Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2022–2023

32 647

Levensbeëindiging

Nr. 95

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 29 september 2022
Met deze brief informeer ik uw Kamer over de voortgang inzake tijdige en
passende zorg voor mensen met een persisterende doodswens en een
euthanasieverzoek op psychische grondslag. Hiermee kom ik tegemoet
aan mijn toezegging tijdens het Commissiedebat Medische ethiek en
orgaandonatie van 2 juni jl.1, mijn toezegging in de Kamerbrief van
4 maart jl.2 en de afspraak in het coalitieakkoord om de deskundigheid
van artsen bij het handelen rond het zelfgekozen levenseinde te
versterken3.
Met deze brief informeer ik uw Kamer ook hoe verdere opvolging gegeven
wordt aan de motie van het lid Bergkamp c.s.4 waarin werd gevraagd of
en zo ja, hoe VWS (financiële) ondersteuning kan geven aan het Expertisecentrum Euthanasie voor de verdere ontwikkeling en verspreiding van
scholing en begeleiding door het EE onder artsen. Met de Kamerbrief van
6 juli 20215 bent u geïnformeerd over de beleidsvisie en de initiatieven die
destijds in gang zijn gezet. Deze brief bouwt daarop voort en maakt
inzichtelijk tot welke concrete vervolgstappen dit geresulteerd heeft.
Doel van de vervolgstappen is tijdige en passende zorg voor mensen met
psychisch lijden en een euthanasiewens te verbeteren, zodanig dat niet
alleen patiënten met psychisch lijden beter geholpen worden – bij

1

Verslag van een commissiedebat, gehouden op 2 juni 2022, over Medische ethiek/
Orgaandonatie. Kamerstukken 34 990 en 28 140, nr. 12.
2
Kamerstuk 35 925 XVI, nr. 170.
3
Coalitieakkoord «Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst», 2021–2025: p. 38; bijlage
bij Kamerstuk 35 788, nr. 77.
4
Kamerstuk 35 570 XVI, nr. 133.
5
Kamerstuk 32 647, nr. 87.

kst-32647-95
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2022

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 647, nr. 95

1

voorkeur door hun eigen (ggz-)behandelaar6 – en minder lang hoeven te
wachten, maar ook dat de werkdruk van behandelaren beter verdeeld
wordt en de wachtlijst bij het Expertisecentrum Euthanasie hierdoor zal
afnemen.
Achtergrond
Sinds 2010 is sprake van een toename in het aantal uitvoeringen van
euthanasie in geval van psychisch lijden.7 In 2021 ging het om 115
uitvoeringen, dit betrof 1,5% van het totaal aantal euthanasieuitvoeringen.8 In veruit de meerderheid van die gevallen (83 van de 115)
werd de euthanasie in geval van psychisch lijden verricht door een arts
die verbonden was aan het Expertisecentrum Euthanasie (EE).9 Uit de
dossierstudie van het EE naar deze doelgroep10 is gebleken dat 70% van
degenen die zich aanmeldden in de periode 2012–2018 tijdens triage,
spreekuur of behandelteam werd afgewezen, in de meeste gevallen
omdat niet aan de zorgvuldigheidseisen van de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding (Wtl) was voldaan. Daarnaast trok
20% zichzelf terug. Kortom, aan het merendeel van de verzoeken die door
deze doelgroep bij het EE werd ingediend, kon door het EE geen verdere
opvolging worden gegeven.
Het aantal hulpvragen van mensen met psychisch lijden bij het EE is
dusdanig toegenomen dat hulpvraag en zorgaanbod uit balans zijn:
volgens het EE is er een wachtlijst van ongeveer twee jaar voor mensen
met psychisch lijden die bij het EE om hulp vragen. Aangezien dit leidt tot
(te) hoge werklast bij het EE, en het EE vindt dat het beter is voor de
patiënt als deze geholpen zou worden door de eigen behandelaar, doet
het EE er veel aan om te zorgen dat meer mensen in de reguliere
geestelijke gezondheidszorg (ggz) worden geholpen om zo de wachtlijst te
kunnen reduceren.
In het afgelopen jaar zijn positieve ontwikkelingen te melden: in 2021
hebben meer euthanasie-uitvoeringen buiten het EE plaatsgevonden.11
Deze kentering lijkt in stijgende lijn door te zetten.12 Ook blijkt in 2021 dat
ggz-behandelaren vaker de hulp van een consulent van het EE vragen (in
2021 28% vaker dan in 2020).13 De samenwerking en uitwisseling in kennis
en ervaring tussen het EE en het ggz-veld is versterkt door de inzet van
een relatiebeheerder van het EE die actief contact zoekt met regionale
ggz-organisaties en wijst op de mogelijkheid van advies, ondersteuning
en scholing door het EE.14 Navraag bij het EE wijst echter uit dat het nog

6

Naast psychiaters kunnen ook andere artsen, zoals huisartsen, specialisten ouderengeneeskunde of artsen verstandelijk gehandicapten, te maken krijgen met patiënten met een aanhoudende doodswens op psychische grondslag. De richtlijn van de NVvP «Levensbeëindiging op
verzoek bij patiënten met een psychische stoornis» (2018) is dan ook bedoeld voor psychiaters
en andere artsen.
7
RTE Jaarverslagen 2010–2021.
8
RTE jaarverslag 2021.
9
RTE jaarverslag 2021.
10
Kammeraat M, Kölling P. Psychiatrische patiënten bij Expertisecentrum Euthanasie. Retrospectieve dossierstudie naar de achtergronden en het verloop van euthanasieverzoeken op grond
van psychiatrisch lijden bij Expertisecentrum Euthanasie periode 2012–2018. Den Haag:
Expertisecentrum Euthanasie; 2020.
11
In 2020 was 77,3% van de artsen die euthanasie bij psychiatrie uitvoerde verbonden aan het
EE, in 2021 was dit 72,2% (RTE jaarverslag 2021.
12
Veen, S.M.P. van, en G.A.M. Widdershoven: «Wachten op de dood. Een analyse van de
wachtlijst van Expertisecentrum Euthanasie» in Tijdschr. Psychiatr. 2021;63(10):711–716. Zie
ook jaarverslag 2021 van de RTE en het jaarverslag van het EE over 2021.
13
Jaarverslag EE 2021.
14
De relatiebeheerder brengt relevante relaties in kaart en benadert hen met een aanbod dat
bestaat uit advies, ondersteuning en scholing. Jaarverslag EE 2021.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 647, nr. 95

2

te vroeg is om te constateren in welke mate deze ontwikkelingen effect
hebben op de wachtlijst bij het EE, mede omdat het totaal aantal
aanmeldingen bij het EE nog steeds toeneemt. In de praktijk worden
patiënten nog te vaak en te snel doorverwezen naar het EE. Terughoudendheid en handelingsverlegenheid van ggz-behandelaren en andere
artsen bij wie een verzoek tot levensbeëindiging wordt neergelegd door
een patiënt met een psychische aandoening spelen daarbij een rol.
Het is van belang een aanhoudende doodswens van mensen met
psychisch lijden zorgvuldig te beoordelen en erover in gesprek te gaan.
De doodswens kan een symptoom van het psychiatrisch ziektebeeld zijn
waardoor de wilsbekwaamheid ten aanzien van een euthanasieverzoek
beïnvloed kan worden. De doodswens kan wisselen in intensiteit maar wel
voortdurend aanwezig zijn. Wanneer een persisterende doodswens zich
ontwikkelt tot een euthanasieverzoek op basis van psychisch lijden is het
van belang dit verzoek zorgvuldig te exploreren en te beoordelen.
Cijfers en de praktijk laten echter zien dat – hoewel de meeste psychiaters
het idee voor euthanasie bij psychisch lijden ondersteunen – er sprake is
van terughoudendheid bij psychiaters om een euthanasieverzoek van
eigen patiënten te onderzoeken en te beoordelen of eventueel euthanasie
zelf te verrichten.15 Dit houdt niet alleen verband met het feit dat
psychiaters in hun loopbaan slechts enkele malen met een euthanasieverzoek van hun patiënten te maken krijgen en zo weinig ervaring daarin
(kunnen) opdoen. Uit de eerder genoemde dossierstudie van het EE is
namelijk gebleken dat bij een aanzienlijk deel van de verwijzingen de
verwijzend psychiater zichzelf niet competent vond om de beoordeling
van het euthanasieverzoek te doen of de euthanasie te verrichten.
Daarnaast wordt de terughoudendheid bij psychiaters verklaard uit het
gegeven dat psychiaters het beoordelen van een euthanasieverzoek op
psychische grondslag als complex beschouwen om verschillende
redenen.16
Tegen deze achtergrond rijst de vraag hoe tijdige en passende zorg te
bieden aan mensen met psychisch lijden en een persisterende
doodswens, een euthanasiewens of -verzoek. En hoe in dit kader de
deskundigheid van artsen en ggz-behandelaren versterkt kan worden.
Beleidsvisie, doelstelling van de aanpak en vervolgstappen
Beleidsvisie
Ik zie de urgentie en de noodzaak om de toegankelijkheid van passende
zorg voor patiënten met psychisch lijden en een euthanasieverzoek te
verbeteren. Mensen met een persisterende doodswens, een euthanasiewens of -verzoek op psychische grondslag moeten kunnen rekenen op
hulp op het juiste moment, op de juiste plaats en liefst zonder (lange)
wachttijd. Ik vind het belangrijk dat zij met hun hulpvraag gehoor kunnen
vinden bij hun eigen (vertrouwde) behandelaar.
De eigen behandelaar moet op zijn beurt wel de expertise in huis hebben
om in een vroeg stadium dergelijke gesprekken te kunnen voeren. Mocht

15

Onwuteaka-Philipsen B, Legemaate J, van der Heide A, van Delden H, Evenblij K, El Hammoud
I, Pasman R, Ploem C, Pronk R, van de Vathorst S. ZonMW – Derde Evaluatie Wet toetsing
levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding (2017); RTE Jaarverslag 2021; EE
Jaarverslag 2021.
16
Veen van SMP & Widdershoven GAM. Wachten op de dood: een analyse van de wachtlijst van
Expertisecentrum Euthanasie. Tijdschr Psychiatr. 2021;63(10):711–716; Marijnissen et al,
Handboek Psychiatrie in de laatste levensfase, 2022.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 647, nr. 95

3

de patiënt na deze gesprekken toch blijven bij zijn of haar euthanasieverzoek dan is het wenselijk dat de behandelend psychiater of andere arts
bij wie een verzoek tot levensbeëindiging wordt neergelegd dit verzoek
daadwerkelijk onderzoekt, beoordeelt aan de hand van de wettelijke
zorgvuldigheidseisen en dat doet in overeenstemming met de richtlijn van
de beroepsgroep. De eigen behandelaar kent immers zijn patiënt als geen
ander en kan daarmee voorkomen dat deze zich te vroeg of misschien
uiteindelijk tevergeefs meldt bij het Expertisecentrum Euthanasie.
In dit kader is het van belang te vermelden dat er op individuele artsen
noch een morele noch een juridische plicht rust om hulp bij levensbeëindiging te verlenen aan patiënten met een psychische stoornis die daarom
vragen. Evenmin bestaat een recht op hulp bij levensbeëindiging voor de
patiënt. Een arts kan zich om meerdere (professionele, medisch-ethische,
persoonlijke, situationele) redenen niet bekwaam achten het verzoek te
beoordelen of uit te voeren. Wel heeft elke arts de plicht om zorgvuldig
om te gaan met een verzoek om levensbeëindiging.17
Doelstelling van de aanpak
Doel van de aanpak is dat (meer) psychiaters (dan wel andere artsen) zelf
euthanasieverzoeken van mensen met psychisch lijden in behandeling
nemen, deze onderzoeken, beoordelen en eventueel uitvoeren. Er zijn
daarom initiatieven vanuit het ggz-veld nodig om de kennis en expertise
van artsen/ggz-behandelaren te vergroten, mogelijke (financiële) drempels
weg te nemen en de zorg voor mensen met psychisch lijden en een
euthanasiewens evenwichtiger te verdelen.
Deze benadering om de deskundigheidsbevordering van artsen te
versterken, in dit geval van psychiaters en andere artsen die te maken
krijgen met persisterende doodswensen en euthanasiewensen/-verzoeken
op psychische grondslag, sluit ook aan bij de afspraken in het coalitieakkoord: «We versterken de deskundigheid van artsen in het handelen
rondom het (zelfgekozen) levenseinde en bevorderen dat arts en patiënt
tijdig met elkaar praten over de wensen rondom het levenseinde, zodat
een patiënt de verschillende opties kan wegen («advanced care
planning»)».18 Dit is ook van toepassing op mensen met een persisterende doodswens en een euthanasieverzoek op psychische grondslag. Het
is van belang dat artsen/ggz-behandelaren hierover tijdig in gesprek gaan.
Vervolgstappen
Het afgelopen jaar heeft mijn ministerie gesprekken gevoerd en bijeenkomsten georganiseerd met bestuurders, professionals en onderzoekers
in het ggz-veld, met het EE, de beroepsorganisatie Nederlandse
Vereniging van Psychiatrie (NVvP), de brancheorganisatie Nederlandse
ggz, de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVvE) en
113 Zelfmoordpreventie. De betrokkenheid van en bereidheid tot
samenwerking tussen de verschillende partijen heeft geleid tot een
eensgezinde koers en gezamenlijke verantwoordelijkheid om de zorg voor
mensen met een persisterende doodswens en een euthanasiewens/verzoek op psychische grondslag te verbeteren. Steeds meer
ggz-organisaties sluiten zich aan bij deze beweging en naar verwachting
zal dit verder toenemen. Dit traject heeft geresulteerd in een aantal
vervolgstappen die patiënten met psychisch lijden, hun behandelaars en
andere betrokken partijen ten goede zullen komen.

17
18

Herziene richtlijn NVvP (2018): p. 36.
Coalitieakkoord, 2021–2025: p. 36.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 647, nr. 95

4

De vervolgstappen betreffen het opzetten van een landelijk expertisenetwerk en het uitvoeren van een verkenning naar vroegtijdige hulp aan
mensen met een vaak ambivalente, chronische, persisterende en/of
suïcidale doodswens. Deze met elkaar samenhangende initiatieven
worden hieronder nader toegelicht. Vervolgens ga ik in op een andere
(mogelijke) vervolgstap die betrekking heeft op het bekostigingsvraagstuk
rondom euthanasiezorg, waarbij het initiatief geheel bij het ggz-veld ligt.
Landelijk expertisenetwerk
De ggz-organisaties hebben grote behoefte om – naast de kennis en
expertise die bij het platform Euthanasie en Psychiatrie van de NVvP en
het EE beschikbaar is – multidisciplinair kennis, expertise en wetenschappelijke inzichten met elkaar te delen. Daarom wordt vanuit organisaties
voor geestelijke gezondheidszorg, psychiatrische afdelingen van
universitaire medische centra en algemene ziekenhuizen (kortweg:
ggz-veld) een landelijk expertisenetwerk opgezet. De missie van het
beoogde expertisenetwerk is het delen van kennis en expertise en het
bevorderen van beschikbaarheid van multidisciplinaire passende zorg aan
mensen met een persisterende doodswens en een euthanasiewens/verzoek op psychische grondslag. Het expertisenetwerk gaat kennis
bundelen, deskundigheid versterken en informatie omtrent de (beleids)aanpak in het omgaan met mensen met psychisch lijden die een
persisterende doodswens hebben gerelateerd aan een euthanasiewens of
euthanasieverzoek uitwisselen.
Achterliggende visie is dat het exploreren van een doodswens behoort tot
de kern van het vak van zorgprofessionals binnen de ggz. Het is van
belang dat een persisterende doodswens of verzoek om euthanasie bij
alle patiënten zorgvuldig en respectvol wordt behandeld en besproken.
Iedere patiënt die een persisterende doodswens heeft en een wens tot
euthanasie of hierover vragen heeft moet toegang hebben tot een gesprek
hierover met de behandelaar binnen de ggz. Het is van belang de
onderliggende motieven te onderzoeken waarbij ook wordt besproken of
de patiënt openstaat voor herstelgerichte en palliatieve opties om het
lijden vanuit de psychische aandoening te verminderen en of deze opties
passend zijn. Het beoogde expertisenetwerk beschouwt het euthanasieverzoek van mensen met een psychische aandoening in de context van de
palliatieve psychiatrische zorg waarbij de keuze voor een stervenstraject
uiteindelijk een optie is. In deze context wordt een euthanasieverzoek op
psychische grondslag dan nader onderzocht en beoordeeld door de eigen
arts van de patiënt, die vaak in een multidisciplinair team behandeld
wordt. Om dit te bereiken is het delen van kennis en expertise tussen
ggz-organisaties over euthanasie op psychische grondslag van essentieel
belang. Zoals in de Kamerbrief van 6 juli 2021 is aangegeven, kan de
specifieke scholing en begeleiding die het Expertisecentrum Euthanasie
heeft opgebouwd hierop aansluiten. De kennis en ervaring in de
ggz-praktijk én die van het Expertisecentrum Euthanasie kunnen door
samenwerking geïntegreerd en versterkt worden en op deze wijze
beschikbaar komen voor andere ggz-behandelaren én andere (huis)artsen
die met vergelijkbare (complexe) euthanasieverzoeken te maken hebben.
Het beoogde expertisenetwerk zal een aantal keren per jaar (fysieke)
bijeenkomsten organiseren, gericht op het delen van kennis en expertise,
updates van relevant onderzoek, casuïstiekbespreking, landelijke
ontwikkelingen, specifieke thema’s op het gebied van euthanasie op
psychische grondslag en de context van palliatieve psychiatrie. Om de
kennis en expertise verder te versterken zal het expertisenetwerk een
gezamenlijk en multidisciplinair gericht scholingsaanbod voor zorgprofessionals in de ggz ontwikkelen voor het bespreken van (persisterende)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 647, nr. 95

5

doodswensen, euthanasiewensen/-verzoeken op psychische grondslag
Onder de scholingsactiviteiten vallen onder meer cursusbijeenkomsten en
een e-learning module. Daarnaast wordt een website ontwikkeld waar
kennis en expertise wordt gebundeld en gedeeld, zoals richtlijnen,
scholingsaanbod, initiatieven van instellingen, publicatie van relevante
wetenschappelijke en praktijkgerichte artikelen en juridische- en toetsingsuitspraken. Ook al er een specifieke pagina ingericht worden voor
ondersteuning van psychiaters die onafhankelijke second opinions
(willen) verrichten. Bovendien wil het expertisenetwerk de mogelijkheid
voor het opstellen van een zorgstandaard verkennen. Een zorgstandaard
is bedoeld om ggz-instellingen te stimuleren en te ondersteunen in beleid
en inrichting van euthanasiezorg in de praktijk.
Deze beoogde initiatieven sluiten goed aan bij de visie dat een verzoek tot
hulp bij levensbeëindiging bij een patiënt met een psychische aandoening
in principe binnen de ggz door de eigen psychiater onderzocht en
beoordeeld wordt en dat de eventuele hulp bij levensbeëindiging, indien
de psychiater geen persoonlijke bezwaren heeft en aan de wettelijke
vereisten is voldaan, ook binnen de ggz wordt uitgevoerd. Het netwerk is
praktijkgericht en bestaat uit een multidisciplinaire vertegenwoordiging
vanuit de ggz (psychiaters, andere ggz-zorgprofessionals en onderzoekers) en mensen met ervaring vanuit patiënt- en naastenperspectief.
Het netwerk gaat naar verwachting begin 2023 van start.
Verkenning naar vroegtijdige hulp
Uit de eerder genoemde dossierstudie van het EE en een proefschrift over
euthanasie in de psychiatrie19 blijkt dat bij mensen met psychisch lijden
die een aanhoudende, vaak ambivalente, doodswens hebben die zich
ontwikkelt tot een euthanasiewens/-verzoek of leidt tot suïcidale
gedachten, er behoefte is om serieus genomen te worden en in gesprek te
kunnen. Het gaat dan om ondersteuning aan mensen die worstelen met
persisterende suïcidaliteit en/of een euthanasiewens, en hun naasten.
Door vroegtijdig in gesprek te gaan kunnen perspectieven ontstaan op
een betekenisvol leven met een psychische aandoening aangezien juist
het gesprek over de dood kan bijdragen aan het verminderen van
suïcidale gedachten en aan de preventie van zelfdoding. Deze gesprekken
kunnen daarmee vroegtijdig soelaas bieden en bijdragen aan het
verminderen van het aantal euthanasieverzoeken en het tijdig verwijzen
naar de juiste zorg. Anderzijds kan het gesprek ook resulteren in een
weloverwogen keuze voor de dood.
In België is positieve ervaring opgedaan met Reakiro, een laagdrempelig
inloophuis in Leuven, waar mensen en hun naasten in gesprek kunnen
met ggz-hulpverleners en lotgenoten over hun aanhoudende en soms
ambivalente doodswensen, (chronisch) suïcidale gedachten en euthanasievraagstukken. Zij krijgen daar informatie en kunnen (in acute situaties
meteen) verwezen worden naar de ggz.20 Soms blijkt gehoord en gezien
worden in iemands doodswens al voldoende.
Om beter zicht te krijgen op vroegtijdige hulp aan mensen met een vaak
ambivalente, chronische, persisterende en/of suïcidale doodswens, start ik
een verkenning. De verkenning moet inzicht bieden of en waar er
bestaande initiatieven zijn in Nederland waar mensen uit deze doelgroep
vroegtijdig gehoord worden, het gesprek kunnen voeren, verder begeleid
worden en zo nodig gericht worden doorverwezen. Daarnaast wordt
19

Pronk, Rosalie, A Dialogue on Death, On Mental Illness and Physician-assisted Dying (diss.)
Amsterdam UMC 2021.
20
https://reakiro.be/.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 647, nr. 95

6

verkend welke mogelijkheden er zijn om vroegtijdige hulp aan deze
mensen eventueel te verbeteren.
Het landelijk expertisenetwerk zal – gezien de focus op de persisterende
doodswens, euthanasiewens en euthanasieverzoek op psychische
grondslag – samenwerken met de uitvoerders van de verkenning. Het
expertisenetwerk zal betrokken worden bij de verkenning en de praktische
uitwerking van de resultaten. De verkenning start dit najaar en zal naar
verwachting in het voorjaar van 2023 gereed zijn.
Wijziging bekostiging euthanasiezorg
De NZa heeft in haar beleidsregel Prestaties en tarieven geestelijke
gezondheidszorg en forensische zorg de prestatie «consultatie bij
euthanasieverzoeken» vastgesteld. Deze prestatie, zoals die nu is
omschreven, kan in rekening worden gebracht voor zorg door een
psychiater bij een euthanasieverzoek op grond van psychisch lijden.
Binnen deze prestatie valt het dossieronderzoek, gesprek met patiënt en
naasten, verslaglegging en afsluiting. Het huidige zorgprestatiemodel
biedt volgens de partijen uit het ggz-veld met wie mijn ministerie heeft
gesproken echter te weinig ruimte voor tijdige en passende behandeling
van een complex euthanasieverzoek. Om de hoogte van de bekostiging
van de declarabele prestatie van de «consultatie bij euthanasieverzoeken
(ggz)» aan te passen kunnen partijen een wijzigingsverzoek indienen bij
de NZa. Uit het voorgaande volgt dat het ggz-veld zelf het initiatief moet
nemen om een wijziging in de bekostiging van consultatie bij euthanasieverzoeken (ggz) te bewerkstelligen.
Tot slot
De in deze brief beschreven vervolgstappen zijn gericht op het verbeteren
van tijdige en passende zorg aan mensen met persisterende doodswensen en een euthanasieverzoek op psychische grondslag. Daarbij is het
uitgangspunt dat de eigen (ggz-)behandelaar (vroegtijdig) de gesprekken
voert over de persisterende doodswensen die gepaard kunnen gaan met
een euthanasiewens of euthanasieverzoek.
Doel is ook dat de eventuele uitvoering van euthanasie of hulp bij
levensbeëindiging, indien de psychiater geen persoonlijke bezwaren heeft
en aan de wettelijke vereisten is voldaan, binnen de ggz wordt uitgevoerd.
Naast een aanzienlijke verbetering in tijdige, passende en toegankelijke
zorg voor de mensen om wie het hier gaat, verwacht ik ook een evenwichtiger verdeling tussen zorg die geleverd wordt door de ggz en het
Expertisecentrum Euthanasie.
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
E.J. Kuipers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 647, nr. 95

7