Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

33 004

Wijziging van enkele belastingwetten en enige
andere wetten (Overige fiscale maatregelen
2012)

Nr. 6

NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 25 oktober 2011
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
1
Het in artikel I, onderdeel H, onder 1, opgenomen artikel 5.4, eerste lid,
van de Wet inkomstenbelasting 2001 wordt als volgt gewijzigd:
1. In de aanhef wordt «geldvorderingen» vervangen door: niet
opeisbare geldvorderingen.
2. Onderdeel c komt te luiden:
c. die anderszins voortvloeien uit een uiterste wilsbeschikking van die
ouder, of.
2
In artikel II wordt na onderdeel C een onderdeel ingevoegd, luidende:
Ca
In artikel 31a wordt na het achtste lid, onder vernummering van het
negende lid tot tiende lid, een lid ingevoegd, luidende:
9. Bij de toepassing van het tweede lid wordt, in afwijking van artikel 13,
zesde lid, de ingevolge artikel 13, eerste tot en met vijfde lid, in
aanmerking te nemen waarde van verstrekkingen als bedoeld in artikel 31,
eerste lid, onderdeel f en onderdeel g, verminderd met het bedrag dat de
inhoudingsplichtige ter zake van die verstrekkingen in totaal aan zijn
werknemers in rekening heeft gebracht, met dien verstande dat de aldus
verminderde waarde ten minste op nihil wordt gesteld.
3
In artikel VIII wordt na onderdeel B een onderdeel ingevoegd, luidende:

kst-33004-6
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

1

Ba
Artikel 10 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het zevende lid wordt «de gegevens die van belang zijn voor de
vaststelling van de afschrijving» vervangen door «de gegevens die bij de
aangifte zijn gebruikt voor het vaststellen van de afschrijving». Voorts
worden twee volzinnen aan het lid toegevoegd, luidende: Wanneer naar
het oordeel van de inspecteur gegevens ontbreken die van belang kunnen
zijn voor de vaststelling van de in het eerste lid bedoelde vermindering,
worden de ontbrekende gegevens toegevoegd. Gegevens die niet bij de
aangifte zijn gebruikt voor het vaststellen van de afschrijving, en evenmin
op verzoek van de inspecteur zijn toegevoegd, kunnen door degene die
gehouden is de belasting op aangifte te voldoen niet op een later tijdstip
alsnog worden gebruikt om de bij de aangifte toegepaste afschrijving te
wijzigen.
2. Aan het achtste lid wordt een volzin toegevoegd, luidende: Voorts kan
daarbij een termijn worden vastgesteld waarbinnen het motorrijtuig in
ongewijzigde staat beschikbaar wordt gehouden voor controle met het
oog op een juiste vaststelling van de afschrijving, bedoeld in het tweede
lid.
4
In artikel X wordt na onderdeel C een onderdeel ingevoegd, luidende:
Ca
Artikel 51, eerste lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel a, onder 1o, wordt «onttrokken of, in geval van onregelmatige onttrekking» vervangen door: onttrokken en, in geval van
onregelmatige onttrekking.
2. In onderdeel b wordt «voorhanden heeft of enig andere persoon»
vervangen door: voorhanden heeft en enig andere persoon.
3. In onderdeel c wordt «produceert, of in geval van onregelmatige
productie» vervangen door: produceert, en in geval van onregelmatige
productie.
4. In onderdeel d wordt «aangegeven of, in geval van onregelmatige
invoer» vervangen door: aangegeven en, in geval van onregelmatige
invoer.
5
Na artikel X wordt een artikel ingevoegd, luidende:
ARTIKEL Xa
De Wet op de accijns wordt met ingang van 1 juli 2012 als volgt
gewijzigd:
A
Artikel 5, vierde lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. Onderdeel h wordt geletterd i.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

2

2. Na onderdeel g wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
h. 3811;.
B
Artikel 28 wordt als volgt gewijzigd:
1. Onder vernummering van het tweede, derde en vierde lid tot derde,
vierde en vijfde lid, wordt een lid ingevoegd, luidende:
2. Onverminderd het eerste lid worden minerale oliën van GN-code
3811 voor de toepassing van het tarief gelijkgesteld met de motorbrandstof waaraan zij bestemd zijn te worden toegevoegd.
2. Er wordt een lid toegevoegd, luidende:
6. Het vijfde lid is van overeenkomstige toepassing op minerale oliën
van GN-code 3811 die aan meer dan een soort motorbrandstof kunnen
worden toegevoegd.
C
Artikel 64, eerste lid, onderdeel d, komt te luiden:
d. minerale oliën die kennelijk niet zijn bestemd om te worden gebruikt
als brandstof voor verwarming, als motorbrandstof of als additief in
motorbrandstoffen;.
6
Na artikel XIII wordt een artikel ingevoegd, luidende:
ARTIKEL XIIIa
In de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van
belastingen wordt in artikel 4a, eerste lid, onderdeel e, «richtlijn nr.
85/611/EEG van de Raad van de Europese Gemeenschappen van
20 december 1985 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging
in effecten (Pb EG L 375)» vervangen door: Richtlijn 2009/65/EG van het
Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde
instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s) (PbEU 2009, L
302).
7
Artikel XIV wordt als volgt gewijzigd:
a. Na onderdeel B wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
Ba
Na artikel 6.5 wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 6.5a
1. Bij overgang van het geheel of een gedeelte van een algemeenheid
van goederen, al dan niet tegen vergoeding of in de vorm van een inbreng
in een vennootschap, wordt geacht dat geen leveringen of diensten
plaatsvinden en treedt, tenzij bij ministeriële regeling anders is bepaald,
degene op wie de goederen overgaan in de plaats van de overdrager.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

3

2. Indien van een overgang als bedoeld in het tweede lid deel uitmaakt
de levering van goederen die de overdrager als producent heeft voortgebracht, worden deze goederen voor de overdrager geacht te zijn belast als
bedoeld in artikel 6.3, aanhef en slot.
3. Degene op wie de goederen overgaan als bedoeld in het eerste lid,
wordt voor de volgende levering van goederen, die door de overdrager
als producent zijn voortgebracht, aangemerkt als producent van die
goederen en voor zover van toepassing als vervaardiger van die goederen
in de zin van artikel 6.4, eerste lid.
b. In het in onderdeel D opgenomen artikel 6.10a, eerste lid, onderdeel
b, van de Belastingwet BES wordt «5%» vervangen door: 5 percent.
c. Na onderdeel E wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
Ea
Artikel 6.17 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het tweede lid vervalt onderdeel e onder vervanging van de
puntkomma aan het slot van onderdeel d door een punt.
2. Er wordt een lid toegevoegd, luidende:
3. In afwijking in zoverre van het eerste en tweede lid wordt voor
accijnsgoederen in de zin van hoofdstuk 4 van de Douane- en Accijnswet
BES als invoer van goederen aangemerkt:
a. uitslag in de zin van artikel 4.4 van de Douane- en Accijnswet BES;
b. invoer in de zin van artikel 4.5 van de Douane- en Accijnswet BES.
d. Na onderdeel F worden zeven onderdelen ingevoegd, luidende:
Fa
Artikel 8.6 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het eerste lid vervalt «en kan daarbij voorwaarden stellen».
2. In het tweede lid wordt «de belastingplichtige die de BES eilanden
metterwoon voornemens is te verlaten» vervangen door: de belastingplichtige die voornemens is de BES eilanden metterwoon te verlaten.
Fb
Artikel 8.11, zesde lid, vervalt.
Fc
In artikel 8.12, tweede lid, wordt «naar aanleiding van een ingevolge de
belastingwet gedaan verzoek» vervangen door: naar aanleiding van een
gedaan verzoek.
Fd
In artikel 8.22, tweede lid, wordt «de ingevolge artikel 8.11, eerste lid,
gestelde termijn» vervangen door: de ingevolge artikel 8.5, tweede lid,
gestelde termijn.
Fe
Na artikel 8.24 wordt een artikel ingevoegd, luidende:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

4

Artikel 8.24a Verzuim indienen jaarrekening
1. Indien een lichaam dat op grond van artikel 5.10 gehouden is een
jaarrekening in te dienen de jaarrekening niet of niet tijdig indient, vormt
dit een verzuim ter zake waarvan de inspecteur hem een boete van ten
hoogste USD 14 000 kan opleggen.
2. De bevoegdheid tot het opleggen van een boete als bedoeld in het
eerste lid vervalt door verloop van een jaar na het einde van de termijn
waarbinnen de jaarrekening, bedoeld in artikel 5.10, eerste lid, had
moeten worden ingediend.
Ff
Artikel 8.34, vierde lid, vervalt.
Fg
Artikel 8.74 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het eerste lid, onderdeel c, vervalt onder verlettering van de
onderdelen d tot en met k tot c tot en met j.
2. In het eerste lid, onderdeel f (nieuw), wordt «en deze in valse of
vervalste vorm» vervangen door: en deze niet of in valse of vervalste
vorm.
3. In het derde lid wordt «het eerste lid, onderdelen e tot en met k»
vervangen door: het eerste lid, onderdelen d tot en met j.
e. Na onderdeel G worden twee onderdelen ingevoegd, luidende:
Ga
Artikel 8.93 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het derde lid vervalt de tweede volzin.
2. In het vijfde lid wordt «een belastingaanslag met betrekking tot welke
ten onrechte geen aangifte is gedaan, de vereiste aangifte niet is gedaan,»
vervangen door: een belastingaanslag met betrekking tot welke ten
onrechte de vereiste aangifte niet is gedaan.
Gb
Artikel 8.94, eerste lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel c wordt «de Raad» vervangen door: het Gerecht in
eerste aanleg.
2. Onderdeel f vervalt onder vervanging van de puntkomma aan het slot
van onderdeel e door een punt.
f. In onderdeel I wordt » In de artikelen 8.94, eerste lid, onderdeel c,
8.101, eerste lid, 8.103, eerste lid» vervangen door: In de artikelen 8.101,
eerste lid, 8.103, eerste lid.
g. Er wordt een onderdeel toegevoegd, luidende:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

5

O
Artikel 8.137 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het eerste lid wordt «om een schuldvordering aan BES belasting in
te vorderen alsof het aan laatstgenoemde ontvanger verschuldigde
belasting betrof» vervangen door: om een schuldvordering van eerstgenoemde ontvanger in te vorderen alsof het een schuldvordering van
laatstgenoemde ontvanger betrof.
2. In het tweede lid wordt »een schuldvordering aan belasting ontstaan
in Nederland, in te vorderen alsof het aan laatstgenoemde ontvanger
verschuldigde belasting betrof» vervangen door: een schuldvordering
ontstaan in Nederland, in te vorderen alsof het een schuldvordering van
laatstgenoemde ontvanger betrof.
3. In het derde lid wordt «verschuldigde rijksbelasting onderscheidenlijk
BES belasting» vervangen door: een schuldvordering.
8
Na artikel XX wordt een artikel ingevoegd, luidende:
ARTIKEL XXa
In de Wegenverkeerswet 1994 vervalt in artikel 36, zevende lid, de
tweede volzin.
9
Artikel XXIII wordt als volgt gewijzigd:
a. Aan het eerste lid wordt, onder vervanging van de punt aan het slot
van onderdeel g door een puntkomma, een onderdeel toegevoegd,
luidende:
h. de wijzigingen ingevolge artikel XIV, onderdelen Fe en Fg, voor het
eerst toepassing vinden met betrekking tot feiten die zijn begaan op of na
1 januari 2012.
b. Het derde, vierde, vijfde, zesde, zevende en achtste lid worden
vernummerd tot vierde, vijfde, zevende, achtste, negende en tiende lid.
c. Na het tweede lid wordt een lid ingevoegd, luidende:
3. Artikel X, onderdeel Ca, werkt terug tot en met 1 april 2010.
d. Het vijfde lid (nieuw) komt te luiden:
5. Artikel I, onderdeel I, artikel V, onderdeel A, artikel XIV, onderdelen B,
E, Fa, Fd, Ff en Ga, artikel XVI, onderdelen A en C, en artikel XVIII,
onderdeel B, werken terug tot en met 1 januari 2011.
e. Na het vijfde lid (nieuw) wordt een lid ingevoegd, luidende:
6. Artikel XIIIa werkt terug tot en met 1 juli 2011.
f. Het zevende lid (nieuw) komt te luiden:
7. Artikel XIV, onderdelen C, D en F, artikel XV, onderdeel B, en artikel
XVIII, onderdeel A, werken, met uitzondering van de in artikel XIV,
onderdelen D en F, opgenomen wijzigingen van de tarieven voor de
levering en de invoer van auto’s, terug tot en met 1 oktober 2011, met
dien verstande dat de wijzigingen van de tarieven ter zake van verzekeringen bij verzekeringen waarbij de laatste prolongatiedatum of datum

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

6

van stilzwijgende verlenging, of bij afwezigheid van die datum de
ingangsdatum van de verzekering voor 1 oktober 2011 ligt, van toepassing
zijn op de premies die na 30 september 2011 vervallen.
g. Het achtste lid (nieuw) komt te luiden:
8. In afwijking van het eerste lid treedt artikel XIII, onderdelen G, H en I,
in werking met ingang van 1 juli 2012, met dien verstande dat de
verhoogde boetes voor het eerst toepassing vinden met betrekking tot
overtredingen die hebben plaatsgevonden vanaf 1 juli 2012.
h. In het tiende lid (nieuw) wordt «artikel XIV, onderdelen A, G, H, I, J, K,
L, M en N» vervangen door: artikel XIV, onderdelen A, G, Gb, onder 1, H, I,
J, K, L, M en N.
Toelichting
I. Algemeen
Algemeen
Deze nota van wijziging brengt enkele wijzigingen aan op het terrein
van de werkkostenregeling, de Wet belasting van personenauto’s en
motorrijwielen 1992 en de Belastingwet BES. Daarnaast worden voornamelijk wijzigingen van meer technische aard aangebracht.
Werkkostenregeling
Eén van de kernpunten van de werkkostenregeling, die op 1 januari
2011 in werking is getreden, is dat er bij aanwijzing van een verstrekking
als eindheffingsbestanddeel geen individuele vastleggingen per
werknemer meer zijn vereist. De huidige regels omtrent de wijze van
verwerken van een eigen bijdrage van werknemers in de situatie dat loon
in natura wordt verstrekt, verhindert thans een dergelijke werkwijze.
Daarom wordt voorgesteld dat bij als eindheffingsbestanddeel aangewezen verstrekkingen het totaal van de eigen bijdragen van de
werknemers in mindering wordt gebracht. Deze maatregel is een
uitvloeisel van de in de tussenevaluatie gesignaleerde knelpunten en leidt
tot een vereenvoudiging van de werkkostenregeling.
Wet belasting van personenauto’s en motorrijwielen 1992
Naar aanleiding van de wijziging in het onderhavige wetsvoorstel van
de vergunningsregeling om achteraf per tijdvak BPM-aangifte te doen,
heeft de Belastingdienst aandacht gevraagd voor een verwant probleem
bij de individuele aangifte voor gebruikte motorrijtuigen. Ook in die
situatie speelt namelijk dat het niet mogelijk is om een op individuele
basis vastgestelde afschrijving achteraf te controleren. In de praktijk komt
het echter voor dat bij de aangifte een evenwichtige afschrijvingsmethode
wordt gebruikt die niet noodzaakt tot het instellen van een nadere
controle, waarna in de bezwaar- of beroepfase wordt overgestapt op een
dan niet meer controleerbare andere afschrijving. Daarom wordt expliciet
in de wet opgenomen dat gegevens die niet zijn gebruikt voor het
vaststellen van de aangegeven afschrijving en evenmin op verzoek van de
inspecteur zijn toegevoegd, in een later stadium niet alsnog kunnen
worden gebruikt voor het wijzigen van de aangegeven afschrijving. In het
verlengde van deze aanpassing wordt verder expliciet in de wet
opgenomen dat bij ministeriële regeling een termijn kan worden
vastgesteld waarbinnen de auto in ongewijzigde staat beschikbaar moet
worden gehouden met het oog op de controle van de toegepaste
afschrijving. Dit is alleen van belang indien aangifte wordt gedaan op
basis van de individuele afschrijving van de auto. Gedacht kan worden
aan enkele dagen tot, in uitzonderlijke gevallen, een week, te rekenen
vanaf het tijdstip van de aangifte.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

7

Belastingwet BES
In de Belastingwet BES (BelBES) wordt een aantal onvolkomenheden
gecorrigeerd. Het gaat daarbij enerzijds om tekstuele onjuistheden, zoals
een onjuiste verwijzing of een minder goed lopende formulering, en
anderzijds om wijzigingen ten gevolge van een veranderd inzicht over de
toepasselijkheid van de Algemene termijnenwet, de naheffing bij
ambtshalve verleende teruggaven, de handhaving van de verplichting om
een jaarrekening tijdig in te dienen en de gronden om de termijn voor het
doen van uitspraak op bezwaar te verlengen. Daarnaast worden de
mogelijkheden tot het verlenen van wederzijdse bijstand bij de invordering verruimd.
Voorts wordt in de BelBES een wijziging aangebracht in de heffing van
de Algemene Bestedingsbelasting (ABB) ter zake van invoer van accijnsgoederen op de BES-eilanden. Dat zijn benzine op alle BES-eilanden en
daarnaast tabak en alcoholproducten op Bonaire. Het voorstel houdt in
dat voor deze goederen het tijdstip van verschuldigdheid van ABB ter zake
van invoer gelijk wordt geschakeld met het tijdstip van verschuldigdheid
van accijns. In de voor deze wijziging geldende wettelijk regeling zijn ABB
en accijns gelijktijdig verschuldigd wanneer een product rechtstreeks uit
het buitenland of uit douane-entrepot in het vrije verkeer wordt gebracht.
De ABB wordt dan berekend over de waarde van het goed inclusief
accijns. Wanneer het goed wordt overgebracht naar een accijnsgoederenplaats is de accijns echter pas later verschuldigd. De ABB wordt dan over
een lagere waarde berekend. Ook leidt dit tot meer administratie en
bemoeilijkt het de controle. Het voorstel bestrijdt deze problemen
effectief. Een uitzondering blijft bestaan voor leveringen van accijnsgoederen door binnenlandse producenten. Deze binnenlandse producten
kunnen slechts hun recht op aftrek van betaalde ABB over de gebruikte
grondstoffen gebruiken wanneer er ook sprake is van een belastbare
levering. Daarom wordt in de belastbaarheid van deze leveringen geen
wijziging aangebracht. In de praktijk zal het belastbare feit voor de ABB en
de accijns zich veelal tegelijk voordoen. Wanneer de producent zijn
goederen levert voor de ABB slaat hij ze ook uit zijn accijnsgoederenplaats
en treedt voor beide belastingen verschuldigdheid op.
Tot slot wordt in de BelBES een regeling ingevoerd die voorkomt dat bij
overdracht van een onderneming of een deel van een onderneming en
voortzetting daarvan algemene bestedingsbelasting wordt geheven. Dit
om mogelijke cumulatie van belasting en betalingen ter zake tussen
overdrager en overnemer te voorkomen. De wijziging treedt in werking op
1 januari 2012.
II. Onderdeelsgewijs
Onderdeel 1
Artikel I, onderdeel H (artikel 5.4 van de Wet inkomstenbelasting 2001)
In het in artikel I, onderdeel H, van het wetsvoorstel opgenomen eerste
lid van artikel 5.4 van de Wet IB 2001, worden twee wijzigingen aangebracht. Dit lid strekt er kort gezegd toe dat een niet-opeisbare geldvordering van een kind op een ouder die verkregen is krachtens erfrecht bij
dat kind niet als bezitting in box 3 in aanmerking wordt genomen. In de in
het voorstel van wet opgenomen tekst was niet expliciet tot uitdrukking
gebracht dat het moet gaan om een niet-opeisbare geldvordering. Met
deze nota van wijziging wordt de tekst op dit punt aangepast.
Tevens wordt met deze nota van wijziging de in het voorstel van wet
opgenomen tekst van artikel 5.4, eerste lid, onderdeel c, van de Wet IB
2001 opnieuw geformuleerd. De in het voorstel van wet opgenomen tekst
suggereerde door het gebruik van het woord «overbedeling» dat dit
onderdeel alleen van toepassing zou zijn bij vorderingen die zijn ontstaan
bij een verdeling van een nalatenschap. Met de in deze nota van wijziging

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

8

voorgestelde formulering wordt de bedoeling van het onderdeel beter tot
uitdrukking gebracht. Met name is daarmee buiten twijfel dat ook
testamenten waarbij ongehuwd samenwonenden elkaar tot enig
erfgenaam benoemen en aan hun kinderen een niet opeisbaar legaat van
een geldsom toekennen (nagebootste wettelijke verdeling) onder de
werking van dit onderdeel vallen. Verder wordt verwezen naar wat
hierover in de nota naar aanleiding van het verslag is opgemerkt.
Onderdeel 2
Artikel II, onderdeel Ca (artikel 31a van de Wet op de loonbelasting 1964)
Voorgesteld wordt in artikel 31a van de Wet op de loonbelasting 1964
(Wet LB 1964) een nieuw negende lid in te voegen, waarin wordt bepaald
dat bij de vaststelling van de waarde van als eindheffingsbestanddeel
aangewezen en aan meerdere werknemers gedane verstrekkingen het
totaal van de eigen bijdragen van die werknemers in mindering wordt
gebracht (maar net als thans uiteraard niet verder dan tot nihil). Hierbij is
uitgegaan van de tekst zoals die komt te luiden na inwerkingtreding van
de Fiscale verzamelwet 2011.
Bij de invoering van de werkkostenregeling is beoogd dat bij als
eindheffingsbestanddeel aangewezen verstrekkingen geen vastleggingen
op werknemersniveau meer nodig zijn. Artikel 13, zesde lid, van de Wet LB
1964, dat regels stelt ten aanzien van de wijze waarop bij de vaststelling
van de in aanmerking te nemen waarde van de verstrekking rekening
wordt gehouden met de eigen bijdrage van de werknemer, verhindert
echter het getotaliseerd verwerken van de eigen bijdragen van de
verschillende werknemers.
Een voorbeeld ter verduidelijking:
Een cateraar verzorgt in een bedrijfskantine het aanbod voor
maaltijden voor het personeel van de werkgever, variërend van heel
eenvoudig tot zeer uitgebreid. De werkgever brengt niet het
normbedrag van € 2,90 in rekening maar hanteert prijzen conform
een prijslijst. Dat betekent dat er soms meer, soms minder in
rekening wordt gebracht dan het normbedrag.
De thans voorgestelde maatregel maakt het mogelijk het aantal
maaltijden te vermenigvuldigen met het normbedrag en het totaal
dat aan werknemers in rekening wordt gebracht in een enkele
boeking in mindering te brengen.
Onderdeel 3
Artikel VIII, onderdeel Ba (artikel 10 van de Wet belasting van personenautos en motorrijwielen 1992)
Het in onderdeel 3 opgenomen nieuwe onderdeel Ba van artikel VIII
strekt tot wijziging van artikel 10 van de Wet belasting van personenauto’s
en motorrijwielen 1992 (Wet BPM 1992).
Uitgangspunt voor de BPM-heffing van gebruikte motorrijtuigen is de
afschrijving van het individuele motorrijtuig op het moment van registratie in Nederland. Ter wille van de leesbaarheid wordt hierna gesproken
van auto’s, maar het navolgende geldt evenzeer voor gebruikte motoren.
De Wet BPM 1992 biedt belastingplichtigen de ruimte om de
afschrijving voor gebruikte auto’s op verschillende manieren vast te
stellen. Dit kan gebeuren op basis van de individuele waarde, bijvoorbeeld
aan de hand van een in de handel gebruikte koerslijst of een taxatierapport, maar de afschrijving kan desgewenst ook worden vastgesteld aan
de hand van een forfaitaire tabel. Uitgangspunt van de regeling is, dat bij
de aangifte een keus wordt gemaakt uit de verschillende opties om de
afschrijving te onderbouwen. Deze keus bepaalt mede op welke wijze de
aangifte wordt gecontroleerd. Om de juistheid van een aangifte op basis

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

9

van de individuele afschrijving te kunnen beoordelen is het van belang,
dat op het moment van de aangifte alle gegevens worden overgelegd
waarop de aangifte is gebaseerd. De inspecteur kan zich aan de hand
daarvan een oordeel vormen of een realistisch afschrijvingspercentage
wordt gebruikt en eventueel besluiten de aangifte nader te controleren. Zo
nodig kan hij op dat moment de auto ook fysiek laten opnemen of laten
taxeren.
De Belastingdienst wordt sinds kort echter regelmatig geconfronteerd
met de situatie, dat bij de aangifte een realistisch afschrijvingspercentage
wordt toegepast op basis van de forfaitaire tabel, een koerslijst of een
solide taxatie, maar in de bezwaar- en beroepfase alsnog een hogere
afschrijving wordt geclaimd aan de hand van gegevens die bij de
oorspronkelijke aangifte niet zijn gebruikt. Binnen de opzet van de
BPM-heffing is het niet mogelijk een dergelijke claim achteraf te beoordelen op juistheid. De auto is inmiddels in gebruik genomen en uit het
zicht van de inspecteur. Bovendien zou schouwen van de auto geen zin
meer hebben, omdat de afschrijving op het moment van registratie
bepalend is en niet de afschrijving op een later tijdstip.
Gezien het voorgaande wordt voorgesteld om in de wet op te nemen
dat gegevens die niet bij de aangifte zijn gebruikt en ook niet op verzoek
van de inspecteur zijn toegevoegd, door de belastingplichtige niet op een
later tijdstip alsnog kunnen worden ingebracht om de bij de aangifte
toegepaste afschrijving te wijzigen. Volledigheidshalve zij opgemerkt dat
dit ook geldt voor gegevens die bij de aangifte niet zijn gebruikt maar zich
wellicht wel ergens in of tussen de overgelegde stukken bevonden. De
inspecteur kan zich dus volledig richten op de controle van de aangifte en
de daarbij gekozen wijze voor vaststelling van de afschrijving, en behoeft
geen aandacht te besteden aan gegevens die wellicht van belang waren
geweest als de belastingplichtige een andere keuze had gemaakt voor de
wijze van vaststelling van de afschrijving.
In het zevende lid van artikel 10 van de Wet BPM 1992 wordt nader
bepaald dat de bij de aangifte te overleggen gegevens de gegevens
betreft die zijn gebruikt bij de vaststelling van de in het tweede lid van
artikel 10 van de Wet BPM 1992 bedoelde afschrijving, dan wel voor de
toepassing van de in het zesde lid van dat artikel 10 bedoelde forfaitaire
tabel. Daarnaast worden aan het zevende lid van dat artikel 10 twee
volzinnen toegevoegd. De eerste volzin bepaalt dat op verzoek van de
inspecteur ontbrekende gegevens worden toegevoegd die naar zijn
oordeel van belang zijn voor de in het eerste lid van artikel 10 van de Wet
BPM 1992 bedoelde vermindering. De tweede volzin bepaalt dat gegevens
die niet zijn gebruikt bij vaststelling van de afschrijving en evenmin op
verzoek van de inspecteur zijn toegevoegd, niet in een later stadium
alsnog door de belastingplichtige kunnen worden gebruikt om de bij de
aangifte toegepaste afschrijving te wijzigen. Voorts wordt nog het achtste
lid van artikel 10 van de Wet BPM 1992 aangevuld. Aan de in dit lid
opgenomen delegatiebepaling wordt expliciet toegevoegd dat bij
ministeriële regeling een termijn kan worden vastgesteld waarbinnen het
motorrijtuig in ongewijzigde staat beschikbaar moet worden gehouden
voor controle met het oog op een juiste vaststelling van de afschrijving
bedoeld in het tweede lid van artikel 10 van de Wet BPM 1992. Deze
bepaling is dus niet van belang voor de situatie dat de afschrijving wordt
bepaald aan de hand van de forfaitaire tabel, als bedoeld in artikel 10,
zesde lid, Wet BPM.
Onderdeel 4
1
Richtlijn 2008/118/EG van de Raad van
16 december 2008 houdende een algemene
regeling inzake accijns en houdende intrekking
van Richtlijn 92/12/EEG (PbEU 2009, L 9).

Artikel X, onderdeel Ca (artikel 51 van de Wet op de accijns)
De Nederlandse taalversie van artikel 8 van de Accijnsrichtlijn 20081
verschilt op enkele onderdelen van de andere taalversies. Dit artikel 8, in
de Wet op de accijns geïmplementeerd in artikel 51, bepaalt welke

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

10

persoon is gehouden tot voldoening van de verschuldigd geworden
accijns. In de Nederlandse taalversie van artikel 8, eerste lid, onderdeel a,
onder i, alsmede in de onderdelen b, c en d, van de Accijnsrichtlijn 2008
wordt gesproken van «of enig ander persoon», terwijl in de andere
taalversies wordt gesproken van «en enig ander persoon». Bedoeld is om
in de in deze onderdelen genoemde situaties elke persoon te kunnen
aanspreken voor de voldoening van de verschuldigd geworden accijns.
Hoewel volgens de aanwijzingen voor de regelgeving het woord «of» ook
«en/of» inhoudt, zou uit het gebruik van het woord «of» kunnen worden
afgeleid, dat er een keuze moet worden gemaakt uit de verschillende
personen. Om elk misverstand hierover te voorkomen, is door Nederland,
hierin gesteund door België, verzocht om een rectificatie van de Nederlandse taalversie van artikel 8 van de Accijnsrichtlijn 2008. Deze rectificatie
is gepubliceerd op 6 oktober 2011 (PbEU 2011, L 261). Als gevolg van deze
rectificatie wordt artikel 51, eerste lid, van de Wet op de accijns aangepast.
Door de wijzigingen in onderdeel a, onder 1°, alsmede die in de onderdelen b, c, en d is het nu duidelijker dan voorheen dat van elke persoon in
de in deze onderdelen bedoelde situaties accijns kan worden geheven. De
wijziging van genoemd artikel 51 werkt terug tot en met 1 april 2010, de
datum waarop de Accijnsrichtlijn 2008 in de Nederlandse wetgeving is
geïmplementeerd en in werking is getreden.
Onderdeel 5
Artikel Xa (artikel 5 van de Wet op de accijns)

1
De code, bedoeld in artikel 1a, eerste lid,
onderdeel l, van de Wet op de accijns.
2
Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van
27 oktober 2003 tot herstructurering van de
communautaire regeling voor de belasting
van energieproducten en elektriciteit (PbEU
2003, L 382).

Het Europese Hof van Justitie heeft in zijn uitspraak van 18 december
2008, zaaknummer C-517/07, bepaald dat additieven van GN-code1 3811
aan belastingheffing zijn onderworpen. Het gaat hierbij om producten, die
worden toegevoegd aan motorbrandstoffen. In de visie van het Hof van
Justitie is ook over additieven die als zodanig, bijvoorbeeld in blikjes,
worden verkocht, accijns verschuldigd naar het tarief van de brandstof
waaraan zij bestemd zijn te worden toegevoegd. GN-code 3811 is echter
niet opgenomen in artikel 20, eerste lid, van de Richtlijn energiebelasting2,
waardoor de producten van deze GN-code niet onder de controlebepalingen van de Accijnsrichtlijn 2008 vallen. Voor het produceren,
voorhanden hebben en vervoer zijn daarom geen formaliteiten vereist.
Ondanks de uitspraak van het Europese Hof van Justitie is het niet
mogelijk om aan heffing van accijns toe te komen zonder aanpassing van
de regelgeving. Daarom heeft Nederland ingevolge artikel 20, tweede lid,
van de Richtlijn energiebelasting, aan de Europese Commissie verzocht
om GN-code 3811 toe te voegen aan artikel 20, eerste lid, van de Richtlijn
energiebelasting. Dit verzoek is voorgelegd aan de lidstaten en heeft de
instemming gekregen van het merendeel van de lidstaten. Ter versnelling
van de procedure heeft de Europese Commissie besloten om niet artikel
20, eerste lid, van de Richtlijn energiebelasting aan te passen, maar via
een Uitvoeringsbesluit te bepalen dat producten van GN-code 3811 onder
de controlebepalingen van de Accijnsrichtlijn 2008 vallen. Dit is gebeurd
via het Uitvoeringsbesluit van de Commissie van 16 september 2011, nr.
2011/545/EU (PbEU 2011, L 241). Dit Uitvoeringsbesluit is van toepassing
met ingang van 1 juli 2012.
In artikel 5, vierde lid, van de Wet op de accijns is bepaald welke
producten van welke GN-codes onder de controlebepalingen vallen. In
verband met het hiervoor genoemde uitvoeringsbesluit moet ook
GN-code 3811 voor additieven hieraan worden toegevoegd. Daartoe
wordt deze GN-code opgenomen in onderdeel h, waarbij het huidige
onderdeel h wordt verletterd tot onderdeel i. De wijziging treedt in
werking met ingang van 1 juli 2012.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

11

Artikel Xa (artikel 28 van de Wet op de accijns)
Producten van GN-code 3811 (additieven) zijn minerale oliën en daarom
opgenomen in artikel 25 van de Wet op de accijns. In artikel 26 van de Wet
op de accijns zijn GN-codes en producten opgenomen voor de toepassing
van het tarief. Hierin ontbreekt GN-code 3811. Voor zover een product is
opgenomen in artikel 26 is het van toepassing zijnde tarief opgenomen in
artikel 27 van de Wet op de accijns. Op grond van artikel 28, eerste lid, van
de Wet op de accijns worden andere minerale oliën dan die waarvoor in
artikel 27 van die wet een accijnstarief is vermeld, onder meer indien zij
zijn bestemd voor gebruik of worden gebruikt als motorbrandstof, aan de
accijns onderworpen naar het voor de gelijkwaardige motorbrandstof
geldende tarief. Blijkens de uitspraak van het Gerechtshof ’s-Gravenhage
van 31 maart 2006, nummer BK-04/01770, zijn additieven als zodanig niet
geschikt als motorbrandstof, waardoor ze niet op grond van artikel 28,
eerste lid, van de Wet op de accijns kunnen worden belast. Om gevolg te
geven aan de uitspraak van het Europese Hof van Justitie van
18 december 2008, zaaknummer C-517/07, en het Uitvoeringsbesluit van
de Europese Commissie van 16 september 2011, nr. 2011/545/EU (PbEU
2011, L 241) wordt in artikel 28 van de Wet op de accijns, onder vernummering van het tweede tot en met vierde lid, een nieuw tweede lid
ingevoegd. Hierin wordt bepaald, dat onverminderd het eerste lid
minerale oliën van GN-code 3811 voor de toepassing van het tarief
worden gelijkgesteld met de motorbrandstof waaraan zij bestemd zijn te
worden toegevoegd. Indien een product van GN-code 3811 reeds als
zodanig zou kunnen dienen als motorbrandstof is accijns verschuldigd op
grond van het eerste lid naar het tarief van de gelijkwaardige motorbrandstof. Om elk misverstand te voorkomen wordt tevens een nieuw
zesde lid toegevoegd waarin het huidige vierde, vernummerd tot vijfde lid
van overeenkomstige toepassing wordt verklaard voor minerale oliën van
GN-code 3 811 die kunnen worden toegevoegd aan meer soorten
motorbrandstof. Een additief kan bijvoorbeeld dienen voor toevoeging
aan zowel benzine als diesel. In dat geval wordt het product gelijkgesteld
met de soort minerale olie, die in artikel 26, eerste lid, van de Wet op de
accijns als eerste wordt genoemd, in het voorbeeld benzine.
Artikel Xa (artikel 64 van de Wet op de accijns)
In artikel 64, eerste lid, onderdeel d, van de Wet op de accijns is bepaald
dat vrijstelling van accijns kan worden verleend ter zake van de uitslag tot
verbruik van minerale oliën die kennelijk niet zijn bestemd om te worden
gebruikt als motorbrandstof of als brandstof voor verwarming. Deze
bepaling kan van toepassing zijn op additieven, die als zodanig niet
bestemd zijn om te worden gebruikt als motorbrandstof of als brandstof
voor verwarming. Door de in deze nota van wijziging voorziene aanpassingen van de Wet op de accijns is ter zake van de uitslag tot verbruik van
additieven voor motorbrandstoffen altijd accijns verschuldigd. Daarom
wordt artikel 64, eerste lid, onderdeel d, van de Wet op de accijns herzien.
Vrijstelling van accijns is daardoor niet van toepassing indien het gaat om
additieven voor motorbrandstoffen.
Onderdeel 6
Artikel XIIIa (artikel 4a van de Wet op de internationale bijstandsverlening
bij de heffing van belastingen)
Met ingang van 1 juli 2011 is richtlijn nr. 85/611/EEG van de Raad van de
Europese Gemeenschappen van 20 december 1985 tot coördinatie van de
wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde
instellingen voor collectieve belegging in effecten (Pb EGL 375)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

12

ingetrokken. Deze richtlijn is met ingang van de eerstgenoemde datum
vervangen door Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de
Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve
belegging in effecten (icbe’s) (PbEU 2009, L 302). De verwijzing in artikel
4a, eerste lid, onderdeel e, van de Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen naar de eerstgenoemde richtlijn
dient derhalve te worden aangepast met terugwerkende kracht tot en met
1 juli 2011, de datum waarop de oude richtlijn is vervangen door de
nieuwe richtlijn.
Onderdeel 7, onder a
Artikel XIV, onderdeel Ba (artikel 6.5a van de Belastingwet BES)
Het ingevolge dit onderdeel 7, onder a, in te voegen artikel 6.5a van de
BelBES strekt ertoe de systematiek van en het heffingsbeleid voor de ABB
te verduidelijken en aan te vullen met een regeling voor de overdracht van
een onderneming of van een deel daarvan aan degene die de onderneming voortzet. Dit mede ter voorkoming van mogelijke cumulatie van
ABB. Bij een dergelijke overdracht zal het veelal gaan om de levering van
goederen, maar deze overdracht kan ook gepaard gaan met prestaties die
in de zin van de ABB kwalificeren als dienst. Hoewel het mogelijk is dat
zo’n dienst op zal gaan in de als één prestatie te beschouwen levering van
goederen, zullen ook overdrachten mogelijk zijn waarbij als afzonderlijke
prestaties te beschouwen diensten overgaan. In de systematiek van de
ABB vormen, afgezien van leveringen door producenten van hun
eindproducten, binnenlandse leveringen van goederen als zodanig geen
belastbaar feit; het verrichten van diensten echter wel. In het geval bij een
overdracht van een algemeenheid van goederen ook diensten worden
verricht, zou dat voor die diensten tot een heffing van ABB leiden. Dat is
bij een dergelijke overdracht ongewenst. Onder algemeenheid van
goederen wordt in dit verband verstaan hetgeen daar onder wordt
verstaan voor toepassing van de Wet op de omzetbelasting 1968.
Het tweede en derde lid van het in de BelBES in te voegen artikel 6.5a
bevatten een regeling voor de gevallen dat van de overdracht deel
uitmaakt de levering van goederen die de overdrager als producent heeft
voortgebracht. Uitgangspunt is dat de overdrager, als producent, zijn
recht op aftrek behoudt en degene op wie de goederen overgaan voor een
volgende levering van die goederen (als «opvolgend» producent) de
belasting is verschuldigd. Aldus worden complicaties en verrekeningen
tussen overdrager en overnemer voorkomen.
Onderdeel 7, onder b
Artikel XIV, onderdeel D (artikel 6.10a van de Belastingwet BES)
In artikel 6.10a, eerste lid, onderdeel b, van de BelBES wordt «5%»
vervangen door «5 percent». Dit is slechts een tekstuele aanpassing, om
de tekst in lijn te brengen met de overige artikelen van de ABB.
Onderdeel 7, onder c
Artikel XIV, onderdeel Ea (artikel 6.17 van de Belastingwet BES)
De in onderdeel 7, onder c, opgenomen wijziging van het in artikel XIV
opgenomen artikel 6.17 van de BelBES, bewerkstelligt dat de heffing van
ABB op de BES eilanden voor ingevoerde accijnsgoederen altijd gelijktijdig plaatsvindt met de heffing van de accijns. Dit wordt bereikt door
voor accijnsgoederen het tijdstip van verschuldigdheid niet meer te

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

13

bepalen op grond van genoemd artikel 6.17, eerste en tweede lid, maar
invoer van goederen voor accijnsgoederen gelijk te stellen met de
belastbare feiten van de accijns op de BES-eilanden: invoer en uitslag.
De reden voor deze aanpassing van de heffingssystematiek is om
eenheid en eenvoud in de belastingheffing van accijnsgoederen te
bereiken. De eenheid is ermee gediend dat de ABB ter zake van invoer
altijd over de waarde inclusief accijns wordt geheven. Op dit moment
worden accijnsgoederen die op de BES-eilanden worden ingevoerd in de
regel tegelijkertijd in de heffing betrokken voor de ABB en de accijns. De
wettelijke regeling laat echter de mogelijkheid bestaan dat deze goederen
worden ingevoerd voor de ABB, waardoor de ABB verschuldigd raakt,
maar voor de accijns eerst worden opgenomen in een accijnsgoederenplaats, waardoor de accijns nog niet verschuldigd raakt. Deze regeling
geeft daardoor ruimte voor constructies om de ABB te minimaliseren. Dit
is schadelijk voor de opbrengst en de eenheid in de belastingheffing. De
eenvoud is daarnaast gediend doordat over deze goederen niet op twee
verschillende momenten geheven wordt. Dit scheelt administratieve
handelingen en controlehandelingen.
Nadat de wijziging is doorgevoerd treedt voor ingevoerde accijnsgoederen verschuldigdheid van de ABB ter zake van invoer pas op wanneer
de goederen de gecontroleerde stroom verlaten en in het vrije verkeer
worden gebracht, zoals dat bij de accijns al sinds inwerkingtreding van het
nieuwe systeem het geval is. Voor op de BES-eilanden geproduceerde
accijnsgoederen wijzigt er niets in de belastbaarheid voor de ABB. De
wijziging treedt op 1 januari 2012 in werking.
Onderdeel 7, onder d
Artikel XIV, onderdeel Fa (artikel 8.6 van de Belastingwet BES)
Artikel 8.6, eerste lid, van de BelBES bepaalt dat de inspecteur uitstel
kan verlenen voor het indienen van de aangifte. Daarbij kan de inspecteur
voorwaarden stellen. In de huidige redactie is de bevoegdheid om
voorwaarden te stellen dubbel opgenomen. De onderhavige wijziging
strekt er toe dit te corrigeren.
Op grond van artikel 8.6, tweede lid, van de BelBES moet terstond
aangifte gedaan worden voor bepaalde belastingen bij – kort gezegd –
emigratie. Ingevolge deze wijziging van artikel 8.6, tweede lid, wordt de
redactie daarvan verbeterd.
Artikel XIV, onderdeel Fb (artikel 8.11 van de Belastingwet BES)
De Algemene termijnenwet is niet van toepassing op de termijnen die in
artikel 8.11 van de BelBES gesteld worden. Dit is niet wenselijk. Het is op
de BES gebruikelijk dat de aangifte op het belastingkantoor wordt
afgegeven en tegelijkertijd daar betaald wordt. Indien de termijn daarvoor
bijvoorbeeld op een zaterdag of een algemeen erkende feestdag eindigt,
is het belastingkantoor gesloten en kan de belastingplichtige of inhoudingsplichtige op die dag niet (meer) aan zijn verplichtingen voldoen.
Door het zesde lid van artikel 8.11 van de BelBES te laten vervallen, wordt
de Algemene termijnenwet wel van toepassing en wordt de termijn in het
gegeven voorbeeld verlengd tot en met de eerstvolgende werkdag.
Artikel XIV, onderdeel Fc (artikel 8.12 van de Belastingwet BES)
Voorgesteld wordt om in artikel 8.12 van de BelBES de voorwaarde te
laten vervallen dat het verzoek naar aanleiding waarvan vrijstelling of
vermindering van inhouding van belasting, dan wel teruggaaf van
belasting is verleend, moet zijn gedaan ingevolge de belastingwet. In alle
gevallen waarin naar aanleiding van een verzoek van de belastingplichtige

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

14

of inhoudingsplichtige ten onrechte vrijstelling of vermindering van
inhouding van belasting, dan wel teruggaaf van belasting is verleend, is
dan naheffing mogelijk. Dezelfde wijziging is bij Overige fiscale maatregelen 2010 doorgevoerd in artikel 20 van de Algemene wet inzake
rijksbelastingen (AWR), welk artikel nagenoeg gelijkluidend is aan artikel
8.12 van de BelBES. Reden voor deze wijziging was jurisprudentie van de
Hoge Raad volgens welke het niet (in alle gevallen) mogelijk is om ter zake
van een ten onrechte verleende ambtshalve vermindering na te heffen.1
Volgens het hoogste rechtscollege vloeit een ambtshalve vermindering
namelijk niet voort uit een «ingevolge de belastingwet gedaan verzoek».
Als gevolg van deze rechtspraak is toen in elk geval in Nederland een
ongewenste situatie ontstaan. Het gebeurt namelijk regelmatig dat een
verzoek om teruggaaf van een aangiftebelasting, bijvoorbeeld omzetbelasting, niet aan alle formele vereisten voldoet, met name dat het buiten
de wettelijke termijn wordt gedaan. In dergelijke gevallen komt de
Belastingdienst toch veelal aan het verzoek tegemoet. Dit geschiedt dan
ambtshalve en met het oog op de belangen van de belastingplichtige
nagenoeg per omgaande, dus zonder onderzoek. Wanneer op een later
tijdstip geconstateerd wordt dat de belastingplichtige geen recht had op
een ontvangen teruggaaf of dat de teruggaaf tot een te hoog bedrag is
verleend, moet de Belastingdienst de teruggegeven belasting kunnen
naheffen. Het kan immers niet zo zijn dat een juiste belastingheffing wordt
gefrustreerd, omdat de Belastingdienst de belastingplichtige ten dienste
wil zijn.
Omdat ook op de BES eilanden ambtshalve vermindering verleend
moet kunnen blijven worden, zonder dat de Belastingdienst daarmee zijn
rechten verspeelt, is het gewenst om ook artikel 8.12 van de BelBES op dit
punt te wijzigen.
Artikel XIV, onderdeel Fd (artikel 8.22 van de Belastingwet BES)
In artikel 8.22, tweede lid, van de BelBES wordt voor de termijn voor het
doen van aangifte abusievelijk verwezen naar artikel 8.11, eerste lid, van
de BelBES. Dit artikel ziet namelijk op de termijn voor het betalen van de
overeenkomstig de aangifte verschuldigde belasting. De termijn voor het
doen van die aangifte volgt uit artikel 8.5, tweede lid, van de BelBES. Met
de onderhavige wijziging wordt de onjuiste verwijzing hersteld.
Artikel XIV, onderdelen Fe en Fg (artikelen 8.24a en 8.74 van de Belastingwet BES)

1
HR 16 januari 2009, nr. 42 746, BNB 2009/65,
HR 16 januari 2009, nr.08/02766, BNB 2009/66,
en HR 16 januari 2009, nr. 07/10527, V-N
2009/6.7.

Artikel 5.10 van de BelBES verplicht de in artikel 5.2, tweede en derde
lid, van die wet bedoelde lichamen jaarlijks binnen negen maanden na
afloop van het boekjaar een door de bestuurder van het lichaam gewaarmerkt afschrift van hun jaarrekening, bestaande uit een balans, winst- en
verliesrekening en toelichting op deze stukken, bij de inspecteur in te
dienen. Het niet of niet tijdig indienen van die jaarrekening is aangemerkt
als een strafbaar feit. In de praktijk blijkt enerzijds dat de verplichting tot
het indienen van een jaarrekening slecht wordt nagekomen en anderzijds
dat handhaving via het strafrecht niet effectief is, mede vanwege de
beperkte vervolgingscapaciteit van het Openbaar Ministerie. Daarom
wordt voorgesteld om het niet of niet tijdig nakomen van de verplichting
beboetbaar te stellen in het nieuwe artikel 8.24a van de BelBES.
Omdat het niet of niet tijdig indienen van een jaarrekening thans is
aangemerkt als een overtreding, wordt voorgesteld om daarop het
bestuurlijke boete-equivalent van een verzuimboete te stellen. Deze
verzuimboete bedraagt ten hoogste USD 14 000 ofwel een gelijk bedrag
als de huidige maximale geldboete. Daarnaast is dan vanzelfsprekend
geen gevangenisstraf meer mogelijk; het niet of niet tijdig indienen van de
jaarrekening wordt geschrapt uit artikel 8.74 van de BelBES en dus niet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

15

langer aangemerkt als een strafbaar feit. Daarnaast wordt in artikel 8.74,
eerste lid, onderdeel g, van de BelBES ook het niet voor raadpleging ter
beschikking stellen van gegevensdragers of de inhoud daarvan door
degene die tot het geven van inzage verplicht is, strafbaar gesteld
conform artikel 68, eerste lid, onderdeel b van de AWR.
Artikel XIV, onderdeel Ff (artikel 8.34 van de Belastingwet BES)
In artikel 8.34, vierde lid, van de BelBES is geregeld dat de inspecteur
een boete ambtshalve vermindert, indien de grondslag voor die boete
wordt verminderd. Omdat artikel 8.36 van de BelBES hetzelfde regelt, kan
artikel 8.34, vierde lid, van de BelBES vervallen.
Onderdeel 7, onder e
Artikel XIV, onderdeel Ga (artikel 8.93 van de Belastingwet BES)
De zogenoemde omkering van de bewijslast in de bezwaarfase is
neergelegd in artikel 8.93, vijfde lid, van de BelBES. De redactie van dit
artikel wijkt af van de redactie van artikel 8 114, waarin de omkering van
de bewijslast in de beroepsfase is opgenomen, en is ook minder juist. Het
geen aangifte doen is namelijk begrepen in het niet doen van de vereiste
aangifte. De wijziging van genoemd artikel 8.93 strekt ertoe de redactie
van artikel 8.93, vijfde lid, van de BelBES aan te passen overeenkomstig
artikel 8 114 van de BelBES.
Artikel XIV, onderdeel Gb (artikel 8.94 van de Belastingwet BES)
In artikel 8.94, eerste lid, van de BelBES zijn de gevallen opgenomen,
waarin de inspecteur de bevoegdheid heeft om de termijn voor het doen
van uitspraak op bezwaar te verlengen. Onderdeel f van dat lid betreft het
geval dat het bezwaarschrift niet is gemotiveerd en de belanghebbende
het verzuim niet binnen twee maanden na het indienen van het bezwaarschrift heeft hersteld. Het ligt dan echter niet in de rede dat de inspecteur
de termijn voor het doen van uitspraak verlengt, maar dat hij het bezwaar
niet-ontvankelijk verklaart. Daarom wordt voorgesteld om dit onderdeel f
te laten vervallen. De wijziging van onderdeel c was reeds opgenomen in
het voorstel van wet.
Onderdeel 7, onder f
Artikel XIV, onderdeel I (artikel 8.94 van de Belastingwet BES)
Artikel 8.94, eerste lid, van de BelBES wordt geschrapt uit de
opsomming in onderdeel I. Nu er een tweede wijziging plaatsvindt in
hetzelfde lid (zie het in onderdeel 7, onder e, opgenomen artikel XIV,
onderdeel Gb, onder 2), is ervoor gekozen om deze samen met de
wijziging in dat lid ten gevolge van de invoering van het hoger beroep in
belastingzaken op de BES onder te brengen in één onderdeel.
Onderdeel 7, onder g
Artikel XIV, onderdeel O (artikel 8.137 van de Belastingwet BES)
In artikel 44 van de Belastingregeling van het Koninkrijk (BRK) is
geregeld dat de artikelen over de wederzijdse bijstand bij de invordering
van belastingen van overeenkomstige toepassing zijn op schoolgelden en
premies ingevolge sociale zekerheidswetten. De BRK is sinds 10 oktober
2010 echter niet meer van toepassing op de verhouding tussen Nederland
en de BES eilanden. Daarom is in artikel 8.137 van de BelBES een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

16

afzonderlijke regeling getroffen voor de bijstand bij invordering tussen
Nederland en de BES eilanden. Daarmee is een voorziening getroffen voor
het geval belastingschuldigen Nederland of de BES eilanden verlaten en
vertrekken naar de BES eilanden, respectievelijk naar Nederland, zonder
voldoening van hun schuldvorderingen aan de ontvanger van de
Belastingdienst. Deze voorziening is nu echter beperkt tot belastingen.
Door de onderhavige wijziging van artikel 8.137 gaat dit artikel ook zien op
andere schuldvorderingen van de ontvanger dan schuldvorderingen aan
belastingen. Dit betreft in elk geval schuldvorderingen aan sociale
premies en schoolgelden. Ook andere schuldvorderingen kunnen
daaronder vallen. In het bijzonder gelet op de nauwe band tussen
Nederland en de BES eilanden moet de ontvanger alles wat hij in zijn deel
van het Rijk kan invorderen ook moeten kunnen (laten) invorderen in het
andere deel van het Rijk.
Onderdeel 8
Artikel XXa (artikel 36 van de Wegenverkeerswet 1994)
De in het nieuw ingevoegde artikel XXa opgenomen wijziging van
artikel 36 van de Wegenverkeerswet 1994 zorgt ervoor dat het
BPM-bedrag niet meer op het kentekenbewijs van een voertuig hoeft te
worden opgenomen. Dit zorgt ervoor dat wanneer het BPM-bedrag wijzigt
nadat het kenteken is verstrekt, er geen vervangend kentekenbewijs hoeft
te worden afgegeven. Het komt voor dat dit bedrag wijzigt sinds de
Belastingdienst haar werkwijze met betrekking tot de BPM heeft
veranderd. Zoals in antwoord op vragen van de Tweede Kamer reeds is
aangegeven1 geeft de Belastingdienst bij import van een auto haar
zogenaamde fiscaal akkoord wanneer het aangegeven BPM-bedrag is
voldaan. Dan wordt een kenteken afgegeven. Wanneer daarna, bijvoorbeeld naar aanleiding van een taxatierapport, blijkt dat het BPM-bedrag
hoger had moeten zijn legt de inspecteur een naheffingsaanslag op en
wijzigt dus het BPM-bedrag. Dat in de toekomst in deze gevallen geen
nieuw kentekenbewijs meer zou hoeven te worden verstrekt, omdat het
BPM-bedrag er niet meer op vermeld staat, is een vereenvoudiging in de
uitvoering.
Het vermelden van het BPM-bedrag is daarnaast verouderd geraakt. De
catalogusprijs van het voertuig en vele andere kenmerken van het
voertuig worden tegenwoordig goed digitaal ontsloten waardoor de,
soms ook verwarrende, vermelding van het BPM-bedrag op het papieren
kentekenbewijs geen doel meer dient.
Onderdeel 9
Artikel XXIII (inwerkingtreding)

1
Aanhangsel Handelingen II 2010/11,
nr. 1863.

Onderdeel 9 bevat de wijzigingen van artikel XXIII van het wetsvoorstel,
zijnde het inwerkingtredingsartikel daarvan.
Met de in onderdeel 9, onder a, opgenomen wijziging van artikel XXIII,
eerste lid, wordt bewerkstelligd dat de in deze nota van wijziging
opgenomen wijziging van de BelBES met betrekking tot het als een
beboetbaar feit in plaats van als een strafbaar feit aanmerken van het niet
of niet tijdig indienen van een jaarrekening, pas geldt voor feiten die zijn
begaan op of na 1 januari 2012. Degenen die hun jaarrekening dus
moesten indienen vóór 1 januari 2012, kunnen voor het niet of niet tijdig
indienen alleen strafrechtelijk vervolgd worden. Voor het niet of niet tijdig
nakomen van die verplichting indien deze ontstaat op of na 1 januari 2012
kan uitsluitend een (verzuim)boete opgelegd worden.
Het in onderdeel 4 opgenomen artikel X, onderdeel Ca, werkt terug tot
en met 1 april 2010, de datum waarop de Accijnsrichtlijn 2008 in de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

17

Nederlandse wetgeving is geïmplementeerd en in werking is getreden.
Hiertoe wordt in artikel XXIII een nieuw derde lid ingevoegd (onderdeel 9,
onder c).
Met de in onderdeel 9, onder d en f, opgenomen wijzigingen van artikel
XXIII, vijfde en zevende lid (nieuw), wordt enerzijds bewerkstelligd dat het
in deze nota van wijziging opgenomen herstel van enkele tekstuele
onjuistheden in de BelBES terugwerkt tot en met 1 januari 2011, de datum
van inwerkingtreding van de BelBES, en wordt anderzijds bewerkstelligd
dat de genoemde leden in een logische volgorde komen te staan.
De ingevolge onderdeel 6 van deze nota van wijziging in artikel XIIIa op
te nemen aanpassing van artikel 4a van de Wet op de internationale
bijstandsverlening bij de heffing van belastingen werkt ingevolge het
zesde lid (nieuw) van artikel XXIII terug tot en met 1 juli 2011. Dit is
toegelicht in de toelichting op het in onderdeel 6 opgenomen nieuwe
artikel XIIIa.
In overeenstemming met het Uitvoeringsbesluit van de Europese
Commissie van 16 september 2011, nr. 2011/545/EU (PbEU 2011, L 241)
treedt het in onderdeel 5 opgenomen artikel Xa in werking met ingang
van 1 juli 2012. Hiertoe wordt het achtste lid (nieuw) aangevuld met een
verwijzing naar artikel Xa.
De staatssecretaris van Financiën,
F. H. H. Weekers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 004, nr. 6

18