afgezien. Dit is een relatief kleine groep. De vraag is of je dat helemaal
kunt voorkomen. Dat vraag ik mij sterk af.
Mevrouw Voortman is van mening dat het niet kan dat gedurende het jaar
zaken die eerst wel vergoed werden, ineens niet meer vergoed worden.
Dat vindt zij niet kunnen, omdat mensen toch een polis hebben
afgesloten. Maar dat gebeurt natuurlijk wel. Het gebeurt het hele jaar door
en ik hoop dat het ook in de toekomst blijft gebeuren. Er worden immers
het hele jaar door voortdurend nieuwe dingen tot het pakket toegelaten.
Niet met een expliciet besluit dat het nu toegelaten wordt, maar als
gevolg van het feit dat het onderdeel is van een behandeling die volgens
de stand van de wetenschap op dat moment wordt gegeven. Als een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

41

zorgverzekeraar in een bepaalde sector gaat kijken en tot de conclusie
komt dat er een aantal dingen vergoed worden die eigenlijk helemaal niet
tot het pakket behoren, dan moet de verzekeraar juist wel maatregelen
nemen. Hij vergoedt namelijk dingen die hij niet hoort te vergoeden. Het
is heel raar als de verzekeraar daartegen niet kan optreden. Verzekeraars
kijken voortdurend of dingen in het pakket passen. Ik noem maar even
Europsyche. Daar bleken ook een heleboel dingen vergoed te worden die
helemaal niet onder het pakket vielen. Dat is een heel normale gang van
zaken en een belangrijke taak van de zorgverzekeraar. Kijken of alles wat
zij vergoeden, terecht wordt vergoed, is een taak waarvan wij zeiden dat
zij die eigenlijk veel serieuzer zouden moeten oppakken. Ik was dus niet
van plan om daar iets aan te doen. Wat ik wel al eerder heb gezegd is dat
daarover veel beter gecommuniceerd moet worden, dat je veel beter moet
kijken, dat je patiënten ook de mogelijkheid moet geven om erop te
anticiperen.
De voorzitter: Goed. Daarmee is er een einde gekomen aan de beantwoording in tweede termijn. Ik wil graag de toezeggingen met u
doornemen. Ik verzoek de leden om daar goed naar te luisteren. Uiteraard
is ook het verslag van dit algemeen overleg onderdeel van de
toezeggingen.
– De Kamer ontvangt een reactie op het rapport inzake de herberekening
van het Geneesmiddelenvergoedingssysteem. Er wordt een schriftelijke ronde gehouden. Ik stel voor om de inbrengdatum te zetten op
volgende week donderdag. Dan zal de Minister daarop reageren. Daar
zullen zeker een paar weken mee gemoeid zijn.
– De Kamer ontvangt in het najaar een nieuwe visie geneesmiddelenbeleid in Europees perspectief.
– Voor de zomer van 2015 wordt de Kamer geïnformeerd over de
uitkomsten van het onderzoek waar de motie-Voortman om vraagt,
namelijk het inventariseren van de voors en tegens van het uitsluiten
van taken van de apotheker van het eigen risico. De uitspraak van de
geschillencommissie wordt daarbij betrokken.
– Er wordt schriftelijk ingegaan op de ZEMBLA-uitzending, waarbij
tevens de reclame wordt betrokken die ingaat tegen de richtlijn van het
Nederlands Huisartsen Genootschap.
– In het najaar komt er een evaluatie van de overheveling.
Mevrouw Bruins Slot (CDA): Juist doordat u de toezeggingen opleest, zie
ik nu dat de toezegging van de Minister ontbreekt om in mei een besluit te
nemen over het wel of niet onder de uitzonderingen laten vallen van
Lanvis. Wil de Minister daarover nog een brief sturen naar de Kamer? Dan
hebben we dat ook vastgelegd als officiële toezegging.
De voorzitter: Het verzoek is om, als het besluit is genomen, de Kamer
daarover een brief te sturen. De Minister zegt toe dat zo snel mogelijk te
doen. Die brief komt er; dat is een toezegging.
De heer Van Gerven heeft behoefte aan een VAO. Wij zullen een VAO
aanmelden, met als eerste spreker de heer Van Gerven. Het is niet nodig
dat VAO nog deze week te houden. Het wordt aangemeld voor op de
plenaire agenda.
Dan zijn wij aan het einde gekomen van dit algemeen overleg. Ik dank de
Minister voor haar aanwezigheid en inbreng. Ik dank haar ambtelijke
ondersteuning zeer, evenals de Kamerleden en uiteraard ook de mensen
op de publieke tribune en de mensen die dit debat op een andere manier
hebben gevolgd.
Sluiting 17.36 uur.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

42

Volledige agenda
1. Vergoeding Hepatitis C middel Sovaldi met financieel arrangement
Kamerstuk 29 477, nr. 296 – Brief regering d.d. 15-10-2014
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
2. Visie farmacotherapeutische informatievoorziening
Kamerstuk 29 477, nr. 299 – Brief regering d.d. 29-10-2014
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
3. Aanbieding ontwerpregeling tot wijziging van de bijlage bij de
Regeling maximumprijzen geneesmiddelen
Kamerstuk 29 477, nr. 307 – Brief regering d.d. 25-11-2014
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
4. Toezending resultaten interne evaluatie Stichting Transparantieregister
Zorg, waarin financiële relaties tussen artsen en farmaceutische
bedrijven zijn opgenomen
Kamerstuk 32 620, nr. 145 – Brief regering d.d. 16-12-2014
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
5. Reactie over de uitvoering van de aangenomen motie-Leijten over
voorschrijven van Tecfidera en de (overgenomen) motie-Leijten over
opnieuw tegen een hoge prijs in de markt zetten van reeds werkzame
medicijnen/grondstoffen
Kamerstuk 29 477, nr. 309 – Brief regering d.d. 02-02-2015
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
6. Geneesmiddelenvergoedingssysteem
Kamerstuk 29 477, nr. 310 – Brief regering d.d. 10-03-2015
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
7. Reactie op het verzoek van het lid Leijten, gedaan tijdens de Regeling
van Werkzaamheden van 10 maart 2015, over het bericht dat vele
geneesmiddelen niet meer vergoed worden
Kamerstuk 29 477, nr. 311 – Brief regering d.d. 12-03-2015
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
8. Reactie op de nader gewijzigde motie van de leden Kuzu en Voortman
(29 477, nr. 283)
Kamerstuk 29 477, nr. 312 – Brief regering d.d. 19-03-2015
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
9. Opvatting over de lange tijdspanne en kosten voor ontwikkeling van
vaccins, de octrooiering en de gevolgen daarvan voor het wel of niet
op de markt brengen
Kamerstuk 29 477, nr. 313 – Brief regering d.d. 20-03-2015
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
10. Integrale aanpak chronische hepatitis
Kamerstuk 29 477, nr. 316 – Brief regering d.d. 20-03-2015
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
11. Veegbrief diverse toezeggingen geneesmiddelen
Kamerstuk 29 477, nr. 315 – Brief regering d.d. 20-03-2015
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

43

12. Reactie op motie van het lid Leijten over een meldpunt vervalste
geneesmiddelen (Kamerstuk 29 477, nr. 302 )
Kamerstuk 29 477, nr. 314 – Brief regering d.d. 20-03-2015
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers
13. Uitstel reactie inzake het verzoek om een reactie op uitzending Zembla
van 18 maart 2015 inzake geneesmiddelen
Kamerstuk 29 477, nr. 317 – Brief regering d.d. 23-03-2015
Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, E.I. Schippers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 29 477, nr. 326

44