Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2008–2009

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

2121
Vragen van de leden De Roon en
Brinkman (beiden PVV) aan de
ministers van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties en van Justitie
over tegenvallende resultaten van de
aanpak van geweldplegers tegen
politie, ambulancepersoneel, etc.
(Ingezonden 5 maart 2009)
1
Heeft u kennisgenomen van het
rapport «Evaluatie
Strafvorderingrichtlijn kwalificerende
slachtoffers»1 en de berichtgeving
over onverminderde voortgang van
geweldpleging tegen ambtsdragers?2
2
Hoe verklaart u dat er ondanks de
gestelde maatregelen nog in zeer
hoge mate tal van schrikbarende
geweldplegingen tegen ambtsdragers
plaatsvinden?
3
Hoe verklaart u dat veelal niet bekend
is dat bijvoorbeeld winkeliers ook
onder kwalificerende slachtoffers
vallen?
4
Deelt u de mening dat de
strafvorderingrichtlijn OM inzake
geweldpleging tegen ambtsdragers
niet naar behoren wordt nageleefd?
Zo ja, welke maatregelen gaat u
nemen? Zo nee, waarom niet?
5
Deelt u de mening dat het straattuig
geen enkele boodschap heeft aan de

KVR35617
2009Z03948
0809tkkvr2121
ISSN 0921 - 7398
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

huidige softe aanpak en dat stevig
repressief optreden geboden is?
6
Bent u bereid de geweldsinstructie
politie zodanig aan te passen, dat
politiefunctionarissen die in het nauw
worden gebracht door straattuig
daartegen met geboden
geweldstoepassing kunnen optreden
zonder voor vervolging te hoeven
vrezen? Zo nee, waarom niet?
7
Bent u bereid een wettelijke
verplichting in te voeren om
verdachten van geweldpleging tegen
ambtsdragers tot hun berechting in
preventieve hechtenis te houden,
onmiddellijke strafrechtelijke
beslaglegging op hun vermogen
mogelijk te maken om de schade te
kunnen verhalen en een verankering
van minimumstraffen in de wet te
bewerkstelligen? Zo nee, waarom
niet?
1

www.wodc.nl/images/1714_volledige_
tekst_tcm44-159724.pdf
AD.nl, 2 maart 2009: «Mentaliteitsprobleem
nu aanpakken».
Telegraaf, 2 maart 2009: «Geweld tegen
autoriteit amper te stoppen».

2

Antwoord
Antwoord van minister Ter Horst
(Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties), mede namens de
minister van Justitie (ontvangen
27 maart 2009)
1
Ja. De «Evaluatie
Strafvorderingsrichtlijn
kwalificerende slachtoffers» is
immers in opdracht van mij en de
minister van Justitie uitgevoerd en op
19 februari jl. hebben wij uw Kamer
de resultaten van dit onderzoek
toegezonden, voorzien van onze
beleidsreactie.
2
Ja. Ik betreur de incidenten van
geweld tegen overheidsdienaren
waarover in de pers wordt bericht,
zoals ik elk incident van geweld tegen
overheidsdienaren betreur. De
toenemende aandacht voor dit soort
incidenten beschouw ik als een teken
dat dit geweld niet (langer) wordt
geaccepteerd. Deze maatschappelijke
bewustwording is onderdeel van de
aanpak. Het laat zien dat de grenzen
zijn gesteld en de overschrijdingen
worden gemeld. Het beleid dat ik
terzake van geweld tegen
werknemers met een publieke taak
voer is ondubbelzinnig: geweld mag
nooit worden getolereerd. Het betreft
wel een beleid van de lange adem en
helaas zullen incidenten nog
voorkomen. Elk incident kan echter
rekenen op een stevige justitiële
reactie.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, Aanhangsel

4453

3
Bij de verhoging van de strafeis in
2006 voor kwalificerende slachtoffers
is de mogelijkheid opgenomen zowel
in het geval van een werknemer met
een publieke taak als van andere
werknemers in de uitoefening van
hun beroep een hoge straf te eisen
wanneer deze werknemers te maken
krijgen met geweld. In de media is
veel meer aandacht geweest voor
incidenten waarbij werknemers met
een publieke taak zijn betrokken.
Een van de maatregelen genoemd in
de beleidsreactie van 19 februari jl. is
dat meer bekendheid wordt gegeven
aan de richtlijn kwalificerende
slachtoffers van het Openbaar
Ministerie. Ook wordt ingezet op
eenduidige landelijke afspraken met
Openbaar Ministerie en politie.
4
Ik verwijs voor het antwoord op deze
vraag naar de gezamenlijke
beleidsreactie die uw Kamer
19 februari jl. heeft ontvangen.
De belangrijkste conclusie uit de
evaluatie van de
strafvorderingsrichtlijn is dat goede
vorderingen zijn gemaakt. Ik deel
deze conclusie, hoewel soms nog niet
alles goed gaat. Ik heb er vertrouwen
in dat deze ontwikkeling zich in de
goede richting doorzet. Gelet op het
maatschappelijke belang zijn wel
aanvullende maatregelen
noodzakelijk omdat ik in de toekomst
nog betere resultaten wil bereiken.
Deze maatregelen betreffen onder
meer het vergroten van de
bekendheid van de richtlijn binnen
het openbaar ministerie, het
registreren van de strafeisen en het
monitoren van de toepassing van de
richtlijn. Ook worden er afspraken
gemaakt voor politie en het openbaar
ministerie over een eenduidige
registratie van geweldszaken tegen
werknemers met een publieke taak en
komen er landelijke afspraken voor
de politie en het openbaar ministerie
over de eenduidige strafrechtelijke
aanpak van dit soort zaken. De
mogelijkheid wordt bezien om te
werken met contactpersonen bij
politiekorpsen en openbaar
ministerie.

agressie en geweld tegen
werknemers met een publieke taak.
Een flink pakket maatregelen,
samengebracht in het programma
Veilige Publieke Taak richt zich op het
voorkomen en het aanpakken van dit
soort geweld. Uitgangspunt hierbij is
dat er altijd een reactie volgt als een
dader een werknemer met een
publieke taak agressief bejegent of
geweld aandoet. Dit vertaalt zich in
het verhogen van de pakkans, de
dader verantwoordelijk en
aansprakelijk stellen voor
respectievelijk het gedrag en de
schade, en hoge op te leggen
straffen.
6
Volgens artikel 8 van de Politiewet is
een ambtenaar van politie bevoegd
tot «geboden» geweldstoepassing bij
de uitoefening van zijn taak. Het
gebruiken van geweld door een
politieambtenaar moet volgens dit
wetsartikel proportioneel en
subsidiair zijn. Dat wil zeggen dat het
beoogde doel van het geweldgebruik
het geweld rechtvaardigt en het doel
niet op een andere wijze kan worden
bereikt. Ik zie geen reden de
geweldsinstructie aan te passen.
7
Zoals al vaker aangegeven passen
minimum straffen niet in ons
rechtssysteem, evenmin als het,
ongeacht de omstandigheden van het
geval en van de persoon van de
verdachte, in hechtenis houden van
verdachten. Schade verhalen op de
dader wordt nu reeds zoveel als
mogelijk toegepast in het geval van
(im)materiële schade bij geweld
tegen werknemers met een publieke
taak. Ook hiervoor verwijs ik naar
onze beleidsreactie d.d. 19 februari jl.
(Tweede Kamer, vergaderjaar
2008–2009, 28 684, nr. 204) en de
maatregelen in het programma
Veilige Publieke Taak, waarover uw
Kamer elk half jaar een
voortgangsrapportage1 ontvangt.
1

Voortgangsrapportage aan Tweede Kamer
inzake Programma Veilige Publieke Taak
2e helft jaar 2008, d.d. 18 december 2008

5
De basis van ons beleid is dat geweld
tegen werknemers met een publieke
taak nooit wordt getolereerd. Het
huidige beleid (gesteund door uw
Kamer) kenmerkt zich juist door een
stevige aanpak van daders van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, Aanhangsel

4454