Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 015

Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk
Wetboek, het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering, de Wet op de jeugdzorg en de
Pleegkinderenwet in verband met herziening
van de maatregelen van kinderbescherming

Nr. 41

AMENDEMENT VAN HET LID VOORDEWIND C.S. TER
VERVANGING VAN DAT GEDRUKT ONDER NR. 391
Ontvangen 15 maart 2011
De ondergetekenden stellen het volgende amendement voor:
In artikel I, onderdeel H, wordt na artikel 262 een artikel toegevoegd,
luidende:

Artikel 262a

1
Vervanging in verband met wijziging van de
ondertekening.

kst-32015-41
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

1. De stichting stelt ter uitvoering van haar taak als eerste de ouder of
ouders met gezag in de gelegenheid om samen met bloedverwanten,
aanverwanten of anderen die tot de sociale omgeving behoren binnen zes
weken een plan van aanpak op te stellen of een bestaand plan aan te
passen. Slechts indien de concrete bedreigingen in de ontwikkeling van
het kind hiertoe aanleiding geven of de belangen van het kind anderszins
geschaad worden, kan de stichting hiervan afzien.
2. Indien het plan van aanpak geschikt is om binnen de duur van de
ondertoezichtstelling de concrete bedreigingen, bedoeld in artikel 255,
vijfde lid, weg te nemen, geldt het als het plan, bedoeld in artikel 13,
derde lid, van de Wet op de jeugdzorg. Indien het plan van aanpak naar
het oordeel van de stichting niet geschikt is om de concrete bedreigingen
weg te nemen, deelt de stichting dit binnen vijf werkdagen na de aanbieding van het plan van aanpak gemotiveerd aan de ouder of ouders met
gezag mede, en stelt zij hen in de gelegenheid om het plan van aanpak
binnen twee weken aan te passen. Indien de stichting binnen deze termijn
geen aangepast plan van aanpak ontvangt of een plan van aanpak
ontvangt dat naar haar oordeel evenmin geschikt is om de concrete
bedreigingen weg te nemen, stelt zij alsnog zelf een plan als bedoeld in
artikel 13, derde lid, van de Wet op de jeugdzorg op.
3. Op verzoek van een met het gezag belaste ouder of de minderjarige
van twaalf jaar of ouder kan de kinderrechter het plan van aanpak laten
gelden als het plan, bedoeld in artikel 13, derde lid, van de Wet op de
jeugdzorg. Artikel 264, tweede en derde lid, zijn van overeenkomstige
toepassing.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 015, nr. 41

1

Toelichting
Dit amendement beoogt ouders, familieleden en anderszins direct
betrokkenen de mogelijkheid te geven om voor of tijdens een ondertoezichtstelling (OTS) zelf een plan op te stellen. Op deze manier wordt een
beroep gedaan op direct betrokkenen om mee te denken en mee te helpen
aan een oplossing. Burgers zijn in veel gevallen zeer wel in staat verantwoordelijkheid te nemen voor problemen in eigen familie- of vriendenkring. Sociale samenhang draagt daarnaast bij aan het welzijn van
kinderen. Door vormen van hulp van betrokkenen en steun uit directe
kring kan bovendien uithuisplaatsing worden afgewend en wordt
netwerkpleegzorg bevorderd.
Als voorbeeld dient de zogenaamde Eigen Kracht-conferentie, waarbij
het familie- en vriendennetwerk onder leiding van een onafhankelijk
coördinator zelf een plan opstelt en uitvoert. Daarmee komt de regie bij de
burger te liggen. Gebleken is dat de eigenaar van het probleem, samen
met eigen mensen, ook de sleutel voor de oplossing in handen heeft.
Daarbij kan de kennis en bijstand van jeugdzorgprofessionals worden
ingeroepen.
Door de wijzigingen die door het amendement in het wetsvoorstel
worden aangebracht, stelt Bureau Jeugdzorg altijd als eerste stap in de
uitvoering van de ondertoezichtstelling het gezin in de gelegenheid een
plan van aanpak op te stellen, tenzij – kort gezegd – de veiligheid van het
kind dit niet toelaat. Als een geschikt plan van aanpak tot stand is
gekomen, geldt dit plan als het hulpverleningsplan bedoeld in artikel 13,
derde lid, van de Wet op de jeugdzorg. De Wet op de jeugdzorg stelt aan
een dergelijk plan en in het bijzonder de totstandkoming hiervan een
aantal eisen, wat het Bureau Jeugdzorg kan laten meewegen bij de
beoordeling van de geschiktheid van het plan. Indien Bureau Jeugdzorg
bij dit oordeel tot de conclusie komt dat het plan ongeschikt is, brengt zij
de ouder of ouders hiervan op de hoogte, en stelt zij hen in de gelegenheid om alsnog een geschikt plan in te dienen. Indien nadien wederom
geen geschikt plan wordt ingediend, stelt Bureau Jeugdzorg alsnog zelf
een hulpverleningsplan op. Mocht er verschil van mening zijn of het plan
van aanpak de concrete bedreigingen van het kind zoals die zijn vastgesteld bij de oplegging van de ondertoezichtstelling wegneemt, dan kan de
ouder met gezag of de minderjarige dit geschil eventueel aan de
kinderrechter voorleggen.
Aangezien het een OTS betreft, blijft de gezinsvoogd toezicht houden op
de veiligheid en ontwikkeling van het kind. De gezinsvoogd heeft de
mogelijkheid om voor de conferentie een kader te stellen waar het door
de ouders, minderjarige en direct betrokkenen gemaakte plan aan moet
voldoen en het achteraf daaraan te toetsen. In Nederland zijn tot nu toe
bijna alle plannen die op deze wijze tot stand kwamen, door de hulpverleners geaccepteerd als veilig voor de jeugdige.
Voordewind
Dijsselbloem
Dibi
Van der Staaij

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 015, nr. 41

2