Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 988

Wijziging van enkele wetten van het Ministerie
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
(Verzamelwet SZW 2015)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING1

Het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State wordt niet openbaar gemaakt,
omdat het zonder meer instemmend
luidt/uitsluitend opmerkingen van redactionele
aard bevat (artikel 26, vijfde lid, van de Wet op
de Raad van State)

I. ALGEMEEN
§ 1. Inleiding
Dit wetsvoorstel wijzigt een aantal wetten op het terrein van het Ministerie
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW). De wijzigingen betreffen
met name het gebied van de socialezekerheidswetgeving. Tevens zijn
enkele wijzigingen van hoofdzakelijk technische aard op de terreinen van
arbeidsverhoudingen, arbeidsomstandigheden en kinderopvang
opgenomen. Het wetsvoorstel behelst onder andere wijzigingen die
voortvloeien uit door het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
(UWV) en de Sociale verzekeringsbank (SVB) aangedragen knelpunten in
de uitvoering. Hiernaast zijn wijzigingen opgenomen die voortvloeien uit
de Wet werk en zekerheid en de wetsvoorstellen Invoeringswet Participatiewet (Kamerstukken I 2013/14, 33 161, A) en Wet maatregelen Wet werk
en bijstand en enkele andere wetten (Kamerstukken I 2013/14, 33 801, A).
Het gaat hierbij om tekstuele aanpassingen, technische verbeteringen en
verheldering van bepaalde punten. Tot slot dienen enkele voorstellen ter
verduidelijking en nadere invulling van eerder gemaakte beleidskeuzes en
het herstellen van omissies.
Met de voorgestelde wijzigingen worden geen substantiële beleidswijzigingen beoogd. Het wetsvoorstel behelst derhalve enkel zogenoemd
«klein beleid». Hiermee voldoet het wetsvoorstel aan de drie criteria die
de regering in de brief van 20 juli 2011 heeft gesteld aan verzamelwetgeving, namelijk onderlinge samenhang, geen omvangrijke en complexe
onderdelen en geen politiek omstreden inhoud (Kamerstukken I 2010/11,
32 500 VI, M). Het wetsvoorstel heeft in beperkte mate financiële gevolgen
voor de Rijksbegroting, aangezien slechts een onderwerp, namelijk
uniformering van wachttijden verhoging WAO-uitkering, financiële
consequenties heeft. De financiële consequenties van dit onderwerp
worden beschreven in de artikelsgewijze toelichting. De kleine beleidsmatige wijzigingen worden hieronder kort per onderwerp toegelicht. In
1

kst-33988-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Afdeling advisering van de Raad van State is ter inzage gelegd bij het
Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

1

het artikelsgewijze deel van de memorie van toelichting wordt nader
ingegaan op de verschillende wijzigingsvoorstellen.
Herleven werknemerschap
In de Werkloosheidswet (WW) zijn bepalingen opgenomen over het
behouden, herkrijgen en hergeven van de hoedanigheid van werknemer.
Dit is van belang voor het recht op en de hoogte van de WW-uitkering. Het
gaat om de situatie waarin een WW-gerechtigde werkzaamheden gaat
verrichten als niet-werknemer. In een uitspraak van de Centrale Raad van
Beroep (CRvB) van 8 augustus 2012 (ECLI:NL:CRVB:2012:BX4015) wordt
het bestaande uitvoeringsbeleid doorkruist. De CRvB stelt dat het
gedeeltelijk hergeven van het werknemerschap niet mogelijk is. Het
hergeven van werknemerschap is alleen mogelijk indien iemand geheel
en definitief stopt met de werkzaamheden buiten dienstbetrekking. Het
verrichten van overige niet verzekeringsplichtige arbeid (wat ook kan gaan
om zeer kleine, tijdelijke opdrachten) wordt hierdoor ontmoedigd. Om dit
te voorkomen, wordt voorgesteld de regelgeving aan te passen.
Een betrouwbare inschatting van de financiële effecten is niet mogelijk
vanwege afwezigheid van afdoende gedetailleerde informatie. In de
begroting wordt geen effect op de uitkeringslasten opgenomen. Hiermee
wordt ervan uitgegaan dat het totaal aan opwaartse en neerwaartse
effecten zich uitmiddelt. Het financiële risico is daarbij beperkt, voornamelijk gegeven de beperkte doelgroep (circa 12 duizend personen per jaar
die potentieel extra beroep op WW doen). Zie artikel XI, onderdelen B en
C, onder 2.
Verplicht herzien van de uitkering bij fraude in IOAW en IOAZ
Met de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving is
in de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers (IOAW) en de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ) bepaald dat
het college verplicht is een ontvangen uitkering terug te vorderen indien
de belanghebbende daarmee heeft gefraudeerd. Er is niet expliciet
geregeld dat de door fraude ten onrechte verstrekte uitkering ook moet
worden herzien of ingetrokken, zoals dat wel is gedaan in de Wet werk en
bijstand (WWB). Om hier geen misverstand over te laten bestaan, wordt
voorgesteld om deze verplichting ook op te nemen in de IOAW en de
IOAZ. Zie de artikelen XVIII, onderdeel B, en XIX, onderdeel B.
Uniformering wachttijden verhoging WAO-uitkering
Deze wijziging wordt voorgesteld om de wachttijden te uniformeren voor
de verhoging van de WAO-uitkering bij toegenomen arbeidsongeschiktheid en samenloop van WAO-uitkering met ziekengeld ingevolge de
Ziektewet (ZW) of recht op loondoorbetaling bij ziekte. De verkorte
wachttijd van vier weken die voor deze groepen geldt, wordt verlengd
naar 104 weken. Deze aanpassing betekent een belangrijke vereenvoudiging van de uitvoering door het UWV. De verkorte wachttijd blijft
bestaan voor WAO-ers die daarnaast geen recht hebben op een
ZW-uitkering of loondoorbetaling bij ziekte. Zie de artikelen XXIV,
onderdelen A, B, C, D, E en G, XXIX, XXXVI, onderdeel E.
Aanpassen aan elektronische dienstverlening
Met de wijzigingen van de Wet op de loonvorming, de Wet op het
algemeen verbindend en onverbindend verklaren van bepalingen van
collectieve arbeidsovereenkomsten, de Wet verplichte deelneming in een
bedrijfstakpensioenfonds 2000 en de Wet verplichte beroepspensioenre-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

2

geling, wordt de formeel wettelijk vereiste basis gecreëerd om het
bestuurlijk verkeer rond verplichte cao-aanmeldingen, verzoeken om
algemeen verbindend verklaring van cao-bepalingen en verplichtstellingsaanvragen van bedrijfstakpensioenfondsen en beroepspensioenregelingen, alsmede aanvragen om individuele ontheffingen daarvan, volledig
langs elektronische weg te laten plaatsvinden.
De Wet SUWI wordt zodanig aangepast dat ook voor andere wetten dan
de WW digitale dienstverlening kan worden ingevoerd. Met de
aanpassing wordt een juridische grondslag gegeven voor verplicht
elektronisch verkeer tussen het UWV en de klant en vice versa en de wijze
waarop het elektronische berichtenverkeer plaatsvindt. Voor de burgers
bekent dit een efficiencyslag. Ze hoeven niet meer naar een vestiging,
maar kunnen thuis hun zaken regelen. Op het uitgangspunt van volledig
elektronisch verkeer kunnen onder omstandigheden uitzonderingen
worden gemaakt.
Volledig elektronisch verkeer verhoogt de bestuurlijke efficiency, en valt
binnen het Rijksbrede streven om bestuurlijk verkeer zoveel als mogelijk
langs elektronische weg te laten verlopen. Zie de artikelen XXVI, onderdelen B en C, XXVIII, XXX, onderdeel B, XXXI en XXXII.
Opnemen van hoofdelijke aansprakelijkheid in de Participatiewet voor de
bestuurlijke boete
In de WWB bestaat al een bepaling dat wanneer bijstand ten onrechte aan
een gezin is verleend, deze kan worden teruggevorderd van alle gezinsleden en dat deze gezinsleden daarvoor hoofdelijk aansprakelijk zijn. Op
verzoek van de gemeenten wordt voorgesteld in de Participatiewet de
hoofdelijke aansprakelijkheid ook uit te breiden tot de betaling van de
bestuurlijke boete in geval van gezinsbijstand. Zie artikel IX, onderdelen G
en K.
Dwangbevel bij verhaal eigenrisicodrager
Bij eigenrisicodragerschap in de ZW en de Wet werk en inkomen naar
arbeidsvermogen (Wet WIA) kan het UWV de ZW-uitkering en de
werkhervattingsuitkering gedeeltelijk arbeidsgeschikten (WGA-uitkering)
namens de eigenrisicodrager uitbetalen aan de uitkeringsgerechtigde. De
kosten hiervan worden verhaald op de eigenrisicodrager. Indien de
eigenrisicodrager het bedrag niet betaalt aan het UWV, moet het UWV een
procedure starten bij de rechter voor het verkrijgen van een executoriale
titel tegen de eigenrisicodrager, dan wel, indien een garantie is gesteld,
een beroep doen op de garantie bij de bank of verzekeraar die de garantie
heeft gesteld. Een procedure brengt hoge invorderingskosten met zich
mee. Voorgesteld wordt om het UWV de bevoegdheid te geven tot het
uitvaardigen van een dwangbevel ter executie van een verhaal op een
eigenrisicodrager, zoals dit reeds mogelijk is in de WW. Zie de
artikelen XXXIII, onderdelen A en D, en XXXVI, onderdeel D.
Aanpassing Wet Ziekteverzekering BES
Tot 1 januari 2014 werd gekeken of iemand zich al eerder wegens dezelfde
ziekteoorzaak had ziek gemeld. Was dat het geval en was sindsdien twee
jaar verstreken, dan werd de uitkeringsaanvraag voor het ziekengeld
afgewezen of het ziekengeld beëindigd. De lengte van de ziekteperiode
– en dus eventueel weer arbeidsgeschikt zijn in de tussenliggende
periode – was hierbij niet relevant. Dit kon leiden tot ongewenste
uitkomsten. Met de voorgestelde wijziging wordt verduidelijkt dat het
uitkeringsrecht pas wordt beëindigd, indien er sprake is van arbeidsongeschiktheid wegens ziekte die twee jaar onafgebroken duurt. Indien de
werknemer op enig moment binnen de tweejaarsperiode weer is hersteld,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

3

geldt de lopende ziekteperiode als beëindigd. In geval van een nieuwe
melding begint de tweejaarsperiode weer opnieuw te lopen, ook als het
dezelfde ziekte(oorzaak) betreft, tenzij deze nieuwe ziekmelding plaatsvindt binnen vier weken na het einde van de eerdere ziekteperiode. In dat
geval worden deze ziekteperioden samengeteld voor de berekening van
de tweejaarsperiode. Zie artikel XXXV.
Aanpassing Wet kinderopvang en kwaliteitseisen peuterspeelzalen
Er is in de praktijk behoefte aan de mogelijkheid dat meerdere voorzieningen voor gastouderopvang gevestigd kunnen zijn op het woonadres
van een gastouder. Met de voorgestelde wijziging wordt hierin voorzien.
Zie artikel XX, onderdeel A.
Verder wordt met ingang van 1 januari 2014 geen gebruik meer gemaakt
van de mogelijkheid om categorieën van buitenlandse kinderopvanginstellingen aan te wijzen voor gelijkstelling. Daarom kan die mogelijkheid
in de wet vervallen. Zie artikel XX, onderdeel E.
Wet op de loonvorming
De uitzondering in de Wet op de loonvorming betreffende de toepasselijkheid van genoemde wet op personen, aan een onderwijsinrichting
werkzaam, wier arbeid bestaat in het geven van onderwijs, wordt
ongedaan gemaakt, omdat deze niet meer actueel is. Dit is aangekondigd
in de beantwoording van Kamervragen over de rechtsgeldigheid van
onderwijscao’s (Aanhangsel bij de Handelingen, vergaderjaar 2013/14,
nr. 1205). Zie artikel XXVI, onderdeel A.
Deskundigenoordeel bij ontslag niet nakomen re-integratieverplichtingen
Artikel 671b van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (7:671b van het BW)
bepaalt in het vijfde lid, onderdeel b, dat de kantonrechter het verzoek om
ontbinding van de arbeidsovereenkomst wegens het zonder deugdelijke
grond niet nakomen van de re-integratieverplichtingen uit artikel 7:660a
van het BW afwijst als de werkgever niet beschikt over een deskundigenoordeel als bedoeld in artikel 7:629a van het BW. Het kan voorkomen dat
een werknemer geen medewerking verleent aan het opstellen van
bedoeld deskundigenoordeel. Het vereiste van het moeten overleggen
van een deskundigenoordeel door de werkgever pakt in dat geval
onredelijk uit voor de werkgever. Daarom wordt voorgesteld dat dit
vereiste niet geldt als het verstrekken van het deskundigenoordeel door
werkgever in redelijkheid niet van hem kan worden gevergd. Zie artikel VI,
onderdeel H, onder 2.
Procesrechtelijke aspecten Wet werk en zekerheid
Met de Wet werk en zekerheid (Wwz) is in artikel 7:686a van het BW aan
aantal procesregels opgenomen. De daarin opgenomen mogelijkheid tot
het bij verzoekschrift indienen van samenhangende vorderingen moet
uiteraard niet afdoen aan de gelegenheid van partijen verweer te voeren
en de gelegenheid om tijdens een mondelinge behandeling op elkaars
standpunten te kunnen reageren. Artikel 282 van het Wetboek van
Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) bepaalt ten aanzien van verzoekschriftprocedures dat tot de aanvang van de behandeling ter terechtzitting een
verweerschrift kan worden ingediend. Aangezien dit de wederpartij
– zeker wanneer het meerdere verzoeken en samenhangende vorderingen
betreft – in een nadelige positie kan brengen, wordt voorgesteld om voor
de indiening van een verweerschrift een uiterlijke termijn te stellen van
tien dagen voor aanvang van de behandeling.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

4

Bij het tegelijk aanbrengen van een met een ontbindingsverzoek samenhangende vordering, moet de rechter de mogelijkheid hebben om beide
zaken apart te behandelen. Dit, om een te grote vertraging van de
ontbindingsprocedure te voorkomen. De rechter zal dan ook de
bevoegdheid worden gegeven te oordelen dat de vorderingen apart
worden behandeld als een doelmatige behandeling van het ontbindingsverzoek dat vergt. Het is in het belang van beide partijen om een te lange
onzekerheid over het al dan niet voortbestaan van de arbeidsovereenkomst te voorkomen.
Bij ontslag wegens bedrijfseconomische redenen of na langdurige
arbeidsongeschiktheid, zal de werkgever het UWV om toestemming
moeten vragen voor opzegging van de arbeidsovereenkomst. In het geval
het UWV deze toestemming weigert, heeft de werkgever de mogelijkheid
de rechter te verzoeken de arbeidsovereenkomst alsnog te ontbinden
(artikel 7:671b, eerste lid, onderdeel b, van het BW). Om te voorkomen dat
een werknemer langere tijd in onzekerheid blijft over het al dan niet
eindigen van de arbeidsovereenkomst door ontbinding, is het wenselijk
om een vervaltermijn op te nemen. De werkgever zal binnen twee
maanden na de dag waarop de toestemming is geweigerd een verzoek
om ontbinding moeten indienen. Als deze twee maanden zijn verstreken,
kan de werkgever geen ontbindingsverzoek meer indienen volgend op de
door UWV geweigerde toestemming. Hiermee wordt aangesloten bij de
termijn die de werknemer heeft om een verzoekschrift in te dienen bij de
rechter als hij het niet eens is met de opzegging van de arbeidsovereenkomst. Zie artikel VI, onderdeel S.
Overgangsrecht calamiteitenregeling
Artikel 7:628 van het BW zoals dit gold voor inwerkingtreding van de Wwz
bood partijen de verdergaande ongelimiteerde mogelijkheid om bij
schriftelijke overeenkomst (of regeling door of namens een daartoe
bevoegd bestuursorgaan) af te wijken van de loondoorbetalingsplicht.
Voor gevallen waarin hiervan ten tijde van de inwerkingtreding van dit
artikel van de Wwz gebruik is gemaakt, regelt de Wwz middels overgangsrecht dat van deze afwijkingsmogelijkheid gebruik gemaakt kan blijven
worden totdat de cao expireert, doch tot uiterlijk 18 maanden na inwerkingtreding van het nieuwe artikel 7:628 zoals dat met de Wwz is
gewijzigd. Aangezien de inwerkingtreding van het met de Wwz gewijzigde
artikel 7:628 is voorzien per 1 juli 2014, betekent dit dat het overgangsregime eindigt per 1 januari 2016.
Onder het recht zoals dat gold voor inwerkingtreding van de Wwz, kon de
ongelimiteerde afwijking van de loondoorbetalingsplicht bij cao of
regeling door of namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan ook
worden aangewend wanneer sprake was van buitengewone natuurlijke
omstandigheden als bedoeld in artikel 18 van de WW.
Beoogd is om per 1 april 2016 de Calamiteitenregeling in werking te laten
treden. In deze regeling zal worden bepaald wanneer de verplichting het
loon te betalen komt te vervallen als de arbeid geheel of gedeeltelijk niet
kan worden verricht als gevolg van bij die ministeriële regeling te
benoemen buitengewone omstandigheden. Gelet op de beoogde
inwerkingtredingsdatum van 1 april 2016 wordt het al opgenomen
overgangsrecht aangevuld in die zin dat totdat de nieuwe Calamiteitenregeling in werking treedt, de huidige afwijkingsmogelijkheid van de
loondoorbetalingsverplichting blijft bestaan, zij het enkel voor die
gevallen waarin van deze afwijkingsmogelijkheid gebruik wordt gemaakt
vanwege buitengewone natuurlijke omstandigheden als bedoeld in
artikel 18 van de WW. Dit schept de mogelijkheid om ook na de datum van
inwerkingtreding van het door de Wwz gewijzigde artikel 7:628 (beoogde
datum is 1 juli 2014) om voornoemde reden en tot de datum van
inwerkingtreding van de Calamiteitenregeling bij cao of regeling door of

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

5

namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan af te wijken van de
loondoorbetalingsplicht. Zie artikel XXXIV, onderdeel B.
Categorieën personen WMCO
Artikel 1 van de Wet melding collectief ontslag (WMCO) bepaalt dat
werkgever en werknemer worden aangemerkt als partijen bij een
arbeidsovereenkomst als bedoeld in artikel 7:610 van het BW. Een strikte
definitie van het begrip «werknemer» kan er echter toe leiden dat de
verplichting tot het melden van een collectief ontslag eenvoudig kan
worden omzeild. Om schijnconstructies niet in de hand te werken, is het
wenselijk een delegatiegrondslag op te nemen in de wet, zodat bij
ministeriële regeling bepaalde categorieën werkenden aan kunnen
worden gewezen die tevens onder het werknemersbegrip van de WMCO
vallen. Dit creëert de mogelijkheid om deze werkenden mee te laten tellen
bij het bepalen van het aantal van twintig dat relevant is voor de vraag of
een melding collectief ontslag als bedoeld in artikel 3, eerste lid, van de
WMCO moet worden gedaan. Zie artikel XXI, onderdeel A.
§ 2. Uitvoering
Dit wetsvoorstel is door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan de toetsende instanties voorgelegd. Door het UWV, de SVB,
de Belastingdienst en de Inspectie SZW zijn toetsen uitgebracht2. Tevens
is advies gevraagd aan de gemeenten via het Uitvoeringspanel
gemeenten en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG).
Over de wijzigingen in de Wet kinderopvang en kwaliteitseisen peuterspeelzalen (Wko) heeft overleg plaats gevonden met de VNG, GGD
Nederland en Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO).
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
Het UWV acht de voorgestelde wetswijzigingen goed uitvoerbaar en
handhaafbaar. Door de uniformering wachttijden verhoging WAO
verbetert voor het overgrote deel van de gevallen de handhaafbaarheid.
De controle gaat onderdeel uitmaken van het reguliere uitkeringsproces
en vraagt niet langer handhavinginspanningen achteraf. Dit onderdeel
levert een besparing op de uitvoeringskosten op van jaarlijks € 2 miljoen.
De andere onderdelen van het wetsvoorstel hebben nauwelijks gevolgen
voor de uitvoeringskosten. Het UWV schat de incidentele kosten op
ongeveer € 890.000, waarvan € 800.000 samenhangt met de noodzakelijke aanpassingen in het uitkeringssysteem door het invoeren van de
uniformering wachttijden verhoging WAO. Het effect op de structurele
kosten is verwaarloosbaar. Het UWV acht de algemene beoogde ingangsdatum van 1 januari 2015 haalbaar.
Sociale verzekeringsbank
De SVB acht de voorgestelde wijzigingen goed uitvoerbaar en
handhaafbaar. Invoering van de wetswijziging met ingang van de
algemene beoogde datum van 1 januari 2015 is haalbaar. De eenmalige
en structurele effecten op de uitvoeringskosten zijn verwaarloosbaar. De
SVB heeft in de uitvoeringstoets verzocht om een onderdeel toe te voegen
aan het wetsvoorstel. Dit is niet nodig gebleken, omdat de desbetreffende
wijziging reeds onderdeel uit maakt van een ander wetsvoorstel.

2

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

6

Inspectie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
De Inspectie had een aantal opmerkingen over de toezichtbaarheid van
één onderdeel van het wetsvoorstel, namelijk de uniformering wachttijden
verhoging WAO-uitkering. Naar aanleiding van deze opmerkingen is de
toelichting verduidelijkt. Daarnaast plaatste de Inspectie een aantal
technische opmerkingen bij de andere onderdelen van het wetsvoorstel.
Deze opmerkingen zijn verwerkt.
Uitvoeringspanel en Vereniging van Nederlandse Gemeenten
Het wetsvoorstel gaf het Uitvoeringspanel en de VNG geen aanleiding tot
opmerkingen over de uitvoerbaarheid.
De Belastingdienst
De Belastingdienst acht het wetsvoorstel uitvoerbaar per 1 januari 2015.
De gevolgen voor de Belastingdienst liggen vooral op communicatief
gebied. Processen hoeven niet of nauwelijks te worden aangepast. De
Belastingdienst plaatste wel een aantal opmerkingen bij de veranderingen
in de Wet financiering sociale verzekeringen. Deze opmerkingen zijn
verwerkt.
§ 3. Administratieve lasten
Slechts een beperkt aantal wijzigingen heeft gevolgen voor de administratieve lasten van burgers en/of bedrijven. Deze administratieve lastenverhoging of -vermindering is bij elk voorstel beperkt.
De wijziging van artikel 32e van de Wet SUWI voorziet erin dat een
wettelijke basis wordt gecreëerd om de digitale dienstverlening van het
UWV volledig langs elektronische weg te laten plaatsvinden, ook voor
werkzoekenden die een andere dan een WW-uitkering ontvangen. Voor
WW-gerechtigden geldt deze verplichting al. Als gebruik gemaakt wordt
van digitale dienstverlening, zal het grootste deel van de werkzoekenden
geen werkplein meer bezoeken, hetgeen in reistijd en reiskosten scheelt.
Een klein deel zal nog steeds een bezoek blijft brengen aan een werkplein,
dat vanaf 2015 meestal verder weg ligt. Inschatting is dat voor deze groep
de toegenomen reistijd dan ongeveer 30 minuten zal bedragen. Op basis
van de aanpassing van het artikel kan het UWV in beleidsregels aangeven
voor welke groepen de digitale dienstverlening van toepassing wordt. Op
dit moment is derhalve de omvang van beide groepen nog niet bekend. Te
zijner tijd zal bezien worden of het gevolgen heeft voor de administratieve
lasten en zo ja, dan wordt dat berekend. De verwachting is overigens wel
dat door deze verdergaande digitalisering de administratieve lasten
afnemen.
Het is al sinds 1 september 2004 mogelijk om aanmelding van collectieve
arbeidsovereenkomsten en het verzoeken om algemeen verbindend
verklaring van cao’s in te dienen, te wijzigen of op te zeggen via de
elektronische weg. Inmiddels bedraagt het aandeel elektronisch
ingediende cao-aanmeldingen circa 95%. Het aandeel elektronisch
ingediende avv-verzoeken ligt rond de 90–95%. Voorgesteld wordt dat er
formeel een wettelijke basis wordt gecreëerd, die het mogelijk maakt om
op lager niveau elektronisch verkeer verplicht voor te schrijven. Met het
creëren van een mogelijkheid worden geen administratieve lasten
verlicht. Dat is eerst aan de orde bij het verplicht voorschrijven in die
lagere regelgeving. Het verplicht voorschrijven in de lagere regelgeving
zou dus ten hoogste nog gaan om een procent van 6 á 7 van de betrokkenen die nog geen gebruik maken van de elektronische weg. Dat zou dan
leiden tot een administratieve lastenverlichting van circa € 2.550.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

7

Het afschaffen van artikel 1.48c van de Wko betreft een technische
wijziging. Er wordt een artikel geschrapt waar sinds de wijziging van de
Regeling Wet kinderopvang en kwaliteitseisen peuterspeelzalen (hierna:
Regeling Wko) die 1 januari 2014 is ingegaan, geen gebruik meer van
werd gemaakt. De daadwerkelijke gelijkstelling van categorieën van
voorzieningen was namelijk geregeld in de Regeling Wko. De regeldruk
die deze wijziging meebracht is verwaarloosbaar. Dit is al toegelicht bij die
wijziging (zie Stcrt. 2013, 35199).
Het voorstel dat het mogelijk maakt om meerdere voorzieningen voor
gastouderopvang op het woonadres van de gastouder te vestigen, levert
een vermindering van de inhoudelijke nalevingskosten op. Om als
gastouder op een bepaalde locatie kinderen te mogen opvangen, dient hij
of zij samen met die locatie geregistreerd te staan in het Landelijk Register
Kinderopvang en Peuterspeelzalen (LRKP), als «voorziening voor
gastouderopvang». Nu het mogelijk wordt gemaakt om meerdere locaties
te registreren hoeft bijvoorbeeld een van de partners niet uit te wijken
naar een ander adres. Dit levert een vermindering van de inhoudelijke
nalevingskosten op. De regeldrukvermindering die deze wijziging
meebrengt is beperkt omdat het weinig gevallen betreft.
Sommige voorstellen in deze wet lijken gevolgen te hebben voor de
administratieve lasten van werkgevers. Hieronder wordt toegelicht
waarom dit niet het geval is.
Het voornemen om het UWV een dwangbevel te laten afgeven ter
invordering van een vordering op de eigenrisicodrager wegens betaling
van een uitkering bespaart uitvoeringkosten bij het UWV ter zake van
procedures tegen de eigenrisicodrager en proceshandelingen bij de
eigenrisicodrager. Dit heeft geen overwegende invloed op administratieve
lasten van werkgevers. De proceskosten die een werkgever moet maken
in een procedure, waarin het UWV zich met tussenkomst van de rechter
een executoriale titel verschaft, kunnen immers worden weggestreept
tegen de proceskosten van een verzetsprocedure tegen een dwangbevel.
Er zijn geen extra administratieve lasten verbonden aan het voorstel voor
werkgevers tot het verplicht bewaren van de doelgroepverklaring.
Werkgevers dienen nu al in hun administratie een document te bewaren
dat vastlegt dat de betrokkene voorafgaand aan de dienstbetrekking een
uitkering had, waar de Belastingdienst naar kan vragen bij controle van de
loonaangifte. Het voorstel is dat de doelgroepverklaring een vereiste
wordt in plaats van een onbenoemd bewijsmiddel dat aan de
voorwaarden voor premiekorting is voldaan. Hierdoor kunnen werkgevers
niet meer op een andere manier aannemelijk maken dat hun werknemer
voorafgaand aan de dienstbetrekking een uitkeringsgerechtigde is. Voor
werkgevers die eerst geen doelgroepverklaring hadden, was het niet
opvragen en/of bewaren van de verklaring een besparing op de administratieve lasten, maar voor degenen onder hen die vervolgens op een
andere manier tegenover de Belastingdienst moesten bewijzen dat de
werknemer tot de doelgroep behoorde, leverde die andere bewijsmethode
extra administratieve lasten op. Per saldo leidt het voorstel dus niet tot
een toe- of afname van de administratieve lasten. Hierbij wordt opgemerkt
dat er overgangsrecht is getroffen; de wijzigingen zijn niet van toepassing
voor een werknemer voor wie de premiekorting voor de dag van
inwerkingtreding van dit wetsvoorstel door de werkgever werd toegepast.
II. ARTIKELSGEWIJS
ARTIKEL I. ALGEMENE KINDERBIJSLAGWET
In de Algemene Kinderbijslagwet (AKW) en diverse andere wetten
(Algemene nabestaandenwet (Anw), Algemene Ouderdomswet (AOW),
Toeslagenwet (TW), WW, Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

8

jonggehandicapten (Wajong), Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigen (WAZ), Wet mogelijkheid koopkrachttegemoetkoming
oudere belastingplichtigen, Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
(WAO), Wet WIA en ZW is een bepaling opgenomen, op grond waarvan
het UWV of de SVB op verzoek kan besluiten gedeeltelijk van terugvordering of gedeeltelijk van verdere terugvordering af te zien bij
medewerking aan een schuldregeling. Eén van de voorwaarden hiervoor
is dat de vordering wegens onverschuldigd betaalde uitkering ten minste
zal worden voldaan naar evenredigheid met de vorderingen van de
schuldeisers van gelijke rang. Een andere voorwaarde is dat de uitdeling
in het kader van de schuldregeling plaatsvindt overeenkomstig artikel 349
van de Faillissementswet (FW). Met de verwijzing in artikel 24c, eerste lid,
van de AKW naar artikel 349 van de FW is tevens geborgd dat aan de eerst
genoemde voorwaarde wordt voldaan, aangezien artikel 349, tweede lid,
van de FW bepaalt dat uitdeling geschiedt naar evenredigheid van ieders
vordering, met dien verstande dat, zolang de vorderingen waaraan
voorrang is verbonden niet volledig zijn voldaan, daarop een twee keer zo
groot percentage wordt betaald als op de concurrente vorderingen.
Aangezien met de verwijzing naar dit artikel van de FW telkens in
voornoemde wetten de afzonderlijke voorwaarde niet nodig is, wordt
voorgesteld de desbetreffende bepalingen te laten vervallen.
ARTIKEL II. ALGEMENE NABESTAANDENWET
Onderdeel A (artikel 14)
In artikel 14, eerste lid, onderdeel c, van de Anw is bepaald dat de
nabestaande die geboren is vóór 1 januari 1950 recht op nabestaandenuitkering heeft. Omdat in artikel 16, eerste lid, onderdeel c, van de Anw is
bepaald dat het recht op nabestaandenuitkering eindigt indien de
nabestaande de pensioengerechtigde leeftijd, bedoeld in artikel 7a, eerste
lid, van de AOW, bereikt en in genoemd artikel 7a, eerste lid, is bepaald
dat de pensioengerechtigde leeftijd in 2015 65 jaar en drie maanden is,
eindigt voor de groep nabestaanden die geboren zijn vóór 1950 het recht
op nabestaandenuitkering met ingang van 31 maart 2015. Immers voor de
nabestaande die als laatste recht op nabestaandenuitkering heeft, te
weten de nabestaande die is geboren op 31 december 1949, die op
31 maart 2015 de leeftijd van 65 jaar en drie maanden bereikt, eindigt het
recht op nabestaandenuitkering, gelet op artikel 16, tweede lid, van de
Anw met ingang van 31 maart 2015. Omdat artikel 14, eerste lid,
onderdeel c, van de Anw op die datum is uitgewerkt, kan dat onderdeel
met ingang van 1 april 2015 vervallen. Onder 1 is voorts een redactionele
wijziging opgenomen.
Onderdeel B (artikel 16)
Zoals in de toelichting bij de voorgestelde wijziging van artikel 14 van de
Anw is uiteengezet, stroomt de nabestaande die geboren is voor 1 januari
1950 uiterlijk per 31 maart 2015 uit de Anw. De voorwaarde om voor
1 januari 1950 geboren te zijn in artikel 16, eerste lid, onderdeel a, kan
derhalve vervallen. Deze wijziging treedt in werking met ingang van
1 april 2015.
Onderdeel C (artikel 17)
In artikel 17, zesde lid, van de Anw, zoals dat komt te luiden na inwerkingtreding van de Wet maatregelen Wet werk en bijstand en enkele andere
wetten, wordt een onjuiste verwijzing gecorrigeerd. Tevens wordt de
uitzondering voor studenten in het kader van de kostendelersnorm
(artikel 17, zesde lid, onderdeel d, zoals dat komt te luiden na inwerking-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

9

treding van de Wet maatregelen Wet werk en bijstand en enkele andere
wetten) technisch aangepast: de nieuwe formulering brengt duidelijker tot
uitdrukking dat het gaat om het volgen van die soorten van onderwijs
waarvoor recht op studiefinanciering respectievelijk een tegemoetkoming
kan bestaan, en dat bij personen die een opleiding volgen waarbij
aanspraak op studiefinanciering kan bestaan, met het oog op die
aanspraak alleen hun leeftijd in aanmerking wordt genomen.
Tevens is van de gelegenheid gebruik gemaakt om een onjuiste verwijzing
in de aanhef van het zesde lid te corrigeren. Dit onderdeel hangt samen
met artikel V, onderdeel A, van het wetsvoorstel Wet maatregelen Wet
werk en bijstand en enkele andere wetten. De beoogde datum van
inwerkingtreding is 1 juli 2015.
Onderdeel D (artikel 55a)
Zie de toelichting bij artikel I (artikel 24c van de AKW).
ARTIKEL III. ALGEMENE OUDERDOMSWET
Onderdeel A (artikel 9)
De uitzondering voor studenten in het kader van de kostendelersnorm
(artikel 9, negende lid, onderdeel d, van de AOW, zoals dat komt te luiden
na inwerkingtreding van de Wet maatregelen Wet werk en bijstand en
enkele anderen wetten), is technisch aangepast: de nieuwe formulering
brengt duidelijker tot uitdrukking dat het gaat om het volgen van die
soorten van onderwijs waarvoor recht op studiefinanciering respectievelijk een tegemoetkoming kan bestaan, en dat bij personen die een
opleiding volgen waarbij aanspraak op studiefinanciering kan bestaan,
met het oog op die aanspraak alleen hun leeftijd in aanmerking wordt
genomen.
Deze wijziging hangt samen met artikel VI, onderdeel A, van het
wetsvoorstel Wet maatregelen Wet werk en bijstand en enkele andere
wetten. Indien dit artikelonderdeel in werking treedt, zal ook dit onderdeel
in werking treden.
Onderdeel B (artikel 25)
Zie de toelichting bij artikel I (artikel 24c van de AKW).
ARTIKEL IV. ALGEMENE WET BESTUURSRECHT
In dit artikel wordt voorgesteld de alfabetische rangschikking te herstellen
die door artikel XLI van de Invoeringswet Participatiewet, indien deze in
werking treedt, abusievelijk wordt doorbroken.
ARTIKEL V. ARBEIDSOMSTANDIGHEDENWET
Richtlijn nr. 96/82/EG, ook bekend staand als Seveso II-richtlijn, wordt met
ingang van 1 juni 2015 ingetrokken en vervangen door Richtlijn
2012/18/EU, aangeduid als Seveso III-richtlijn. Deze Europese regelgeving
is uitgewerkt in de artikelen 6 en 7 van de Arbeidsomstandighedenwet en
het daarop gebaseerde Besluit risico’s zware ongevallen 1999. In verband
hiermee dient de verwijzing in artikel 7, derde lid, met ingang van die
datum te worden aangepast.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

10

ARTIKEL VI. BURGERLIJK WETBOEK
Onderdeel A (artikel 7:628)
De voorgestelde tekstuele wijziging verduidelijkt dat als er (na inwerkingtreding van artikel I, onderdeel C, van de Wwz) sprake is van het gedeeltelijk niet verrichten van de bedongen arbeid door de werknemer wegens
een oorzaak die voor rekening van deze werknemer behoort te komen, er
nog wel sprake is van een gedeeltelijke loondoorbetalingverplichting
rustend op de werkgever (te weten met betrekking tot dat deel van de
bedongen arbeid dat wel is verricht).
Onderdeel B (artikel 7:648)
Het begrip «schadeplichtig» wordt met de inwerkingtreding van de Wwz
niet meer gebruikt. Voorgesteld wordt om dit begrip ook in artikel 648 van
Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek (7:648 BW) te schrappen.
Onderdeel C (artikel 7:667)
In het vierde lid, zoals dat zal luiden na de inwerkingtreding van artikel I,
onderdeel L, van de Wwz, wordt verduidelijkt dat de in artikel 667 vervatte
zogenaamde «Ragetlie-regel» ook van toepassing is als er sprake is van
een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd die direct aansluit op de
arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd die anders dan door
opzegging of ontbinding is geëindigd (dus zonder dat er sprake is van een
tussenpoos). Voorts wordt voorgesteld in het vierde en vijfde lid om
«voortgezet» telkens te vervangen door «opgevolgd» om daarmee aan te
sluiten bij de formulering van artikel 7:668a, eerste lid, onderdeel a.
In het vijfde lid, zoals dat zal luiden na de inwerkingtreding van artikel I,
onderdeel L, van de Wwz, wordt eveneens voorgesteld om aan te sluiten
bij de in artikel 7:668a opgenomen definitie van «opvolgend werkgever».
Onderdeel D (artikel 7:670)
Om te verduidelijken dat met de inwerkingtreding van artikel I,
onderdeel P, van de Wwz geen wijziging is beoogd ten aanzien van de
regeling, zoals deze nu geldt, wordt «het verzoek» in artikel 7:670, eerste
lid, onderdeel b, vervangen door «een verzoek». Het gaat erom dat het
opzegverbod tijdens ziekte niet geldt als de ongeschiktheid tot het
verrichten van de arbeid wegens ziekte een aanvang heeft genomen nadat
een verzoek als bedoeld in artikel 7:671a door het UWV (of de commissie)
is ontvangen. Het hoeft daarbij derhalve uitdrukkelijk niet te gaan om een
volledig verzoek als bedoeld in artikel 7:671a, vierde lid.
Onderdeel E, onder 1, H, onder 2 (artikelen 7:670a en 7:671b)
Met de wijziging van artikel 7:670a, eerste lid, en artikel 7:671b, vijfde lid,
zoals deze artikelen komen te luiden na inwerkingtreding van de desbetreffende onderdelen van de Wwz, worden deze artikelonderdelen in de
eerste plaats beter op elkaar en op de artikelen 7:629 en 7:660a afgestemd.
Dit gebeurt door in artikel 7:670a, eerste lid, te verwijzen naar
artikel 7:660a, in plaats van de daar genoemde verplichtingen nogmaals
op te nemen. Daarnaast wordt met de verwijzing naar artikel 7:629,
zevende lid, in beide artikelen duidelijk gemaakt dat als overgegaan is tot
het staken van de betaling van het loon, de daar genoemde vereisten in
acht dienen te zijn genomen. Dat betekent dat de werkgever de
werknemer direct kennis moet geven van het feit dat het loon niet zal
worden betaald wegens het niet nakomen van een verplichting. De
werkgever kan daar niet mee wachten totdat de werknemer daar bij het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

11

gebruikelijke moment van loonbetaling mee wordt geconfronteerd. Ook is
in beide artikelen verduidelijkt dat het alleen gaat om het zonder deugdelijke grond niet nakomen van de verplichtingen.
Opgemerkt wordt dat aan alle vereisten die in deze artikelen worden
genoemd moet zijn voldaan, wil de arbeidsovereenkomst kunnen worden
ontbonden wegens het niet nakomen van de re-integratieverplichtingen
door de zieke werknemer. Als de werknemer, nadat de werkgever hem
daartoe schriftelijk gemaand heeft, of nadat de loondoorbetaling is
gestaakt, alsnog, binnen een redelijke termijn, de verplichtingen die uit
artikel 7:660a voortvloeien nakomt, is niet meer aan de vereisten voldaan.
Dat kan uiteraard anders liggen als de werknemer eerst gedurende een
langere periode blijft weigeren de verplichtingen na te komen.
Ten slotte wordt voorgesteld aan artikel 7:671b, vijfde lid, onderdeel b, toe
te voegen dat het overleggen van een deskundigenoordeel niet van de
werkgever wordt verlangd, als dit in redelijkheid niet van hem kan worden
gevergd. Dat kan bijvoorbeeld aan de orde zijn als het niet mogelijk is om
snel een dergelijke verklaring te verkrijgen doordat de werknemer zich
onbereikbaar houdt en aldus daaraan geen medewerking verleent. Dit zal
mede in het licht van de omstandigheden van het geval moeten worden
afgewogen. Hiermee wordt aangesloten bij artikel 7:629a, tweede lid.
Onderdelen E, onder 2 en 3, F, G, H, onder 3, J, K, L, M, N, Q en U
(artikelen 7:670a, 7:671, 7:671a, 7:671b, 7:672, 7:673, 7:673a, 7:673b,
7:673d, 7:682a, 7:728)
In deze onderdelen worden technische onvolkomenheden hersteld of
kleine zuiver redactionele fouten verbeterd in de desbetreffende artikelen,
zoals die komen te luiden na de inwerkingtreding van de desbetreffende
onderdelen van de Wwz.
Onderdeel H, onder 1, 4 en 5 (artikel 7:671b)
Onder 1
Met de voorgestelde wijziging wordt de redactie van het eerste lid,
onderdeel b, van artikel 7:671b, zoals dat komt te luiden na inwerkingtreding van artikel I, onderdeel T, van de Wwz, geüniformeerd met de
onderdelen a en c van dat artikel.
Onder 4
Om beter tot uitdrukking te brengen dat er in het geval, bedoeld in het
negende lid, onderdeel b, van artikel 7:671b, zoals dat komt te luiden na
inwerkingtreding van artikel I, onderdeel T, van de Wwz, sprake is van de
billijke additionele vergoeding die een rechter alleen kan toekennen als er
sprake is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten door de werkgever,
wordt een andere redactie voorgesteld.
Onder 5
Voorgesteld wordt om een nieuw lid op te nemen in artikel 7:671b, zoals
dat komt te luiden na inwerkingtreding van artikel I, onderdeel T, van de
Wwz, hetgeen het spiegelbeeld vormt van de artikel 7:671c, vierde lid,
zoals dat zal luiden na die inwerkingtreding. Daarmee wordt bewerkstelligd dat ook een beding waarin de bevoegdheid van de werkgever
wordt uitgesloten of beperkt nietig is.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

12

Onderdeel I (artikel 7:671c)
Om beter tot uitdrukking te brengen dat er in het geval, bedoeld in het
derde lid, onderdeel b, van artikel 7:671c, zoals dat komt te luiden na
inwerkingtreding van artikel I, onderdeel T, van de Wwz, sprake is van de
billijke additionele vergoeding die een rechter alleen kan toekennen als er
sprake is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten door de werkgever,
wordt een andere redactie voorgesteld.
Onderdeel O (artikel 7:681)
In onderdeel c van het eerste lid van artikel 7:681, zoals dat komt te luiden
na inwerkingtreding van artikel I, onderdeel BB, van de Wwz, is de
zogenoemde wederindiensttredingsvoorwaarde opgenomen. Aangezien
deze voorwaarde ook geldt als er sprake is van het inhuren van een
zelfstandige wordt voorgesteld om «in dienst nemen» te vervangen door
het neutralere «werkzaamheden laten verrichten».
De periode van 26 weken waarin de wederindiensttredingsvoorwaarde
van toepassing is, vangt aan na de dag waarop de arbeidsovereenkomst
wordt opgezegd. Het kan zich voordoen dat de arbeidsovereenkomst wel
is opgezegd, maar nog niet is geëindigd. Uiteraard geldt de voorwaarde
ook in die situatie.
Onderdeel P (artikel 7:682)
In het vierde lid van artikel 7:682, zoals dat zal luiden na inwerkingtreding
van artikel I, onderdeel CC, van de Wwz, is de zogenoemde wederindiensttredingsvoorwaarde opgenomen. Aangezien deze voorwaarde ook geldt
als er sprake is van het inhuren van een zelfstandige wordt voorgesteld
om «in dienst nemen» te vervangen door het neutralere «werkzaamheden
laten verrichten». Tevens is in het vierde en vijfde lid verduidelijkt dat de
periode waarin de wederindiensttredingsvoorwaarde van toepassing is
aanvangt na de datum waarop de rechter beslist dat de arbeidsovereenkomst wordt ontbonden.
Onderdeel R (artikel 7:683)
Als een werknemer om ontbinding verzoekt regelt het tweede lid van
artikel 7:683, zoals dat zal luiden na inwerkingtreding van artikel I,
onderdeel EE, van de Wwz, dat de rechtsstrijd zich in hoger beroep en
cassatie dient te beperken tot de hoogte van de bij die ontbinding
toegekende vergoedingen. Meestentijds zal dit ook het onderwerp van
geschil zijn, maar aangezien het ook mogelijk moet zijn dat de werknemer
hoger beroep aantekent of in cassatie gaat wegens het niet toekennen van
een vergoeding, wordt voorgesteld om de zinsnede «daarbij door de
rechter toegekende» te schrappen in het tweede lid. Artikel 7:686a,
zevende lid, biedt de mogelijkheid een verzoek in te trekken als de rechter
voornemens niet de door de verzoeker verzochte vergoeding toe te
kennen. Dit laat onverlet dat de werknemer er ook voor kan kiezen de
rechter de ontbinding wel te laten uitspreken, en het niet toekennen van
een vergoeding of het toekennen van een in zijn ogen te lagen vergoeding
in hoger beroep aan de orde te stellen.
Onderdeel S (artikel 7:686a)
Onder 1
Het doel van het derde lid van artikel 7:686a, zoals dat komt te luiden na
inwerkingtreding van artikel I, onderdeel GG, van de Wwz is om een
verzoekende partij de mogelijkheid te bieden om vorderingen die verband

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

13

houden met de geschillen genoemd in het derde lid, in één verzoekschrift
aanhangig te maken. Door de voorgestelde aanpassing in de formulering
van het derde lid wordt duidelijk gemaakt dat hiermee niet is beoogd om
een verzoeker te verplichten dergelijke aanverwante vorderingen
gezamenlijk in te dienen met een verzoekschrift. Hij kan er om hem
moverende redenen ook voor kiezen om wel een aparte procedure te
starten.
Onder 2, onder a en b (ingevoegde onderdeel e)
Ten aanzien van de bevoegdheid om een vergoeding te verzoeken
vanwege het schenden van de plicht van de werkgever, na inwerkingtreding van artikel I, onderdeel M, van de Wwz, om een werknemer die
een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd heeft van zes maanden of
langer, was bepaald dat deze zou vervallen twee maanden na de dag
waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd.
Omdat een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd echter kan worden
voortgezet, zou het opnemen van artikel 7:668, derde lid, in artikel 7:686a,
vierde lid, onderdeel a, onder 1, zoals dat artikel komt te luiden na
inwerkingtreding van artikel I, onderdeel GG, van de Wwz, tot onduidelijkheid kunnen leiden. Het is immers niet zo dat pas aan het einde van de
laatste van een reeks opvolgende arbeidsovereenkomsten deze termijn
gaat lopen. Om er geen twijfel over te laten bestaan dat een werknemer
binnen twee maanden na het moment waarop de arbeidsovereenkomst
waarop de aanzegtermijn betrekking had is geëindigd een beroep moet
doen op deze bepaling wordt voorgesteld om artikel 7:668, derde lid, in
een apart onderdeel e van artikel 7:686a, vierde lid, op te nemen. Het
voorgestelde onderdeel e regelt dat op de dag waarop de aanzegplicht
van toepassing wordt, dat is een maand voor het einde van de arbeidsovereenkomst, een termijn van drie maanden gaat lopen. Per saldo is dit
gelijk aan een termijn van twee maanden, gerekend vanaf de dag dat de
arbeidsovereenkomst eindigt, of zou zijn geëindigd.
Onder 2, onder b (ingevoegde onderdeel d)
In artikel 7:671a, zesde lid, zoals dat zal luiden na de inwerkingtreding van
artikel I, onderdeel T, van de Wwz, is geregeld dat de toestemming om de
arbeidsovereenkomst op te zeggen vier weken geldig is. Deze limiet is
gesteld om te voorkomen dat bij de werknemer onnodig lang onzekerheid
bestaat over de vraag of de werkgever de arbeidsovereenkomst daadwerkelijk zal opzeggen. Als toestemming om de arbeidsovereenkomst op te
zeggen is geweigerd, kan de werkgever op grond van, het eveneens uit de
Wwz voorvloeiende, artikel 7:671b, eerste lid, onderdeel b, de rechter
verzoeken de arbeidsovereenkomst alsnog te ontbinden. In het
wetsvoorstel is niet opgenomen binnen welke termijn de werkgever een
dergelijk verzoek kan doen. Hierdoor zou, nadat toestemming is
geweigerd, nog gedurende lange tijd onzekerheid bij de werknemer
kunnen blijven bestaan over de vraag of de werkgever de rechter alsnog
zal verzoeken de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Dit is onwenselijk.
Om deze reden wordt aan artikel 7:686a, vierde lid, zoals dat zal luiden na
de inwerkingtreding van artikel I, onderdeel GG, van de Wwz, een
onderdeel d toegevoegd, waarin is geregeld dat de werkgever binnen
twee maanden na de dag waarop de toestemming om de arbeidsovereenkomst op te zeggen is geweigerd een verzoek bij de kantonrechter moet
indienen om de arbeidsovereenkomst alsnog te ontbinden. Gekozen is
voor dezelfde termijn als de termijn waarbinnen een werknemer een
verzoekschrift bij de rechter kan indienen, indien hij het niet eens is met
de opzegging van de arbeidsovereenkomst. De werkgever mag worden
geacht binnen deze termijn in redelijkheid in staat te zijn om de indiening

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

14

van een verzoekschrift bij de rechter voor te bereiden, al dan niet na
inschakeling van juridische bijstand.
Onder 3
Negende lid
Procedures op grond van afdeling 9 van Boek 7, Titel 10 van het BW zullen
na de herziening van het ontslagrecht worden ingeleid met een verzoekschrift. In de huidige regeling van de (met een verzoekschrift ingeleide)
ontbindingsprocedure in artikel 7:685 BW wordt verwezen naar de
relatieve competentie van de kantonrechter in dagvaardingsprocedures.
Dit betekent dat naast de rechter van de woonplaats van de verweerder
ook de rechter van de plaats waar de arbeid gewoonlijk wordt of laatstelijk
gewoonlijk werd verricht bevoegd is. Nagelaten is deze bijzondere,
relatieve bevoegdheidsregel van toepassing te verklaren op de nieuwe
verzoeken in het kader van afdeling 9. In artikel 7:686a wordt daarom
alsnog deze relatieve bevoegdheidsregel opgenomen.
Tiende lid
Voorgesteld wordt om de rechter de bevoegdheid te geven om met een
ontbindingsverzoek op grond van 7:671b en 7:671c «verband houdende
vorderingen», die op grond van het derde lid door middel van een
verzoekschrift aanhangig gemaakt mogen worden, toch (deels) niet in
samenhang te beoordelen maar te splitsen. Dat zou bijvoorbeeld aan de
orde kunnen zijn als een gezamenlijke behandeling van ontbindingsverzoek en daarmee verbandhoudende vorderingen, naar het oordeel van
de rechter, een onevenredige vertraging van de ontbindingsprocedure zou
opleveren.
Onderdeel T (artikel 7:727)
In artikel 7:727 is onderdeel i abusievelijk geletterd als onderdeel j
(Stb. 2011, 394). Dit wordt in dit onderdeel gecorrigeerd.
ARTIKEL VII. GEMEENTEWET
Dit onderdeel betreft een technisch-redactionele wijziging. Indien de
Invoeringswet Participatiewet in werking treedt, wordt voorgesteld deze
wijziging in werking te laten in plaats van artikel LI van de Invoeringswet
Participatiewet, waarin een verkeerde verwijzing staat.
De opsomming van de wetten genoemd in het onderdeel B Ministerie van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid wordt aangepast vanwege de
wijziging van de naam van de Wet werk en bijstand in Participatiewet
(nummer 1). Onder nummer 6 wordt de Wet investeren in jongeren
genoemd. Deze wet is met ingang van 1 januari 2012 ingetrokken. Omdat
met de Invoeringswet Participatiewet in de Wet participatiebudget de
verordeningsplicht is opgenomen, dient ook de Wet participatiebudget te
worden opgenomen in deze bijlage. Daartoe wordt onder nummer 6 nu de
Wet participatiebudget vermeld.
ARTIKEL VIII. KADERWET SZW-SUBSIDIES
De Aanpassingswet basisregistratie personen, die op 6 januari 2014 in
werking is getreden, voorziet in het vervallen van het sociaalfiscaalnummer. De aanpassing van de Kaderwet SZW-subsidies is bij de
Aanpassingswet basisregistratie personen abusievelijk niet opgenomen.
Voorgesteld wordt om dit in dit onderdeel te herstellen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

15

ARTIKEL IX. PARTICIPATIEWET
Onderdelen A, B, C en E (artikelen 5, 7, 8 en 10)
In deze onderdelen worden redactionele wijzigingen voorgesteld die
samenhangen met de wetsvoorstellen Invoeringswet Participatiewet en
Wet maatregelen Wet werk en bijstand en enkele andere wetten.
Onderdeel D (artikel 9a)
Abusievelijk is de verordeningsplicht vervallen met betrekking tot het
verlagen van de bijstand voor een alleenstaande ouder die de op hem of
haar berustende verplichtingen niet nakomt. Nu artikel 9a ongewijzigd
blijft, blijft de verordeningsplicht voor de toepassing van dit artikel ook
onverminderd van toepassing.
Onderdeel F (artikel 18)
De woorden «met uitzondering van artikel 17, eerste lid,» zijn per abuis
geschrapt bij het wetsvoorstel Wet maatregelen Wet werk en bijstand en
enkele andere wetten. Deze woorden werden per 1 januari 2013 toegevoegd aan artikel 18, tweede lid, van de WWB middels de Wet
aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving om duidelijk
te maken dat het college bij niet-nakoming van de verplichting van
artikel 17, eerste lid, van de WWB de bestuurlijke boete, bedoeld in
artikel 18a van de WWB, moet opleggen en niet een maatregel. Het is niet
de bedoeling daarin verandering te brengen.
Onderdelen G en K (artikelen 18a en 47g)
In artikel 58 van de WWB is geregeld dat de kosten van bijstand worden
teruggevorderd indien de bijstand ten onrechte of tot een te hoog bedrag
is betaald als gevolg van het niet of niet behoorlijk nakomen van de
inlichtingenverplichtingen, of kunnen worden teruggevorderd als er een
andere oorzaak aan het ten onrechte of tot een te hoog bedrag betalen
van bijstand ten grondslag ligt. Vervolgens is in artikel 59 van de WWB
geregeld dat wanneer bijstand aan een gezin is verleend, deze kosten
kunnen worden teruggevorderd van alle gezinsleden en dat deze
gezinsleden hiervoor hoofdelijk aansprakelijk zijn.
Een vergelijkbare bepaling wordt nu toegevoegd aan de artikelen 18a en
47g van de Participatiewet met betrekking tot de bestuurlijke boete. Indien
belanghebbenden die gezinsbijstand ontvangen een bestuurlijke boete is
opgelegd, dan kunnen alle gezinsleden hoofdelijk worden aangesproken
tot betaling van de bestuurlijke boete. Dit is van belang omdat ten aanzien
van belanghebbenden die gezinsbijstand ontvangen de mede-aansprakelijkheid niet altijd van rechtswege is geborgd. Immers er is niet altijd
sprake van een (gemeenschappelijk) huwelijksvermogen waarop verhaal
mogelijk is, bijvoorbeeld in samenwoonsituaties, terwijl in het geval van
gezinsbijstand het wel mogelijk moet zijn verhaal te kunnen halen bij alle
gezinsleden.
Onderdeel H (artikel 22a)
Met deze wijziging wordt een aantal technische aanpassingen doorgevoerd in artikel 22a van de Participatiewet. Voor de leesbaarheid is er voor
gekozen het artikel opnieuw vast te stellen.
Bij de Wet hervorming kindregelingen is abusievelijk geen rekening
gehouden met wijzigingen die als gevolg van aanvaarding van het
amendement Heerma (Kamerstukken II 2013/14, 33 801, nr. 37) in het in
wetsvoorstel Wet Maatregelen Wet werk en bijstand en enkele andere

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

16

wetten voorgestelde artikel 22a, tweede lid, van de Wet werk en bijstand,
zijn aangebracht (zie Kamerstukken I 2013/14, 33 801, A). Met de onderhavige wijziging wordt dit hersteld. Tevens is met de Wet hervorming
kindregelingen het derde lid van artikel 22a komen te vervallen en worden
met de onderhavige wijziging de artikelleden vier tot en met zeven
vernummerd en wordt een verwijzing in het vijfde lid dienovereenkomstig
aangepast.
Voorts is de uitzondering voor studenten in het kader van de kostendelersnorm (artikel 22a, vierde lid, onderdeel d) technisch aangepast: de
nieuwe formulering brengt duidelijker tot uitdrukking dat het gaat om het
volgen van die soorten van onderwijs waarvoor recht op studiefinanciering respectievelijk een tegemoetkoming kan bestaan, en dat bij
personen die een opleiding volgen waarbij aanspraak op studiefinanciering kan bestaan, met het oog op die aanspraak alleen hun leeftijd in
aanmerking wordt genomen.
De formulering van artikel 22a, zesde lid, eerste zin is technisch aangepast
en brengt nu duidelijker tot uitdrukking dat de norm voor gehuwden die
met anderen de woning delen, afzonderlijk wordt vastgesteld en dat de
totale norm voor de gehuwden, de som van die afzonderlijk vastgestelde
individuele normen is. De tweede volzin van het zesde lid is geschrapt: bij
nader inzien is deze overbodig naast artikel 45, vierde lid, van de
Participatiewet.
Onderdeel I (artikel 38)
In artikel 31, tweede lid, onderdeel z, van de Participatiewet is het
maximumbedrag aan vrijstelling van inkomsten uit arbeid voor medisch
urenbeperkten opgenomen. Per abuis is niet geregeld dat dit bedrag
wordt aangepast indien het wettelijk minimumloon wijzigt. Dit wordt bij
deze gecorrigeerd door een verwijzing naar dit onderdeel op te nemen in
artikel 38 van de Participatiewet.
Onderdeel J (artikel 44)
Dit onderdeel betreft het herstel van een technische omissie.
Onderdeel L (artikel 59)
In artikel 59, tweede lid, staat abusievelijk «artikelen» waar «artikel» is
bedoeld. Dit wordt in dit onderdeel gecorrigeerd.
Onderdeel M (Artikel 78z Overgangsrecht Wet werk en bijstand)
Dit onderdeel betreft het herstel van een technische omissie die samenhangt met de wetsvoorstellen Invoeringswet Participatiewet en Wet
maatregelen Wet werk en bijstand en enkele andere wetten.
ARTIKEL X. TOESLAGENWET
Onderdeel A (artikel 2)
De uitzondering voor studenten in het kader van de kostendelersnorm
(artikel 2, zevende lid, onderdeel d, van de TW), is technisch aangepast: de
nieuwe formulering brengt duidelijker tot uitdrukking dat het gaat om het
volgen van die soorten van onderwijs waarvoor recht op studiefinanciering respectievelijk een tegemoetkoming kan bestaan, en dat bij
personen die een opleiding volgen waarbij aanspraak op studiefinanciering kan bestaan, met het oog op die aanspraak alleen hun leeftijd in
aanmerking wordt genomen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

17

Deze wijziging hangt samen met artikel IX, onderdeel A, van het
wetsvoorstel Wet maatregelen Wet werk en bijstand en enkele andere
wetten. De beoogde datum van inwerkingtreding is 1 juli 2016.
Onderdeel B (artikel 21)
Zie de toelichting bij artikel I (artikel 24c van de AKW).
ARTIKEL XI. WERKLOOSHEIDSWET
Onderdeel A (artikel 1b)
Onder 1
De eerste wijziging behelst het aanpassen van artikel 1b, tweede lid,
onderdeel b, van de WW, zoals dat geïntroduceerd wordt bij de inwerkingtreding van artikel XXVI, onderdeel A, van de Wwz. Dit onderdeel b van
artikel 1b was toegespitst op het berekenen van het maandloon in de
gevallen dat er ofwel aan het begin ofwel aan het einde van een kalendermaand geen recht op uitkering is. Daarmee voorzag artikel 1b, tweede lid,
onderdeel b, van de WW niet in een correcte berekening van het
maandloon in situaties waarin over een aantal dagen in een kalendermaand geen recht op uitkering bestaat vanwege een uitsluitingsgrond als
bedoeld in artikel 19 van de WW. Hierop is de tekst van artikel 1b, tweede
lid, onderdeel b, aangepast. Daarbij is aangesloten bij de omschrijving
van het tweede lid, onderdeel c.
Voor de bepaling van het maandloon wanneer niet over de volledige
kalendermaand recht op uitkering bestaat, worden het aantal werkdagen
geteld waarover recht op uitkering heeft bestaan.
Onder 2
De tweede wijziging in artikel 1b ziet op het volgende. In het eerste lid van
artikel 8 van de WW wordt geregeld dat een persoon van wie de dienstbetrekking geheel of gedeeltelijk is geëindigd, de hoedanigheid van
werknemer verliest voor zover werkzaamheden worden verricht uit
hoofde waarvan hij op grond van de WW niet als werknemer wordt
beschouwd. Onder andere de uren waarover het werknemerschap wordt
verloren, worden via artikel 1b, vijfde lid, van de WW, zoals dat zal luiden
na de inwerkingtreding van artikel XXVI, onderdeel A, van de Wwz,
omgerekend naar een inkomen. Door de hier voorgestelde toevoeging in
artikel 1b, vijfde lid, worden echter werkzaamheden die als politieke
ambtsdrager worden verricht niet via uren omgerekend tot een toegerekend inkomen in dit vijfde lid. De bezoldiging ontvangen als politieke
ambtsdrager wordt beschouwd als inkomen en rechtstreeks via artikel 47
van de WW verrekend. Uit dat artikel volgt dat 70% van het inkomen
wordt verrekend met de uitkering. Ook werkzaamheden verricht als
politieke ambtsdrager zullen dus altijd lonen omdat slechts 70% van de
bezoldiging in mindering wordt gebracht.
Het Algemeen inkomensbesluit socialezekerheidswetten zal in verband
met het verrekenen van de bezoldiging met de WW-uitkering ook worden
aangepast. In dat besluit zal geregeld worden dat bezoldiging van
politieke ambtsdragers als inkomen voor de WW wordt aangemerkt. Voor
politieke ambtsdragers zal derhalve gaan gelden dat ze niet meer de uren
moeten doorgeven aan het UWV, maar de maandelijkse inkomensgegevens.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

18

Onderdeel B (artikel 8)
In artikel 8 van de WW zijn bepalingen opgenomen over het behoud, het
herkrijgen en het hergeven van de hoedanigheid van werknemer. Op
grond van artikel 8 van de WW behoudt de persoon wiens dienstbetrekking geheel of gedeeltelijk is geëindigd de status van werknemer,
althans voor zover hij geen werkzaamheden gaat verrichten uit hoofde
waarvan men niet als werknemer in de zin van de WW kan worden
beschouwd. Voor zover hij wel werkzaamheden gaat verrichten waarvoor
men niet als werknemer in de zin van die wet kan worden beschouwd,
verliest betrokkene de werknemersstatus. Dat kan dus ook een gedeeltelijk
verlies zijn van de status als werknemer. Ook wordt in artikel 8 van de WW
geregeld onder welke voorwaarden het werknemerschap herkregen kan
worden. Voorgesteld wordt om de bepalingen van dit artikel te verduidelijken en onderscheid te maken tussen de gevolgen voor de werknemer
indien sprake is van werkzaamheden in een eigen bedrijf of in de
zelfstandige uitoefening van een beroep en voor de werknemer die
overige niet-verzekeringsplichtige werkzaamheden verricht.
Onder 1
In het eerste lid wordt verduidelijkt dat niet alleen een persoon van wie de
dienstbetrekking geheel is geëindigd, maar ook degene wiens dienstbetrekking gedeeltelijk is geëindigd, de hoedanigheid van werknemer
behoudt zolang hij geen werkzaamheden verricht uit hoofde waarvan hij
op grond van de WW niet als werknemer wordt beschouwd. Het gaat
daarbij om werkzaamheden als zelfstandig ondernemer of als politieke
ambtsdrager en het verrichten van overige niet-verzekeringsplichtige
arbeid.
Onder 2
In het voorgestelde nieuwe tweede lid wordt geregeld dat de
WW-gerechtigde, die tijdens de duur van de WW-uitkering werkzaamheden verricht in een eigen bedrijf of in de zelfstandige uitoefening van
een beroep, maar die deze werkzaamheden al verrichtte tijdens
werkzaamheden in dienstbetrekking, de hoedanigheid van werknemer
behoudt. Alleen de uren die een WW-gerechtigde in een dergelijke situatie
meer gaat werken in een eigen bedrijf of in de zelfstandige uitoefening
van een beroep worden in mindering gebracht op de WW-uitkering. Die
meerdere uren worden berekend aan de hand van het gemiddeld aantal
uren waarin als zelfstandige gewerkt is in de laatste 26 weken onmiddellijk
voorafgaand aan het einde van de werkzaamheden in dienstbetrekking.
Onder 3
Het voorheen geldende tweede lid is vernummerd tot derde lid. In dit lid
wordt duidelijker dan voorheen tot uitdrukking gebracht dat slechts indien
de werkzaamheden in eigen bedrijf of zelfstandige uitoefening van een
beroep volledig worden beëindigd binnen een periode die gelijk is aan de
resterende uitkeringsduur de hoedanigheid van werknemer wordt
herkregen. Deze periode is minimaal anderhalf jaar en eventueel langer
indien de oorspronkelijke uitkeringsduur langer is. Het gaat hier zowel om
de situatie waarin een WW-gerechtigde tijdens de WW-uitkering
werkzaamheden in een eigen bedrijf of in de zelfstandige uitoefening van
een beroep begint als de situatie waarin al dergelijke werkzaamheden
werden verricht naast de dienstbetrekking waaruit hij werkloos wordt en
die werkzaamheden gedurende de WW-uitkering worden gecontinueerd
en gedurende de uitkering, de werkzaamheden in zijn eigen bedrijf zijn
uitgebreid. In de situatie dat er al werkzaamheden in bedrijf of als

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

19

zelfstandige werden verricht tijdens werkzaamheden in dienstbetrekking,
behoeven overigens alleen de uren die de werknemer tijdens de uitkering
meer is gaan werken als zelfstandige volledig beëindigd te worden om de
hoedanigheid van werknemer te herkrijgen.
Onder 4
De verduidelijking in het vierde lid brengt tot uitdrukking dat een persoon
van wie de dienstbetrekking geheel of gedeeltelijk is geëindigd, vanwege
het verrichten van werkzaamheden als politiek ambtsdrager, bij beëindiging van die werkzaamheden de hoedanigheid van werknemer herkrijgt,
voor zover die beëindiging plaatsvindt binnen het tijdvak van de bij de
aanvang van die werkzaamheden voor die persoon nog geldende
WW-duur. In tegenstelling tot het bepaalde in het derde lid behoeven de
werkzaamheden als politiek ambtsdrager niet volledig beëindigd te
worden voordat het werknemerschap herkregen kan worden.
Onder 5
Met de aanpassing van het vijfde lid wordt voorgesteld om de
WW-uitkering van een persoon die niet-verzekeringsplichtige werkzaamheden verricht die niet vallen onder het tweede of vierde lid (overige
niet-verzekeringsplichtige arbeid), als het ware «mee te laten bewegen»
met de uren waarin die werkzaamheden worden verricht. Dergelijke
werkzaamheden zijn werkzaamheden die niet in dienstbetrekking, maar
ook niet in eigen bedrijf worden verricht. De aanpassing van het
voormalige vierde (nu vijfde) lid is mede ingegeven doordat het uitvoeringsbeleid van het UWV over de wijze waarop aan artikel 8 in de praktijk
uitvoering wordt gegeven is doorkruist door een uitspraak van de Centrale
Raad van Beroep (CRvB) van 8 augustus 2012,
ECLI:NL:CRVB:2012:BX4015. Op grond van het huidige uitvoeringsbeleid
van het UWV kan het werknemerschap gedeeltelijk herkregen worden in
situaties waarin sprake is van werkzaamheden buiten dienstbetrekking
(overige niet-verzekeringsplichtige arbeid). In de uitspraak van de CRvB
van 8 augustus 2012 wordt door de CRvB bepaald dat het gedeeltelijk
hergeven van het werknemerschap op grond van artikel 8, vierde lid, niet
mogelijk is. De CRvB zoekt feitelijk aansluiting bij het bepaalde in artikel 8,
tweede lid. Dat artikellid geeft aan dat het (volledig) hergeven van
werknemerschap alleen mogelijk is indien iemand geheel en definitief
stopt met de werkzaamheden buiten dienstbetrekking. Deze toepassing is
echter beleidsmatig ongewenst. Het verrichten van overige niet verzekeringsplichtige arbeid (wat ook kan gaan om zeer kleine, tijdelijke
opdrachten) wordt hierdoor namelijk behoorlijk ontmoedigd. Immers elke
gewerkt uur wordt dan blijvend gekort op de WW-uitkering, terwijl er een
prikkel zou moeten zijn voor mensen om zo veel mogelijk werken.
Onderdeel C (artikel 20)
Onder 1
Deze wijziging wordt aangebracht omdat het recht op uitkering in de WW,
na de inwerkingtreding van artikel XXVI, onderdeel E, van de Wwz, eindigt
indien het inkomen in een kalendermaand hoger is dan 87,5% van het
maandloon. Daarbij dient het inkomen echter, althans als een werknemer
voordat hij werkloos werd meer verdiende dan het maximumdagloon, te
worden vermenigvuldigd met een bepaalde factor. Die factor is het
quotiënt van het dagloon en het dagloon indien dat geen maximum zou
kennen. Deze factor, die ook in artikel 47 WW, zoals dat artikel zal luiden
na de inwerkingtreding van artikel XXVI, onderdeel S, van de Wwz, wordt
gebruikt bij de berekening van de hoogte van de uitkering, is gelijk aan

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

20

één als een werknemer minder verdiende dan het maximumdagloon. De
factor is kleiner dan één als een werknemer meer verdiende dan het
maximumdagloon. De ratio hiervan kan het beste met een voorbeeld
worden toegelicht. Daarbij wordt voor de eenvoud verondersteld dat het
maximumdagloon gelijk is aan € 200. Stel dat een werknemer € 400 per
dag verdiende voordat hij werkloos werd. Zijn dagloon bedraagt dan
€ 200. Zonder voornoemde factor zou zijn recht op uitkering eindigen
indien hij meer gaat verdienen dan € 175 per dag. In dat geval heeft hij
echter nog een inkomensverlies van € 225 per dag, oftewel ongeveer 56%
ten opzichte van zijn «oude» loon. Het zou onbillijk zijn dat het recht op
uitkering eindigt bij zo’n groot inkomensverlies. Door voornoemde factor
eindigt het recht op uitkering als een werknemer meer gaat verdienen dan
87,5% van hetgeen hij verdiende voordat hij werkloos werd. Zo bedraagt
die factor een ½ in het voorgaande voorbeeld. Dit brengt mee dat het
recht op uitkering eindigt als de betrokken werknemer meer gaat
verdienen dan € 350 per dag, oftewel meer gaat verdienen dan 87,5% van
zijn «oude» loon.
Onder 2
De wijziging van het tweede lid van artikel 20 van de WW brengt tot
uitdrukking dat de beoordeling van het verlies van werknemerschap niet
langer plaatsvindt per kalenderweek, maar over een betalingsperiode van
in beginsel vier aaneengesloten kalenderweken. De WW-uitkering eindigt
voor het gemiddeld aantal uren per kalenderweek waarin gedurende die
periode werkzaamheden zijn verricht als niet-werknemer in de zin van de
WW. Met de inwerkingtreding van artikel XXVI, onderdeel E, van de Wwz
(beoogd per 1 juli 2015) vervalt dit tweede lid omdat de systematiek van
de WW vanaf dat moment wijzigt van kalenderweek naar kalendermaand
en het recht op WW altijd beoordeeld zal worden per kalendermaand.
Onderdeel D (artikel 24)
Met de invoering van de Wwz is de definitie van passende arbeid en de
grondslag voor lagere regelgeving aangepast. Met deze wijzigingen wordt
die bepaling uitgebreid. Ten eerste wordt nu expliciet in het artikel
bepaald dat arbeid die aansluit op de arbeid waaruit de werknemer
werkloos is geworden, passend is gedurende de eerste zes maanden
waarin een WW-uitkering wordt genoten. De uitwerking hiervan vindt
plaats in een besluit, hierbij spelen het niveau van werk en opleiding, het
loon en de reistijd een rol. Wat in de eerste zes maanden van de uitkering
als passend wordt beschouwd, is ook van toepassing op de situatie
waarin de werkloosheid te voorzien is en waarin de verplichtingen,
vermeldt in artikel 24, eerste lid, onder b, van de WW, ook van toepassing
zijn. Daarnaast wordt met de toevoeging aan het derde lid een grondslag
opgenomen om in dat besluit te regelen dat wanneer er een tweede
WW-recht ontstaat, wanneer de werknemer tijdens een WW-recht ziek
wordt (en dus recht krijgt op een ZW-uitkering), of wanneer er naast een
ZW-recht een WW-recht ontstaat, er geen nieuwe periode van zes
maanden ontstaat (waarin gezocht mag worden naar arbeid die aansluit
bij de arbeid waaruit de werkloosheid is ontstaan) maar dat in dat geval
de periodes worden samengeteld, of wanneer de rechten tegelijkertijd
bestaan, de oorspronkelijke periode blijft doorlopen.
In het nieuwe vierde lid wordt geregeld dat wanneer een werknemer na
104 weken ziekte geen uitkering op basis van de Wet WIA krijgt, vanwege
een arbeidsongeschiktheidspercentage van minder dan 35% (artikel 5 van
de Wet WIA), en de werknemer als gevolg hiervan een WW-uitkering
aanvraagt, alle arbeid direct als passend wordt beschouwd. De gedachte
hierachter is dat voor een persoon die al 104 weken wachttijd heeft
doorlopen, gedurende deze periode al alle arbeid passend is geworden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

21

Het is daarom niet gewenst dat in dat geval een persoon in de WW
opnieuw zes maanden naar arbeid op het oude niveau zou mogen zoeken.
Deze wijzigen zullen pas van kracht worden na de inwerkingtreding van
artikel XXVI, onderdeel H, van de Wwz. De beoogde datum van inwerkingtreding daarvan is 1 juli 2015.
Onderdeel E (artikel 26)
Artikel 26 somt een aantal belangrijke verplichtingen op voor de
WW-gerechtigde. In onderdeel e wordt de WW-gerechtigde verplicht om
mee te werken aan de activiteiten die bevorderlijk zijn voor zijn inschakeling in de arbeid. Voorgesteld wordt om de verwijzing naar de hoofdstukken VI en XA te laten vervallen. Diverse activiteiten die bevorderlijk
zijn voor de inschakeling in arbeid, zoals workshops en sollicitatietrainingen, zijn niet onder te brengen in de hoofdstukken VI en XA. Voorheen
werden deze activiteiten verplicht gesteld door het op te nemen in het
re-integratieplan. Deze mogelijkheid is voor de WW inmiddels komen te
vervallen, waardoor er alleen geadviseerd kan worden dit soort activiteiten te ondernemen. WW-gerechtigden kunnen dit advies naast zich
neerleggen. Om er toch voor te zorgen dat alle activiteiten die bevorderlijk
zijn voor de inschakeling in de arbeid verplicht kunnen worden gesteld,
wordt voorgesteld de zinsnede «bedoeld in de hoofdstukken VI en XA» te
laten vervallen.
Onderdeel F (artikel 26a)
In artikel 26a van de WW ontbreekt de verwijzing naar artikel 35ab van de
WW. Op grond van artikel 26a, tweede lid, van de WW zijn bepaalde
verplichtingen niet van toepassing op de werknemer op wie artikel 35aa,
eerste lid, van toepassing is. Tot 1 januari 2013 werd in deze bepaling de
startende zelfstandige genoemd (zie artikel 35aa (oud)). Met ingang van
1 januari 2013 is de inkomstenverrekening met betrekking tot de startende
zelfstandige opgenomen in het nieuwe artikel 35ab (Stb. 2012, 675). Er is
verzuimd om de vrijstelling in artikel 26a, tweede lid, hierop aan te
passen. Met deze wijziging wordt voornoemd artikel alsnog aangepast
conform het nieuwe artikel 35ab. Om te zorgen dat de wijziging ook van
toepassing is ten aanzien van de periode vanaf 1 januari 2013 wordt
terugwerkende kracht verleend tot en met die datum. Dit heeft geen
negatieve gevolgen voor betrokkenen, maar zorgt er juist voor dat de
verkeerde verwijzing wordt hersteld en niet tot problemen leidt voor
rechthebbenden.
Onderdelen G, H, M, N, O, Q, R, S, T, U en V (artikelen 27, 30a, 47, 64, 65,
130r, 130z, 130aa, 130bb, 130cc en 130dd)
De aanpassingen in deze onderdelen betreffen correcties van kleine
technische onzorgvuldigheden die met de Wwz zijn opgenomen in de
WW.
Onderdeel I (artikel 36c)
Zie de toelichting bij artikel I (artikel 24c van de AKW).
Onderdeel J (artikel 41)
Artikel 41 van de WW regelt dat de uitkering niet wordt betaald als die
doorgaans minder bedraagt dan een achtste deel van het minimumloon.
Omdat in het onderhavige wetsvoorstel wordt overgestapt van een
kalenderweeksystematiek naar kalendermaandsystematiek, wordt
voorgesteld dit ook niet langer te beoordelen per week maar per maand.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

22

Onderdeel K (artikel 42a)
Deze wijziging in het eerste lid van artikel 42a brengt tot uitdrukking dat
voor de berekening van het arbeidsverleden (artikel 42) dagen waarover
een bepaalde uitkering (zie onderdelen a en b) is ontvangen, gelijkgesteld
worden met een dag of acht uur arbeidsverleden. Omdat voor de
berekening van de uitkeringsduur zowel het aantal uren als het aantal
dagen (gelijkgesteld) arbeidsverleden van belang is, wordt opgenomen
dat een dag uitkering zowel gelijk staat aan een dag arbeidsverleden als
aan acht uur. Deze duidelijkheid ontbrak sinds 1 januari 2013 toen het
begrip «uren» in het eerste lid van artikel 42a is geïntroduceerd
(Stb. 2012, 675). Nu ontstaat er ook meer duidelijkheid in geval een
uitkeringsgerechtigde stelt dat over meer dan acht uur per dag een
uitkering werd ontvangen. Uit de wet blijkt nu dat een dag wordt gesteld
op acht uur. Artikel 15, derde lid, van de Wet WIA, (dat dezelfde materie
regelt voor de Wet WIA) bepaalt dit al. De technische omissie zal worden
hersteld en er zal terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2013 aan
worden verleend omdat de helderheid inzake welk aantal uren een dag
gelijk wordt gesteld ook van belang is voor de WW-gerechtigden vanaf
1 januari 2013. Door het technische karakter van het herstellen van de
omissie zullen betrokkenen inhoudelijk niet worden benadeeld door de
wijziging.
Onderdeel L (artikel 43)
Als de Wwz in werking treedt, zal worden geregeld dat een uitkeringsrecht
niet langer gedeeltelijk kan eindigen. Dit hangt samen met de introductie
van inkomensverrekening in de WW. In verband hiermee wordt voorgesteld de toevoeging «gehele» en «geheel» te laten vervallen.
Onderdeel P (artikel 79)
Het vierde lid van artikel 79 bepaalt dat indien het bedrag dat op de
overheidswerkgever verhaald kan worden door het UWV kleiner is dan het
bedrag dat onverschuldigd wordt betaald, het UWV het overige van het
onverschuldigd betaalde terugbetaald aan de overheidswerkgever. Niet in
het tweede lid, maar in het derde lid is de vermindering van het verhaalsbedrag met het onverschuldigd betaalde geregeld. De verwijzing in
artikel 79, vierde lid, naar het tweede lid wordt derhalve vervangen door
een verwijzing naar het derde lid.
ARTIKEL XII. WET ALGEMENE OUDERDOMSVERZEKERING BES
Onderdeel A (artikel 12)
In artikel 12, derde lid, wordt abusievelijk verwezen naar onderdeel a van
artikel 37, eerste lid. Artikel 37, eerste lid, bevat met ingang van 1 januari
2011 geen onderdeel a meer (Stb. 2010, 830). In dit onderdeel wordt
voorgesteld de verwijzing in artikel 12, derde lid, hierop aan te passen.
Onderdeel B (artikel 41)
In artikel 41, eerste lid, staat abusievelijk «van artikel 6». Dit wordt in dit
onderdeel gecorrigeerd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

23

ARTIKEL XIII. WET ALLOCATIE ARBEIDSKRACHTEN DOOR
INTERMEDIAIRS
Artikel 7a, eerste lid, van de Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs bepaalt dat het een ieder verboden is in Nederland arbeidskrachten
ter beschikking te stellen anders dan door middel van een onderneming of
rechtspersoon die in het handelsregister, bedoeld in artikel 2 van de
Handelsregisterwet 2007, is ingeschreven of waarvan is opgenomen dat
deze de activiteit van het ter beschikking stellen van arbeidskrachten
uitoefent of mede uitoefent. Hoewel «of» in de tekst staat tussen
«ingeschreven» en «waarvan is opgenomen» heeft de wetgever nadrukkelijk «en» bedoeld (zie ook de memorie van toelichting, Kamerstukken II
2010/11, 32 872, nr. 3, blz. 3). Om de bedoeling van de wetgever ook in de
wettekst duidelijker weer te geven, wordt voorgesteld het woord «of» te
vervangen door het woord «en».
ARTIKEL XIV. WET ARBEID EN ZORG
Onderdeel A (artikel 3:13)
In het tweede lid van artikel 3:13 is met ingang van 1 januari 2013 de
verwijzing naar artikel 16 van de ZW weggevallen. Deze verwijzing is
abusievelijk niet overgenomen uit de eerste nota van wijziging bij de
Verzamelwet SZW 2013 (Kamerstukken II 2012/13, 33 556, nr. 7) in het
gewijzigd voorstel van wet (Kamerstukken I 2012/13, 33 556, A). Deze
omissie wordt in dit onderdeel hersteld. Nu het een begunstigende
bepaling (over het indexeren van daglonen) betreft, wordt voorgesteld
aan deze wijziging terugwerkende kracht te verlenen tot en met 1 januari
2013.
Onderdeel B (artikel 3:13)
De invoering van de Wwz en een daarmee samenhangende wijziging in
het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen (Dagloonbesluit), maken
wijzigingen bij de vaststelling van het dagloon voor een uitkering op
grond van Wet arbeid en zorg (Wazo) noodzakelijk. De wijzigingen zijn
technisch van aard.
Op basis van het eerste lid is de uitkering op grond van de Wazo gelijk aan
het dagloon. Dit wordt meestal vastgesteld op dezelfde wijze als het
dagloon voor de ZW, dit wordt in het tweede lid bepaald. Dit betekent dat
voor werknemers en gelijkgestelden die een dienstbetrekking hebben of
waarvan de arbeidsverhouding gelijk is gesteld met een dienstbetrekking,
het dagloon gebaseerd is op het loon uit die dienstbetrekking of arbeidsverhouding.
Wanneer iemand een uitkering ontvangt op grond van de WW, met
uitzondering van een uitkering op grond van artikel 18 of hoofdstuk IV, de
ZW of de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (althans de
loongerelateerde WGA-uitkering, hierna Wet WIA) en vervolgens recht
heeft op een uitkering op grond van de Wazo, wordt uitgegaan van het
dagloon zoals dat is vastgesteld op basis van die wetten. Dit geldt ook
voor de persoon die vanwege nawerking op grond van artikel 3:10, eerste
en tweede lid, van de Wazo, binnen korte tijd na afloop van een WW-, ZWof WGA-uitkering recht krijgt op een uitkering op grond van de Wazo.
Bovenstaande wordt geregeld in het derde lid.
Vanwege de complexiteit van de dagloonregels is ervoor gekozen om, net
als in de ZW, WW en Wet WIA, in het vierde lid van artikel 3:13, een
delegatiebepaling op te nemen, zodat de inhoudelijke uitwerking ook in
het Dagloonbesluit kan worden opgenomen.
Het dagloon van de ZW-, WW- en WGA-uitkeringen wordt geïndexeerd
aan de hand van de wijziging van het bedrag, genoemd in artikel 8, eerste

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

24

lid, van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag. Dit moet ook
gelden voor het Wazo-dagloon. Daarom wordt op een eenmaal vastgestelde uitkering op grond van de Wazo, artikel 16 van de ZW van
overeenkomstige toepassing verklaard. Dit betekent ook dat een wijziging
van de uitkering zonder nieuwe beschikking wordt vastgesteld.
Ten slotte zijn er nog twee overgangsbepalingen in het artikel
opgenomen. Deze houden verband met het vervallen van het eerste en
derde lid van artikel 7 van het Dagloonbesluit na de inwerkingtreding van
de Wwz. In deze leden werd geregeld hoe het ZW-dagloon moet worden
vastgesteld van de WW-gerechtigde die recht krijgt op ziekengeld. Deze
leden zijn niet meer nodig omdat het ziekengeld voor de WW-gerechtigde
conform artikel 29, zevende lid, van de ZW wordt vastgesteld. Door het
schrappen van voornoemde leden kan het Wazo-dagloon voor de
WW-gerechtigde niet meer overeenkomstig die leden worden vastgesteld.
Dat is echter wel nodig omdat er na inwerkingtreding van de Wwz nog
steeds werknemers zijn die een WW-uitkering ontvangen op grond van de
huidige WW. Voor deze groep werknemers is overgangsrecht nodig. Dit is
geregeld in het zesde en zevende lid.
Het zesde lid regelt dat voor de persoon wiens WW-uitkering is gebaseerd
op de WW voor de inwerkingtreding van onderdeel S van artikel XXVI en
onderdeel A van artikel XXVIII van de Wwz, artikel 3:13 van de Wazo en de
artikelen 15 en 16 van de ZW en de daarop berustende bepalingen, meer
in het bijzonder het Dagloonbesluit , zoals deze luidden voor de inwerkingtreding van bovenstaande artikelen, van toepassing blijven.
In het zevende lid wordt bovenstaande ook geregeld voor de persoon die
eerst een WW-uitkering heeft genoten die is vastgesteld op basis van de
WW zoals deze luidde voor inwerkingtreding van artikelen XXVI,
onderdeel S en XXVIII, onderdeel A, van de Wwz, vervolgens ziek is
geworden en recht heeft gekregen op een ZW-uitkering en tijdens of na
die uitkering recht krijgt op een uitkering opgrond van de Wazo.
Artikel 3:13, zoals dat luidde voor de inwerkingtreding van dit onderdeel
van de onderhavige wet, blijft van toepassing in die gevallen. In deze
situatie zijn met name het derde en vierde lid van belang, hierin wordt
geregeld dat wanneer er al recht op een ZW-uitkering bestaat, er wordt
aangesloten op het vastgestelde ZW-dagloon, of de gemiddelde uitkering
indien er sprake is van inkomensverrekening. Hierdoor moeten ook
artikel 29, zevende lid, en de artikelen 15 en 16 van de ZW en de daarop
berustende bepalingen, zoals deze luidden voor inwerkingtreding van
artikel XXVIII, onderdeel A van de Wwz, van toepassing blijven. Dit
gebeurt door het overgangsrecht in de ZW (zoals opgenomen in
artikel XXVIII, onderdeel F, van de Wwz).
Het overgangsrecht vervalt met ingang van 1 april 2020. Op dat moment
worden alle nieuwe WW-uitkeringen conform de nieuwe WW worden vast
gesteld en zullen er geen personen meer zijn die nog onder het oude
regime vallen.
Voorgesteld wordt dit onderdeel in werking te laten treden op 1 juli 2015.
Dit onderdeel treedt dan gelijk in werking met de onderdelen van de Wwz
die invloed hebben op de dagloonvaststelling. Omdat de wijzigingen met
elkaar samenhangen, is het nodig dat deze wijzigingen op hetzelfde
moment plaatsvinden.
Onderdeel C (artikel 3:14a)
In artikel 3:14a, eerste lid, van de Wazo is het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen abusievelijk aangeduid als «Uitkeringsinstituut
werknemersverzekeringen». Dit wordt in dit onderdeel gecorrigeerd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

25

ARTIKEL XV. WET ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVOORZIENING
JONGGEHANDICAPTEN
Onderdeel A (artikel 1a:1)
In artikel 1a:1, achtste lid, zoals dat komt te luiden na inwerkingtreding
van artikel III, onderdeel B, van de Invoeringswet Participatiewet, is
abusievelijk geen verwijzing opgenomen naar het zesde lid van
artikel 1a:1. In dit onderdeel wordt voorgesteld deze omissie te herstellen.
Onderdeel B (artikel 2:7)
In artikel 2:7, zesde lid, is het woord «voorschrift» abusievelijk geschreven
als «voorschift» (Stb. 2009, 582). Dit wordt in dit onderdeel gecorrigeerd.
Onderdelen C en E (artikelen 2:55a en 3:47a)
In de artikelen 2:55a, vierde lid, en 3:47a, vierde lid, staat abusievelijk «uit
Uitvoeringsinstituut» in plaats van «het Uitvoeringsinstituut». Voorgesteld
wordt dit in dit onderdeel te herstellen.
Onderdelen D en F (artikelen 2:62 en 3:59)
Zie de toelichting bij artikel I (artikel 24c van de AKW). Voorts heeft in
artikel 2:62 abusievelijk nooit een verwijzing naar artikel 349 van de FW
gestaan. Deze omissie wordt in onderdeel C hersteld.
ARTIKEL XVI. WET ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVERZEKERING
ZELFSTANDIGEN
Onderdeel A (artikel 55b)
In artikel 55b staat abusievelijk «uit Uitvoeringsinstituut» in plaats van
«het Uitvoeringsinstituut». Voorgesteld wordt dit in dit onderdeel te
herstellen.
Onderdeel B (artikel 65a)
Zie de toelichting bij artikel I (artikel 24c van de AKW).
ARTIKEL XVII. WET FINANCIERING SOCIALE VERZEKERINGEN
Onderdeel A (artikel 28, eerste en zesde lid)
Onder 1
De delegatiegrondslag in artikel 28, eerste lid, van de Wfsv is verhelderd.
De aanleiding voor deze wijziging betreft het arrest van de Hoge Raad van
20 juni 2014 (kenmerk: ECLI:NL:HR:2014:1464) waarin de delegatiebevoegdheid van de wetgever en het gebruik ervan aan de orde was. De
Hoge Raad vernietigde het arrest van het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch
van 27 juni 2013 (kenmerk: ECLI:NL:GHSHE:2013:2626) en oordeelde dat
de delegatiebepaling ruimte laat voor de besluitgever om met het oog op
uitvoerbaarheid een vereiste te stellen zoals is gebeurd in artikel 2.3 van
het Besluit Wfsv en dat de delegatiebevoegdheid niet is overschreden. In
dat artikel dat op deze delegatiegrondslag is gebaseerd, wordt voor de
toepassing van de lage sectorpremie de voorwaarde gesteld dat er een
schriftelijke arbeidsovereenkomst is waaruit blijkt dat de werknemer ten
minste voor een jaar of voor onbepaalde tijd in dienstbetrekking zal staan
tot de werkgever. Het is in het belang van de uitvoering dat ook uit de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

26

tekst van de delegatiegrondslag zelf helder blijkt dat er ook voorwaarden
kunnen worden gesteld ter afbakening van de verschillende categorieën
van werkgevers en werknemers. Een afbakening van een categorie
werknemers kan bijvoorbeeld gelegen zijn in de eis dat er sprake moet zijn
van een schriftelijke arbeidsovereenkomst die voldoet aan bepaalde eisen,
zoals dat thans ook is geregeld in artikel 2.3 van het Besluit Wfsv. Het
vereiste van schriftelijke vastlegging van de arbeidsovereenkomst is
noodzakelijk om een adequate controle mogelijk te maken of de
werkgever terecht de lage sectorpremie heeft toegepast. Dit laat onverlet
dat het verzekerd zijn voor de werknemersverzekeringen en daarmee de
premieplicht voor de werkgever bestaat wanneer er sprake is van een
arbeidsovereenkomst naar burgerlijk recht, ongeacht of de arbeidsovereenkomst schriftelijk is vastgelegd.
Onder 2
Bij de Verzamelwet SZW 2013 is in artikel XIII, onderdeel A2, geregeld dat
het vijfde lid van artikel 28 van de Wet financiering sociale verzekeringen
(Wfsv) wordt vernummerd tot zesde lid en is een nieuw vijfde lid
ingevoegd. Deze wijziging is in werking getreden met ingang van 1 juli
2013 (Besluit van 24 juni 2013, Stb. 2013, 261). Gebleken is dat artikel 28
van de Wfsv reeds een zesde lid had. Dit heeft tot gevolg dat artikel 28
met ingang van 1 juli 2013 twee zesde leden heeft.
Echter bij de Wet beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid is in
artikel II, onderdeel A, onder 2, geregeld dat artikel 28, zesde lid, van de
Wfsv komt te vervallen. Deze wijziging treedt in werking met ingang van
1 januari 2014 (Besluit van 13 oktober 2012, Stb. 2012, 483). Om hier geen
enkel misverstand over te laten bestaan is bij het onderhavige artikel
specifiek aangegeven welk zesde lid wordt bedoeld en dient te vervallen
met ingang van 1 januari 2014. Deze bepaling werkt dan ook terug tot en
met 1 januari 2014.
Onderdeel B (artikel 38a)
In artikel 38a, eerste lid, wordt nog verwezen naar het loon van de
werknemer van de eigenrisicodrager, op wie artikel 56 van toepassing is.
Aangezien artikel 56 reeds met ingang van 1 januari 2006 is geschrapt is
artikel 38a hiermee in overeenstemming gebracht.
Onderdelen C en D (artikelen 47 en 48a)
In de artikelen 47, derde lid (premiekorting ouderen) en 48a, vierde lid,
onderdeel b (premiekorting jongere werknemer) is geregeld dat de
werkgever bij de loonadministratie een verklaring van de uitvoeringsinstantie moet bewaren waaruit blijkt dat voorafgaand aan de dienstbetrekking de werknemer uitkeringsgerechtigde was. De doelgroepverklaring is voor de werkgever een bewijsstuk dat wordt voldaan aan de
voorwaarden voor premiekorting, maar hij kan ook op andere wijze
aannemelijk maken dat wordt voldaan aan de voorwaarden. Uit een
oogpunt van adequaat toezicht en handhaving zijn voornoemde artikelen
zodanig gewijzigd dat het hebben van een doelgroepverklaring een
vereiste is voor de toepassing van de premiekortingen (artikelen 47, derde
lid, en 48a, vierde lid, onderdeel b (nieuw)). De doelgroepverklaring moet
bij de loonadministratie worden bewaard (artikelen 47, vierde lid (nieuw),
en 48a, vijfde lid (nieuw)).
In artikel 48a, vierde lid, onderdeel a, is geregeld dat de schriftelijke
arbeidsovereenkomst of de publiekrechtelijke aanstelling bij de loonadministratie moet worden bewaard. In lijn met voornoemde wijziging is in
artikel 48a, vierde lid, onderdeel a (nieuw) geregeld dat de werkgever over
deze documenten dient te beschikken, waaruit blijkt dat wordt voldaan

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

27

aan de voorwaarde dat er sprake is van een dienstbetrekking met een
overeengekomen duur van minimaal zes maanden en een arbeidsduur
van ten minste 32 uren per week, alvorens de premiekorting jongere
werknemer te mogen toepassen. De bewaarplicht van deze documenten is
geregeld in artikel 48a, vijfde lid (nieuw).
Onderdeel E (artikel 117b)
Met het huidige artikel 117b, derde lid, onderdeel c, van de Wfsv is
beoogd om een WGA-uitkering die voortvloeit uit een dienstbetrekking
waaruit de werknemer recht had op ziekengeld in verband met bijvoorbeeld de no risk polis of recht had op ziekengeld in verband met bijvoorbeeld einde dienstbetrekking dat volgt op ziekengeld op grond van de no
risk polis, niet ten laste te brengen van de Werkhervattingskas. Dit brengt
met zich mee dat deze WGA-uitkering niet wordt betrokken bij de
gedifferentieerde premieheffing. Echter de redactie van onderdeel c kan
tot onduidelijkheden leiden. Om deze onduidelijkheid op te heffen is
onderdeel c opnieuw geformuleerd.
In het nieuwe onderdeel k is bepaald dat het ziekengeld in verband met
bijvoorbeeld einde dienstbetrekking dat volgt op ziekengeld op grond van
de no risk polis, niet ten laste wordt gebracht van de Werkhervattingskas.
Dit ziekengeld wordt al op grond van artikel 115, eerste lid, onderdeel e,
ten laste gebracht van het Arbeidsongeschiktheidsfonds.
Het huidige artikel 117, derde lid, van de Wfsv is bij de Wet beperking
ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters ingevoegd (artikel II,
onderdeel T) dat op 1 januari 2014 in werking is getreden. In verband
hiermee zal deze wijziging terugwerken tot en met deze datum.
Onderdeel F (artikel 122b)
In artikel 122b is overgangsrecht opgenomen in verband met de wijzigingen van de premiekorting, bedoeld in de artikelen 47 en 48a. Het
overgangsrecht brengt met zich mee dat de wijzigingen niet van
toepassing zijn voor een werknemer voor wie de premiekorting voor de
dag van inwerkingtreding van deze wet door de werkgever werd
toegepast.
Onderdeel G (artikel 122g)
Artikel 122g is uitgewerkt en kan vervallen.
Onderdeel H (artikel 124)
In artikel 124 is de onderlinge gegevensuitwisseling geregeld tussen de in
dit artikel genoemde instanties ter uitvoering van de in dit artikel
genoemde wetten. De gegevensuitwisseling vindt alleen plaats op verzoek
van deze instanties. Dit artikel is gewijzigd met het oog op de
mogelijkheid om ook spontaan gegevens uit te wisselen tussen de
desbetreffende instanties ter uitvoering van die wetten. Dit is van belang
in verband met de verzekeringspositie van personen die juist en snel moet
worden vastgesteld, zodat de personen of de werkgever van deze
personen snel kunnen weten of zij premieplichtig zijn. De wijziging brengt
met zich mee dat de betrokken instanties de mogelijkheid hebben
spontaan gegevens over bijvoorbeeld de verzekeringspositie van
personen te delen zonder dat hier een specifiek verzoek aan ten grondslag
behoeft te liggen. Deze wijziging is in lijn met artikel 89 van de Zorgverzekeringswet op grond waarvan de desbetreffende instanties, waaronder
het UWV en de Rijksbelastingdienst, spontaan gegevens kunnen
uitwisselen ter uitvoering van genoemde wet.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

28

ARTIKEL XVIII. WET INKOMENSVOORZIENING OUDERE EN
GEDEELTELIJK ARBEIDSONGESCHIKTE GEWEZEN ZELFSTANDIGEN
Onderdeel A (artikel 5)
De uitzondering voor studenten in het kader van de kostendelersnorm
(artikel 5, zevende lid, onderdeel d, van de IOAZ) is technisch aangepast:
de nieuwe formulering brengt duidelijker tot uitdrukking dat het gaat om
het volgen van die soorten van onderwijs waarvoor recht op studiefinanciering respectievelijk een tegemoetkoming kan bestaan, en dat bij
personen die een opleiding volgen waarbij aanspraak op studiefinanciering kan bestaan, met het oog op die aanspraak alleen hun leeftijd in
aanmerking wordt genomen. Deze wijziging hangt samen met artikel III,
onderdeel A, van de Wet maatregelen Wet werk en bijstand en enkele
andere wetten. De beoogde datum van inwerkingtreding is 1 juli 2015.
Onderdeel B (artikel 17)
In de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving die
per 1 januari 2013 in werking is getreden, is aan artikel 25 van de IOAZ en
artikel 25 van de IOAW een (nieuw) eerste lid toegevoegd waarin is
geregeld dat het college verplicht is een ontvangen uitkering terug te
vorderen indien de belanghebbende daarmee heeft gefraudeerd (ten
onrechte of tot een te hoog bedrag aan uitkering heeft ontvangen als
gevolg van het niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingverplichting).
De Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving bevat
niet de verplichting voor het college om de uitkering bij fraude te herzien
of in te trekken. De artikelen 17, derde lid, van de IOAZ en IOAW, die zien
op intrekking of herziening van een besluit tot toekenning van uitkering,
zijn een bevoegdheid gebleven. Achtergrond hiervan was dat het gezien
de terugvorderingsplicht bij fraude feitelijk niet denkbaar is om
herziening/intrekking met terugwerkende kracht achterwege te laten.
Immers, het college is in dergelijke omstandigheden verplicht tot
terugvordering en tot oplegging van een bestuurlijke boete, en om deze
verplichtingen na te kunnen komen zal ook de uitkering met terugwerkende kracht moeten worden herzien of ingetrokken.
Aangezien verplichte terugvordering bij fraude een cruciaal onderdeel is
van de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving,
en om hierover geen misverstand te laten bestaan, wordt thans voorgesteld de artikelen 17, derde lid, van de IOAW en IOAZ zodanig aan te
passen dat herziening/intrekking verplicht wordt bij fraude en een
discretionaire bevoegdheid blijft indien anderszins de uitkering ten
onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend. Dit is geen beleidswijziging, alleen een verduidelijking. Met de Verzamelwet SZW 2013
(artikel XXII, onderdeel I) is reeds een soortgelijke wijziging doorgevoerd
in artikel 54, derde lid, van de WWB.
ARTIKEL XIX. WET INKOMENSVOORZIENING OUDERE EN
GEDEELTELIJK ARBEIDSONGESCHIKTE WERKLOZE
WERKNEMERS
Onderdeel A (artikel 5)
De wijziging onder 1 betreft een technische aanpassing in verband met de
Wwz.
De wijziging onder 2 heeft betrekking op de uitzondering voor studenten
in het kader van de kostendelersnorm (artikel 5, twaalfde lid, onderdeel d,
van de IOAW). Deze uitzondering is technisch aangepast: de nieuwe

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

29

formulering brengt duidelijker tot uitdrukking dat het gaat om het volgen
van die soorten van onderwijs waarvoor recht op studiefinanciering
respectievelijk een tegemoetkoming kan bestaan, en dat bij personen die
een opleiding volgen waarbij aanspraak op studiefinanciering kan
bestaan, met het oog op die aanspraak alleen hun leeftijd in aanmerking
wordt genomen. Deze wijziging hangt samen met artikel II, onderdeel C,
van de Wet maatregelen Wet werk en bijstand en enkele andere wetten.
De beoogde datum van inwerkingtreding is 1 juli 2015.
Onderdeel B (artikel 17)
Zie de toelichting bij artikel XVIII, onderdeel B (artikel 17 van de IOAZ).
ARTIKEL XX. WET KINDEROPVANG EN KWALITEITSEISEN
PEUTERSPEELZALEN
Onderdeel A (artikel 1.1)
Voorgesteld wordt om de zinsnede «met dien verstande dat op dit adres
niet meer dan een voorziening voor gastouderopvang is gevestigd» te
schrappen uit de begripsomschrijving van gastouderopvang.
Deze formulering is in de Wet kinderopvang en kwaliteitseisen peuterspeelzalen (Wko) opgenomen bij Wet van 13 oktober 2011 tot wijziging
van de Wet kinderopvang en kwaliteitseisen peuterspeelzalen met
betrekking tot de één-locatie-eis en de terugbetalingsplicht kinderopvangtoeslag voor ouders over het kalenderjaar 2010 (Stb. 2011, 479). Als reden
daarvoor werd aangegeven dat als er twee of meer voorzieningen op het
woonadres van de gastouder worden toegestaan, gemakkelijk een situatie
kan ontstaan die in de Wko wordt getypeerd als een kindercentrum: er
kunnen dan gelijktijdig meer dan het voor gastouderopvang toegestane
maximale aantal van zes kinderen worden opgevangen (Kamerstukken II
2010/11, 32 693, nr. 3, blz. 7).
Momenteel is het dus niet mogelijk dat meerdere voorzieningen voor
gastouderopvang gevestigd zijn op het woonadres van een gastouder.
Voorgesteld wordt om deze beperking op te heffen en opvang op het
woonadres van de gastouder net zo te behandelen als opvang op het
woonadres van de vraagouder, waar wél meerdere voorzieningen voor
gastouderopvang gevestigd kunnen zijn. Het is wenselijk om de regelgeving op dit punt te synchroniseren. Ook uit signalen uit de praktijk blijkt
dat het wenselijk is dat op het woonadres van de gastouder meer dan één
voorziening voor gastouderopvang gevestigd kan zijn. Denk bijvoorbeeld
aan een echtpaar waarvan beide echtgenoten op hun eigen woonadres
werkzaam willen zijn als gastouder, ieder op andere dagen van de week.
Nu is dat niet mogelijk: er kan maar één voorziening voor gastouderopvang (dus: gastouderopvang door één specifieke gastouder) worden
ingeschreven op het woonadres van de gastouder.
Wel blijft de beperking gelden dat als er twee of meer voorzieningen op
het woonadres van een gastouder zijn gevestigd, er op dat adres nooit
meer dan zes kinderen gelijktijdig kunnen worden opgevangen (zie de
begripsomschrijving van gastouderopvang, onderdeel d). Die beperking
geldt uiteraard ook bij opvang op het woonadres van een vraagouder.
Onderdeel B (artikel 1.10)
Bij artikel IX van de Wet beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters is artikel 1.10 gewijzigd met ingang van 1 januari
2014. Hierbij is verzuimd een aantal redactionele wijzigingen in het artikel
door te voeren. Deze omissie wordt hierbij hersteld. Voorgesteld wordt
deze wijzigingen terug te laten werken tot en met 1 januari 2014, de datum
van inwerkingtreding van de wijzigingen van artikel 1.10.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

30

Onderdelen C en D (artikelen 1.48 en 1.48b)
De voorgestelde aanpassingen van de artikelen 1.48 en 1.48b van de Wko
zijn uitsluitend tekstueel. Zij beogen de formuleringen in overeenstemming te brengen met de formulering in de overige bepalingen van de
wet. Het gaat om «inschrijving» in plaats van «opneming» (zie de overige
leden van artikel 1.48, en de artikelen 1.46, 1.47, 2.3, 2.4 en 2.4a) en om
«beschikking» in plaats van «beslissing» (zie de artikelen 1.46 en 2.3).
Om diezelfde reden is in artikel 1.48b, derde lid, van de Wko het woord
«geregistreerd» vervangen door «ingeschreven».
Onderdeel E (artikel 1.48c)
De mogelijkheid tot het gelijkstellen van categorieën van buitenlandse
kinderopvangvoorzieningen met in Nederland geregistreerde kindercentra, geregistreerde voorzieningen voor gastouderopvang of geregistreerde gastouderbureaus was tot 1 januari 2014 geregeld in artikel 1.48a
van de Wko en is met ingang van die datum opgenomen in artikel 1.48c
van de Wko.
Hoewel deze bepaling dus pas recent als artikel 1.48c in de wet is
opgenomen, is inmiddels geconstateerd dat het wenselijk is om de
systematiek aan te passen en niet langer categorieën van buitenlandse
kinderopvangvoorzieningen aan te wijzen voor gelijkstelling met
kinderopvangvoorzieningen in Nederland. Daarom wordt voorgesteld
artikel 1.48c te laten vervallen.
Door het afschaffen van de gelijkgestelde categorieën kinderopvang
ontstaat er een eenduidig beleid, omdat alle ouders die kinderopvangtoeslag willen ontvangen voor het gebruik van een kinderopvangvoorziening in een andere lidstaat van de Europese Unie of staat die partij is
bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte of in
Zwitserland gebruik moeten maken van een kinderopvangvoorziening die
is ingeschreven in het register buitenlandse kinderopvang. Alle ouders die
kinderopvangtoeslag willen ontvangen en gebruik maken van een
kinderopvangvoorziening die in Nederland is gevestigd, moeten ook
gebruik maken van een kinderopvangvoorziening die is ingeschreven in
het register kinderopvang. Deze registratieplicht draagt bij aan een
rechtmatige toekenning van de kinderopvangtoeslag.
In de artikelen 16a tot en met 16d van de Regeling Wet kinderopvang en
kwaliteitseisen peuterspeelzalen waren tot 1 januari 2014 een aantal
categorieën van kinderopvang in België en Duitsland gelijkgesteld. Deze
artikelen zijn vervallen per 1 januari 2014 (Stcrt. 2013, 35199).
Onderdeel F (artikel 1.61 en 2.19)
Tot 2012 gaf de directeur van de GGD leiding aan de GGD. Daarnaast
bestond er een Regionaal geneeskundig functionaris (RGF) die leiding gaf
aan de organisatie die de Wet geneeskundige hulpverlening bij
ongevallen en rampen (Wet GHOR) uitvoert. Met de wijziging van de Wet
publieke gezondheid per 1 januari 2012 is de leiding van beide organisaties – GGD en GHOR-organisatie – in één persoon verenigd. Er is dus
sinds 1 januari 2012 een eenhoofdige leiding, vormgegeven in de nieuwe
functie directeur publieke gezondheid. De memorie van toelichting bij de
wijziging van de Wet publieke gezondheid (Kamerstukken II, 2009/10,
32 195, nr. 3, blz. 7) wijst er op dat dit niet in de weg staat aan het
inrichten van een meerhoofdige directie GGD en GHOR, zolang de
verantwoordelijkheid voor de leiding van GGD en GHOR maar berust bij
de directeur publieke gezondheid. De directeur publieke gezondheid geeft
dus leiding aan twee organisaties onder twee verschillende besturen.
Deze directeur publieke gezondheid kan ook de functie van directeur GGD
uitoefenen (al dan niet onder die naam), maar er kan dus onder de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

31

directeur publieke gezondheid nog een functionaris zijn die wordt
aangeduid als de directeur GGD. Voorgesteld wordt de tekst van
artikel 1.61 en 2.19 daarop aan te passen.
Onderdelen G en H (artikelen 1.61a en 2.19a)
Sinds 2001 heeft Stichting Projectenbureau Publieke Gezondheid en
Veiligheid Nederland (voorheen GGD Nederland, hierna: de Stichting) een
taak om uniformiteit in het toezicht en de aansluiting op de handhaving te
bewerkstelligen. De Stichting voert deze belangrijke taak nu uit door de
regionale GGD-en die belast zijn met het toezicht op de kinderopvang, te
ondersteunen. Voor de kwaliteit van het toezicht en de handhaving is de
continuïteit, de proportionaliteit en de professionaliteit van belang. Er
worden twee artikelen ingevoegd, waardoor het mogelijk wordt een
instelling, de Stichting, aan te wijzen als de instelling die tot taak heeft de
kwaliteit en de uniformiteit van het toezicht op de kinderopvang en het
peuterspeelzaalwerk te bevorderen. Naast de Stichting bestaat er een
Expertisecentrum dat gemeenteambtenaren ondersteunt die belast zijn
met de handhaving in de kinderopvang. In de praktijk werkt het Expertisecentrum nauw samen met de Stichting, omdat toezicht en handhaving in
elkaars verlengde liggen.
Het college van burgemeester en wethouders van een gemeente is op
grond van de artikelen 1.61, eerste lid, en 2.19, eerste lid, belast met het
toezicht op de naleving. De directeur publieke gezondheid van de GGD
wordt daartoe op grond van die bepalingen aangewezen door het college
van burgemeester en wethouders.
De Stichting ontvangt sinds 2001 financiële middelen van de Minister,
maar het is wenselijk om in de wet zelf de basis te leggen voor de
bekostigingsrelatie tussen de Stichting en de Minister.
De aanwijzing van de Stichting voor de uitvoering van deze taak, is dus
een codificatie van een reeds bestaande praktijk. De aanwijzing leidt er toe
dat de werkzaamheden van de Stichting bestendig worden geregeld,
waardoor de bijdrage van de Stichting aan de kwaliteit en uniformiteit van
het toezicht in de kinderopvang en het peuterspeelzaalwerk, is geborgd.
Onderdeel I (artikel 3.8h)
Bij de wijziging van de Wet kinderopvang (Stb. 2013, 253) is onduidelijkheid ontstaan over de «lettering» van deze artikelen waardoor er twee
verschillende artikelen zijn ontstaan die beide aangeduid worden als
artikel 3.8h. Daarom is het wenselijk dit aan te passen.
ARTIKEL XXI. WET MELDING COLLECTIEF ONTSLAG
Onderdeel A, onder 2 en 3 (artikel 1)
Om te voorkomen dat, door de strikte definitie van het begrip
«werknemer» in artikel 1 van de WMCO, de verplichting tot het melden
van een collectief ontslag eenvoudig kan worden omzeild en om aldus
schijnconstructies niet in de hand te werken, wordt voorgesteld om de
mogelijkheid in artikel 1 op te nemen om bij ministeriële regeling
bepaalde categorieën werkenden aan te wijzen die daardoor ook onder
het werknemersbegrip van de WMCO vallen. Deze aldus aangewezen
werkenden tellen dan ook mee bij het bepalen of er sprake is van een
meldingsplicht op grond van artikel 3, eerste lid, van de WMCO.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

32

Onderdeel A, onder 1, en B (artikelen 1 en 6)
Toestemming om de arbeidsovereenkomst op te zeggen kan, na inwerkingtreding van de Wwz, op grond van artikel 7:671a, tweede lid, van het
BW onder bepaalde voorwaarden worden verleend door een bij collectieve arbeidsovereenkomst ingestelde commissie. In de artikelen 6 en 7
wordt daarom ook verwezen naar deze commissie. In artikel 1,
onderdeel d, is een definitie van de commissie opgenomen.
Onderdeel C (artikel 7)
De wijzigingsopdracht in artikel IV, onderdeel F, van de Wwz is onjuist
geformuleerd, waardoor artikel 7 van de WMCO onleesbaar zou worden.
Dit wordt hier gecorrigeerd. De inhoud van artikel 7 wijzigt niet. Wel wordt
in het eerste lid nu ook verwezen naar de commissie. Zie voor een
toelichting onderdeel B.
ARTIKEL XXII. WET MINIMUMLOON EN MINIMUMVAKANTIEBIJSLAG
De wijziging onder 1 heeft betrekking op de Aanpassingswet basisregistratie personen, die op 6 januari 2014 in werking is getreden
(Stb. 2013, 494) en waarin is voorzien in het vervallen van het sociaalfiscaalnummer. De aanpassing van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag is bij de Aanpassingswet basisregistratie personen abusievelijk niet opgenomen.
De voorgestelde aanpassing onder 2 heeft betrekking op de wijziging van
artikel 18p met ingang van 1 januari 2014, waarbij een nieuw vijfde lid is
ingevoegd en het vijfde lid (oud) is vernummerd tot het zesde lid (nieuw).
Hierbij is het zesde lid (oud) abusievelijk komen te vervallen
(Stb. 2013, 405). In dit onderdeel wordt voorgesteld om dit te herstellen.
Gelet op de omstandigheid dat het lid abusievelijk is verwijderd, is het
voornemen aan deze wijziging terugwerkende kracht te verlenen tot en
met de genoemde datum.
ARTIKEL XXIII. WET MOGELIJKHEID KOOPKRACHTTEGEMOETKOMING OUDERE BELASTINGPLICHTIGEN
Zie de toelichting bij artikel I (artikel 24c van de AKW).
ARTIKEL XXIV. WET OP DE ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVERZEKERING
Onderdelen A, B en C (artikelen 34, 39 en 39b)
De bepaling in artikel 39, derde lid, inzake herziening per 22 februari 2007,
is inmiddels uitgewerkt en kan daarom vervallen. In het verlengde
daarvan vervallen tevens het vijfde en zesde lid van artikel 34 van de
WAO.
De delegatiebepaling in artikel 39, vierde lid, van de WAO vervalt. Deze
mogelijkheid tot het stellen van nadere regels is opgenomen in het kader
van de zogenoemde stelselherziening per 1 januari 1987. Bij die stelselherziening is de verdiscontering van werkloosheid in de WAO-rechten
vervallen, doch werd het wenselijk geacht een mogelijkheid te creëren
om, zónder dat sprake was van wijzigingen in de gezondheidstoestand,
direct de arbeidsongeschiktheidsuitkering te kunnen verhogen, bijvoorbeeld als minder werd verdiend dan de vastgestelde resterende
verdiencapaciteit. Van deze mogelijkheid is sindsdien geen gebruik
gemaakt en dit past inmiddels ook niet meer in het huidige stelsel.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

33

In artikel 39b zijn een aantal technische aanpassingen en verbeteringen
aangebracht. De maximale duur van het ziekengeld kan bij onderbreking
door een Wazo-uitkering langer dan 104 weken zijn en dan kan er sprake
zijn van samenloop met de WAO-uitkering na 104 weken toegenomen
arbeidsongeschiktheid. Artikel 39b regelt nu ook deze situatie.
Onderdeel D (artikel 39c)
Dit onderdeel betreft uniformering van de wachttijden voor verhoging van
de WAO-uitkering bij toegenomen arbeidsongeschiktheid en samenloop
van WAO-uitkering met ziekengeld ingevolge de Ziektewet of recht op
loondoorbetaling.
Thans geldt dat een dergelijke verhoging direct ingaat, na een wachttijd
van vier weken of na een wachttijd van 104 weken. Met de wijzigingen
wordt de wachttijd nu in alle gevallen waarbij tevens recht bestaat op
ziekengeld of recht bestaat op loondoorbetaling of bezoldiging, op 104
weken gesteld. In de overige voorwaarden voor verhoging van de
WAO-uitkering wegens toegenomen arbeidsongeschiktheid is geen
wijziging beoogd.
Met deze uniformering wordt de uitvoering vereenvoudigd. Het UWV
bespaart hiermee in deze gevallen relatief hoge uitvoeringskosten. Hierna
wordt dit nader toegelicht. Daarbij wordt eerst ingegaan op de situatie
waarin er bij toegenomen arbeidsongeschiktheid tevens recht is op
ziekengeld, de situatie waarin bij toegenomen arbeidsongeschiktheid
tevens recht is op loondoorbetaling bij ziekte en vervolgens op de
situaties waarin dat niet het geval is.
Tevens recht op ziekengeld
Indien in het geval van toegenomen arbeidsongeschiktheid tevens recht
op ziekengeld bestaat, dan komt de wijziging neer op afschaffing van het
zogenoemde «WAO-kopje». Het WAO-kopje wordt nu uitbetaald aan
WAO-ers die bij toegenomen arbeidsongeschiktheid tevens recht hebben
op ziekengeld.
In gevallen waarin er tevens recht bestaat op loondoorbetaling wegens
ziekte, kan de werkgever het ziekengeld en, indien van toepassing het
WAO-kopje, in mindering brengen op het door te betalen loon op grond
van artikel 7:629, vijfde lid, van het BW. Na afloop van de maximale
ZW-periode van 104 weken eindigt de ZW-uitkering en komt de
WAO-uitkering volledig tot uitbetaling.
Hierna zijn ter illustratie enkele rekenvoorbeelden opgenomen.3
Voorbeeld 1 (WAO-kopje)
Betrokkene heeft een WAO uitkering, ao-klasse 45–55%. Het WAO
dagloon bedraagt € 150,00.
Uitkering WAO bedraagt 35% van € 150,00 = € 52,50.4
Hij verdient € 50,00 per dag.
Totaal inkomen € 52,50 + € 50,00 = € 102,50 per dag.
Betrokkene valt na 9 jaar voor zijn werk uit en heeft in verband met
einde dienstverband recht op ziekengeld.
Ziekengeld bedraagt 70% van € 50,00 = € 35,00.
Uitkering WAO wordt na 4 weken verhoogd met (75% x € 150,00) –
€ 52,50 = € 60,00.5
3

In de voorbeelden is de vakantietoeslag buiten beschouwing gelaten.
In artikel 21, tweede lid, van de WAO is bepaald dat het uitkeringspercentage voor de arbeidsongeschiktheidsklasse 45–55%, 35% bedraagt.
5
In artikel 21, tweede lid, van de WAO is bepaald dat het uitkeringspercentage voor de arbeidsongeschiktheidsklasse 80–100%, 75% bedraagt.
4

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

34

Van de verhoging van de WAO-uitkering wordt betaald: € 60,00
(verhoging WAO) – € 35,00 (ZW) = € 25,00 (= WAO-kopje).
De totale WAO-uitkering bedraagt dan € 52,50 + € 25,00 = € 77,50.
Totaal inkomen na 4 weken toegenomen ongeschiktheid € 77,50
(WAO) + € 35,00 (ZW) = 112,50.
Totaal inkomen na 104 weken toegenomen ongeschiktheid 75% x
€ 150,00 = € 112,50 (WAO).
Voorbeeld 2 (géén WAO-kopje)
Betrokkene heeft een WAO uitkering, ao-klasse 45–55%. Het WAO
dagloon bedraagt € 150,00.
Uitkering WAO bedraagt 35% van € 150,00 = € 52,50.
Hij verdient € 70,00 per dag.
Totaal inkomen € 52,50 + € 70,00 = € 122,50 per dag.
Betrokkene valt na 4 jaar voor zijn werk uit en heeft op grond van
artikel 29b van de ZW recht op ziekengeld.
Ziekengeld bedraagt 100% van € 70,00 = € 70,00.6
Uitkering WAO wordt na 4 weken verhoogd met (75% x € 150,00) –
€ 52,50 = € 60,00.
Van de verhoging van de WAO-uitkering wordt uitbetaald: € 60,00
(verhoging WAO) – € 70,00 (ZW) = € 0.
De totale WAO-uitkering bedraagt dan nog steeds € 52,50.
Totaal inkomen na 4 weken toegenomen ongeschiktheid € 52,50
(WAO) + € 70,00 (ZW) = € 122,50.
Totaal inkomen na 104 weken toegenomen ongeschiktheid 75% x
€ 150,00 = € 112,50 (WAO).
Hier zijn relatief hoge uitvoeringskosten mee gemoeid. Deze hoge
uitvoeringskosten worden veroorzaakt door een arbeidsintensief
handmatig proces met veel overdrachtsmomenten tussen afdelingen en
medewerkers. Op jaarbasis worden 6000 gevallen getoetst door middel
van een verzekeringsgeneeskundige en arbeidskundige beoordeling. Het
is voor betrokkenen belastend om een onderzoek te doorlopen. Dit terwijl
uiteindelijk per jaar maar zo’n 150 WAO-gerechtigden door de toetsing
komen. Daarom wordt voorgesteld de verhoging WAO, direct of na 4
weken, te beperken.
Geen recht op ziekengeld
Bestaat er in het geval van toegenomen arbeidsongeschiktheid géén recht
op ziekengeld, maar wordt er wel in een dienstbetrekking arbeid verricht,
dan betekent de wijziging in geval van toegenomen arbeidsongeschiktheid het volgende.
Degene die in dienstbetrekking werkt en wegens de toename niet meer
(volledig) de bedongen arbeid kan verrichten, heeft in beginsel recht op
104 weken loondoorbetaling wegens ziekte. Hiermee wordt voorzien in
het inkomensverlies als gevolg van de toegenomen arbeidsongeschiktheid. Voor de werkgever betekent het niet meer verstrekken van de
verhoging WAO, direct of na 4 weken, dat de verhoging van de
WAO-uitkering niet langer in mindering kan worden gebracht op het
wegens ziekte door te betalen loon. De regering acht dit aanvaardbaar
omdat hiermee wordt bevorderd dat de werkgever de werknemer
re-integreert in passende arbeid. Voorts acht de regering het wenselijk dat

6

In artikel 29b van de ZW is bepaald dat het ziekengeld onder bepaalde voorwaarden gedurende
de eerste 52 weken 100% kan bedragen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

35

in gevallen waarin géén recht meer bestaat op toekenning van ziekengeld
op grond van artikel 29b ZW, dit niet vanuit de WAO wordt gecompenseerd.7
Hetzelfde geldt voor degene die aanspraak maakt op een bezoldiging.
Geen recht op ziekengeld en geen recht op loondoorbetaling of bezoldiging
Degene, die niet in dienstbetrekking werkt, heeft in de meeste gevallen
geen recht op een ZW-uitkering of 104 weken loondoorbetaling. In deze
gevallen acht de regering het niet aanvaardbaar dat de WAO-uitkering pas
wordt verhoogd als sprake is van een structureel toegenomen arbeidsongeschiktheid. In deze gevallen is er immers geen sprake van een ander
inkomen (ZW-uitkering of loondoorbetaling) dat aanvullend inkomen
verschaft vanwege die toegenomen arbeidsongeschiktheid. Omdat er
geen sprake is van een samenloopsituatie is er ook geen sprake van
ingewikkelde berekeningen, maar betreft het een normale beoordeling in
het kader van de WAO. Voor deze personen blijft de verkorte wachttijd
bestaan.
Uitkeringslasten
Het beperken van het hanteren van de verkorte wachttijd in de WAO
betekent voor naar schatting 150 nieuwe zieke WAO-ers per jaar dat er
geen recht meer is op het WAO-kopje naast de ZW-uitkering.8 Daarnaast
komt de WAO-verhoging direct of na 4 weken ook te vervallen voor
degenen die naast de WAO-uitkering recht op loondoorbetaling bij ziekte
hebben. Deze maatregel heeft betrekking op naar schatting 1.500 nieuwe
zieke WAO-ers per jaar.9 Als gevolg van beide maatregelen nemen de
uitkeringslasten in de WAO af met naar schatting € 4 miljoen in 2015
oplopend tot ca. € 10 miljoen in 2017. Omdat de WAO een aflopende
regeling is, zijn de besparingen op de uitkeringslasten niet structureel van
aard.
Tabel 1: Financiële effecten (x € 1 mln.)
Jaartal
Effect op
uitkeringslasten

2015

2016

2017

2018

2019

Struct

–4

–9

– 10

–9

–8

0

Inkomenseffecten
Het uniformeren van de wachttijden voor de herbeoordeling van
arbeidsongeschikten bij uitval naar 104 weken en de samenloop daarvan
met WAO-uitkering met ziekengeld of loondoorbetaling voor nieuwe
instroom heeft geen directe inkomenseffecten tot gevolg. Wel is het zo dat
door het uniformeren van de wachttijd de nieuwe instroom van arbeidsongeschikten langer moet wachten voordat hun uitkering wordt verhoogd
bij toegenomen arbeidsongeschiktheid in vergelijking met de huidige
systematiek. De uniformering heeft indirect dus wel inkomenseffecten.

7

Artikel 29b van de ZW geeft in beginsel gedurende de eerste vijf jaar na het in dienst nemen
van een WAO-gerechtigde recht op ziekengeld.
8
De aantallen hebben betrekking op het aantal nieuwe ziektesituaties per jaar. Voor iedere
nieuwe ziektesituatie geldt dat er voor een periode van maximaal ca. twee jaar (maximale duur
ziektewet/loondoorbetaling) sprake is van een lagere WAO-uitkering.
9
Zie voorgaande voetnoot.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

36

Arbeidsongeschikten die door uitval in de Ziektewet raken, worden op dit
moment na vier weken herbeoordeeld om te bezien of de mate van
arbeidsongeschiktheid is toegenomen. Indien dit het geval is, én het
ziekengeld lager is dan de verhoging van de WAO-uitkering, ontvangt de
arbeidsongeschikte het hogere WAO bedrag (WAO-kopje). Uniformering
van de wachttijden heeft tot gevolg dat de nieuwe arbeidsongeschikten
deze verhoging pas na twee jaar ontvangen. Uit analyses van het UWV
blijkt dat het gemiddelde WAO-kopje de afgelopen jaren ca. € 4000 per
jaar bedroeg.
Ook bij arbeidsongeschikten met loondoorbetaling bij uitval bestaat er de
mogelijkheid dat de verandering van de systematiek tot inkomenseffecten
leidt. Op dit moment is het zo dat indien de WAO-uitkering na vier weken
wordt verhoogd, dit verrekend wordt met het inkomen dat de arbeidsongeschikte ontvangt van de werkgever. Uniformering van de wachttijden
heeft tot gevolg dat de verhoging van de WAO-uitkering pas na twee jaar
ziekte plaatsheeft. De verwachting is echter wel dat in de meeste gevallen
de loondoorbetaling hoger is dan de verhoging van de WAO-uitkering,
waardoor er niks wijzigt voor de arbeidsongeschikte.
Uitvoeringskosten
Door het vervallen van activiteiten dalen de reguliere uitvoeringskosten
van het UWV met € 2 miljoen per jaar.
Administratieve lasten en regeldruk
Indien sprake is van loondoorbetalingverplichting wegens ziekte door de
werkgever hoeft deze nog slechts rekening te houden met een eventueel
recht op ziekengeld dat op het door te betalen loon in mindering kan
worden gebracht. In het enkele geval waarin de verhoging van de
WAO-uitkering méér bedraagt dan het ziekengeld is dit alleen nog voor de
werkgever relevant als hij ook na 104 weken nog een loondoorbetalingsplicht heeft.
Is geen sprake van recht op ziekengeld dan heeft de wijziging tot gevolg
dat gedurende de eerste 104 weken van toegenomen arbeidsongeschiktheid geen sprake meer is van een verhoging van de WAO-uitkering
die op de loondoorbetaling in mindering kan worden gebracht. Vanwege
de lage aantallen is het effect op de administratieve lasten nihil.
Onderdeel E (artikel 43d)
Onderdeel E bevat een technische aanpassing. Van de gelegenheid is
gebruik gemaakt om tevens de onjuiste verwijzing in artikel 43d WAO naar
artikel 29 negende lid, van de ZW, te vervangen door een verwijzing naar
artikel 29, tiende lid, van de ZW.
Onderdeel F (artikel 58)
Zie de toelichting bij artikel I (artikel 24c van de AKW).
Onderdeel G (artikel 91e)
In dit onderdeel is overgangsrecht geregeld voor personen, die reeds
arbeidsongeschikt zijn. De voorgestelde wijzigingen worden van
toepassing als de eerste dag van de toegenomen arbeidsongeschiktheid,
die recht geeft op verhoging van de WAO-uitkering, is ingetreden op of na
de datum van inwerkingtreding van het onderhavige artikel van deze wet.
De eerste dag van toegenomen arbeidsongeschiktheid is de eerste dag
van de eerste periode die, na toepassing van de samentellingsregeling in
het tweede lid van artikel 91e WAO, in aanmerking wordt genomen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

37

Verdergaande eerbiedigende werking acht de regering niet noodzakelijk,
gelet op de onevenredige belasting die dit voor de uitvoering meebrengt.
Voorts is hierbij overwogen dat, als sprake is van een dienstbetrekking, de
toekenning van ziekengeld aan (ex) WAO-ers in beginsel gedurende de
eerste 104 weken blijft voorzien in compensatie voor de werkgever.10
ARTIKEL XXV. WET OP DE ECONOMISCHE DELICTEN
Ingevolge artikel II van de Wet van 26 juni 2013 tot aanpassing van de Wet
op de ondernemingsraden in verband met wijziging van de financiering
van het scholingssysteem voor leden van de ondernemingsraad en enkele
andere wijzigingen van deze wet (Stb. 2013, 296) is de verwijzing in
artikel 1, onder 4°, naar artikel 36, zevende lid, van de Wet op de ondernemingsraden aangepast aan de nieuwe nummering van de leden van
artikel 36 en wordt nu verwezen naar het vijfde lid van dat artikel. Daarbij
is abusievelijk het woord «artikel» voor de aanduiding van het artikelnummer geplaatst. Dit wordt nu hersteld.
ARTIKEL XXVI. WET OP DE LOONVORMING (ONDERDEEL A)
De wijziging van de Wet op de loonvorming, onderdeel A, onder 1, houdt
verband met de toezegging gedaan in de beantwoording op Kamervragen
over de rechtsgeldigheid van onderwijscao’s (Aanhangsel bij de Handelingen, vergaderjaar 2013/2014, nr. 1205). Toegezegd is om in verband met
de decentralisatie van de arbeidsvoorwaardenvorming die in het
onderwijs heeft plaatsgevonden en de ontwikkelingen in het arbeidsrecht
te kijken naar de uitzondering in de Wet op de loonvorming betreffende de
toepasselijkheid van genoemde wet op personen, aan een onderwijsinrichting werkzaam, wier arbeid bestaat in het geven van onderwijs.
Gezien voltooiing van de decentralisatie van de arbeidsvoorwaardenvorming in het onderwijs met ingang van 1 januari 2014, acht de regering
deze algemene uitzondering voor onderwijzend personeel in de Wet op de
loonvorming niet langer gewettigd. Om die reden wordt voorgesteld deze
uitzondering te schrappen.
De wijziging van de Wet op de loonvorming, onderdeel A, onder 2, betreft
een technische aanpassing. De Wet inschakeling werkzoekenden is
ingetrokken met de Invoeringswet Wet werk en bijstand, welke wet zelf
ook is ingetrokken met de Wet van 29 december 2008 (Stb. 586) tot
intrekking van de Invoeringswet Wet werk en bijstand.
ARTIKEL XXVI. WET OP DE LOONVORMING (ONDERDELEN B EN
C), ARTIKEL XXVIII. WET OP HET ALGEMEEN VERBINDEND EN
HET ONVERBINDEND VERKLAREN VAN BEPALINGEN VAN
COLLECTIEVE ARBEIDSOVEREENKOMSTEN, ARTIKEL XXXI. WET
VERPLICHTE BEROEPSPENSIOENREGELING EN ARTIKEL XXXII.
WET VERPLICHTE DEELNEMING IN EEN BEDRIJFSTAKPENSIOENFONDS 2000
Sinds 1 september 2004 voorziet het Besluit aanmelding van collectieve
arbeidsovereenkomsten en het verzoeken om algemeen verbindend
verklaring in de mogelijkheid om ingevolge artikel 4 van de Wet op de
loonvorming verplichte aanmeldingen van het sluiten, wijzigen of
opzeggen van cao’s elektronisch te verzenden. Op verzoek van vele
cao-partijen voorziet hetzelfde Besluit vanaf 1 januari 2012 in de
mogelijkheid om verzoeken tot algemeen verbindend verklaring van
cao-bepalingen (avv) op elektronische wijze in te dienen. Op termijn zal
ook het elektronisch indienen van bedenkingen tegen verzoeken om
10

Artikel 90 van de ZW jo. artikel 29b van de ZW.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

38

algemeen verbindend verklaring mogelijk worden gemaakt. Inmiddels
bedraagt het aandeel elektronisch ingediende cao-aanmeldingen
ingevolge artikel 4 circa 95%. Het aandeel elektronisch ingediende
avv-verzoeken ligt rond de 90%.
Met de wijzigingen van de artikelen 4, eerste lid, en 14 van de Wet op de
loonvorming (onderdelen C en D) en de wijziging van artikel 4, tweede en
derde lid, van de Wet op het algemeen verbindend en het onverbindend
verklaren van bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten wordt
de formeel wettelijk vereiste basis gecreëerd om het bestuurlijk verkeer
rond cao-aanmeldingen op grond van artikel 4 van de Wet op de
loonvorming en verzoeken om algemeen verbindend verklaring van
cao-bepalingen volledig langs elektronische weg te laten plaatsvinden.
Volledig elektronisch verkeer verhoogt de bestuurlijke efficiency, en valt
geheel binnen het Rijksbrede streven om bestuurlijk verkeer zoveel als
mogelijk langs elektronische weg te laten verlopen.
Bij gelegenheid van het verplicht voorschrijven van het hier bedoelde
elektronisch verkeer wordt een voorziening opgenomen voor bijzondere
omstandigheden. Daarbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan een
ontoereikende elektronische infrastructuur bij om avv-verzoekende
partijen en netwerkstoringen.
Vanaf 1 januari 2013 voorzien ook de Regeling betreffende aanvragen op
grond van de Wet verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds
2000 en de Regeling verplichtstelling beroepspensioenregeling in de
mogelijkheid om aanvragen tot verplichtstelling of aanvragen tot wijziging
of (gedeeltelijke) intrekking van de verplichtstelling op elektronische wijze
in te dienen.
Met de wijzigingen van de artikelen 2, vierde lid, 10, tweede lid, 11,
zevende lid, 15, tweede lid, en 16, tweede lid, van de Wet verplichte
deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds 2000, en de wijzigingen van
de artikelen 6, vierde lid, 9, vierde lid, 13, zesde lid, 16, tweede lid, en 18,
tweede lid, van de Wet verplichte beroepspensioenregeling wordt de
formeel wettelijk vereiste basis gecreëerd om het bestuurlijk verkeer rond
verplichtstellingaanvragen en aanvragen om individuele ontheffingen
volledig langs elektronische weg te kunnen laten plaats vinden.
Het ligt overigens in de rede dat het verplicht voorschrijven van het hier
bedoelde elektronisch verkeer in de Regeling betreffende aanvragen op
grond van de Wet verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds
2000 en de Regeling verplichtstelling beroepspensioenregeling niet eerder
zal plaatsvinden dan nadat het merendeel van de aanvragen al op
vrijwillige basis elektronisch wordt ingediend. Bij die gelegenheid zal ook
worden voorzien in een soortgelijke voorziening voor bijzondere
omstandigheden als hiervoor is aangegeven.
Bij het voorgaande wordt opgemerkt dat met de voorgestelde wijzigingen
wordt afgeweken van de algemene regeling voor het elektronische
berichtenverkeer tussen burgers op grond van afdeling 2.3 van de
Algemene wet bestuursrecht (Awb). Hierin is onder meer geregeld dat een
burger die een bericht wil verzenden aan een bestuursorgaan, ook
wanneer het bestuursorgaan de elektronische weg daartoe heeft
opengesteld, nog altijd de keuze heeft het bericht langs andere dan de
elektronische weg te verzenden. De elektronische weg is dan ook
nevenschikkend aan andere methoden van verzending. Ook is bepaald dat
een bestuursorgaan een bericht pas elektronisch kan verzenden aan een
burger indien die burger heeft kenbaar gemaakt voldoende bereikbaar te
zijn via de elektronische weg. Deze bepalingen zijn slechts dan niet van
toepassing indien daarvan bij wet wordt afgeweken.
Met de voorgestelde wijzigingen in de Wet op het algemeen verbindend
en onverbindend verklaren van bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten, de Wet op de loonvorming, Wet verplichte beroepspensioenregeling, Wet verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds 2000

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

39

wordt afgeweken van de artikelen 2:13, 2:14 en 2:15 van de Awb, voor
zover het gaat om het niet verplichte karakter van de elektronische
communicatie.
ARTIKEL XXVII. WET OP DE ONDERNEMINGSRADEN
Onderdeel A (artikel 22)
Ingevolge artikel I, onderdeel D, onder 3, van de Wet van 26 juni 2013 tot
aanpassing van de Wet op de ondernemingsraden in verband met
wijziging van de financiering van het scholingssysteem voor leden van de
ondernemingsraad en enkele andere wijzigingen van deze wet
(Stb. 2013, 296) is de verwijzing in artikel 22, vierde lid, naar de
artikelen 17 en 18 vervangen door een verwijzing naar de artikelen 17 en
18, eerste lid. Daarbij is het woord «artikel» vóór de aanduiding van de
artikelnummers abusievelijk weggevallen. Dit wordt nu gecorrigeerd.
Onderdeel B (artikel 25)
In artikel 25, eerste lid, onderdeel m, wordt abusievelijk verwezen naar
artikel 40, eerste lid, onderdeel c. Dit onderdeel is vervallen met ingang
van 1 januari 2008 (Stb. 2007, 557). In dit onderdeel wordt voorgesteld de
onjuiste verwijzing te laten vervallen.
ARTIKEL XXIX. WET OVERGANGSREGELING ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVERZEKERING
Dit artikel bevat een technische aanpassing van verwijzingen als gevolg
van de voorgestelde invoering van artikel 39c van de WAO.
ARTIKEL XXX. WET STRUCTUUR UITVOERINGSORGANISATIE
WERK EN INKOMEN
Onderdeel A (artikel 30b)
In artikel 30b, eerste lid, onderdeel b, wordt de verouderde verwijzing naar
artikel 1 en 10 van de Verordening betreffende het vrij verkeer van
werknemers geactualiseerd. De genoemde verordening is inmiddels
vervangen door een nieuwe verordening. Tevens is artikel 10 van de oude
verordening, dat betrekking had op familieleden van EU-onderdanen,
opgenomen in artikel 23 van Richtlijn 2004/38/EG.
In onderdeel c van artikel 30b, eerste lid, wordt een eveneens verouderde
verwijzing naar de Minister voor Immigratie en Asiel geactualiseerd.
Onderdeel B (artikel 32e)
Het UWV bepaalt op basis van het huidige artikel 32e voor de in dat artikel
genoemde wetten welke berichten, wanneer onder de verplichte
elektronische communicatie vallen en op welke manier er digitaal
gecommuniceerd moet worden. Aangezien het digitaliseringsproces een
grote mate van flexibiliteit vraagt, heeft het UWV ervoor gekozen om het
kader hiervoor in de Beleidsregel elektronische communicatie UWV
(Stcrt. 2012, 18590) op te nemen. In de bijlage bij deze beleidsregel wordt
aangegeven welke berichten digitaal gecommuniceerd moeten worden en
via welk kanaal. Die flexibiliteit is essentieel, omdat niet altijd lang van
tevoren bepaald kan worden wanneer het UWV klaar is om een bepaalde
berichtenstroom te digitaliseren. Er zijn voortdurend ontwikkelingen zowel
binnen als buiten het UWV die aanpassingen nodig maken.
Artikel 32e is aangepast in verband met de ambitie van het UWV om ook
voor andere dan de thans aangewezen groepen digitale communicatie

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

40

mogelijk te maken. In verband daarmee is in het nieuwe voorgestelde
artikel 32e gekozen voor de term «burgers». Deze term is overgenomen
uit de Awb. De term «burger» is de tegenhanger van «bestuur». Onder de
term «burger» vallen zowel categorieën burgers (natuurlijke personen) als
werkgevers. Daarnaast wil het UWV in de toekomst ook beschikkingen
digitaal kunnen verzenden.
De nieuw geformuleerde tekst biedt de noodzakelijke ruimte om de
fasering van het digitaliseringsproces te bepalen en toe te groeien naar
digitale communicatie voor in beginsel alle berichten, waarbij het UWV
uiteraard rekening houdt met overheidsbrede ontwikkelingen. Door de
bewoordingen «tenzij er naar het oordeel van het Uitvoeringsinstituut
werknemers verzekeringen sprake is van (...)» in het eerste lid kan het
UWV beleidsregels maken, waaruit blijkt welke communicatie wel en
welke niet digitaal plaatsvindt.
Daarnaast is in het tweede lid een delegatiegrondslag opgenomen,
waardoor de Minister regels kan stellen ten aanzien van de inrichting van
de dienstverlening in het eerste lid.
Bij het voorgaande wordt opgemerkt dat met de voorgestelde wijzigingen
wordt afgeweken van de algemene regeling voor het elektronische
berichtenverkeer tussen burgers op grond van afdeling 2.3. van de Awb.
Hierin is onder meer geregeld dat een burger die een bericht wil
verzenden aan een bestuursorgaan, ook wanneer het bestuursorgaan de
elektronische weg daartoe heeft opengesteld, nog altijd de keuze heeft het
bericht langs andere dan de elektronische weg te verzenden. De elektronische weg is dan ook nevenschikkend aan andere methoden van
verzending. Ook is bepaald dat een bestuursorgaan een bericht pas
elektronisch kan verzenden aan een burger indien die burger heeft
kenbaar gemaakt voldoende bereikbaar te zijn via de elektronische weg.
Deze bepalingen zijn slechts dan niet van toepassing indien daarvan bij
wet wordt afgeweken.
Met de voorgestelde wijziging van artikel 32e van de Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen wordt afgeweken van de
artikelen 2:13, 2:14 en 2:15 van de Awb, voor zover het gaat om het niet
verplichte karakter van de digitale communicatie.
Onderdeel C (artikel 72)
Bij de wijziging van de Wet SUWI die op 1 januari 2014 in werking is
getreden, is de toevoeging van de colleges van burgemeester en
wethouders die op 1 juli 2013 in werking was getreden abusievelijk
ongedaan gemaakt. In dit onderdeel wordt voorgesteld dit te herstellen.
Gelet op de omstandigheid dat de toevoeging abusievelijk is verwijderd,
is het voornemen om aan deze wijziging terugwerkende kracht te verlenen
tot en met de genoemde datum.
Onderdeel D (artikel 73)
In artikel 73, tiende lid, wordt abusievelijk gesproken over «haar administratie», waar zijn administratie bedoeld is. Dit wordt in dit onderdeel
gecorrigeerd.
Onderdeel E (artikel 73a)
In artikel 73a, derde lid, staat als gevolg van een eerdere wetswijziging
(Stb. 2013, 405) een redactionele fout (twee maal «voor»). Voorgesteld
wordt dit in dit onderdeel te herstellen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

41

Onderdeel F (artikel 84)
Onder 1
In artikel 84, eerste lid, van de Wet SUWI zijn de strafbare feiten geduid
die op grond van het tweede lid van dit artikel zijn aangemerkt als
overtredingen. Dit lid is in overeenstemming met de wijzigingen van de
artikelen waarnaar in dit lid wordt verwezen bij de Wet aanscherping
handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving die per 1 januari 2013 in
werking is getreden. De desbetreffende strafbare feiten hebben betrekking
op de overtreding van de inlichtingenplicht van de betrokkene bij de
tenuitvoerlegging van de bestuurlijke boete en de terugvordering van ten
onrechte betaalde uitkering. Met deze wijziging gaat het om een
technische aanpassing en niet om een inhoudelijke wijziging. De
inwerkingtreding van deze wijziging zal terugwerken tot en met 1 januari
2013 gelijk met de inwerkingtreding van voornoemde wet.
Onder 2
Met de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving
die met ingang van 1 januari 2013 in werking is getreden is in de WWB, de
IOAW en de IOAZ de bestuurlijke boete ingevoerd. Ook hierbij geldt de
inlichtingenplicht van de betrokkene bij de tenuitvoerlegging van de
bestuurlijke boete en de terugvordering van ten onrechte betaalde
uitkering. In lijn met de strafbaarstelling van overtreding van deze
inlichtingenplicht in de werknemersverzekeringen en volksverzekeringen
worden overtredingen van deze inlichtingenplicht in de Participatiewet,
IOAW en IOAZ eveneens aangemerkt als een strafbaar feit.
ARTIKEL XXXIII. WET WERK EN INKOMEN NAAR ARBEIDSVERMOGEN
Onderdelen A en D (artikelen 72 en 83)
De bevoegdheid tot uitvaardiging van een dwangbevel bestaat slechts
indien zij bij de wet is toegekend (artikel 4:115 van de Awb). In artikel 79
van de WW is de bevoegdheid tot het uitvaardigen van een dwangbevel
ter executie van een verhaal op de werkgever opgenomen. In de ZW en de
Wet WIA ontbreekt deze bevoegdheid voor verhaal op de werkgever in
artikel 63a van de ZW en de artikelen 72 en 83 van de Wet WIA. Dit
betekent dat het UWV in die gevallen naar de civiele rechter moet voor het
verkrijgen van een executoriale titel, wat hogere invorderingskosten met
zich meebrengt. Om die reden wordt in de genoemde artikelen in de Wet
WIA en ZW alsnog de bevoegdheid opgenomen om – evenals in de WW –
vorderingen op werkgevers in te vorderen bij dwangbevel.
Onderdeel B (artikel 79a)
Zie de toelichting bij artikel I (artikel 24c van de AKW).
Onderdelen C en E (artikelen 82 en 84)
Aan de artikelen 82, eerste lid, en 84, eerste lid, van de Wet WIA is
toegevoegd dat onder het eigenrisicodragen van WGA-uitkeringen mede
worden begrepen de WGA-uitkeringen in aansluiting op een uitkering op
grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel b, van de ZW. Hierbij gaat het
om de situatie, bedoeld in artikel 46 van de ZW, dat er ook recht op
ziekengeld ontstaat voor degene die binnen vier weken na het einde van
de dienstbetrekking arbeidsongeschikt wordt (nawerking). Voor de
betaling van dergelijke WGA-uitkeringen is de werkgever die eigenrisico-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

42

drager is eveneens aansprakelijk vanaf 1 januari 2016. Deze wijzigingen
vloeien voort uit de Wet beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters. Op grond van deze wet heeft het eigenrisicodragen van het WGA-risico per 1 januari 2016 zowel betrekking op het
WGA-risico van vaste werknemers als voor flexwerkers. In verband
hiermee is bij deze wet per genoemde datum artikel 82, vierde lid, van de
Wet WIA gewijzigd. Deze wijziging brengt met zich mee dat per genoemde
datum WGA-uitkeringen van flexwerkers onder het eigenrisicodragen van
het WGA-risico worden gebracht. Hierbij gaat het om WGA-uitkeringen in
vervolg op een uitkering op grond van de ZW, met uitzondering van een
aantal in het vierde lid aangegeven specifieke WGA-uitkeringen. Gelet op
de redactie van het eerste lid zou het hierbij gaan om WGA-uitkeringen
aan degenen die op de eerste dag van de bij die uitkering in acht
genomen wachttijd tot de eigenrisicodrager in dienstbetrekking stonden.
Dit brengt met zich dat WGA-uitkeringen aan degenen die eerder recht
hadden op ziekengeld omdat die binnen vier weken na het einde van de
dienstbetrekking arbeidsongeschikt zijn geworden (artikel 46 van de ZW;
nawerking), niet onder het eigenrisicodragen worden begrepen. Dit is
echter niet de bedoeling. Aangezien deze WGA-uitkeringen wel worden
meegenomen bij de gedifferentieerde premie voor de Werkhervattingskas
dienen deze WGA-uitkeringen ook onder het eigenrisicodragen van de
WGA-lasten te vallen. Deze omissie wordt hierbij gecorrigeerd. Ook deze
wijzigingen treden in werking met ingang van 1 januari 2016.
Onderdeel F (artikel 133j. Overgangsrecht in verband met overgang
voorzieningen en subsidie)
Op grond van de vierde nota van wijziging bij de Invoeringswet Participatiewet zal een artikel worden ingevoegd in verband met de overgang van
voorzieningen en subsidie (artikel VII, onderdeel I). In deze bepaling is een
uitzondering gemaakt die zag op de in die nota van wijziging voorgestelde
herbeoordeling van de Wajongers die na deze herbeoordeling zouden
overgaan naar de Participatiewet. Voor die groep was in de Wajong
voorzien in afzonderlijk overgangsrecht.
In de zesde nota van wijziging van de Invoeringswet Participatiewet is
voorgesteld de herbeoordeling met de overgang naar gemeenten niet
door te laten gaan. Artikel 133j is hierop abusievelijk niet aangepast. In dit
onderdeel wordt voorgesteld dit te herstellen.
ARTIKEL XXXIV. WET WERK EN ZEKERHEID
Onderdeel A (artikel XXII)
In dit onderdeel worden een paar technische onvolkomenheden hersteld.
Onderdeel B (artikel XXIIa)
De beoogde datum van inwerkingtreding van de zogenoemde Calamiteitenregeling, welke in de plaats komt van de Regeling calamiteiten WW, is
1 april 2016. Dat geldt eveneens voor de daar onlosmakelijk mee
verbonden artikelen I, onderdelen Ca, en XXVI, onderdeel C, van de Wwz.
Het voorgestelde nieuwe overgangsrechtelijke artikel XXIIa van de Wwz
maakt het mogelijk om, totdat de nieuwe Calamiteitenregeling in werking
treedt, de huidige afwijkingsmogelijkheid van de loondoorbetalingsverplichting vanwege buitengewone natuurlijke omstandigheden als bedoeld
in artikel 18 van de WW te continueren.
Het eerste lid van artikel XXIIa van de Wwz regelt dat artikel 7:628, vijfde
tot en met zevende lid, van het BW zoals dat luidde voor inwerkingtreding
van artikel I, onderdeel C, van de Wwz van toepassing zou blijven op
individuele arbeidsovereenkomsten die voor die inwerkintreding tot stand

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

43

zijn gekomen. Aangezien de inwerkingtreding van dat onderdeel van de
Wwz echter geen inhoudelijke wijziging aanbrengt in het vijfde lid van
artikel 7:628, kan deze overgangsrechtelijke bepaling vervallen. Het blijft
immers, ook na inwerkingtreding van de Wwz, mogelijk om de eerste zes
maanden van de arbeidsovereenkomst bij schriftelijke overeenkomst (of
regeling door of namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan) af te
wijken van de loondoorbetalingsplicht (op grond van het eerste lid van
artikel 7:628) ten nadele van de werknemer. Het tweede lid van
artikel XXIIa van de Wwz blijft inhoudelijk gehandhaafd maar wordt het
eerste lid. Dit regelt dat collectieve arbeidsovereenkomsten (en regelingen
door of namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan) waarin op de dag
waarop artikel I, onderdeel C, van de Wwz in werking treedt, al gebruik
werd gemaakt van de ongelimiteerde mogelijkheid om (op grond van
artikel 7:628, zevende lid, zoals luidde voor inwerkingtreding van Wwz) af
te wijken van de loondoorbetalingsverplichting, bedoeld in het eerste lid
van artikel 7:628, dat mogen blijven doen. Dat geldt ook voor arbeidsovereenkomsten die na inwerkingtreding van artikel I, onderdeel C, worden
gesloten maar vallen onder een dergelijke cao of regeling. Deze
overgangsrechtelijke mogelijkheid wordt geboden totdat de desbetreffende cao of regeling expireert of uiterlijk 18 maanden na de inwerkingtreding van artikel I, onderdeel C, van de Wwz.
Aangezien de beoogde datum van inwerkingtreding van artikel I,
onderdeel C, 1 juli 2014 is, loopt het vooromschreven overgangsrecht
uiterlijk tot 1 januari 2016 (of zoveel eerder als de desbetreffende cao of
regeling expireert). Derhalve is in dit wetsvoorstel nieuw voorgestelde
overgangsrecht in het tweede lid noodzakelijk om de huidige praktijk te
kunnen continueren met betrekking tot buitengewone natuurlijke
omstandigheden als bedoeld in artikel 18 WW totdat de nieuwe Calamiteitenregeling inwerking treedt. In het nu voorgestelde tweede lid wordt, in
aanvulling op het eerste lid, geregeld dat de mogelijkheid om conform het
oude zevende lid van artikel 7:628 bij cao of regeling af te wijken van het
eerste lid van artikel 7:628 blijft bestaan tot 1 april 2016 (de beoogde
inwerkingtreding van artikel I, onderdeel Ca, van de Wwz) maar dit alleen
voor zover deze afwijking betrekking heeft op buitengewone natuurlijke
omstandigheden als bedoeld in artikel 18 van de WW.
ARTIKEL XXXV. WET ZIEKTEVERZEKERING BES
De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid paste tot 1 januari
2014 de tweejaarsperiode in artikel 5, eerste lid, van de Wet ziekteverzekering BES zo toe dat gekeken werd of iemand zich al eerder wegens
dezelfde ziekteoorzaak had ziek gemeld. Was dat het geval en was
sindsdien twee jaar verstreken, dan werd de uitkeringsaanvraag voor het
ziekengeld afgewezen of beëindigd. De lengte van de ziekteperiode – en
dus eventueel weer arbeidsgeschikt zijn in de tussenliggende periode –
was hierbij niet relevant. Deze werkwijze kon tot uitkomsten leiden, die als
ongewenst werden ervaren.
Artikel 5, eerste lid, van de Wet Ziekteverzekering BES biedt ook de ruimte
voor een andere bevoegdheidsuitoefening. De Minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid heeft van deze ruimte gebruik van gemaakt en dit
uitgewerkt in de Beleidsregel expiratie uitkering ziekengeld BES, die met
ingang van 1 januari 2014 in werking is getreden. Einde van het uitkeringsrecht is nu pas aan de orde indien er sprake is van arbeidsongeschiktheid wegens ziekte die twee jaar onafgebroken duurt. Indien de
werknemer op enig moment binnen de tweejaarsperiode weer hersteld is,
geldt de lopende ziekteperiode als beëindigd. In geval van een nieuwe
melding begint de tweejaarsperiode weer opnieuw te lopen, ook als het
dezelfde ziekte(oorzaak) betreft, tenzij deze nieuwe ziekmelding plaatsvindt binnen vier weken na het einde van de eerdere ziekteperiode. In dat
geval worden deze ziekteperioden samengeteld voor de berekening van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

44

de tweejaarsperiode. De aard van de ziekte is voor de toepassing van de
eindigingsbepaling niet relevant. Deze gewijzigde werkwijze is in het
voordeel van belanghebbende. Situaties waarin een cliënt door deze
nieuwe werkwijze wordt benadeeld, zijn uitgesloten.
In dit onderdeel wordt voorgesteld om in artikel 5, eerste lid, van de Wet
ziekteverzekering BES te verduidelijken dat bij het bepalen van de
tweejaarsperiode wordt beoordeeld of er sprake is van onafgebroken
arbeidsongeschiktheid. Indien de tweejaarsperiode gedurende ten minste
vier weken is onderbroken, dan begint een nieuwe tweejaarsperiode te
lopen wanneer betrokkene opnieuw arbeidsongeschikt is als gevolg van
ziekte. Ten behoeve van de leesbaarheid van de voorgestelde wijziging
van artikel 5, eerste lid, en op grond van wetgevingseconomische redenen
is er voor gekozen dit artikellid in zijn geheel opnieuw vorm te geven.
ARTIKEL XXXVI. ZIEKTEWET
Onderdeel A (artikel 29)
Dit betreft een technische aanpassing. De wijziging hangt samen met
artikel XXVIII, A, van de Wwz; de beoogde datum van inwerkingtreding
hiervan is 1 juli 2015.
Onderdeel B (artikel 30)
Met de invoering van de Wwz is de definitie van passende arbeid en de
grondslag voor lagere regelgeving aangepast. Met deze wijzigingen wordt
die bepaling uitgebreid. Ten eerste wordt nu expliciet in het artikel
bepaald dat arbeid die aansluit op de arbeid waaruit de werknemer ziek is
geworden, passend is gedurende de eerste zes maanden waarin
ziekengeld wordt genoten. De uitwerking hiervan vindt plaats in een
besluit, hierbij spelen het niveau van werk en opleiding, het loon en de
reistijd een rol.
Daarnaast wordt met de toevoeging aan het vijfde lid een grondslag
opgenomen om in dat besluit te regelen dat wanneer er naast een
ZW-recht een WW-recht ontstaat, wanneer er een tweede WW-recht
ontstaat, of wanneer de werknemer tijdens een WW-recht ziek wordt (en
dus recht krijgt op ziekengeld), er geen nieuwe periode van zes maanden
ontstaat (waarin gezocht mag worden naar arbeid die aansluit bij de
arbeid waaruit de ziekte is ontstaan) maar dat in dat geval de periodes
worden samengeteld, of wanneer de rechten tegelijkertijd bestaan, de
oorspronkelijke periode blijft doorlopen.
Deze wijziging zal pas van kracht worden na de inwerkingtreding van
artikel XXVIII, onderdeel B, van de Wwz. De beoogde inwerkingtredingsdatum daarvan is 1 juli 2015.
Onderdeel C (artikel 34)
Zie de toelichting bij artikel I (artikel 24c, eerste lid, van de AKW).
Onderdeel D (artikel 63a)
Zie de toelichting bij artikel XXXIII, onderdelen A en D (artikelen 72 en 83
van de Wet WIA).
Onderdeel E (artikel 65)
Dit onderdeel bevat een technische aanpassing van verwijzingen als
gevolg van de voorgestelde invoering van artikel 39c van de WAO.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

45

Onderdeel F (artikel 102)
Door dit onderdeel wordt bewerkstelligd dat artikel 29, zevende lid, van de
ZW zoals dat gold voor inwerkingtreding van de Wwz, van toepassing
blijft op de werknemer wiens eerste dag van werkloosheid gelegen is voor
de inwerkingtreding van onderdeel A van artikel XXVIII van de Wwz. Om
ervoor te zorgen dat het dagloon kan worden vastgesteld overeenkomstig
de regels die voor die inwerkingtreding golden, worden ook de
artikelen 15 en 16 van de ZW en de daarop berustende bepalingen, in het
bijzonder het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen, zoals deze
luidden voor die inwerkingtreding, van toepassing verklaard. Het
vervallen van «uitkering van» is een technische aanpassing.
ARTIKEL XXXVII. INWERKINGTREDING
Het voornemen is de artikelen van deze wet in werking te laten treden met
ingang van 1 januari 2015, met uitzondering van de onderstaande
artikelen en onderdelen, waarvoor een afwijkende beoogde datum van
inwerkingtreding geldt. Zie voor de toelichting van de verschillende
tijdstippen van inwerkingtreding en de bij bepaalde artikelen en onderdelen voorgestelde terugwerkende kracht de toelichting bij de desbetreffende onderdelen.
Artikel II, onderdelen A en B (artikelen 14 en 16 van de Anw), treedt in
werking met ingang van 1 april 2015. Artikel II, onderdeel C (artikel 17 van
de Anw), treedt in werking met ingang van 1 juli 2015.
Artikel V (artikel 7 van de Arbeidsomstandighedenwet), treedt in werking
met ingang van 1 juni 2015.
Beoogd wordt om artikel VI, onderdelen A en T (artikelen 7:628 en 7:727
van het BW), in werking te laten treden met ingang van 1 januari 2015.
Hierbij geldt voor onderdeel A dat dit alleen in werking zal treden als
artikel I, onderdeel C, van de Wwz in werking is getreden. Ook
artikel XXXIV (Wwz) zal met ingang van 1 januari 2015 in werking treden
onder voorwaarde dat artikel I, onderdeel C, van de Wwz in werking is
getreden. De overige onderdelen van artikel VI treden in werking met
ingang van 1 juli 2015, wederom alleen indien de onderdelen van de Wwz
in werking zijn getreden die betrekking hebben op de herziening van het
ontslagrecht. Deze laatste beoogde datum van inwerkingtreding geldt
onder dezelfde voorwaarde eveneens voor artikel XXI (WMCO).
Beoogd wordt om artikel X, onderdeel A (artikel 2 van de TW), in werking
te laten treden op 1 juli 2016.
Beoogd wordt om artikel XI, onderdelen A, C, D, G, J, L, M, R en S
(artikelen 1b, 20, 24, 27, 41, 43, 47, 130z en 130aa van de WW),
artikel XXXVI, onderdelen A, B en F (artikelen 29, 30 en 102 van de ZW) en
artikel XIV, onderdeel B (artikel 3:13 van de Wazo), per 1 juli 2015 in
werking te laten treden. Deze onderdelen zullen alleen in werking treden
indien de artikelen XXVI, onderdeel S, en XXVIII, onderdeel B, van de Wwz
in werking zijn getreden.
Artikel XI, onderdelen F en K (artikelen 26a en 42a van de WW), en
artikel XIV, onderdeel A (artikel 3:13 van de Wazo) werken terug tot en met
1 januari 2013.
Beoogd wordt om artikel XI, onderdelen N, O en U (artikelen 64, 65 en
130cc van de WW) in werking te laten treden met ingang van 1 januari
2016. Deze onderdelen zullen in werking treden, indien artikel XXVI,
onderdelen X, Y en EE, artikel 130cc, van de Wwz in werking zijn getreden.
Beoogd wordt om artikel XI, onderdelen T en V (artikelen 130bb en 130dd
van de WW), in werking te laten treden met ingang van 1 april 2016. Deze
onderdelen zullen in werking treden indien de in artikel XXVI,
onderdeel EE, genoemde artikelen 130bb en 130dd, van de Wwz in
werking zijn getreden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

46

Artikel XVII, onderdeel A, onder 2 (artikel 28 van de Wfsv), werkt terug tot
en met 1 januari 2014.
Artikel XVII, onderdeel E (artikel 117b van de Wfsv), werkt terug tot en met
1 januari 2014.
Artikel XVIII, onderdeel A (artikel 5 van de IOAZ), en artikel XIX,
onderdeel A (artikel 5 van de IOAW), treden in werking met ingang van
1 juli 2015.
Artikel XX, onderdeel B (artikel 1.10 van de Wko), werkt terug tot en met
1 januari 2014.
Artikel XXII (artikel 18p van de WML) werkt terug tot en met 1 januari
2014.
Artikel XXX, onderdeel C (artikel 72 van de Wet SUWI), werkt terug tot en
met 1 juli 2013.
Artikel XXX, onderdeel F, onder 1 (artikel 84 van de Wet SUWI), werkt
terug tot en met 1 januari 2013.
Artikel XXXIII, onderdelen C en E (artikel 82 en 84 van de Wet WIA), treedt
in werking met ingang van 1 januari 2016.
De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
L.F. Asscher

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 988, nr. 3

47