Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 766

Wijziging van de Wegenverkeerswet 1994 in
verband met het vaststellen van emissieklassen
van motorvoertuigen, het opnemen van enkele
bepalingen met betrekking tot
voertuigonderdelen die niet dienen te zijn
goedgekeurd voor de toelating tot het verkeer
op de weg en het maximeren van de prijs van
het rijbewijs

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
ALGEMEEN
1. Aanleiding
Dit wetsvoorstel strekt ertoe de Wegenverkeerswet 1994 (hierna: Wvw
1994) zodanig aan te passen, dat de Dienst Wegverkeer (hierna: de RDW)
de bevoegdheid verkrijgt om de emissieklassen van motorrijtuigen vast te
stellen. Daarnaast strekt dit wetsvoorstel tot de toevoeging van enkele
bepalingen aan de Wvw 1994 die betrekking hebben op de inbouw en de
typegoedkeuring van systemen, onderdelen, technische eenheden,
uitrustingsstukken of voorzieningen van motorrijtuigen die niet dienen te
zijn goedgekeurd voor de toelating van die motorrijtuigen tot het verkeer
op de weg.
Verder maakt dit wetsvoorstel het mogelijk om een maximumprijs voor
rijbewijzen vast te stellen.
2.1 Emissieklassen
Als gevolg van de EU-normen voor de uitstoot van motorvoertuigen, die
sinds de jaren »70 van de vorige eeuw periodiek aangescherpt worden,
kent het Nederlandse autopark een gradatie in de uitstoot van luchtverontreinigende stoffen. Daarbij zijn moderne auto’s die voldoen aan de meest
recente EU-normen relatief «schoon» in vergelijking met oudere auto’s.
Het voornemen is om van bepaalde motorvoertuigen «emissieklassen»
vast te stellen. Daarmee worden bedoeld: bepaalde klassen (emissieklasse
1, emissieklasse 2, etc.) van uitstoot van verontreinigende gassen en
deeltjes door een motorvoertuig, die gerelateerd zijn aan de grenswaarden voor de uitstoot van koolmonoxide, koolwaterstoffen, stikstofoxiden en deeltjes. Aan de hand van onder meer deze emissieklassen
zullen maatregelen getroffen kunnen worden met het oog op de verbetering van de luchtkwaliteit. Door dergelijke maatregelen te richten op het
beperkte aantal auto’s dat bovenproportioneel bijdraagt aan de vervuilende uitstoot, kan de verontreinigende uitstoot van het gehele autopark
substantieel verminderd worden.

kst-32766-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 766, nr. 3

1

De invoering van milieuzones voor bestelauto’s vanaf 1 juli 2013 is op dit
moment de enige voorgenomen verkeersmaatregel waarbij onderscheid
zal worden gemaakt aan de hand van emissieklassen. De publicatie van de
daartoe noodzakelijke ministeriële regeling en de opdrachtverlening aan
de RDW om de emissieklassen vast te stellen, vinden uiterlijk 1 juli 2012
plaats, mits een of meerdere colleges van burgemeester en wethouders
hebben aangegeven daadwerkelijk vanaf 1 juli 2013 een milieuzone voor
bestelauto’s in te willen voeren. In januari 2010 hebben de toenmalige
Ministers van Verkeer en Waterstaat en van Volkshuisvesting, Ruimtelijke
Ordening en Milieubeheer, een aantal colleges van burgemeester en
wethouders en verschillende brancheorganisaties de Intentieverklaring
milieuzone voor lichte bedrijfsauto’s ondertekend. Uit deze intentieverklaring volgt dat de colleges van burgemeester en wethouders uiterlijk op
1 januari 2012 besluiten of ze het convenant Stimulering Schone Lichte
Bedrijfsauto’s en Milieuzonering ondertekenen.
2.2. Vaststelling van emissieklassen

1
Ruim 9 miljoen personenauto’s en ruim
1 miljoen bestelauto’s.
2
Uit onderzoek door de RDW is gebleken dat
deze methode niet bruikbaar is voor het
vaststellen van emissieklassen van personenauto’s.
3
Richtlijn nr. 88/77/EEG van de Raad van de
Europese Gemeenschappen van 3 december
1987 inzake de onderlinge aanpassing van de
wetgevingen der Lid-Staten met betrekking tot
maatregelen tegen de emissie van verontreinigende gassen en deeltjes door dieselmotoren
bestemd voor het aandrijven van voertuigen
(PbEG L 36);
Richtlijn 91/542/EEG van de Raad van de
Europese Gemeenschappen van 1 oktober
1991 (PbEG L 295) tot wijziging van Richtlijn
nr. 88/77/EEG van de Raad van de Europese
Gemeenschappen van 3 december 1987
inzake de onderlinge aanpassing van de
wetgevingen der Lid-Staten met betrekking tot
maatregelen tegen de emissie van verontreinigende gassen en deeltjes door dieselmotoren
bestemd voor het aandrijven van voertuigen.

Door middel van dit wetsvoorstel verkrijgt de RDW de bevoegdheid om de
emissieklassen van motorvoertuigen uit bij ministeriële regeling aan te
wijzen categorieën vast te stellen. Het voornemen is om de categorieën
personenauto’s en bedrijfsauto’s met een toegestane maximummassa van
ten hoogste 3 500 kg (in het spraakgebruik vaak: «bestelauto’s») aan te
wijzen. Als gevolg hiervan zal de RDW in eerste instantie de emissieklassen van de ruim 10 miljoen reeds tot de weg toegelaten voertuigen
vaststellen.1 Vervolgens zal de RDW de emissieklassen van nieuwe
personenauto’s en bestelauto’s telkens bij de kentekening, voorafgaand
aan de toelating tot het verkeer op de weg, vaststellen.
De vaststelling van een emissieklasse geschiedt als volgt:
1. de meest nauwkeurige indicator voor de luchtverontreinigende
uitstoot van personenauto’s of bestelauto’s vormen de op de voor het
betreffende type voertuig afgegeven typegoedkeuring vermelde
aanduiding van de toepasselijke EU-emissierichtlijn en, indien van
toepassing, het niveau daarbinnen, waaraan de uitstoot van een
bepaald type personenauto of bestelauto voldoet. Dit wordt in het
spraakgebruik meestal aangeduid als «Euroklasse».
2. indien die «Euroklasse» niet vermeld staat op de voor een type
personenauto of bestelauto afgegeven typegoedkeuring, kan de RDW
de emissieklasse van bestelauto’s vaststellen aan de hand van de in
de typegoedkeuring vermelde gemeten emissiewaarden.2 De
gemeten emissiewaarden worden daartoe vergeleken met de
grenswaarden uit de toepasselijke EU-richtlijn.
3. indien de voornoemde gegevens niet beschikbaar zijn, stelt de RDW
de emissieklasse vast aan de hand van de datum waarop de
personenauto of bestelauto volgens het kenteken voor het eerst tot
het verkeer op de weg is toegelaten. De RDW zal met name van
voertuigen van vóór 1994 de emissieklassen op deze wijze vaststellen, omdat daarvan vaak de grenswaarden uit de desbetreffende
EU-richtlijn en de emissiewaarden niet bekend zijn.
Een nadere uitwerking van de wijze waarop emissieklassen worden
vastgesteld, geschiedt bij ministeriële regeling.
Overigens worden de zogenaamde EURO-normen van vrachtauto’s reeds
door de RDW opgenomen in het kentekenregister. De Wet belasting zware
motorrijtuigen regelt aan de hand van de emissieklassen EURO 1, EURO 2
en niet-EURO wat de belastingtarieven zijn voor vrachtwagens. In de
definitiebepaling van deze emissieklassen wordt verwezen naar emissiewaarden uit richtlijn nr. 88/77/EEG, naar de tekst zoals deze is gewijzigd bij
richtlijn nr. 91/542/EEG.3 Uit de typegoedkeuringen van vrachtauto’s blijkt
aan welke waarden uit de bovengenoemde richtlijn elk type vrachtwagen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 766, nr. 3

2

voldoet. Op grond van de Wvw 1994 is de RDW bevoegd om de
EURO-normen te registreren.1
2.3 Wijziging van vastgestelde emissieklassen
De vaststelling van de emissieklassen is geen besluit in de zin van de
Algemene wet bestuursrecht, omdat deze vaststelling niet gericht is op
een rechtsgevolg. Dit betekent weliswaar dat tegen die vaststelling geen
beroep kan worden ingesteld bij de bestuursrechter, maar dit laat onverlet
dat een gang naar de civiele rechter openstaat.
Belanghebbenden van bestelauto’s en personenauto’s kunnen de RDW
overigens in geval van een onjuistheid te allen tijde verzoeken om de in
het kentekenregister opgenomen emissieklasse te wijzigen.2
2.4 Afstemming brancheorganisaties
Het voornemen om de emissieklassen van personenauto’s en bestelauto’s
vast te stellen en de voorgenomen wijze van vaststelling zijn afgestemd
met de betrokken branchorganisaties: RAI Vereniging (importeurs van
personen- en bestelauto’s), BOVAG (auto- en garagebedrijven) en EVO
(gebruikers van bestelauto’s).
3. Typegoedkeuring en inbouw voertuigonderdelen die niet
dienen te zijn goedgekeurd voor de toelating tot het verkeer op
de weg
Momenteel komen nationale typegoedkeuringen en EG-typegoedkeuringen van voertuigonderdelen slechts voor als voorwaarde voor toelating
tot het Nederlandse of het Europese wegverkeer. Het is wenselijk
gebleken om te regelen dat er ook nationale typegoedkeuringen voor
voertuigonderdelen kunnen bestaan, die niet noodzakelijk zijn voor de
toelating van een voertuig tot het verkeer op de Nederlandse weg. Een
eerste voorbeeld van een gewenste, maar bij de toelating tot het
wegverkeer niet verplichte nationale typegoedkeuring bestaat uit de
nationale typegoedkeuring van deeltjesverminderingssystemen. Indien
een dergelijk onderdeel in een voertuig wordt ingebouwd, is het van
belang te verzekeren dat het met de inbouw beoogde effect wordt bereikt.
Hiertoe is het noodzakelijk dat alleen goedgekeurde systemen worden
ingebouwd. De Wvw 1994 wordt op dit punt aangevuld.
Tevens schept dit wetsvoorstel de mogelijkheid om een erkenningsregeling in het leven te roepen met het oog op de correcte inbouw in
voertuigen van systemen, onderdelen, technische eenheden of uitrustingsstukken of voorzieningen ter bescherming van weggebruikers en
passagiers die niet dienen te zijn goedgekeurd voor de toelating van een
voertuig tot het verkeer op de weg. Het wegenverkeersrecht wordt
hiermee zodanig flexibel gemaakt, dat er – betrekkelijk snel – bij ministeriële regeling een specifieke erkenningsregeling kan worden uitgewerkt,
zodra dat gewenst is. Op dit moment zijn er geen voornemens om een
dergelijke erkenningsregeling op te stellen.
4. Maximumprijs rijbewijzen

1
Artikel 42, vierde lid, onderdeel b, van de
Wvw 1994.
2
Op grond van artikel 43e, eerste lid, van de
Wvw 1994.

De voorgestelde wijziging van artikel 111 van de Wvw 1994 maakt het
mogelijk de prijs van het rijbewijs te maximeren. De prijs van het rijbewijs
wordt per gemeente vastgesteld en is een samenstel van de rijkskostencomponent en de gemeentelijke kosten. De rijkskostencomponent bestaat
uit een vast bedrag dat de RDW per rijbewijs in rekening brengt bij de
gemeenten. Artikel 229b van de Gemeentewet staat de gemeenten toe om
de kosten ter zake van de dienstverlening in rekening te brengen via de
gemeentelijke leges. De verschillen in prijs tussen gemeenten onderling

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 766, nr. 3

3

worden onder andere veroorzaakt door verschillen in schaalgrootte,
openingstijden en aantal afgiftelocaties.
Bij de invoering van het nieuwe rijbewijsdocument werd in 2006 een
gemiddelde prijs van circa € 34 verwacht, aangezien volgens een
onderzoek van Deloitte de directe kosten van het rijbewijs circa € 23
zouden bedragen en de secundaire kosten op circa € 11 werden geschat.
Tijdens de behandeling van het wetsvoorstel voor het nieuwe rijbewijsdocument in 2006 is de tariefstelling van de rijbewijzen aan de orde geweest.
Door mijn ambtsvoorganger is indertijd aan de Tweede Kamer der
Staten-Generaal de toezegging gedaan, dat de tarieven voor het rijbewijs
zouden worden gemonitord. Daarbij is ook aangegeven dat er zou worden
ingegrepen, als de verschillen te fors zouden zijn.
De ANWB heeft in 2007 een steekproef gedaan naar de rijbewijstarieven
van 100 gemeenten. Daarnaast heeft de RDW in het kader van de
toegezegde monitoring een overzicht gemaakt van de tarieven van alle
gemeenten. De uitkomsten van beide onderzoeken lieten zien dat de
verschillen tussen de gemeenten bijzonder groot waren. De goedkoopste
gemeente was Leidschendam-Voorburg (€ 21,90); de duurste gemeente
was Deventer (€ 60). Uit de monitoring van de RDW bleek dat de
gemiddelde prijs van het rijbewijs circa € 36,50 was.
Om benchmarking te stimuleren, heb ik vervolgens op de website
www.rijbewijs.nl de tarieven van alle gemeenten voor het rijbewijs
openbaar gemaakt. Daarna heb ik de gemeenten met de hoogste prijzen
verzocht die prijzen tegen het licht te houden en waar mogelijk te
matigen. Dit heeft echter niet het gewenste effect gehad. Daarom wordt
nu voorgesteld om een maximumtarief voor het rijbewijs in te voeren. Het
doel hierbij is het voorkomen van excessen in de tariefstelling van het
rijbewijs door gemeenten en hen tegelijkertijd armslag te laten behouden
om kostendekkend te opereren.
Tijdens het Bestuurlijk Overleg Financiële Verhoudingen van 1 april 2009 is
dit voornemen besproken met de VNG. De VNG is van mening dat een
maximumprijs voor rijbewijzen aanvaardbaar is, mits het maximumtarief
niet gelijk zal zijn aan de gemiddelde rijbewijsprijs. In het Bestuurlijk
Overleg Financiële Verhoudingen is afgesproken dat de VNG betrokken zal
zijn bij de berekening van het maximumtarief. Ook de ANWB steunt het
streven naar de maximering van het rijbewijstarief.
Deloitte heeft onderzoek gedaan naar en geadviseerd over een kostendekkend tarief op basis van gemiddelde tijdsbesteding en uurtarief. Dit
onderzoek is uitgevoerd bij en gevalideerd door tien gemeenten die
verschillende tarieven hanteren. De VNG, de NVVB en de ANWB waren bij
dit onderzoek betrokken.
Nadat de voorgestelde wetswijziging in werking is getreden, zal bij
algemene maatregel van bestuur het maximumtarief voor het rijbewijs
worden vastgesteld. Dat maximumtarief zal een in redelijkheid kostendekkend tarief zijn dat gebaseerd is op het advies van Deloitte en zal op
prijspeil geïndexeerd worden.
Weliswaar zullen voor gemeenten met een hoog tarief de inkomsten voor
het legesproduct rijbewijzen afnemen, maar per saldo zal er geen sprake
zijn van inkomstenderving voor gemeenten. Het totale aanbod van
legesproducten wordt voor een kostendekkend tarief aangeboden.
Volledigheidshalve wordt vermeld dat de voorgestelde wijziging alleen
betrekking heeft op de tarieven die door de gemeentes worden vastgesteld. In de bij algemene maatregel van bestuur bepaalde gevallen waarin
de aanvraag van een rijbewijs bij de RDW wordt ingediend, wordt het
tarief blijkens artikel 111, vijfde lid, tweede volzin, van de Wvw 1994 door
de RDW vastgesteld. De RDW brengt kostendekkende tarieven in
rekening. Aangezien de vaststelling van tarieven door de RDW aan mijn
goedkeuring is onderworpen, houd ik er zelf toezicht op dat het tarief voor
het rijbewijs het maximumtarief niet te boven gaat.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 766, nr. 3

4

5. Handhaving
De bepalingen met betrekking tot de vaststelling van emissieklassen uit
het onderhavige wetsvoorstel brengen niet onmiddellijk gevolgen met
zich mee voor de handhaving. Pas op het moment dat de emissieklasse
wordt gebruikt voor concrete maatregelen treden er gevolgen met
betrekking tot de handhaving op. Deze gevolgen zullen worden
beschreven in de wetgeving door middel waarvan de desbetreffende
maatregel wordt ingevoerd.
Met behulp van raadpleging van het kentekenregister, online of via een
directe aansluiting bij de RDW, zullen handhavers kunnen controleren tot
welke emissieklasse een motorvoertuig behoort. Die emissieklassengegevens zullen overigens niet alleen door overheidsorganen, maar door
iedereen, bijvoorbeeld online via de RDW-internetsite, kunnen worden
opgevraagd uit het kentekenregister, omdat het hierbij gaat om
niet-gevoelige, voertuigtechnische gegevens.
Verder is de RDW belast met het toezicht op de inbouw van onderdelen,
zoals deeltjesverminderingssytemen, die door een erkend garagebedrijf
kunnen worden ingebouwd in voertuigen.
De bepaling met betrekking tot de maximumprijs voor rijbewijzen heeft
geen gevolgen voor de handhaving.
6. Administratieve lasten en bedrijfseffecten
De bepalingen met betrekking tot de vaststelling van emissieklassen uit
het onderhavige wetsvoorstel veroorzaken op zichzelf geen lasten. Er
treden pas bedrijfseffecten en administratieve lasten op, op het moment
dat er concrete maatregelen worden ingevoerd. De bedrijfseffecten en
administratieve lasten die samenhangen met de desbetreffende maatregel
zullen worden beschreven in de toelichting bij de regelgeving door middel
waarvan die maatregel wordt ingevoerd.
De bepalingen betreffende de typegoedkeuring en erkende inbouw van
systemen, onderdelen, technische eenheden, uitrustingsstukken of
voorzieningen die niet worden voorgeschreven voor de toelating van
voertuigen tot het wegverkeer, veroorzaken ook geen lasten. Er is pas
sprake van bedrijfseffecten en administratieve lasten, zodra daadwerkelijk
nadere regels worden gesteld met betrekking tot een dergelijke typegoedkeuring of erkende inbouw.
De bepaling met betrekking tot de maximumprijs voor rijbewijzen brengt
geen bedrijfseffecten en administratieve lasten teweeg.
7. Uitvoering
Voor het bepalen en registreren van de emissieklassen van personenauto’s en bestelauto’s dient de RDW zijn systemen en processen zodanig
in te richten, dat het begrip «emissieklasse» wordt geïntroduceerd in de
diverse RDW-databasesystemen, de emissieklasse van reeds gekentekende personenauto’s en bestelauto’s wordt bepaald en geregistreerd, de
emissieklasse van nieuwe personenauto’s en lichte bedrijfsauto’s bij het
kentekenen wordt bepaald en geregistreerd, de emissieklassen worden
ontsloten in de diverse interne RDW-systemen die het kentekenregister
raadplegen of muteren en de emissieklassen voor de klanten van de RDW
extern worden ontsloten via de website van de RDW en de standaardinformatieleveringen (abonnementen).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 766, nr. 3

5

ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
Artikel I, onderdeel A
Door middel van dit onderdeel wordt het begrip «emissieklasse»
gedefinieerd. Deze definitie geeft weer wat in de Wvw 1994 en in de
daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder «emissieklasse».
Ook wordt door middel van dit onderdeel de begripsomschrijving van
«typegoedkeuring» gecorrigeerd. Deze correctie is abusievelijk niet
aangebracht bij wet van 29 december 2008 tot wijziging van de Wegenverkeerswet 1994 in verband met een herziening en vereenvoudiging van de
voertuigregelgeving, ter implementatie van richtlijn nr. 2007/46/EG
betreffende de goedkeuring van voertuigen en enkele andere technische
wijzigingen (Stb. 2009, 38).
Artikel I, onderdeel B
Door middel van dit onderdeel worden de volgende werkzaamheden
toegevoegd aan de wettelijke taken van de RDW:
– het vaststellen van de emissieklasse van motorrijtuigen;
– het verlenen van typegoedkeuringen voor systemen, onderdelen of
technische eenheden of uitrustingsstukken en voorzieningen ter
bescherming van een weggebruiker of passagier die niet vereist zijn
voor de toelating van een voertuig tot het wegverkeer;
– het verlenen van erkenningen om dergelijke voertuigonderdelen in
motorvoertuigen in te bouwen;
– het verlenen van een erkenning om een netwerk van werkplaatsen
voor het inbouwen, het uitlezen, het testen, het kalibreren, het
vervangen en het verwijderen van alcoholsloten in stand te houden;
– het verlenen van een erkenning om alcoholsloten in te bouwen, uit te
lezen, te testen, te kalibreren, te onderhouden, te vervangen en te
verwijderen.
Abusievelijk is voorafgaand aan de bekrachtiging van de wet van 4 juni
2010 tot wijziging van de Wegenverkeerswet 1994 in verband met de
aanpassing van de Vorderingsprocedure en de invoering van het
alcoholslotprogramma (Stb. 259) de beoogde aanpassing van artikel 4b,
onderdeel j, van de Wegenverkeerswet 1994 met het verlenen van de
erkenningen, bedoeld in de artikelen 132f, eerste lid, en 132k, eerste lid,
van de wet, weggevallen. Deze onvolkomenheid wordt door middel van
dit onderdeel hersteld. Ik ben voornemens om deze RDW-taken – tot het
moment waarop dit wetsvoorstel tot wet is verheven en in werking is
getreden – met terugwerkende kracht toe te voegen aan artikel 2 van de
Regeling taken Dienst Wegverkeer.
Artikel I, onderdelen C en D
Vooralsnog waren typegoedkeuring van systemen, onderdelen,
technische eenheden, uitrustingstukken of voorzieningen ter bescherming
van weggebruikers en passagiers telkens een voorwaarde voor de
toelating tot het verkeer op de weg. Door middel van deze onderdelen
worden nationale typegoedkeuringen mogelijk gemaakt voor voertuigonderdelen, zonder dat deze goedkeuringen een voorwaarde vormen voor
de toelating van die onderdelen tot het wegverkeer.
Artikel I, onderdeel E
Bij wet van 29 december 2008 tot wijziging van de Wegenverkeerswet
1994 in verband met een herziening en vereenvoudiging van de voertuigregelgeving, ter implementatie van richtlijn nr. 2007/46/EG betreffende de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 766, nr. 3

6

goedkeuring van voertuigen en enkele andere technische wijzigingen (Stb.
2009, 38) is artikel 34 abusievelijk niet gecorrigeerd. Dit onderdeel bevat
alsnog die correctie.
Artikel I, onderdeel F
Door middel van dit onderdeel wordt geregeld aan de hand waarvan de
RDW de emissieklasse van een voertuig kan bepalen. In beginsel bepaalt
de RDW een emissieklasse op grond van de volgende gegevens uit de
EG-typegoedkeuring of een Nederlandse nationale typegoedkeuring:
– de verwijzing naar een EU-richtlijn die betrekking heeft op de uitstoot
van motorvoertuigen; en
– de daaraan gekoppelde letter, die refereert aan de rij waarin de
grenswaarde staat, waaraan de emissie van het voertuig voldoet.
Indien de RDW de emissieklasse van een motorvoertuig op deze manier
niet kan vaststellen, kan hij de emissieklasse bepalen op grond van de
emissiewaarden die in de typegoedkeuring staan geregistreerd. Voor
bestelauto’s blijkt deze methode bruikbaar, maar voor personenauto’s niet.
Indien de RDW aan de hand van de eerder genoemde methodes niet kan
beoordelen in welke emissieklasse het voertuig dient te worden
ingedeeld, stelt hij de emissieklasse vast op grond van de datum waarop
het motorvoertuig volgens het kenteken voor het eerst tot de weg is
toegelaten.
Een nadere uitwerking van de wijze waarop emissieklassen worden
vastgesteld, geschiedt bij ministeriële regeling.
Artikel I, onderdeel G
De nieuwe paragraaf 6a maakt het mogelijk dat natuurlijke personen en
rechtspersonen een erkenning kunnen verkrijgen van de RDW op grond
waarvan zij bepaalde bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen
voertuigonderdelen in voertuigen mogen inbouwen. Daarbij gaat het om
onderdelen die geen voorwaarde vormen voor de toelating van het
motorvoertuig tot het wegverkeer. Bij ministeriële regeling kunnen nadere
regels worden gesteld met betrekking tot die erkenning.
Alhoewel er op dit moment geen voornemens zijn om een erkenningsregeling voor een bepaald soort voertuigonderdeel op te stellen, is de
toevoeging van paragraaf 6a aan de Wvw 1994 niet overbodig. Met deze
toevoeging wordt beoogd om het wegenverkeersrecht zodanig flexibel te
maken, dat er bij ministeriële regeling een specifieke erkenningsregeling
kan worden uitgewerkt, zodra dat gewenst is.
De erkenningsregeling omvat regels ten aanzien van de aanvraag van de
erkenning, de kosten voor die aanvraag, de intrekking van de erkenning
en de steekproefsgewijze keuringen door de RDW van de door de
erkenninghouders ingebouwde voertuigonderdelen.
Indien een erkenninghouder niet voldoet aan de voorschriften, kan zijn
erkenning worden geschorst, gewijzigd of ingetrokken. Een schorsing
duurt niet meer dan twaalf weken. De erkenninghouder kan de erkenning
vervolgens terugkrijgen, indien hij bij keuring door de RDW weer blijkt te
voldoen aan alle eisen. Hij hoeft dan geen nieuwe erkenning aan te
vragen. In andere gevallen wordt de erkenning echter definitief
ingetrokken. Om opnieuw in het bezit te komen van een erkenning, dient
de betrokkene dan een nieuwe aanvraag in te dienen.
Een aangevraagde erkenning wordt geweigerd, indien een reeds aan de
aanvrager verleende erkenning is ingetrokken binnen een direct aan de
datum van indiening van de aanvraag voorafgaande periode van:
a. twaalf weken, of
b. zes maanden, indien reeds twee of meer malen een dergelijke aan de
aanvrager verstrekte erkenning is ingetrokken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 766, nr. 3

7

Verder wordt in het nieuwe artikel 96 aan niet-erkenninghouders verboden
om zich zodanig te gedragen, dat bij klanten de indruk kan worden gewekt
dat zij wel beschikken over een erkenning.
Artikel I, onderdeel H
Dit onderdeel maakt het mogelijk om bij algemene maatregel van bestuur
de prijs van het rijbewijs te maximeren. Die prijs kan bij ministeriële
regeling worden gewijzigd voor zover de consumentenprijsindex van het
Centraal Bureau voor de Statistiek daartoe aanleiding geeft.
Artikel I, onderdeel I
Door middel van dit onderdeel wordt overtreding van het verbod van
artikel 96 (het verbod om als niet-erkenninghouder gedrag te vertonen dat
het publiek de indruk kan geven dat je wel beschikt over een erkenning)
gesanctioneerd met een geldboete van de derde categorie.
De minister van Infrastructuur en Milieu,
M. H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 766, nr. 3

8