Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2010–2011

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

539
Vragen van het lid Ortega-Martijn (ChristenUnie) aan de minister van Sociale
Zaken en Werkgelegenheid over het door werkgevers onterecht gedeeltelijk
ziekmelden van werknemers die terugkeren van ziekteverzuim (ingezonden
2 november 2010).
Antwoord van minister Kamp (Sociale Zaken en Werkgelegenheid)
(ontvangen 18 november 2010).
Vraag 1
Heeft u kennisgenomen van de berichten «Baas verlaagt loon bij ziekte door
truc»1 en «Ziekmelding jaagt werknemer op kosten»?2
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2, 4, 5, 6
Deelt u de mening dat het ten onrechte gedeeltelijk ziekmelden van werknemers die terugkeren van ziekteverzuim door werkgevers ongewenst is? Zijn
hiervoor sancties mogelijk en ligt hier niet een taak voor de arbeidsinspectie?
Bent u bereid verder onderzoek te doen naar de omvang van de problematiek
en binnen welk termijn kan hierover dan meer informatie naar de Kamer
worden gezonden? Zo nee, waarom niet?
Wilt u in overweging nemen om de wettelijke bepalingen in de wet Poortwachter aan te scherpen zodat onterechte gedeeltelijke ziekmeldingen
voorkomen worden en wat is daarbij uw afweging?
Welke andere maatregelen gaat u nemen om werknemers te informeren over
deze tekortkoming in de wet Poortwachter?
Antwoord 2, 4, 5, 6
Naar mijn mening betreft het hier geen ziekmelding, maar wordt de
werknemer door de werkgever niet hersteld gemeld. Uit de krantenberichten
wordt overigens niet duidelijk of dat herstel niet wordt gemeld bij de
bedrijfsarts/arbodienst en/of de salarisadministratie van de werkgever.
In de eerste plaats merk ik op dat er nu geen verplichting voor de werkgever
bestaat om zijn werknemer hersteld te melden, noch bij de bedrijfsarts/

1
2

ah-tk-20102011-539
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2010

Nederlands Dagblad, 28 oktober 2010: «Baas verlaagt loon bij ziekte door truc».
Nederlands Dagblad, 28 oktober 2010: «Ziekmelding jaagt werknemer op kosten».

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

1

arbodienst, noch bij de salarisadministratie. Daarom is een sanctie niet
mogelijk en ligt hier ook geen taak voor de arbeidsinspectie.
In de tweede plaats merk ik op dat een dergelijke verplichting naar mijn
mening ook niet nodig is, omdat de werkgever alleen maar zichzelf ermee
heeft als hij de werknemer niet hersteld meldt bij de bedrijfsarts/arbodienst of
zijn salarisadministratie. In de eerste situatie zal snel boven water komen dat
geen herstelmelding heeft plaatsgevonden. De bedrijfsarts/arbodienst zal de
betrokkene namelijk oproepen, omdat hij/zij moet nagaan of sprake is van
dreigend langdurig verzuim en dus binnen zes weken na de eerste ziektedag
een oordeel over het desbetreffende ziektegeval moet geven aan de
werkgever. Verder brengt de opvatting van de werkgever dat de werknemer
nog steeds ziek is, mee dat hij zijn verplichtingen op grond van de Regeling
procesgang eerste en tweede ziektejaar zal moeten nakomen. Zo dient hij
onder meer een re-integratiedossier bij te houden, een plan van aanpak op te
stellen, een afschrift daarvan aan de werknemer en de bedrijfsarts/arbodienst
te verstrekken, dit plan regelmatig te evalueren en ervoor te zorgen dat de
bedrijfsarts/arbodienst de werknemer regelmatig hoort over het verloop van
de arbeidsongeschiktheid. De werkgever kan dat allemaal nalaten maar
daarmee verzwakt hij zijn positie ernstig indien het tot een rechtszaak of een
aanvraag voor een WIA-uitkering komt.
Daarmee kom ik op de tweede situatie, te weten dat de werkgever zijn
salarisadministratie niet informeert over het herstel van de werknemer.
Zolang de werkgever het loon volledig doorbetaalt bij ziekte, heeft dit geen
materiële of andere gevolgen voor de werknemer. Dat komt anders te liggen
wanneer de werkgever op een zeker moment minder loon gaat betalen. Als
de werkgever dit motiveert met de stelling dat de werknemer nog steeds
ongeschikt is voor de bedongen arbeid vanwege ziekte, kan de werknemer
daartegen beroep instellen bij de rechter. Volgens hem is de werkgever
immers zijn verplichting om loon te betalen niet nagekomen (art. 7:616 BW).
De werknemer heeft een grote kans op toewijzing van zijn vordering als de
werkgever zijn hiervoor genoemde verplichtingen niet is nagekomen. Ik zie
dan ook geen reden om voor deze situatie een andere procedure in te stellen
dan ingeval de werkgever zijn verplichting om loon te betalen om een andere
reden niet is nagekomen.
Tot slot kan zich in de tweede situatie voordoen dat de werkgever na 104
weken geen loon meer doorbetaalt, omdat hij van oordeel is dat zijn
loondoorbetalingsverplichting is geëindigd. Ook in deze situatie kan de
werknemer een loonvordering instellen bij de rechter. Daarnaast kan de
werknemer zekerheidshalve een WIA-uitkering aanvragen. Bij de claimbeoordeling moet het UWV onder meer vaststellen of de wachttijd is vervuld. Dat is
niet het geval als de werknemer in de hiervoor genoemde periode meer dan
vier weken de bedongen arbeid heeft verricht. Als het UWV tot dit oordeel
komt, kan de werknemer dit in of buiten rechte tegenover zijn werkgever
gebruiken.
Afrondend concludeer ik dat de huidige regelgeving omtrent ziekteverzuim
geen tekortkomingen heeft. Ik ben dan ook niet voornemens om wettelijke of
andere maatregelen te treffen ter zake dan wel onderzoek te doen naar de
omvang van de problematiek.
Vraag 3
Vindt u dat de angst van werknemers in de praktijk voor baanverlies als
gevolg van het aanvragen van een medische onderbouwing en eventueel een
deskundigenoordeel van UWV gegrond is? Zo nee, waarom denkt u dan dat
de rechten van werknemers in de betreffende situatie wel voldoende zijn
beschermd?
Antwoord 3
De mogelijkheid om een deskundigenoordeel van het UWV te vragen is een
laagdrempelige procedure, waarmee wordt beoogd om gerechtelijke
procedures te voorkomen. Dit kan en mag voor een werkgever nooit een
reden zijn om een werknemer te ontslaan. Het is dan ook zeer onwaarschijnlijk dat op die grond het UWV toestemming voor opzegging van de arbeidsverhouding zal geven of de kantonrechter de arbeidsovereenkomst zal
ontbinden. Naar mijn mening biedt het ontslagrecht dan ook voldoende
bescherming voor werknemers.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

2