ARTIKEL I

Het Besluit bijzondere prudentiële maatregelen, beleggerscompensatie en
depositogarantie Wft wordt als volgt gewijzigd:

A

Na het opschrift van § 6.2 wordt een artikel ingevoegd, luidende:

Artikel 17a
Voor de toepassing van deze paragraaf wordt verstaan onder:
algemeen gedeelte: middelen die niet behoren tot het totaal van de individuele
saldi van de banken;
basisbedrag: bedrag ter grootte van

basispunt van de depositobasis;

basisbijdrage: bijdrage ter grootte van het basisbedrag;
bijzonder gedeelte: het totaal van de individuele saldi van de banken;
depositobasis: bedrag van de bij een bank aangehouden gegarandeerde
deposito’s;
ex post bijdrage: bijdrage, bedoeld in artikel 23v, derde lid;
gegarandeerd deposito: deposito voor zover dit voor voldoening ingevolge het
depositogarantiestelsel van de wet in aanmerking komt;
herstelbijdrage: bijdrage, bedoeld in artikel 23z, eerste lid;
incidentele individuele verhoging: verhoging als bedoeld in artikel 23w, tweede
lid;
individueel normbedrag: bedrag, bedoeld in artikel 23m, eerste lid;
individueel saldo: som van de door een bank voldane basisbijdragen en bijdragen
als bedoeld in artikel 23k, tweede lid, vermeerderd of verminderd met het aan die bank
toegerekende rendement en, in voorkomend geval, de door die bank voldane suppleties
en herstelbijdragen, verminderd met de individuele verlagingen en vermeerderd met de
individuele verhogingen;
individuele doelomvang: bedrag gelijk aan een procent van het bedrag van de bij
een bank aangehouden gegarandeerde deposito’s;
individuele verlaging: verlaging als bedoeld in de artikelen 23s, vierde lid en 23q,
eerste lid;
risicobijdrage: bijdrage, bedoeld in artikel 23p, derde lid;
1

suppletie: bijkomende bijdrage, bedoeld in artikel 23m, zesde lid;
Stichting: Stichting depositogarantiefonds;
actuele toetsmoment: tijdstip waarop de Nederlandsche Bank vaststelt of het
individuele saldo van een bank gelijk is aan het individuele normbedrag van die bank.

B

Artikel 19 komt te luiden:
Artikel 19
Indien de Nederlandsche Bank op grond van artikel 3:260, eerste lid, van de wet
heeft besloten tot het in werking stellen van het depositogarantiestelsel, komen voor
voldoening overeenkomstig deze paragraaf in aanmerking de vorderingen van:
a. een ieder die deposito’s op eigen naam en voor eigen rekening bij de
betalingsonmachtige bank aanhoudt;
b. een ieder die tezamen met een ander als bedoeld in onderdeel a op eigen naam al
dan niet voor eigen rekening deposito’s bij de betalingsonmachtige bank
aanhouden;
c. derden ten behoeve van wie degene als bedoeld in onderdeel a of b krachtens
overeenkomst of wet op eigen naam deposito’s bij de betalingsonmachtige bank
aanhouden.

C

De artikelen 21 tot en met 23 worden vervangen door:

oprichting Stichting
Artikel 21
1. De Nederlandsche Bank voorziet in de oprichting van een Stichting die, onder de
naam Stichting Depositogarantiefonds, zorg draagt voor het beheer en de instandhouding
van een fonds, bestemd voor het aan de Nederlandsche Bank voldoen van:
a. op grond van het depositogarantiestelsel uit te keren bedragen;
b. ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet uit te keren bedragen die de Nederlandsche
Bank beschikbaar stelt voor de overgang van deposito-overeenkomsten;
c. de kosten die de Nederlandsche Bank maakt in verband met het
depositogarantiestelsel.

2

2. De statuten van de Stichting behoeven de goedkeuring van Onze Minister. Onze
Minister kan goedkeuring weigeren in het belang van een goede uitvoering van het
depositogarantiestelsel of wegens onverenigbaarheid van de statuten met de wet of dit
besluit.
3. Het bestuur van de Stichting is bevoegd de statuten te wijzigen. Het tweede lid is
van overeenkomstige toepassing.

ontbinding Stichting
Artikel 22
1. Onze Minister is bevoegd de Stichting te ontbinden indien hij na overleg met de
Nederlandsche Bank van oordeel is dat het voorbestaan van de Stichting niet langer
wenselijk is.
2. Onze Minister bepaalt, na overleg met een representatieve vertegenwoordiging van
banken, welke bestemming aan een eventueel batig liquidatiesaldo zal worden
gegeven.

bestuur van de Stichting
Artikel 23
1. Het bestuur van de Stichting bestaat uit vijf leden en drie plaatsvervangende leden
en is als volgt samengesteld:
a. twee leden en een plaatsvervangend lid voor die leden, benoemd door de
Nederlandsche Bank;
b. twee leden en een plaatsvervangend lid voor die leden, benoemd door Onze
Minister;
c. een lid en een plaatsvervangend lid voor dat lid, benoemd door een representatieve
vertegenwoordiging van banken.
2. De bestuursleden, bedoeld in het eerste lid, zijn niet werkzaam bij of in dienst van
het ministerie van Financiën dan wel een financiële onderneming. Voor zover een
bestuurslid werkzaam is bij of in dienst van de Nederlandsche Bank, is dat lid in zijn
dagelijkse werkzaamheden niet betrokken bij de uitvoering van het fondsbeheer van de
Stichting.
3. De leden van het bestuur zijn geschikt in verband met de uitoefening van hun taken
als bestuurslid van de Stichting en hun betrouwbaarheid staat buiten twijfel. De leden,
bedoeld in het eerste lid, onderdeel c, zijn in het bijzonder deskundig met betrekking tot
de bancaire sector.
4. Het bestuur kiest uit zijn midden een voorzitter en een plaatsvervangend voorzitter.
5. Een plaatsvervangend lid neemt slechts zitting in het bestuur bij ontstentenis van
een zittende bestuurslid.
3

6. De leden van het bestuur worden benoemd voor een periode van ten hoogste vijf
jaren. Zij zijn terstond herbenoembaar voor ten hoogste één periode.
7. Bestuursleden kunnen worden geschorst of ontslagen door Onze Minister na overleg
met de Nederlandsche Bank en een representatieve vertegenwoordiging van banken.

werkzaamheden Stichting
Artikel 23a
De Stichting verricht slechts werkzaamheden in verband met de in artikel 21,
eerste lid, bedoelde taak.

administratie
Artikel 23b
In de administratie van het fonds houdt de Stichting in ieder geval bij:
a. het algemene gedeelte;
b. het bijzondere gedeelte;
c. per bank het individuele saldo; en
d. de totale omvang van het fonds.

begroting
Artikel 23c
1. Het boekjaar van de Stichting loopt gelijk met het kalenderjaar.
2. Het bestuur van de Stichting stelt jaarlijks voor 1 november een begroting voor het
volgende boekjaar op, houdende een schatting van de kosten die door de Stichting
worden gemaakt in verband met het beheer en de instandhouding van het fonds.
3. De in het tweede lid bedoelde begroting behoeft de goedkeuring van Onze Minister.
4. In voorkomend geval doet de Stichting onverwijld mededeling aan Onze Minister
van aanmerkelijke verschillen die ontstaan of dreigen te ontstaan tussen de werkelijke
kosten en de begrote kosten van de Stichting onder vermelding van de oorzaak van de
verschillen.

jaarrekening
Artikel 23d
1. Binnen vijf maanden na afloop van het boekjaar maakt het bestuur van de Stichting
een jaarrekening over het afgelopen boekjaar op. De jaarrekening, waarin rekening en
verantwoording wordt afgelegd van het financieel beheer en van de geleverde prestaties
over het verstreken boekjaar, wordt ingericht zoveel mogelijk met overeenkomstige
toepassing van titel 9 van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek.

4

2. De jaarrekening gaat vergezeld van een verklaring als bedoeld in artikel 393, vijfde
lid, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek, die is afgegeven door een door het bestuur
van de Stichting aangewezen registeraccountant als bedoeld in artikel 393, eerste lid,
van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Bij de aanwijzing van de accountant bedingt de
Stichting dat aan Onze Minister desgevraagd inzicht wordt geboden in de
controlewerkzaamheden van de accountant die zien op het financieel verslag als bedoeld
in artikel 23e, eerste lid, onderdeel b. Onze Minister kan nadere regels stellen ten
aanzien van de controle van de jaarrekening door de registeraccountant.
3. De registeraccountant voegt bij de verklaring, bedoeld in het tweede lid, tevens:
a. een verslag van zijn bevindingen omtrent de rechtmatigheid van de inning en
besteding van de aan de Stichting gegeven gelden uit hoofde van dit besluit;
b. een verslag van zijn bevindingen over de vraag of het beheer en de organisatie van
de Stichting uit hoofde van dit besluit voldoen aan eisen van doelmatigheid; en
c. een verslag van zijn bevindingen over de vraag of het vastgestelde beleggingsbeleid
van de Stichting voldoet aan artikel 23f, derde lid.

financiële verantwoording
Artikel 23e
1. Zo spoedig mogelijk nadat de registeraccountant, de verklaring, bedoeld in artikel
23d, tweede lid, heeft afgegeven, stelt het bestuur van de Stichting de jaarrekening vast.
2. Het bestuur van de Stichting zendt zo spoedig mogelijk na vaststelling van de
jaarrekening:
a. een afschrift van de jaarrekening met de daarbij behorende bescheiden aan de
Nederlandsche Bank;
b. een financieel verslag over het afgelopen boekjaar aan Onze Minister.
3. Het verslag, bedoeld in het tweede lid, onderdeel b , bevat de volgende gegevens:
a. het saldo van het fonds per ultimo van het boekjaar;
b. het totaalbedrag van alle in het boekjaar ontvangen bijdragen van banken;
c. het gedurende het boekjaar op de in het fonds aanwezige middelen behaalde
rendement;
d. in voorkomend geval: de in het boekjaar op grond van artikel 23q aan de
Nederlandsche Bank voldane bedragen;
e. het deel van de jaarrekening dat betrekking heeft op de door de Stichting in
verband met het beheer en de instandhouding van het fonds gemaakte kosten;
f. de in artikel 23d, derde lid, onderdeel a, bedoelde bevindingen van de
registeraccountant, voor zover deze betrekking hebben op de in onderdeel e bedoelde
kosten;

5

g. de in artikel 23d, derde lid, onderdeel b, bedoelde bevindingen van de
registeraccountant; en
h. de in artikel 23d, derde lid, onderdeel c, bedoelde bevindingen van de
registeraccountant.

beleid m.b.t. belegging van in het depositogarantiefonds aanwezige middelen
Artikel 23f
1. De Stichting stelt het beleggingsbeleid ten aanzien van de in het fonds aanwezige
middelen vast na overleg met een representatieve vertegenwoordiging van de banken.
2. De Nederlandsche Bank voert dit beleid namens de Stichting uit.
3. Het is de Stichting slechts toegestaan de middelen van het fonds aan te houden in:
a. tegoeden bij de Nederlandsche Bank; of
b. waardepapieren, luidende in euro, uitgegeven door een lidstaat van het eurogebied,
met een looptijd of resterende looptijd van ten hoogste 24 maanden, die risicoarm zijn
en binnen korte termijn geliquideerd kunnen worden.

inlichtingenrecht Onze minister
Artikel 23g
1. De Stichting verstrekt Onze Minister desgevraagd gegevens of inlichtingen die
nodig zijn voor een onderzoek naar de toereikendheid van dit besluit of de wijze waarop
de Stichting haar taak uitvoert of heeft uitgevoerd, indien dat ter wille van het uitoefenen
van die taak nodig blijkt.
2. Onze Minister kan een derde opdragen de gegevens of inlichtingen die hem
ingevolge het eerste lid zijn verstrekt te onderzoeken en aan hem verslag uit te brengen.
Tevens kan Onze Minister de derde die in zijn opdracht handelt, machtigen namens hem
gegevens of inlichtingen in te winnen, in welk geval het eerste lid van overeenkomstige
toepassing is.
3. Onze Minister gebruikt de gegevens of inlichtingen die hij ingevolge het derde lid
heeft verkregen uitsluitend voor het vormen van zijn oordeel over de toereikendheid van
dit besluit of de wijze waarop de Stichting haar taak uitvoert of heeft uitgevoerd.

inlichtingenverplichting Stichting
Artikel 23h
In voorkomend geval deelt de Stichting aan Onze Minister mee dat er
ontwikkelingen ontstaan die een gevaar vormen voor een goede uitvoering van haar
taak.

taakverwaarlozing

6

Artikel 23i
1. Indien naar het oordeel van Onze Minister de Stichting haar taak ernstig
verwaarloost, kan Onze Minister de noodzakelijke voorzieningen treffen.
2. Ter uitvoering van het eerste lid kan Onze Minister in ieder geval besluiten een
of meer onderdelen van de taak van de Stichting zelf uit te voeren of door een ander
te laten uitvoeren.
3. De voorzieningen worden, spoedeisende gevallen uitgezonderd, niet eerder
getroffen dan nadat de Stichting in de gelegenheid is gesteld om binnen een door
Onze Minister te stellen termijn alsnog haar taak naar behoren uit te voeren.

vaststelling basisbedrag
Artikel 23j
De Nederlandsche Bank stelt elk kwartaal voor elke bank de hoogte van het
basisbedrag vast.

basisbijdrage
Artikel 23k
1. Een bank voldoet elk kwartaal aan de Stichting de basisbijdrage. De Stichting
verhoogt het individuele saldo met het bedrag van de basisbijdrage. De bank voldoet de
basisbijdrage totdat haar individuele saldo groter is dan of gelijk is aan haar individuele
doelomvang.
2. Indien door de basisbijdrage de individuele doelomvang zou worden
overschreden, voldoet de bank daarvoor in de plaats een zodanig bedrag dat daardoor de
individuele doelomvang wordt bereikt.
3. De Nederlandsche Bank stelt elk kwartaal voor elke bank de hoogte van de
basisbijdrage vast.
4. Voor het vaststellen van de basisbijdrage van een bank neemt de
Nederlandsche Bank in aanmerking de depositobasis die wordt genoemd in de staten en
gegevens, bedoeld in artikel 130, eerste lid, onderdelen a en c, van het Besluit
prudentiële regels Wft, die de bank als laatste heeft overgelegd.
5. Ingeval het individuele saldo van een bank groter is geworden dan of gelijk is
geworden aan haar individuele doelomvang, voldoet zij basisbijdragen na een individuele
verlaging tot onder de individuele doelomvang, totdat haar individuele saldo weer groter
is dan of weer gelijk is aan haar individuele doelomvang.
6. Indien een bank niet of niet tijdig de staten of gegevens, bedoeld in artikel 130,
eerste lid, aanhef en onderdelen a en c, van het Besluit prudentiële regels Wft, heeft
overgelegd, schat de Nederlandsche Bank de omvang van de depositobasis en stelt zij op
basis van die schatting de basisbijdrage vast.

7

rendement
Artikel 23l
1. Een keer per jaar stelt de Stichting het rendement vast dat is behaald op de in
het depositogarantiefonds aanwezige middelen.
2. Indien een positief rendement is behaald op de in het depositogarantiefonds
aanwezige middelen, verhoogt de Stichting het algemene gedeelte en het bijzondere
gedeelte. Indien het rendement negatief is, verlaagt de Stichting het algemene gedeelte
en het bijzondere gedeelte.
3. De verhoging onderscheidenlijk verlaging van het algemene gedeelte en het
bijzondere gedeelte geschiedt naar rato op basis van de verhouding tussen het
gemiddelde van het algemene gedeelte en het gemiddelde van het bijzondere gedeelte
over de periode waarin het rendement is behaald.
4. De Stichting rekent de verhoging van het bijzondere gedeelte toe aan de
individuele saldi onderscheidenlijk slaat de verlaging van het bijzondere gedeelte om
over de individuele saldi doordat zij de individuele saldi verhoogt onderscheidenlijk
verlaagt naar rato op basis van de verhouding tussen de gemiddelden van elk saldo over
de periode waarin het rendement is behaald.

individueel normbedrag en suppletie
Artikel 23m
1. Het individuele normbedrag op het actuele toetsmoment is een bedrag,
waarvan de omvang als volgt wordt berekend:
a) het individuele normbedrag, vastgesteld op het vorige toetsmoment, wordt
gedeeld door de depositobasis op het vorige toetsmoment. Indien er voor een
bank in het kwartaal voorafgaand aan het actuele toetsmoment geen individueel
normbedrag is vastgesteld, wordt dit bedrag gesteld op nul;
b) het aldus berekende bedrag wordt vermenigvuldigd met de op het actuele
toetsmoment aanwezige depositobasis;
c) het aldus berekende bedrag wordt vermeerderd met een bedrag gelijk aan
basispunt van de op het actuele toetsmoment aanwezige depositobasis;
d) het aldus berekende bedrag wordt vermeerderd met het totaal van de
herstelbijdragen die de bank verschuldigd is geweest sinds het vorige
toetsmoment, met dien verstande dat, indien de Nederlandsche Bank ingevolge
artikel 23z, derde lid, heeft bepaald dat een herstelbijdrage in termijnen kan
worden voldaan, slechts die termijnen in aanmerking worden genomen die op het
toetsmoment moeten zijn voldaan;

8

e) het aldus berekende bedrag wordt verminderd met de individuele verlagingen die
hebben plaatsgevonden sinds het vorige toetsmoment;
f) het aldus berekende bedrag wordt vermeerderd met de individuele verhogingen
die hebben plaatsgevonden sinds het vorige toetsmoment;
2. Indien het ingevolge het eerste lid berekende bedrag groter is dan de
individuele doelomvang, stelt de Nederlandsche Bank het individuele normbedrag voor
het desbetreffende kwartaal gelijk aan de individuele doelomvang.
3. Op het actuele toetsmoment is het individuele saldo van een bank gelijk aan
het individuele normbedrag dat is berekend op dat moment.
4. Op het actuele toetsmoment stelt de Nederlandsche Bank vast of het
individuele saldo van een bank gelijk is aan het individuele normbedrag van die bank.
5. Voor de vaststelling, bedoeld in het vierde lid, gaat de Nederlandsche Bank uit
van de hypothese dat de basisbijdrage die is verschuldigd in het kwartaal waarin de
Nederlandsche Bank de vaststelling doet reeds is voldaan, en dat de in de voorgaande
kwartalen in rekening gebrachte maar nog niet voldane bijdragen toch zijn voldaan.
6. Indien de Nederlandsche Bank vaststelt dat het individuele saldo van een bank,
vermeerderd met de basisbijdrage die is verschuldigd in het kwartaal waarin zij de
vaststelling doet, kleiner is dan het individuele normbedrag, is de bank een bijkomende
bijdrage verschuldigd van een zodanige omvang dat het individuele saldo gelijk is aan
het in het eerste lid bedoelde bedrag.
7. De Nederlandsche Bank stelt de hoogte van de suppletie vast.
8. De Stichting verhoogt het individuele saldo met het bedrag van de suppletie.

restitutie
Artikel 23n
1. Behoudens het vierde en zevende lid, vinden geen restituties van de Stichting
aan een bank plaats.
2. Indien het individuele saldo van een bank kleiner is dan 1 procent van de
depositobasis en de Stichting dit heeft verlaagd ingevolge artikel 23s, vierde lid, of artikel
23u, eerste lid, waarna de Stichting het individuele saldo heeft verhoogd ingevolge
artikel 23w, stelt de Nederlandsche Bank vast of het individuele saldo ten gevolge van
die verhoging groter is geworden dan 1 procent van de depositobasis.
3. Indien de Nederlandsche Bank heeft vastgesteld dat het individuele saldo groter
is geworden dan 1 procent van de depositobasis, deelt zij dit mee aan de Stichting.
4. Nadat de Nederlandsche Bank de mededeling, bedoeld in het derde lid heeft
gedaan, vermindert de Stichting het individuele saldo met een zodanig bedrag dat het
individuele saldo gelijk is aan 1 procent van de individuele depositobasis en voldoet de
Stichting dit bedrag aan de bank.

9

5. Indien het individuele saldo van een bank groter is dan 1 procent van de
depositobasis en de Stichting dit heeft verlaagd ingevolge artikel 23s, vierde lid, of artikel
24u, eerste lid, waarna de Stichting het individuele saldo heeft verhoogd ingevolge
artikel 23w, stelt de Nederlandsche Bank vast of het individuele saldo ten gevolge van
die verhoging groter is geworden dan het individuele saldo dat bestond op het tijdstip
onmiddellijk voorafgaand aan de individuele verlaging
6. Indien de Nederlandsche Bank heeft vastgesteld dat het het individuele saldo
groter is geworden dan het individuele saldo dat bestond op het tijdstip onmiddellijk
voorafgaand aan de individuele verlaging, deelt zij dit mee aan de Stichting.
7. Nadat de Nederlandsche Bank de mededeling, bedoeld in het zesde lid heeft
gedaan, vermindert de Stichting het individuele saldo met een zodanig bedrag dat het
individuele saldo gelijk is aan het individuele saldo dat bestond op het tijdstip
onmiddellijk voorafgaand aan de individuele verlaging en voldoet de Stichting dit bedrag
aan de bank.

maximering bijdragen
Artikel 23o
1. Het in een kalenderjaar door een bank ingevolge deze paragraaf te voldoen
totale bedrag, verminderd met de voldane bedragen, bedoeld in artikel 23n, vierde en
zevende lid, en vermeerderd met het door die bank ingevolge van paragraaf 6.1 te
voldoen bedrag, is niet groter dan 5 procent van haar eigen vermogen van het laatste
kalenderjaar, of, indien dat ontbreekt, van haar eigen vermogen dat zij het meest recent
aan de Nederlandsche Bank heeft gerapporteerd.
2. Indien de solvabiliteits- of liquiditeitspositie van een bank daartoe aanleiding
geeft, kan de Nederlandsche Bank in afwijking van het eerste lid elk kwartaal voor die
bank een lager percentage dan het percentage, genoemd in het eerste lid, vaststellen
voor het kalenderjaar waarin de Nederlandsche Bank dat percentage vaststelt. Na het
verstrijken van dat kalenderjaar is weer het percentage van 5 van toepassing, tenzij de
Nederlandsche Bank opnieuw een lager percentage vaststelt.
3. Indien een bank in een kalenderjaar door toepassing van het eerste of tweede
lid minder behoeft te voldoen dan het totale bedrag dat zij had moeten voldoen zonder
toepassing van het eerste of tweede lid, stelt de Nederlandsche Bank vast welke
bedragen de eerstbedoelde bank voldoet ingevolge deze paragraaf en ingevolge
paragraaf 6.1.
4. Indien de Nederlandsche Bank door toepassing van het eerste tot en met derde
lid minder in rekening brengt dan het totale bedrag dat zij in rekening had gebracht
zonder toepassing van het eerste tot en met derde lid:
a) verhoogt de Stichting:

10

- het individuele saldo van die bank met het bedrag dat gelijk is aan de
basisbijdrage, voor zover het in rekening gebrachte bedrag dat toelaat; en
- indien de Stichting meer in rekening heeft gebracht dan de basisbijdrage, het
algemene gedeelte met het resterende in rekening gebrachte bedrag; en.
b) voldoet die bank een bedrag ter grootte van het verschil in het eerstvolgende
kalenderjaar.

risicobijdrage
Artikel 23p
1. Bij ministeriële regeling worden nadere regels gesteld voor de indeling van
banken in vier categorieën, gebaseerd op een benadering van de soliditeit van banken.
2. De Nederlandsche Bank deelt elke bank eenmaal per kwartaal in in een van de
vier categorieën op grond van de nadere regels, bedoeld in het eerste lid.
3. De risicobijdrage is voor:
a. een bank in categorie I: nihil;
b. een bank in categorie II: 25 procent van haar basisbedrag;
c. een bank in categorie III: 50 procent van haar basisbedrag;
d. een bank in categorie IV: 100 procent van haar basisbedrag.
4. De Nederlandsche Bank stelt de hoogte van de risicobijdrage vast.
5. Een bank voldoet elk kwartaal aan de Stichting de risicobijdrage.
6.De Stichting verhoogt het algemene gedeelte met de risicobijdragen.
7. In afwijking van het derde lid voldoet een bank die in een kwartaal geen
basisbijdrage is verschuldigd, in dat kwartaal evenmin een risicobijdrage indien in dat
kwartaal het totaal van de in het depositogarantiefonds aanwezige middelen groter is dan
2 procent van het totaal van de depositobases van alle banken.
8. Het is een ieder verboden bekendheid te geven aan gegevens over de indeling in
de categorieën, bedoeld in het eerste lid.

uitkering Stichting aan DNB
Artikel 23q
1. Indien de Nederlandsche Bank heeft besloten tot de inwerkingstelling van het
depositogarantiestelsel, maakt zij zo spoedig mogelijk een schatting van het totaal van
de bedragen die zij verwacht te moeten uitkeren.
2. Indien de Nederlandsche Bank heeft besloten ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet
een bedrag beschikbaar te stellen voor de overgang van deposito-overeenkomsten,
maakt zij zo spoedig mogelijk een schatting van het totaal van de bedragen die zij
verwacht beschikbaar te stellen.

11

3. De Nederlandsche Bank deelt het totaal van de bedragen, bedoeld in het eerste en
tweede lid, onverwijld mee aan de Stichting nadat zij de schatting heeft gemaakt.
4. Indien de Nederlandsche Bank haar schatting, bedoeld in het derde lid, heeft
gewijzigd, deelt zij dit onverwijld mee aan de Stichting.
5. De Stichting voldoet zo spoedig mogelijk het totaal van de bedragen aan de
Nederlandsche Bank tot een bedrag dat gelijk is aan de in het depositogarantiefonds
aanwezige middelen.
6. Nadat de Nederlandsche Bank de uitkeringen heeft gedaan, deelt zij aan de
Stichting mee welk bedrag zij in totaal heeft uitgekeerd. Indien de uitgekeerde bedragen
de geschatte uitkeringen overtreffen, voldoet de Stichting aan de Nederlandsche Bank
het verschil. Indien de geschatte uitkeringen de uitgekeerde bedragen overtreffen,
voldoet de Nederlandsche Bank aan de Stichting het verschil.

kosten
Artikel 23r
1. De Nederlandsche Bank deelt aan de Stichting een schatting mee van de kosten
die zij in het komende boekjaar verwacht te maken in verband met het
depositogarantiestelsel anders dan naar aanleiding van een inwerkingstelling van de
depositogarantieregeling of een de overgang van deposito-overeenkomsten, bedoeld in
Afdeling 3.5.4A van de wet.
2. De Stichting voldoet de Nederlandsche Bank een voorschot voordat de
Nederlandsche Bank de geschatte kosten maakt.
3. Na afloop van het boekjaar deelt de Nederlandsche Bank de Stichting mee
welke kosten zij heeft gemaakt. Indien de werkelijke kosten de geschatte kosten
overtreffen voldoet de Stichting aan de Nederlandsche Bank het verschil. Indien de
geschatte kosten de werkelijke kosten overtreffen, voldoet de Nederlandsche Bank aan
de Stichting het verschil.
4. De Nederlandsche Bank deelt aan de Stichting mee welke kosten zij heeft
gemaakt in verband met de inwerkinstelling van het depositogarantiestelsel of de
overgang van deposito-overeenkomsten, bedoeld in Afdeling 3.5.4A van de wet.
5. De Stichting voldoet de kosten, bedoeld in het vierde lid, binnen een redelijke
termijn.

verlaging n.a.v. inwerkingstelling van depositogarantiestelsel
Artikel 23s
1. Indien de Stichting een bedrag als bedoeld in artikel 23q aan de Nederlandsche
Bank heeft voldaan of kosten naar aanleiding van een inwerkinstelling van de
depositogarantieregeling heeft gemaakt, of indien de Nederlandsche Bank de door haar

12

naar aanleiding van een inwerkinstelling door haar van de depositogarantieregeling
gemaakte kosten in verband met de uitvoering van het depositogarantiesteltel bij de
Stichting in rekening heeft gebracht, verlaagt de Stichting het individuele saldo van de
bank ten aanzien waarvan de Nederlandsche Bank het depositogarantiestelsel in werking
heeft gesteld, met het bedrag van de door de Stichting aan de Nederlandsche Bank
voldane vergoeding of de gemaakte kosten, met dien verstande dat door de verlaging
het individuele saldo niet lager wordt dan € 0.
2. Indien het individuele saldo van de bank ten aanzien waarvan de
Nederlandsche Bank het depositogarantiestelsel in werking heeft gesteld , ontoereikend
is om de aan de Nederlandsche Bank voldane vergoeding te voldoen, verlaagt de
Stichting, nadat zij het individuele saldo van de bank ten aanzien waarvan de
Nederlandsche Bank het depositogarantiestelsel in werking heeft gesteld heeft verlaagd
tot € 0, het bedrag van het algemene gedeelte, met dien verstande dat door de verlaging
het algemene gedeelte niet lager wordt dan € 0.
3. Indien ook het bedrag van het algemene gedeelte ontoereikend is om de aan
de Nederlandsche Bank voldane vergoeding te voldoen, verlaagt de Stichting, nadat zij
het algemene gedeelte heeft verlaagd tot € 0, het bijzondere gedeelte met het
resterende bedrag van de door de Stichting aan de Nederlandsche Bank voldane
vergoeding, met dien verstande dat de door de verlaging het bijzondere gedeelte niet
lager wordt dan € 0.
4. Het bedrag waarmee de Stichting het bijzondere gedeelte verlaagt, slaat zij om
over de individuele saldi naar rato op basis van de verhouding tussen de depositobases
die aanwezig waren bij de banken volgens de laatste rapportages die zijn gedaan
voorafgaand aan het tijdstip waarop de Nederlandsche Bank de betalingsonmacht
constateert ingevolge artikel 3:260, tweede lid, of een overgang van depositoovereenkomsten ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet plaatsvindt.
5. Indien de Stichting het individuele saldo van een bank verlaagt tot € 0, verlaagt
zij de individuele saldi van de andere banken met het bedrag waarmee het
desbetreffende individuele saldo niet verder kon worden verlaagd, met dien verstande
dat door de verlaging geen individueel saldo lager wordt dan € 0. Het vierde lid is van
overeenkomstige toepassing.
6. Indien een bank het totaal aan bedragen die de Stichting aan haar in rekening
heeft gebracht niet of niet geheel aan de Stichting heeft voldaan, verlaagt de Stichting, in
afwijking van het vijfde lid, het individuele saldo van een bank tot een bedrag lager dan
€ 0, tot een negatief bedrag dat gelijk is aan het bedrag dat de bank aan de Stichting
nog moet voldoen.

13

verlaging n.a.v. overgang van deposito-overeenkomsten ingevolge Afdeling
3.5.4A van de wet
Artikel 23t
1. Ingeval een bank deposito’s overneemt van een andere bank ingevolge Afdeling
3.5.4A van de wet, verlaagt de Stichting het individuele saldo van de bank waarvan de
deposito-overeenkomsten worden overgedragen met het bedrag van de door de Stichting
aan de Nederlandsche Bank voldane vergoeding of de gemaakte kosten, met dien
verstande dat door de verlaging het individuele saldo niet lager wordt dan € 0.
2. Indien het individuele saldo van de bank waarvan de deposito-overeenkomsten
worden overgedragen, ontoereikend is om de aan de Nederlandsche Bank voldane
vergoeding te voldoen, verlaagt de Stichting, nadat zij het individuele saldo van de bank
waarvan de deposito-overeenkomsten zijn overgedragen heeft verlaagd tot € 0, het
bedrag van het algemene gedeelte, met dien verstande dat door de verlaging het
algemene gedeelte niet lager wordt dan € 0.
3. Artikel 23s, derde tot en met zesde lid, is van overeenkomstige toepassing.

verlaging n.a.v. lopende kosten
Artikel 23u
1. Indien de Stichting kosten, anders dan naar aanleiding van een
inwerkingstelling van de depositogarantieregeling of een de overgang van depositoovereenkomsten, bedoeld in Afdeling 3.5.4A van de wet heeft gemaakt, of indien de
Nederlandsche Bank kosten die zij heeft gemaakt anders dan naar aanleiding van een
inwerkingstelling van de depositogarantieregeling of een de overgang van depositoovereenkomsten, bedoeld in Afdeling 3.5.4A van de wet bij de Stichting in rekening heeft
gebracht, verlaagt de Stichting het bedrag van het algemene gedeelte, met dien
verstande dat door de verlaging het algemene gedeelte niet lager wordt dan € 0.
2. Artikel 23s, derde tot en met zesde lid, is van overeenkomstige toepassing.

ex post bijdrage
Artikel 23v
1. In voorkomend geval stelt de Stichting de Nederlandsche Bank ervan in kennis
dat de in het depositogarantiefonds aanwezige middelen niet toereikend zijn om:
a. aan de Nederlandsche Bank het bedrag dat deze ingevolge het
depositogarantiestelsel moet uitkeren, te voldoen;
b. aan de Nederlandsche Bank het bedrag dat deze ingevolge Afdeling 3.5.4A van
de wet beschikbaar heeft gesteld, te voldoen;
c. de kosten die door de Stichting worden gemaakt, te voldoen; of

14

d. de kosten die door de Nederlandsche Bank in verband met het
depositogarantiestelsel worden gemaakt en aan de Stichting in rekening zijn gebracht te
vergoeden.
2. Indien de Nederlandsche Bank in een geval als bedoeld in het eerste lid
voortgaat met het uitkeren van vergoedingen, besluit de Nederlandsche Bank dat het
geheel van de banken aan de Stichting een bedrag voldoet dat gelijk is aan het bedrag
waarmee de in het depositogarantiefonds aanwezige middelen ontoereikend zijn. De
Nederlandsche Bank stelt de hoogte van dit bedrag vast.
3. De banken voldoen deze bijdrage naar rato op basis van de verhouding tussen
de depositobases die aanwezig waren bij de banken volgens de laatste rapportages die
zijn gedaan voorafgaand aan het tijdstip waarop:
a. de Nederlandsche Bank de betalingsonmacht heeft geconstateerd ingevolge
artikel 3:260, tweede lid, van de wet;
b. een bank deposito’s overneemt van een andere bank ingevolge Afdeling 3.5.4A
van de wet
c. de in het depositogarantiefonds aanwezige middelen niet meer toereikend zijn
om de kosten te voldoen die door de Stichting zijn gemaakt.
d. de in het depositogarantiefonds aanwezige middelen niet meer toereikend zijn
om de kosten te voldoen die door de Nederlandsche Bank in verband met het
depositogarantiestelsel worden gemaakt en aan de Stichting in rekening zijn gebracht.
4. Zodra de Stichting een bijdrage als bedoeld in het derde lid heeft ontvangen,
betaalt zij deze aan de Nederlandsche Bank.
5. In afwijking van artikel 18, is ook degene die op de dag waarop de
Nederlandsche Bank de betalingsonmacht constateert ingevolge artikel 3:260, tweede
lid, van de wet, of waarin een bank deposito’s overneemt van een andere bank ingevolge
Afdeling 3.5.4A van de wet, voldeed aan de in artikel 18 genoemde criteria, maar daarna
niet meer, de ex post bijdrage verschuldigd, met uitzondering van degene ten aanzien
van wie de Nederlandsche Bank de betalingsonmacht heeft geconstateerd of van wie de
deposito’s ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet zijn overgedragen.

incidentele individuele verhoging
Artikel 23w
1. Indien de Nederlandsche Bank door de uitoefening van de rechten waarin zij is
getreden ingevolge artikel 3:261, derde lid, van de wet, of door de indiening van de
vordering, bedoeld in artikel 3:159k, derde lid, van de wet, een bedrag heeft ontvangen,
voldoet zij dit bedrag aan de Stichting.

15

2. Indien de Nederlandsche Bank meer heeft uitgekeerd dan zij van de Stichting
heeft ontvangen, brengt zij dit meerdere in mindering op het bedrag dat zij aan de
Stichting voldoet ingevolge het eerste lid.
3. Indien de Stichting een bedrag ingevolge het eerste lid heeft ontvangen,
verhoogt zij daarmee het bijzondere gedeelte.
4. De Stichting rekent het bedrag waarmee zij het bijzondere gedeelte ingevolge
het tweede lid heeft verhoogd, toe aan de individuele saldi naar rato op basis van de
verhouding tussen de totalen van alle banken van:
a. de bedragen waarmee de individuele saldi ingevolge artikel 23s, vierde lid, zijn
verlaagd als gevolg van een vergoeding die is voldaan aan de depositohouders van de
bank waartegen de Nederlandsche Bank haar rechten heeft uitgeoefend; en
b. de ex post bijdragen die de banken hebben voldaan naar aanleiding van de
betalingsonmacht of de overdracht van deposito-overeenkomsten van de bank waarvan
de Nederlandsche Bank het bedrag, bedoeld in het eerste lid, heeft ontvangen.
5. De individuele verhoging naar aanleiding van de uitoefening door de
Nederlandsche Bank van rechten tegen een bank is niet groter dan de som van de
individuele verlaging en de ex post bijdrage die heeft plaatsgevonden onderscheidenlijk
in rekening is gebracht naar aanleiding van de betalingsonmacht of de overdracht van
deposito-overeenkomsten van de bank waarvan de Nederlandsche Bank het bedrag,
bedoeld in het eerste lid, heeft ontvangen.

verhoging van het algemene gedeelte
Artikel 23x
1. Indien de Nederlandsche Bank op grond van artikel 23w, eerste lid, een bedrag
aan de Stichting voldoet dat groter is dan de som van het bedrag waarmee de Stichting
de individuele saldi ingevolge artikel 23s, vierde lid, heeft verlaagd en de ex post
bijdragen die in rekening zijn gebracht naar aanleiding van de betalingsonmacht van die
betalingsonmachtige bank of de overgang van deposito’s, verhoogt de Stichting het
bedrag van het algemene gedeelte met een bedrag ter grootte van het verschil.
2. Indien de Stichting een bedrag heeft voldaan aan de Nederlandsche Bank voor
de voldoening van bedragen die de Nederlandsche Bank heeft moeten uitkeren ingevolge
Afdeling 3.5.4A voor de overgang van deposito-overeenkomsten, is het bedrag waarmee
de Stichting ingevolge het eerste lid het algemene gedeelte verhoogt, ten hoogste het
bedrag waarmee de Stichting het algemene gedeelte heeft verlaagd ingevolge artikel
23s, tweede lid.
3. Indien een onderneming niet langer voldoet aan de in artikel 18 genoemde
criteria, verlaagt de Stichting het individuele saldo van die onderneming tot € 0, en
verhoogt de Stichting het algemene gedeelte met het bedrag waarmee zij het individuele

16

saldo van die bank heeft verlaagd, tenzij het een bank betreft naar aanleiding van wiens
betalingsonmacht de Nederlandsche Bank het depositogarantiestelsel in werking heeft
gesteld of waarvan de deposito-overeenkomsten zijn overgedragen ingevolge Afdeling
3.5.4A van de wet.

verhoging van het individuele saldo van de overnemende bank
Artikel 23ij
Indien na de verhoging, bedoeld in artikel 23x, tweede lid, nog een bedrag
resteert, verhoogt de Stichting het individuele saldo van de bank die de deposito’s
ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet heeft overgenomen met het resterende bedrag,
indien op die bank paragraaf 3.5.6.1 of 3.5.6.2 van de wet van toepassing is.

herstelbijdrage
Artikel 23z
1. Indien de totale omvang van de in het depositogarantiefonds aanwezige
middelen kleiner is dan 0,5 procent van de omvang van de depositobases van alle
banken doordat de Stichting een vergoeding als bedoeld in artikel 23q aan de
Nederlandsche Bank heeft voldaan, kan de Nederlandsche Bank naar aanleiding van die
vergoeding eenmalig de banken verplichten tot gezamenlijk het voldoen van een bijdrage
van ten hoogste 0,5 procent van het totaal van de depositobases van alle banken.
2. De banken voldoen de herstelbijdragen naar rato op basis van de verhouding
tussen de gegarandeerde deposito’s die bij elke bank worden aangehouden volgens de
rapportages die zijn gedaan in het kwartaal waarin de Stichting de vergoeding ingevolge
artikel 23q aan de Nederlandsche Bank heeft voldaan.
3. De Nederlandsche Bank kan bepalen dat de bijdrage, bedoeld in het eerste lid,
in termijnen wordt voldaan. De termijnen kunnen per bank verschillen.
4. De Stichting verhoogt het individuele saldo van een bank met het bedrag van
de door die bank betaalde herstelbijdrage.

fusie, splitsing en deposito-overname
Artikel 23aa
1. Ingeval twee of meer banken fuseren in de zin van artikel 309 van Boek 2 van
het Burgerlijk Wetboek of een bank deposito’s van een andere bank overneemt, anders
dan ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet, voegt de Stichting de individuele saldi van hen
samen tot het individuele saldo van de verkrijgende of nieuw opgerichte bank en
berekent zij het individuele normbedrag voor die bank door de meest recent vastgestelde
individuele normbedragen van de fuserende banken bij elkaar op te tellen

17

onderscheidenlijk door meest recent vastgestelde de individuele normbedragen van de
overdragende bank en de verkrijgende bank bij elkaar op te tellen.
2. Bij de berekening van het individuele normbedrag van de verkrijgende of nieuw
opgerichte bank op het eerste toetsmoment volgend op het fuseren of overnemen van
deposito’s gaat de Nederlandsche Bank uit van de hypothese dat het op het vorige
toetsmoment bestaande individuele normbedrag en de depositobasis van de bank
waarvan de deposito’s overgaan reeds waren opgeteld bij het individuele normbedrag
onderscheidenlijk de depositobasis van de verkrijgende of nieuw opgerichte bank.
3. Indien een bank wordt gesplitst in de zin van artikel 334a, tweede of derde lid,
van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek, splitst de Stichting het individuele saldo naar
rato op basis van de verhouding tussen de depositobases van de bank of banken die het
vermogen of een deel daarvan van de splitsende bank verkrijgen onderscheidenlijk die
banken en de splitsende bank en wordt het individuele normbedrag gesplitst naar rato op
basis van dezelfde verhouding.
4. Indien een deel van de deposito-overeenkomsten wordt overgedragen aan een
andere bank of andere banken, splitst de Stichting het individuele saldo naar rato op
basis van de verhouding tussen de depositobases van de overdragende bank en de
overnemende bank of banken en splitst zij het individuele normbedrag naar rato op basis
van dezelfde verhouding.

overgang van deposito-overeenkomsten ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet
Artikel 23bb
1. Voor de toepassing van artikel 23aa wordt met een fusie, splitsing en depositoovername gelijkgesteld een overgang van deposito-overeenkomsten als bedoeld in
Afdeling 3.5.4A van de wet.
2. Bij de toepassing van artikel 23aa, eerste lid, op een overname van deposito’s
als bedoeld in Afdeling 3.4.5A van de wet:
a. verlaagt de Stichting
het individuele normbedrag met hetzelfde bedrag als waarmee zij het individuele saldo
ingevolge artikel 23t heeft verlaagd, met dien verstande dat het individuele normbedrag
niet lager kan worden dan € 0; en
b. voegt de Stichting daarna de individuele saldi van hen samen tot het
individuele saldo van de verkrijgende of nieuw opgerichte bank en berekent zij het
individuele normbedrag voor die bank op basis van de nieuwe depositobasis.
3. Bij de berekening van het individuele normbedrag van de verkrijgende of nieuw
opgerichte bank op het eerste toetsmoment volgend op het overnemen van deposito’s
gaat de de Nederlandsche Bank uit van de hypothese dat de op het vorige toetsmoment

18

bestaande depositobasis van de bank waarvan de deposito’s overgaan reeds waren
opgeteld bij de depositobasis van de verkrijgende of nieuw opgerichte bank.

facturering, betaaltermijn en tijdstip verhoging individueel saldo
Artikel 23cc
1. De Nederlandsche Bank stelt een bank in kennis van de hoogte van de
basisbijdrage, suppletie, risicobijdrage, ex post bijdrage en herstelbijdrage en deelt de
bank mee dat deze bedragen dienen te worden voldaan aan de Stichting.
2. Indien toepassing is gegeven aan artikel 23o stelt de Nederlandsche Bank een
bank tevens in kennis daarvan en deelt zij aan de desbetreffende bank mee dat in het
eerstvolgende jaar, bedoeld in het vierde lid, aanhef en onderdeel b, van dat artikel het
bedoelde bedrag dient te worden voldaan aan de Stichting.
3. De Nederlandsche Bank bepaalt de termijn waarin de in rekening gebrachte
bijdragen en het bedrag, bedoeld in artikel 23o, vierde lid, aanhef en onderdeel b,
moeten zijn voldaan en vermeldt deze in de mededeling, bedoeld in het eerste lid
onderscheidenlijk tweede lid.
4. Een bank voldoet de ingevolge het eerste en tweede lid in rekening gebrachte
bijdragen binnen de door de Nederlandsche Bank bepaalde termijn.
5. De Stichting verhoogt het individuele saldo van een bank en het algemene
gedeelte onverwijld nadat zij de in rekening gebrachte bijdragen heeft ontvangen.
6. De vastgestelde bedragen van de basisbijdrage, suppletie en risicobijdrage zijn
verschuldigd over het kwartaal waarop de vaststelling betrekking heeft.

mededelingen over en weer van de Nederlandsche Bank en de Stichting
Artikel 23dd
1. De Nederlandsche Bank deelt elk kwartaal aan de Stichting mee:
a. aan welke banken zij heeft meegedeeld dat zij een bedrag aan de Stichting
dienen te voldoen;
b. de hoogte van elk bedrag; en
c. of het in rekening gebrachte bedrag een basisbijdrage, suppletie, risicobijdrage,
ex post bijdrage dan wel herstelbijdrage is.
2. In voorkomend geval deelt de Nederlandsche Bank aan de Stichting mee dat
een bank niet langer voldoet aan de in artikel 18 genoemde criteria.
3. De Stichting deelt elk kwartaal aan de Nederlandsche Bank mee wat de hoogte
van elk individueel saldo en de totale fondsomvang is.

groep banken
Artikel 23ee

19

1. De Nederlandsche Bank kan, op verzoek van een groep banken:
a. de depositobasis van deze groep als geheel in aanmerking nemen;
b. de groep als geheel eenmaal per kwartaal in een van de vier categorieën,
bedoeld in artikel 23p, tweede lid, indelen;
c. voor de groep als geheel de hoogte van de basisbijdrage, suppletie,
risicobijdrage, ex post bijdrage en herstelbijdrage vaststellen en aan een tot deze groep
behorende bank meedelen dat deze bedragen dienen te worden voldaan aan de
Stichting; en
d. bepalen dat een tot deze groep behorende bank alle door de tot deze groep
behorende banken in totaal verschuldigde bijdragen betaalt.
2. De tot de groep behorende bank, bedoeld in het eerste lid, onderdelen c en d,
wordt in het verzoek aangewezen.
3. De Nederlandsche Bank voldoet in elk geval aan het verzoek indien de tot die
groep behorende banken zijn geconsolideerd in de balans van de aangewezen bank.
4. Indien de tot de groep behorende bank, bedoeld in het eerste lid, onderdeel d,
niet of niet behoorlijk voldoet aan haar verplichting alle door de tot de groep behorende
banken in totaal verschuldigde bedragen te betalen, kan de Nederlandsche Bank
besluiten de indeling, bedoeld in het eerste lid, onderdeel b, de vaststelling en de
mededeling, bedoeld in het eerste lid, onderdeel c en de bepaling, bedoeld in het eerste
lid, onderdeel d, niet langer toe te passen.

groep banken die is aangesloten bij een centrale kredietinstelling
Artikel 23ff
1. In geval van een groep banken die bij ministeriële regeling ingevolge artikel
3:111 van de wet is vrijgesteld van het toezicht door de Nederlandsche Bank op de
naleving van de in dat artikel genoemde artikelen:
a. neemt de Nederlandsche Bank de depositobasis van die groep en de centrale
kredietinstelling als één geheel in aanmerking;
b. deelt de Nederlandsche Bank die groep en de centrale kredietinstelling als één
geheel eenmaal per kwartaal in een van de vier categorieën, bedoeld in artikel 23p,
tweede lid in;
c. stelt de Nederlandsche Bank voor die groep en de centrale kredietinstelling als
één geheel de hoogte van de basisbijdrage, suppletie, risicobijdage, ex post bijdrage en
herstelbijdrage vast en deelt aan de centrale kredietinstelling mee dat deze bedragen
dienen te worden voldaan aan de Stichting; en
d. betaalt de centrale kredietinstelling alle door de tot die groep behorende
banken en haarzelf als één geheel verschuldigde bijdragen.

20

voldoen bijdragen beneden bepaald bedrag
Artikel 23gg
De Nederlandsche Bank kan bepalen dat basisbijdragen, herstelbijdragen en
suppleties beneden een door haar vast te stellen bedrag, niet behoeven te worden
voldaan.

D

Artikel 29 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het tweede lid komt te luiden:
2. Indien financiële ondernemingen een bedrag aan de Nederlandsche Bank
hebben betaald op grond van de artikelen 11 of 13, keert de Nederlandsche Bank de
baten die zij ontvangt ingevolge het in het eerste lid bedoelde verhaal, uit aan die
ondernemingen. Bij de uitkering zal het vastgestelde omslagpercentage worden gebruikt.
3. Na het tweede lid wordt een lid toegevoegd, luidende:
3. Indien de Stichting, bedoeld in artikel 22 een bedrag aan de Nederlandsche
Bank heeft betaald op grond van de artikelen 23q of 23v vierde lid, keert de
Nederlandsche Bank de baten die zij ontvangt ingevolge het in het eerste lid bedoelde
verhaal, uit aan die stichting.

E

Artikel 29.03 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het eerste lid wordt «vierde lid» vervangen door: tweede lid.
2. In het vierde lid wordt «vierde lid van dit artikel» vervangen door: derde lid.

F

In artikel 29.04 wordt «artikel 29.01, eerste lid» vervangen door: artikel 29.01,
tweede lid.

G

In artikel 29.05, tweede lid, vervalt de zinsnede «Nog toelichten».

21

H

Bijlage B wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel 1 wordt «Financiële instrumenten» vervangen door:
Instrumenten.
2. Onderdeel 10 vervalt, onder vernummering van onderdelen 11 en 12 tot 10 en
11.

ARTIKEL

II

Het Besluit prudentiële regels wordt als volgt gewijzigd:

A

Artikel 130, eerste lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel a wordt na de zinsnede «Deel Prudentieel toezicht financiële
ondernemingen van de wet» ingevoegd: en ten behoeve van de uitvoering van de bij of
krachtens dat deel gestelde regels met betrekking tot het depositogarantiestelsel.
2. In onderdeel b vervalt het woord «en» na de puntkomma.
3. Onder vervanging van de punt aan het slot van onderdeel b, onder 3°, door:
«; en» wordt na onderdeel b een onderdeel toegevoegd, luidende:
c. gegevens met betrekking tot de uitvoering van het depositogarantiestelsel, met
betrekking tot het bedrag van de aangehouden gegarandeerde deposito’s.

B

Artikel 131, eerste lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel g wordt na de zinsnede «het toezicht op de naleving van het Deel
Prudentieel toezicht financiële ondernemingen van de wet» ingevoegd: en ten behoeve
van de uitvoering van de bij of krachtens dat deel gestelde regels met betrekking tot het
depositogarantiestelsel.
2. In onderdeel h wordt na de zinsnede «de staten» ingevoegd: en de gegevens.
22

ARTIKEL III
Voor de plaatsing van dit besluit in het Staatsblad stelt Onze Minister de
verwijzing naar de artikelen van de Wet op het financieel toezicht waarnaar wordt
verwezen vast.

ARTIKEL IV

Dit besluit treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.

Lasten en bevelen dat dit besluit met de daarbij behorende nota van toelichting in het
Staatsblad zal worden geplaatst.

De Minister van Financiën,

23

NOTA VAN TOELICHTING

ALGEMEEN

1. inleiding

1.1 ALGEMEEN
Op grond van de Europese richtlijn depositogarantiestelsels1 heeft Nederland een
depositogarantiestelsel. Dit depositogarantiestelsel garandeert deposito’s wanneer een
bank in betalingsonmacht verkeert. Deze deposito’s worden tot ten hoogste € 100.000
per depositohouder per bank vergoed door de Nederlandsche Bank (hierna: DNB). Alle
banken die een Nederlandse bankvergunning hebben, nemen verplicht deel aan het
depositogarantiestelsel. Tot nu toe was het zo dat, wanneer DNB het
depositogarantiestelsel in werking had gesteld, de vergoedingen die DNB aan de
depositohouders heeft voldaan, werden omgeslagen over de overige deelnemende
banken. Hiermee was het depositogarantiestelsel tot de inwerkingtreding van dit besluit
een ex post gefinancierd stelsel: eerst na de inwerkingstelling van het
depositogarantiestelsel werd van de overige banken verlangd dat zij een bedrag
betaalden aan DNB.

Het depositogarantiestelsel heeft zijn noodzaak bewezen tijdens de financiële
crisis in 2008, maar deze periode bracht ook een aantal punten aan het licht die voor
verbetering vatbaar zijn. De opgedane ervaring met de werking van het
depositogarantiestelsel alsmede ontwikkelingen in het bankwezen (kredietcrisis,
faillissement van enkele banken) waren aanleiding te onderzoeken hoe het
depositogarantiestelsel kon worden verbeterd. In 2009 is hiertoe een rapport opgesteld
door een tripartiete werkgroep van het Ministerie van Financiën, DNB en de Nederlandse
Vereniging van Banken (NVB) dat vervolgens is aangeboden aan de Tweede Kamer.2
Mede op basis van dit rapport heeft het toenmalige kabinet zich voorgenomen het
depositogarantiestelsel zodanig te hervormen dat het stelsel ex ante gefinancierd wordt,
waarbij de bijdrages mede afhankelijk zijn van het risicoprofiel van de banken.3 Begin
2011 heeft de Minister aangekondigd ernaar te streven dat deze wijziging medio 2012 in

1

Richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de
depositogarantiestelsels (PbEG 1994, L 135), geïmplementeerd in Afdeling 3.5.6 van de Wet op het
financieel toezicht.
2
Zie brief van de Minister van Financiën, Kamerstukken II 2008/09; 31 371, nr. 216.
3
Zie Kabinetsvisie op de toekomst van de financiële sector, Kamerstukken II 2008/09; 32 013, nr. 1.
24

werking treedt. 4 De banken die op 1 juli 2012 een Nederlandse bankvergunning hebben
betalen vanaf die datum bijdragen aan het depositogarantiefonds. Zij bouwen in beginsel
in vijftien jaar tijd een fonds op met een omvang van 1 procent van de gedekte
deposito’s.

1.2. VOORDELEN VAN EX ANTE FINANCIERING MET RISICOGEDIFFERENTIEERDE BIJDRAGEN
Met de introductie van ex ante financiering wordt een aantal doelen nagestreefd.
Een eerste doel is de uiteindelijk faillerende bank mee te laten betalen aan het
depositogarantiestelsel, iets dat niet mogelijk is onder ex post financiering. In de tweede
plaats wordt de geloofwaardigheid van het depositogarantiestelsel voor de
depositohouders bevorderd: zij weten dat er daadwerkelijk geld wordt gespaard, zodat er
meer zekerheid bestaat dat zij bij een deconfiture van hun bank een vergoeding
ontvangen. Ex ante financiering helpt, in de derde plaats, in het spreiden van de kosten
van het depositogarantiestelsel over de tijd; banken behoeven minder te betalen op het
moment dat een bank failliet gaat; het is, met andere woorden, minder procyclisch. Ten
slotte is het bij ex ante financiering effectiever om risicogedifferentieerde premies te
hanteren, omdat zij vooraf al een sturende werking hebben.

1.3. VOORSTEL EUROPESE COMMISSIE TOT WIJZIGING RICHTLIJN DEPOSITOGARANTIESTELSELS
De Europese Commissie heeft medio 2010 een voorstel tot wijziging van de
richtlijn inzake depositogarantiestelsels gepubliceerd, waarover tijdens de voorbereiding
van het thans voorliggende besluit wordt onderhandeld.5 Dit voorstel richt zich onder
andere op harmonisering van de financiering van het depositogarantiestelsel, zodat in
heel Europa depositogarantie ex ante wordt gefinancierd op basis van
risicogedifferentieerde premies. Bij de vormgeving van het nieuwe
depositogarantiestelsel is uitdrukkelijk rekening gehouden met de ontwikkelingen in
Europa.
Op deze manier wordt zo veel mogelijk voorkomen dat het stelsel na introductie
snel en fundamenteel moet worden aangepast. Uiteraard is niet op voorhand uit te
sluiten dat de Nederlandse systematiek op enig aspect zal moeten worden aangepast,
maar vooralsnog lijken de fundamenten te passen binnen wat in Europa wordt
besproken. Op dit moment staat niet vast wat in de uiteindelijke richtlijn de individuele
doelomvang zal zijn en hoe lang de opbouwtermijn zal zijn. Zelfs in het geval waarin
4

Zie verslag van een Algemeen Overleg, Kamerstukken II 2010/11; 21 501-07, nr. 791, blz. 14.
Europese Commissie, Voorstel voor een Richtlijn van het Europese Parlement en de Raad, inzake
de depositogarantiestelsels herschikking, COM nr. (2010) 368, 12 juli 2010. De laatste openbare
versie is beschikbaar via ec.europa.eu/internal_market/bank/guarantee/index_en.htm. De
Nederlandse reactie hierop is te vinden onder http://www.rijksoverheid.nl/documenten-enpublicaties/kamerstukken/2010/09/07/kamerbrief-inzake-informatievoorziening-over-nieuwecommissievoorstellen.html.
5

25

beide factoren in de uiteindelijke richtlijn zouden afwijken van hetgeen in de thans
voorliggende AMvB wordt bepaald, betekent dat nog niet dat de banken hun systemen
geheel anders moeten inrichten. Wel zou dat consequenties hebben voor de bedragen die
per kwartaal moeten worden voldaan. Ook voor wat betreft de institutionele inrichting
van het depositogarantiestelsel worden geen problemen verwacht (in Nederland is DNB
uitvoerder van het depositogarantiestelsel, en wordt de Stichting beheerder van het
fonds). De richtlijn geeft lidstaten hierin vrij veel ruimte, omdat de verschillen in
institutionele inrichting tussen lidstaten vrij groot zijn.

2. Fondsvorming

2.1 FONDSVORMING EN INDIVIDUEEL SALDO
Ex ante financiering houdt in dat een depositogarantiefonds wordt gevormd. Dit
fonds wordt beheerd door een stichting met de naam ‘Stichting depositogarantiefonds'
(hierna te noemen: de Stichting). De Stichting wordt eigenaar van de middelen in het
fonds. Deze middelen zijn bestemd voor het aan DNB vergoeden van zowel bedragen die
DNB dient uit te keren ingevolge het depositogarantiestelsel en de overdracht van
deposito-overeenkomsten, bedoeld in Afdeling 3.5.4A van de wet, als kosten die zijn
gemaakt ten behoeve van het depositogarantiestelsel. Ook de kosten die de Stichting
maakt voor het uitvoeren van haar taak worden bekostigd uit de middelen van het fonds.
Het depositogarantiefonds wordt gevormd door risicogedifferentieerde bijdragen van
banken waarop het depositogarantiestelsel van toepassing is.
Er zijn verschillende opties onderzocht voor het beheer en de instandhouding van
het depositogarantiefonds, maar alternatieven voor de vorming van een stichting zijn
niet wenselijk. Wanneer de middelen bij DNB worden ondergebracht, zou DNB eigenaar
zijn van de middelen, hetgeen vanuit accountancy-technisch oogpunt ongewenst is. Een
alternatief is het beheer en de instandhouding van het fonds door het Rijk te laten
plaatsvinden. De middelen uit het fonds zouden dan in de rijksbegroting moeten worden
meegenomen. Ook dit alternatief is ongewenst, omdat de financiering van het
depositogarantiestelsel een verantwoordelijkheid is van de bankensector, niet van de
Staat. Gekozen is voor de optie waarbij het fonds wordt ondergebracht in een stichting
die los staat van het Rijk of DNB. De stichtingsvorm is veel eenvoudiger op te tuigen dan
bijvoorbeeld een N.V. of een B.V. Deze eenvoudigere vorm past beter bij de beperkte
taak die de Stichting krijgt. Dat geldt ook voor de omstandigheid dat een stichting geen
aandeelhouders heeft en daardoor transparanter is. Tenslotte ging ook de voorkeur van
de banken uit naar een vormgeving waarbij hun bijdragen in een aparte entiteit zouden
worden ondergebracht.

26

Benadrukt wordt dat de door de banken voldane bijdragen eigendom worden van
de Stichting. De Stichting restitueert niets aan de banken, behoudens in een zeer
uitzonderlijk geval. De Stichting administreert wel hoeveel elke bank in het fonds heeft
gestort. De Stichting doet dat door voor elke bank een ‘individueel saldo’ bij te houden.
Het individuele saldo is het bedrag dat de desbetreffende bank in totaal heeft voldaan
aan hierna beschreven bijdragen, uitgezonderd de risicobijdragen, vermeerderd met het
rendement dat volgens een hierna beschreven rekenmethode is toegerekend aan het
individuele saldo, verminderd met de hierna te bespreken individuele verlagingen en
vermeerderd met de hierna te bespreken individuele verhogingen. Aangezien de banken
geen eigendomsrecht noch enig ander recht hebben op dat saldo is niet gekozen voor
een woord als ‘depot’ of ‘tegoed’; ‘depot’ zou met een vorm van bewaargeving kunnen
worden geassocieerd en ‘tegoed’ zou kunnen suggereren dat de banken de door hen
voldane bedragen tegoed zouden hebben. De enige aan wie de Stichting de gelden
uitkeert is DNB, namelijk ingeval DNB vergoedingen ingevolge het depositogarantiestelsel
moet voldoen en ingeval DNB kosten in de uitvoeringstaken voor het
depositogarantiefonds heeft gemaakt. In het bijzonder wordt opgemerkt dat geen
bedragen worden gerestitueerd aan bijvoorbeeld banken die zich naar een ander land
hebben verplaatst of niet langer hun bedrijf uitoefenen.
Er is voor gekozen in de tekst van het besluit te bepalen dat de bijdragen aan de
Stichting worden voldaan, niet aan het fonds. Het fonds zelf is immers geen juridische
entiteit; het fonds wordt beheerd door de Stichting.
De wettelijke grondslag om bij besluit nadere regels te stellen met betrekking tot
deze Stichting is opgenomen in artikel 3:259a van de Wet op het financieel toezicht
(hierna: Wft), welk artikel is voorgesteld bij het wetsvoorstel bijzondere maatregelen
financiële ondernemingen.6

2.2 OMVANG VAN HET DEPOSITOGARANTIEFONDS
De omvang van het depositogarantiefonds waarnaar wordt toegewerkt wordt de
‘doelomvang’ van het fonds genoemd. Uitgangspunt voor het berekenen van de
doelomvang van het fonds is het bedrag dat bij alle in aanmerking komende banken aan
gegarandeerde deposito’s wordt aangehouden; dit wordt de ‘totale depositobasis’
genoemd. Het begrip ‘gegarandeerd deposito’ is ingevoerd bij het wetsvoorstel voor de
Wet bijzondere maatregelen financiële ondernemingen in artikel 3:159a Wft. Een
gegarandeerd deposito is een deposito voor zover dit voor vergoeding ingevolge het
depositogarantiestelsel in aanmerking komt. De woorden ‘voor zover’ zijn opgenomen
omdat er ook deposito’s zijn die niet zijn gegarandeerd. In twee gevallen zijn deposito’s
niet of niet geheel gegarandeerd. Ten eerste zijn er deposito’s die op zich wel onder de
6

Kamerstukken II 2011/12, 33 059, nr. 3.
27

definitie van ‘deposito’ vallen, maar die van de dekking van het depositogarantiestelsel
worden uitgesloten. Categorieën van personen wier deposito’s van dekking zijn
uitgesloten worden genoemd in Bijlage A van het besluit bijzondere prudentiële
maatregelen, beleggerscompensatie en depositogarantie Wft, en deposito’s die van
dekking worden uitgesloten worden genoemd in Bijlage B.
Ten tweede zijn er deposito’s die niet worden uitgesloten in Bijlagen A en B, maar
die groter zijn dan €100.000; DNB vergoedt maximaal € 100.000 per depositohouder per
bank. Het bedrag dat € 100.000 te boven gaat is niet gegarandeerd.
De doelomvang van het fonds is 1 procent van de totale depositobasis van alle
banken gezamenlijk. Ultimo september 2009 werd ongeveer 390 miljard euro aan
deposito’s gedekt door het depositogarantiestelsel7. Dit heeft tot gevolg dat de beoogde
doelomvang van het fonds circa 4 miljard euro zou bedragen in de hypothese dat de
depositobasis gelijk zou blijven. Door autonome groei van de depositobasis - de laatste
jaren gemiddeld ruim 5 procent8 - zal de omvang van de door het depositogarantiestelsel
gedekte deposito’s en daarmee de beoogde doelomvang van het fonds in euro’s evenwel
toenemen. Daarnaast zal door de wijziging van de richtlijn die werd voorbereid tijdens de
voorbereiding van het thans voorliggende besluit, de categorie gegarandeerde deposito’s
enigszins worden uitgebreid. Zo komen bijvoorbeeld ook groot-zakelijke klanten voor
dekking onder het depositogarantiestelsel in aanmerking, terwijl deze onder de oude
richtlijn nog van dekking konden worden uitgesloten. Nederland had van deze optie
gebruik had gemaakt. Zie daarover hieronder, § 5.2.

2.3 ADMINISTRATIE VAN HET FONDS
Voordat wordt ingegaan op de verschillende soorten bijdragen die een bank aan
het fonds verplicht is te betalen, worden enkele opmerkingen gewijd aan de administratie
van het fonds. De Stichting houdt bij hoe groot het algemene gedeelte en het bijzondere
gedeelte zijn. Het bijzondere gedeelte bestaat uit de individuele saldi. Binnen het
bijzondere gedeelte houdt de Stichting het individuele saldo per bank bij. Het algemene
gedeelte bestaat uit hetgeen niet tot het bijzondere gedeelte behoort. Het algemene
gedeelte behoeft niet per bank te worden geadministreerd. Voorts houdt de Stichting bij
wat de totale omvang van het fonds is.

2.4 BIJDRAGEN VAN ELKE BANK AAN DE STICHTING

7

Bij deze berekening is nog niet rekening gehouden met de maximumdekking onder het
depositogarantiestelsel van 100.000 euro per depositohouder per bank. Wanneer gecorrigeerd wordt
voor saldi boven dit maximum en voor en/of- rekeningen, kan worden berekend hoeveel daadwerkelijk
wordt gedekt door het depositogarantiestelsel.
8
De jaarlijkse gemiddelde groei van door huishoudens bij monetaire financiële instellingen
aangehouden deposito’s was 5,3 procent over de periode 2005 – 2010.
28

Behalve de doelomvang voor het fonds van 1 procent van de totale depositobasis
wordt ook de doelomvang voor elke bank afzonderlijk vastgesteld. Dit wordt de
‘individuele doelomvang’ genoemd. De individuele doelomvang van een bank is gelijk aan
1 procent van de gegarandeerde deposito’s die bij die bank op het zogeheten
toetsmoment worden aangehouden.

basisbijdrage
Het uitgangspunt is dat elke bank er vijftien jaar over doet om een bedrag ter
grootte van 1 procent van haar individuele depositobasis in het fonds te storten. De
bijdragen geschieden per kwartaal, zodat elke bank elk kwartaal 1/60 procent, anders
gezegd

basispunt, van haar op het toetsmoment bestaande depositobasis aan de

Stichting voldoet totdat haar individuele saldo gelijk is aan haar doelomvang. Deze
bijdrage wordt de ‘basisbijdrage’ genoemd.
De verplichting om elk kwartaal de basisbijdrage te voldoen eindigt wanneer de
individuele doelomvang is bereikt. De verplichting herleeft indien het individuele saldo
van een bank wordt verlaagd. Dit laatste zal het geval zijn wanneer de Stichting
middelen uit het fonds aan DNB heeft voldaan omdat DNB vergoedingen heeft moeten
voldoen aan depositohouders na een deconfiture van een andere bank of omdat zij
kosten van DNB heeft vergoed. In geval van een deconfiture van een bank dienen de
overige banken dan weer basisbijdragen aan de Stichting te voldoen, totdat hun
individuele saldo weer gelijk is aan hun doelomvang.
In het geval waarin het individuele saldo kleiner wordt dan de doelomvang
doordat de depositobasis toeneemt maar het individuele saldo zonder extra bijdrage
gelijk zou blijven, moet een suppletie worden voldaan. Zie daarover hieronder.

rendement
De Stichting zal trachten op de in het fonds aanwezige middelen rendement te
behalen. Behaald rendement verhoogt alle middelen die in het fonds aanwezig zijn en is
daarom van invloed op de omvang van de latere bijdragen van de bank; daarom worden
thans enkele opmerkingen over het rendement gemaakt. De middelen van het
depositogarantiefonds moeten op basis van een conservatief beleggingsbeleid worden
beheerd.
Indien op de in het fonds aanwezige middelen rendement wordt behaald, wordt dit
aan die middelen toegevoegd aan de hand van een bepaalde verdeelsleutel. Allereerst
wordt vastgesteld hoe groot het gemiddelde is van het totaal van het algemene gedeelte
over de periode waarin het rendement is behaald en hoe groot het gemiddelde is van het
bijzondere gedeelte over de periode waarin het rendement is behaald. Deze twee
gedeelten worden verhoogd naar rato op basis van de verhouding tussen het gemiddelde
29

van het ene gedeelte en het gemiddelde van het andere gedeelte. Hiermee is de
verhoging van het algemene gedeelte voltooid, aangezien binnen dit totaal in de
administratie niet een nader onderscheid wordt bijgehouden. Binnen het bijzondere
gedeelte moet de verhoging worden verdeeld over de individuele saldi. Dit gebeurt naar
rato op basis van de verhouding tussen de gemiddelden van elk saldo over de periode
waarin het rendement is behaald.
De middelen worden risicoarm belegd. Daarom is het onwaarschijnlijk dat er een
negatief rendement wordt behaald. Zou zich dit evenwel toch voordoen, dan worden het
algemene gedeelte en de individuele saldi verlaagd.

suppletie
Een keer per kwartaal wordt vastgesteld of het individuele saldo gelijk is aan een
bepaald bedrag waaraan het individuele saldo moet voldoen, het ‘individuele
normbedrag’ genoemd. Het moment waarop dit gebeurt wordt het ‘toetsmoment’
genoemd. Hiervoor wordt eerst het individuele saldo vastgesteld.
Vervolgens wordt de hoogte van het individuele normbedrag van een bank
berekend. Dit geschiedt als volgt. Eerst wordt het individuele normbedrag, vastgesteld op
het vorige toetsmoment, genomen. Indien er voor een bank in het kwartaal voorafgaand
aan het actuele toetsmoment geen individueel normbedrag was vastgesteld wordt het
individuele normbedrag op het vorige toetsmoment gesteld op nul. Dit zal zich alleen
voordoen in het eerste kwartaal waarin een bank deelneemt aan het
depositogarantiestelsel. Dit vorige normbedrag wordt gedeeld door de op het vorige
toetsmoment aanwezige depositobasis. Het aldus berekende bedrag wordt
vermenigvuldigd met de op het actuele toetsmoment aanwezige depositobasis. Het aldus
berekende bedrag wordt vermeerderd met een bedrag gelijk aan
basispunt van de op het actuele toetsmoment aanwezige depositobasis. Hierbij wordt
opgeteld het totaal van de hierna te bespreken herstelbijdragen die door de bank sinds
het vorige toetsmoment verschuldigd zijn geweest, verminderd met de hierna te
bespreken individuele verlagingen sinds het vorige toetsmoment en vermeerderd met de
individuele verhogingen sinds het vorige toetsmoment. DNB vergelijkt het individuele
saldo met het individuele normbedrag. Voor die vergelijking gaat DNB uit van de
hypothese dat de basisbijdrage die verschuldigd is in het kwartaal waarin de vergelijking
wordt gemaakt, al is voldaan, en dat de in de voorgaande kwartalen in rekening
gebrachte maar nog niet voldane bijdragen toch zijn voldaan. Anders gezegd: voor de
vaststelling van het individuele saldo ten behoeve van de vaststelling of een suppletie is
verschuldigd, telt de DNB de basisbijdrage die in het desbetreffende kwartaal
verschuldigd is en de nog openstaande bijdragen op bij het individuele saldo, ook als de
basisbijdrage over dat kwartaal nog niet is voldaan.
30

Indien uit de vergelijking blijkt dat het conform de vorige alinea berekende saldo
lager is dan het individuele normbedrag, stelt DNB de bank hiervan in kennis. De bank
dient een bedrag bovenop de basisbijdrage te voldoen. Dit extra bedrag wordt ‘suppletie’
genoemd. De omvang van de suppletie is zodanig dat het individuele saldo daardoor,
tezamen met de eventueel verschuldigde basisbijdrage over het desbetreffende kwartaal
en de nog openstaande bijdragen, gelijk is aan het individuele normbedrag.
Wanneer de individuele doelomvang is bereikt, zijn in beginsel geen
basisbijdragen meer verschuldigd; dit is slechts anders indien het individuele saldo is
verlaagd als gevolg van een individuele verlaging, waarover hieronder meer. De bank is
ook na het bereiken van de individuele doelomvang gehouden elk kwartaal de
depositobasis aan DNB te rapporteren. Het is mogelijk - en zelfs waarschijnlijk – dat de
depositobasis groeit nadat de individuele doelomvang is bereikt. Indien DNB constateert
dat het individuele saldo daardoor lager dan 1 procent van de depositobasis is geworden,
stelt zij de bank hiervan in kennis. De bank is vervolgens een bedrag aan de Stichting
verschuldigd. De omvang van dat bedrag is zodanig dat het individuele saldo weer gelijk
is aan 1 procent van haar depositobasis.

Het normbedrag kan ook in een formule worden weergegeven:

 N t −1
1 
 × dbt − u t −1 + bt −1 + ht −1
+

N t = min  dbt −1 6000 

 (0,01 × dbt )
waarbij
N = individueel normbedrag in euro’s
db = gegarandeerde deposito’s in euro’s
u = uitbetaling uit individueel saldo ten behoeve van het dgs in euro’s
b = aan individueel saldo toegerekende boedeluitkering in euro’s
h = herstelbijdrage in euro’s
t = kwartaal

individuele verlaging
Wanneer een bank in betalingsonmacht verkeert, besluit DNB tot inwerkinstelling
van het depositogarantiestelsel op grond van artikel 3:260, eerste lid, Wft. In dat geval
voldoet zij vergoedingen aan de depositohouders. Voorts kan zich de situatie voordoen
waarin een overgang van deposito-overeenkomsten ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet
plaatsvindt, zoals voorgesteld bij het wetsvoorstel bijzondere maatregelen financiële
ondernemingen. In die situatie voldoet DNB een bedrag aan de overnemer. De Stichting
voldoet aan DNB het totaal van de vergoedingen die DNB aan voornoemde
depositohouders moet voldoen onderscheidenlijk het bedrag dat DNB aan de overnemer
moet voldoen. Dit totale bedrag komt als volgt ten laste van de middelen in het fonds:

31

1. Eerst wordt het individuele saldo van de bank die in betalingsonmacht verkeert
onderscheidenlijk waarvan de deposito-overeenkomsten worden overgedragen
verlaagd. Het is onwaarschijnlijk dat dit individuele saldo toereikend is voor het
volledige bedrag dat de Stichting aan DNB heeft uitgekeerd. Door de verlaging
wordt het individuele saldo niet lager wordt dan € 0. Anders gezegd: het
individuele saldo van de in betalingsonmacht verkerende bank of de bank waarvan
de deposito’s worden verlaagd, wordt niet negatief.
2. Wanneer het individuele saldo van de in betalingsonmacht verkerende bank of de
bank waarvan de deposito-overeenkomsten worden overgedragen niet toereikend
is, wordt na de verlaging van dat saldo het algemene gedeelte van het fonds
verlaagd. Het algemene gedeelte wordt door de verlaging van het individuele
saldo niet lager wordt dan € 0.
3. Wanneer ook het algemene gedeelte van het fonds niet toereikend is, wordt na de
verlaging van het algemene gedeelte het bijzondere gedeelte verlaagd. Binnen het
bijzondere gedeelte worden de individuele saldi van de banken naar rato verlaagd.
De verlaging van een individueel saldo wordt ‘individuele verlaging’ genoemd.

Het bedrag dat resteert na de verlagingen 1 en 2 wordt omgeslagen over de
individuele saldi naar rato op basis van de verhouding tussen de gegarandeerde
deposito’s die bij elke bank worden aangehouden volgens de rapportages die zijn gedaan
voorafgaand aan het kwartaal waarin de Stichting de vergoeding aan DNB heeft voldaan.
Ook een individueel saldo kan niet lager worden dan € 0, behoudens in de situatie waarin
een bank een achterstand in betalingen aan de Stichting heeft. Wanneer een individuele
verlaging tot € 0 plaatsvindt, wordt het bedrag waarmee het desbetreffende saldo niet
verder kon worden verlaagd omgeslagen over de andere banken wier individuele saldi
niet zijn verlaagd tot € 0. Dit betekent dat, indien zich deze situatie voordoet, de overige
individuele saldi nog verder worden verlaagd.

ex post bijdrage
Het is mogelijk dat de totale middelen van het fonds niet toereikend zijn om het
bedrag dat DNB aan vergoedingen moet voldoen te betalen. De totale omvang van het
fonds is dan verlaagd tot € 0, terwijl er nog een restbedrag is dat de Stichting aan DNB
dient te voldoen. In dat geval zal de Stichting een ex post bijdrage aan de banken
opleggen. Het totale bedrag aan ex post bijdragen wordt omgeslagen over de banken
naar rato op basis van de verhouding tussen de depositobases die aanwezig waren bij de
banken volgens de laatste rapportages die zijn gedaan voorafgaand aan het tijdstip
waarop DNB de betalingsonmacht constateert ingevolge artikel 3:260, tweede lid, van de
wet onderscheidenlijk de overgang van deposito’s plaatsvindt.

32

Op dezelfde wijze kan een ex post bijdrage aan de banken worden opgelegd
indien het fonds niet toereikend is om de door DNB en de Stichting gemaakte kosten
voor de uitvoering van het depositogarantiestelsel te vergoed.

incidentele individuele verhoging
In twee gevallen heeft DNB een vordering op de betalingsonmachtige bank of - in
de terminologie van Afdeling 3.5.4A van de wet - de probleeminstelling. In de eerste
plaats is dat het geval wanneer het depositogarantiestelsel in werking is gesteld. DNB
heeft dan vergoedingen aan de depositohouders voldaan, en in dat geval treedt zij
ingevolge artikel 3:261, derde lid, Wft, in de rechten van die depositohouders. DNB krijgt
dus een vordering op de boedel van de betalingsonmachtige bank. In de tweede plaats
heeft DNB een vordering wanneer een deposito-overdracht ingevolge Afdeling 3.5.4A van
de wet heeft plaatsgevonden. In dat geval heeft DNB een vordering op de
probleeminstelling of, indien deze later wordt onderworpen aan de noodregeling of in
staat van faillissement wordt verklaard, op de boedel van de probleeminstelling. Wanneer
de bewindvoerder of curator onderscheidenlijk de probleeminstelling aan DNB een bedrag
betaalt ter voldoening van bedoelde vorderingen, betaalt DNB dat bedrag weer aan de
Stichting. De Stichting verdeelt dit bedrag over de individuele saldi, naar rato op basis
van de verhouding tussen de sommen van de bedragen waarmee de saldi eerder waren
verlaagd om de vergoeding aan DNB te betalen en de eventuele ex post bijdragen. Deze
individuele verhoging wordt ‘incidenteel’ genoemd omdat zij niet moet worden verward
met de verhogingen die elk kwartaal plaats vinden. De verhoging van de individuele saldi
is gemaximeerd: zij worden verhoogd met ten hoogste de som van de eerdere
individuele verlaging en de ex post bijdrage.

Verhoging algemene gedeelte
Doordat de verhoging van de individuele saldi is gemaximeerd, is het mogelijk dat
er een bedrag overblijft van het bedrag dat uit de boedel is ontvangen. Het algemene
gedeelte wordt verhoogd met het restant.

Verhoging van het individuele saldo van de overnemer
In dit verband wordt erop gewezen dat de Stichting eerder al het individuele saldo
van de probleeminstelling had verlaagd. Indien uit de boedel via DNB geld terugvloeit
naar de Stichting, verhoogt zij niet het individuele saldo van de probleeminstelling.
Daardoor is het mogelijk dat het algemene gedeelte zou worden verhoogd met een
groter bedrag dan het bedrag waarmee de Stichting het eerder had verlaagd. Er is dan
dus een surplus. Dat zal zich niet vaak voordoen. Toch is bepaald dat, indien DNB een
bedrag ter beschikking heeft gesteld in het kader van een deposito-overdracht en de

33

Stichting later via DNB een bedrag van de probleeminstelling of uit diens boedel
ontvangt, een dergelijk surplus wordt toegevoegd aan het individuele saldo van de
overnemer.

Résumé van de verlagingen en de verhogingen
Thans wordt de regeling inzake de verlagingen en de verhogingen samengevat.
Indien DNB deposito’s heeft vergoed na de inwerkingstelling van het
depositogarantiestelsel of aan de overnemer een bedrag beschikbaar heeft gesteld
ingevolge artikel 3.5.4A van de wet, worden de volgende acties ondernomen, in deze
volgorde:
1. de Stichting verlaagt het individuele saldo van de probleeminstelling, maar in
beginsel niet lager dan € 0;
2. is dat niet toereikend, dan verlaagt de Stichting het algemene gedeelte, maar niet
lager dan € 0;
3. is ook dat niet toereikend, dan verlaagt de Stichting het bijzondere gedeelte en de
individuele saldi, maar niet lager dan € 0;
4. is ook dat niet toereikend, dan brengt DNB een ex post bijdrage in rekening.

Ontvangt DNB vervolgens een bedrag uit de boedel, dan voldoet zij dit aan de
Stichting. Dan worden de volgende acties ondernomen:
a. de Stichting verhoogt de individuele saldi, maar niet met meer dan de som van de
ex post bijdrage (hierboven onder 4) en de eerdere verlaging (hierboven onder
3);
b. is er dan nog een bedrag over, dan verhoogt de Stichting het algemene gedeelte;
i. in geval van inwerkingstelling van het DGS, met het gehele restant;
ii. in geval van een deposito-overdracht:
- met het bedrag waarmee eerder het algemene gedeelte is verlaagd
(hierboven onder 2);
- is er in dat geval nog een bedrag over, dan verhoogt de Stichting het
individuele saldo van de overnemende bank, indien paragraaf 3.5.6.1 of
3.5.6.2 van de wet op hem van toepassing is.
risicobijdrage
Elke bank wordt ieder kwartaal door DNB in een risicocategorie ingedeeld. Zie
voor de wijze waarop dat gebeurt en de achtergronden daarvan hieronder. Een bank die
in risicocategorie I - de laagste categorie – is ingedeeld, betaalt geen risicobijdrage, of,
anders gezegd, een risico-opslag van 0 procent van het basisbedrag. Banken die
risicocategorieën II, III of IV zijn ingedeeld, betalen een risico-opslag van 25, 50
onderscheidenlijk 100 procent. Wanneer een bank een basisbijdrage dient te voldoen,
34

komt de risicobijdrage bovenop de basisbijdrage. De risicobijdrage komt derhalve niet in
de plaats daarvan; de risicobijdrage komt evenmin in de plaats van de suppletie,
herstelbijdrage of ex post bijdrage. Voor de vraag of een risicobijdrage moet worden
voldaan is evenmin van belang of een verhoging of verlaging van het individuele saldo
heeft plaatsgevonden. Wanneer het individuele saldo van een bank eenmaal de
doelomvang van die bank heeft bereikt is zij niet langer basisbijdragen verschuldigd behoudens na individuele verlagingen - maar dit gegeven is niet van invloed op de
verschuldigdheid van de risicobijdrage. Een bank die is ingedeeld in risicocategorie II, III
of IV, blijft de risicobijdrage verschuldigd (ook een bank die is ingedeeld in
risicocategorie I is, formeel gezien, een risicobijdrage verschuldigd, maar deze is 0%).
Hierop wordt slechts een uitzondering gemaakt voor een bijzondere situatie: een bank
die in een kwartaal geen basisbijdrage is verschuldigd, is in dat kwartaal evenmin een
risicobijdrage verschuldigd indien in dat kwartaal het totaal van de in het
depositogarantiefonds aanwezige middelen groter is dan 2 procent van het totaal van de
depositobases van alle banken.
De voldane risicobijdragen worden door de Stichting toegerekend aan het
algemene gedeelte van het fonds. Het algemene gedeelte wordt ‘algemeen’ genoemd
omdat van de daaraan toegerekende middelen niet wordt bijgehouden van wie zij
afkomstig zijn.

De verschuldigdheid van de verschillende bedragen kan als volgt schematisch
worden weergegeven:

35

Vaststelling en berekening benodigde bijdrage per bank per kwartaal

Heeft het individueel saldo
ooit de doelomvang
bereikt?

Nee

Ja

Heeft sindsdien één of
meerdere verlagingen
van het individueel saldo
plaatsgevonden?

Heeft het individueel
saldo sinds de meest
recente verlaging de
doelomvang bereikt?

Ja

Nee
Ja

Nee
Voldoet het individueel
saldo op het
toetsmoment aan de
doelomvang?

Ja

Geen basisbijdrage,
geen suppletie

Bank is in dit kwartaal
een basisbijdrage
verschuldigd

Voldoet bank met
basisbijdrage aan
individuele normbedrag?

Ja

Nee

Geen basisbijdrage,
wel suppletie

Wel basisbijdrage,
geen suppletie

Risico-opslag**
(aanvullend)

Nee

Wel basisbijdrage,
wel suppletie

Ten behoeve van volgend kwartaal
vaststellen of individueel saldo
hiermee de individuele doelomvang
heeft bereikt

Individueel saldo: Som van voldane basisbijdragen, rendement op het saldo, voldane suppleties en herstelbijdragen
verminderd met de individuele verlagingen en vermeerderd met de individuele verhogingen (in euro’s)
Individuele doelomvang: 1% van de gegarandeerde deposito’s bij een bank (in euro’s)
Individueel normbedrag (in euro’s)*: Het individueel normbedrag van het vorige toetsmoment gedeeld door de
deposito basis op het vorige toetsmoment, vermenigvuldigd met de op het toetsmoment aanwezige depositobasis,
vermeerderd met een bedrag gelijk aan 12/3 basispunten van de op het toetsmoment aanwezige depositobasis,
vermeerderd met het totaal van de verschuldigde herstelbijdragen, verminderd met individuele verlagingen sinds het
vorige toetsmoment, vermeerderd met individuele verhogingen sinds het vorige toetsmoment.
Basisbedrag: depositobasis * 12/3 basispunten (in euro’s)
Basisbijdrage: bijdrage met omvang van basisbedrag
Risico-opslag: [0%, 25%, 50%, 100%] * basisbedrag
Suppletie: vult individueel saldo aan tot doelvermogen of individueel normbedrag
*) Wanneer de individuele doelomvang is bereikt, is het individueel normbedrag gelijk aan de individuele doelomvang
**) Deze verplichting geldt onverkort wanneer géén basisbijdrage verschuldigd is

restituties
36

Er vinden geen restituties van de Stichting aan de banken plaats. De Stichting
wordt eigenaar van de voldane bedragen, en houdt deze niet voor de banken. Op de
regel dat geen restituties plaatsvinden wordt slechts voor twee specifieke en weinig
voorkomende gevallen een uitzondering gemaakt. Het eerste geval betreft de situatie
waarin (1) het individuele saldo lager is dan 1 procent van de depositobasis, (2) het
individuele saldo vervolgens wordt verlaagd, al dan niet in combinatie met het in
rekening brengen van een ex post bijdragen, omdat de Stichting aan DNB een bedrag
heeft voldaan om DNB in staat te stellen de vergoedingen aan de depositohouders te
voldoen onderscheidenlijk de overdracht van deposito-overeenkomsten te financieren,
(3) daarna het individuele saldo van de desbetreffende bank weer groeit, doordat zij
basisbijdragen of een herstelbijdrage heeft voldaan, of behaald rendement aan het
individuele saldo is toegevoegd, (4) daar weer na de bewindvoerder of curator de
vorderingen of een deel daarvan van DNB voldoet en DNB dit bedrag voldoet aan de
Stichting en (5) dientengevolge het individuele saldo wordt verhoogd, zodanig dat het
individuele saldo van een bank groter wordt dan 1 procent van haar depositobasis. In dat
geval wordt het individuele saldo verlaagd met een bedrag van een zodanige omvang dat
het individuele saldo 1 procent van de depositobasis is, en voldoet de Stichting dit bedrag
aan de bank. Dit laatste is een van de enige twee restituties die mogelijk zijn.
De enige andere restitutiemogelijkheid doet zich voor in een vergelijkbaar geval,
met dien verstande dat (1) in de beginsituatie het individuele saldo groter dan 1 procent
van de depositobasis is. Vervolgens wordt (2) het individuele saldo verlaagd, al dan niet
in combinatie met het in rekening brengen van een ex post bijdrage omdat de Stichting
aan DNB een bedrag heeft voldaan om DNB in staat te stellen de vergoedingen aan de
depositohouders te voldoen onderscheidenlijk de overdracht van depositoovereenkomsten te financieren. Daarna (3) groeit het individuele saldo van de
desbetreffende bank weer doordat zij basisbijdragen of een herstelbijdrage heeft
voldaan, of behaald rendement aan het individuele saldo is toegevoegd. Daar weer na (4)
voldoet de bewindvoerder of curator de vorderingen of een deel daarvan aan DNB en
voldoet DNB dit bedrag aan de Stichting en (5) dientengevolge wordt het individuele
saldo verhoogd, zodanig dat het individuele saldo van een bank groter wordt dan het
individuele saldo dat bestond op het tijdstip onmiddellijk voorafgaand aan de individuele
verlaging. In een dergelijk geval vermindert de Stichting het individuele saldo met een
zodanig bedrag dat het individuele saldo gelijk is aan het individuele saldo dat bestond
op het tijdstip onmiddellijk voorafgaand aan de individuele verlaging en voldoet de
Stichting dit bedrag aan de bank.

2.5 RISICOWEGING

37

Hierboven is reeds ingegaan op de verschuldigdheid van de risicobijdragen. Thans
wordt stil gestaan bij de wijze waarop de risicoweging plaatsvindt.
De invoering van risicogedifferentieerde premies is een belangrijk onderdeel van
de hervorming van de financiering van het depositogarantiestelsel. Banken die meer
risico aangaan met de aan hen toevertrouwde deposito’s worden zo extra aangeslagen
voor een beroep op het depositogarantiestelsel dat mogelijkerwijs door hen wordt
veroorzaakt. Daarbij kan de risicogedifferentieerde premiestelling prikkels geven om
minder risico aan te gaan. Dit effect doet zich bij uitstek voor bij ex ante financiering van
het depositogarantiestelsel.
In theorie beoogt de risicodifferentiatie een zekere compensatie te bieden voor het
risico dat een bank vormt voor het depositogarantiestelsel. Dit risico is echter niet
prospectief te bepalen en zal daarom moeten worden benaderd door een of meer
maatstaven. De voorstellen op dat vlak van de Europese Commissie uit juli 2010
voorzagen in een combinatie van indicatoren. Ten tijde van het voorbereiden van het
thans voorliggende besluit doen echter nieuwe voorstellen de ronde die meer ruimte
laten voor nationale beleidsvrijheid. Ook lijkt sprake te zijn van de mogelijkheid dat de
European Banking Authority nadere criteria zal publiceren. Gelet op de voortvarendheid
waarmee ondergetekende de ex ante financiering wil invoeren, is het ongewenst op de
uitkomsten daarvan te wachten.
De criteria op grond waarvan banken zullen worden ingedeeld in een
risicocategorie, zullen worden gegeven bij ministeriële regeling. Benadrukt wordt dat
DNB bij de indeling van een bank in een risicocategorie deze criteria strikt toepast en
daarbij geen beleidsvrijheid heeft.

2.6 RECHTSBESCHERMING
Tegen de besluiten die DNB op grond van dit besluit neemt, staat de gewone weg
van beroep en bezwaar ingevolge de Wet algemeen bestuursrecht open.

2.7 TAKEN DNB EN STICHTING
De Stichting heeft louter als taak het beheer, instandhouding en administratie van
het fonds. Zij houdt bij welke bedragen zij ontvangt en welke bedragen zij betaalt aan
DNB, hoe groot het algemene gedeelte en het bijzondere gedeelte zijn, en hoe groot de
individuele saldi zijn. Nadat zij een bedrag heeft ontvangen, verhoogt zij het algemene
gedeelte of de individuele saldi.
DNB stelt vast welke banken een bedrag zijn verschuldigd en de omvang van de
bedragen. DNB doet dat op grond van de aan haar gerapporteerde depositobases. Voorts
deelt DNB banken in in een risicocategorie. Op basis daarvan stelt zij vast welke
risicobijdrage een bank dient te voldoen. Voorts stelt zij vast of het individuele saldo van

38

een bank gelijk is aan of kleiner is dan het normbedrag. Indien zij constateert dat het
individuele saldo kleiner is dan het normbedrag, stelt zij vast dat de desbetreffende bank
een suppletie dient te betalen en de hoogte daarvan. Zij stelt tevens vast of een
herstelbijdrage dient te worden voldaan. Steeds zal sprake zijn van een besluit in de zin
van de Algemene wet bestuursrecht. Bij het nemen van deze besluiten heeft DNB geen
discretionaire bevoegdheid. Zij is gebonden aan de berekeningswijzen die in het besluit
en ministeriële regeling worden voorgeschreven.
DNB brengt de bedragen in rekening maar de bedragen dienen te worden voldaan
aan de Stichting.
De gegevens op basis waarvan DNB de hoogte van de bijdragen vaststelt en een
bank indeelt in een risicocategorie deelt DNB niet mee aan de Stichting. DNB deelt aan
de Stichting slechts mee welke bedragen zij aan welke bank in rekening heeft gebracht.
DNB deelt aan de Stichting wel mee of een bijdrage aan het individuele saldo van een
bank dan wel het algemene gedeelte moet worden toegevoegd. De Stichting weet dan
ook slechts welke bedragen de banken aan haar dienen te voldoen en wat het karakter is
van die bijdragen.
De Stichting dient op haar beurt DNB te informeren over de omvang van het fonds
en de hoogte van de individuele saldi. Daardoor wordt DNB in staat gesteld vast te
stellen of het individuele saldo van een bank voldoet aan het normbedrag.

3. verhouding – Stichting – DNB - Minister van Financiën
In deze paragraaf wordt ingegaan op de verhoudingen tussen de Stichting en
DNB, de Stichting en de Minister van Financiën (hierna: de minister) en DNB en de
minister.

3.1 DE VERHOUDING DE STICHTING - DNB
Met betrekking tot het organisatorische raamwerk wordt het volgende opgemerkt.
De Stichting draagt zorg voor het beheer en de instandhouding van een garantiefonds.
DNB voorziet in de oprichting van de Stichting. DNB benoemt twee van de vijf leden van
het bestuur van de Stichting. De Stichting zendt een afschrift van de jaarrekening en de
daarbij behorende bescheiden aan DNB. De Stichting stelt, na overleg met een
representatieve vertegenwoordiging van banken, het beleggingsbeleid vast. DNB voert
dit beleid namens de Stichting uit. In voorkomend geval deelt DNB aan de Stichting mee
dat er ontwikkelingen ontstaan die een gevaar vormen voor een goede uitvoering van de
taak van de Stichting.
Met betrekking tot de werkwijze wordt het volgende opgemerkt. DNB stelt steeds
de hoogte van de door de banken te betalen bijdragen vast. DNB stelt de banken in
kennis van de hoogte van de basisbijdrage, suppletie, risicobijdrage, ex post bijdrage en

39

herstelbijdrage. DNB bepaalt de termijn waarbinnen de banken de bijdragen moeten
voldoen, en deelt deze termijn mee aan de banken. In voorkomend geval deelt DNB ook
de maximering van de bijdragen aan de banken mee. De banken voldoen de bijdragen
aan de Stichting. De Stichting verhoogt de individuele saldi of het algemene gedeelte van
het fonds. Dat doet de Stichting ook indien zij heeft vastgesteld dat er een positief
rendement is behaald op de in het depositogarantiefonds aanwezige middelen. Bij een
negatief rendement verlaagt de Stichting het algemene gedeelte en het bijzondere
gedeelte.
DNB deelt elke bank in een risicocategorie in en stelt de hoogte van de
risicobijdrage vast. DNB doet dat op basis van gegevens die geheim zijn; in het bijzonder
de Stichting is niet op de hoogte van die gegevens. De Stichting verneemt van DNB welk
bedrag de banken moeten betalen, maar de gegevens op basis waarvan DNB de
bijdragen heeft vastgesteld, zijn bij de Stichting niet bekend. Nadat de Stichting een
bedrag aan DNB heeft voldaan, verlaagt zij het bijzondere gedeelte en het algemene
gedeelte van het depositogarantiefonds. Indien de in het depositogarantiefonds
aanwezige middelen niet toereikend zijn, stelt de Stichting DNB daarvan in kennis. DNB
legt vervolgens aan de banken ex post bijdragen op. De banken voldoen deze ex post
bijdragen aan de Stichting, die ze op haar beurt weer voldoet aan DNB. Indien DNB uit
de boedel van de bank ten aanzien waarvan zij betalingsonmacht heeft geconstateerd
dan wel van de bank waarvan de deposito-overeenkomsten zijn overgedragen of uit de
boedel van die bank, een bedrag ontvangt, voldoet DNB dit bedrag aan de Stichting,
maar niet meer dan het bedrag dat de Stichting aan DNB heeft uitgekeerd. De Stichting
verhoogt vervolgens het bijzondere gedeelte en het algemene gedeelte van het
depositogarantiefonds. Indien de totale omvang van de in het depositogarantiefonds
aanwezige middelen kleiner is dan 0,5 procent van de omvang van de depositobases van
alle banken, kan DNB aan de banken een herstelbijdrage opleggen. De banken voldoen
deze bijdrage aan de Stichting.
De Stichting betaalt aan DNB de bedragen die DNB op grond van het
depositogarantiestelsel uit dient te keren. Zo spoedig mogelijk nadat DNB heeft besloten
tot de inwerkingstelling van het depositogarantiefonds, maakt zij een schatting van het
totaal van de bedragen die zij verwacht te moeten uitkeren. DNB deelt het totaal van die
bedragen mee aan de Stichting onverwijld nadat zij de schatting heeft gemaakt. De
Stichting voldoet zo spoedig mogelijk daarna dat bedrag aan DNB tot het bedrag dat
gelijk is aan de in het fonds aanwezige middelen. Mochten de in het fonds aanwezige
middelen niet toereikend zijn, dan kan DNB voortgaan met het uitkeren aan de
depositohouders van de vergoedingen om redenen van urgentie en indien de stabiliteit
van het financiële stelsel in gevaar komt.

40

3.2. DE VERHOUDING DE MINISTER – DNB
De ex ante financiering van het depositogarantiestelsel brengt geen specifieke
veranderingen met zich mee voor wat betreft de verhouding tussen de minister en DNB.
Ook met betrekking tot de verhouding tussen de minister en DNB geldt dat de
geheimhoudingsbepalingen van artikel 1:89 en volgende van de wet van toepassing zijn.
Zo heeft de minister geen inzage in de gegevens waarover DNB beschikt en op grond
waarvan DNB een bank indeelt in een risicocategorie.

3.3 DE VERHOUDING DE MINISTER – DE STICHTING
Net als DNB benoemt ook de minister twee bestuursleden van de Stichting. De
minister is bevoegd om alle bestuursleden te ontslaan. De Stichting dient op verzoek van
de minister bepaalde inlichtingen en gegevens aan de minister mee te delen, alles binnen
het kader van de geheimhoudingsbepalingen van artikel 1:89 en volgende van de wet.
De gegevens of inlichtingen die de Stichting wel dient te verstrekken zijn de inlichtingen
of gegevens die de minister nodig heeft voor een onderzoek naar de toereikendheid van
het besluit of de wijze waarop de Stichting haar taak uitvoert.
Tot slot kan de minister, indien naar zijn oordeel de Stichting haar taak ernstig
verwaarloost, de noodzakelijke voorzieningen treffen.

4. Consultatiereacties

Van 1 augustus 2011 tot 11 september 2011 is het onderhavige besluit voor
consultatie op internet geplaatst. Naar aanleiding van deze consultatie zijn verscheidene
reacties ontvangen, in het bijzonder uit de financiële sector. Op diverse punten in de nota
van toelichting wordt aangegeven waar wijzigingen naar aanleiding van de consultatie
zijn doorgevoerd. Daarnaast wordt hieronder kort ingegaan op de hoofdpunten van de
consultatiereacties.

Een van de meer in het oog springende wijzigingen die zijn doorgevoerd naar
aanleiding van de consultatiereacties is dat de opbouwtermijn van 10 naar 15 jaar is
verlengd. Deze verlaging van de opbouwperiode heeft een navenante verlaging van de
kwartaalbijdrage tot gevolg, namelijk van 2,5 basispunt van de gegarandeerde
depositobasis naar

basispunt. Met deze wijziging is tegemoet gekomen aan het

commentaar van de banken dat de betaalbaarheid van het stelsel, in combinatie met
zwaardere kapitaaleisen (‘Basel III’) en de bankenbelasting, bij een opbouwtermijn van
10 jaar in gevaar zou komen.

41

Daarnaast waren de banken van mening dat het plafond aan het fonds van 2,5%
van de gegarandeerde deposito’s in verhouding tot de streefomvang van 1% van het
fonds te hoog was; derhalve stelden zij een absoluut plafond tussen de 1% en de 1,5%
voor. Als argumentatie werd aangevoerd dat een te hoog plafond het gelijke speelveld
tussen lidstaten en de concurrentiepositie van banken die bijdragen aan het
depositogarantiestelsel verstoort. In reactie hierop wordt hierover een aantal zaken
opgemerkt. In het onderhavige besluit is de grens van 2,5% verlaagd naar 2%, om de
grens meer in lijn te brengen met de verlengde opbouwtermijn. Deze 2%-grens is geen
absoluut plafond aan het fonds, noch is het een streefomvang. Banken dienen in 15 jaar
een individueel saldo van 1% van de gedekte deposito’s op te bouwen, door middel van
basisbijdragen. Daarbovenop betalen risicovollere banken elk kwartaal een risico-opslag
van maximaal 100% van de basisbijdrage. De banken behoeven zodra het individueel
saldo de omvang van de 1% grens heeft bereikt geen basisbijdragen meer te betalen,
maar nog wel de risico-opslag. Door de risico-opslag te handhaven, wordt de
meerwaarde in het beheersen van risico’s en het tegengaan van moral hazard behouden.
Om echter te voorkomen dat het fonds door de betaalde risico-opslagen uiteindelijk tot
oneindige hoogte zou kunnen stijgen, is bepaald dat, wanneer het fonds een omvang van
2% van de gegarandeerde deposito’s zou hebben bereikt, de banken die reeds een
individueel saldo van 1% hebben opgebouwd geen risico-opslag meer verschuldigd zijn.
Echter, banken die nog niet een individueel saldo van 1% hebben opgebouwd, behouden
de verplichting om basisbijdragen en risico-opslagen te voldoen. Dit is ook gewenst.

In de consultatiereactie hebben de banken ook een voorstel voor een alternatieve
wijze van financiering gedaan. De banken wilden de bijdragen omvormen tot leningen
van de banken aan het fonds. Deze leningen zouden dan worden omgezet in een bijdrage
op het moment dat er een beroep wordt gedaan op het fonds. Dit voorstel zou het ex
ante karakter van het fonds echter in grote mate teniet doen, en daarmee de
belangrijkste doelstelling van deze AMvB ondermijnen. Dientengevolge is er in het
onderhavige besluit geen gehoor gegeven aan dit voorstel van de banken.

Met betrekking tot de vormgeving van het risicomodel zijn er uiteenlopende
reacties ontvangen: zo zou het gekozen model slechts in beperkte mate de beoogde
doelstellingen van risicobeheersing en het reduceren van moral hazard realiseren en
zouden verschillende banken onterecht (en kleine banken als categorie) te maken krijgen
met een risico-opslag. Voorts waren er nog opmerkingen van technische aard. Met
betrekking tot het realiseren van de beoogde doelstellingen dient allereerst te worden
opgemerkt dat risicobeheersing bij financiële instellingen en het reduceren van moral
hazard vanzelfsprekend veel verder gaat dan de risicogedifferentieerde premie voor het

42

depositogarantiestelsel. De risico-opslag van het depositogarantiestelsel moet daarom
ook gezien worden als een onderdeel van het totaalpakket aan maatregelen dat moet
bijdragen aan een meer solide financiële sector, zoals Basel III en de onlangs in de
Tweede Kamer ingediende Interventiewet9. De risicodifferentiatie draagt echter wel bij
aan het beprijzen van risico’s binnen het depositogarantiestelsel. Naar aanleiding van alle
reacties op de vormgeving van het risicomodel is besloten nader te kijken naar de
invulling van indicatoren. De nadere uitwerking hiervan zal plaatsvinden in een
ministeriële regeling.

In de consultatieversie van de AMvB wezen de bestuursleden, die namens DNB en
het Ministerie van Financiën waren aangewezen, een vijfde bestuurslid namens de sector
aan. Dit is in het onderhavige besluit gewijzigd aangezien de banken terecht opmerkten
dat het de banken zijn die zorg dragen voor de financiering van het fonds en zodoende
ook de depositohouders beschermen. Hiertegenover zou volgens de banken meer
betrokkenheid bij het bestuur van de stichting en het beleggingsbeleid voor de banken
moeten staan. Daarop is het onderhavige besluit zo gewijzigd dat het vijfde bestuurslid
wordt benoemd door de banken.

Tot slot wordt genoemd een bepaling die is toegevoegd waardoor wordt vermeden
dat toekomstige verplichtingen voor de banken, dat wil zeggen, de toekomstige bijdragen
aan het fonds, niet als gevolg van IFRS-regels meteen al moeten worden opgenomen in
de financiële verantwoording van de banken. De banken hadden in hun consultatiereactie
terecht opgemerkt dat zonder een dergelijke toevoeging een van de voordelen van een
ex ante fonds, namelijk dat de kosten voor depositogarantie worden gespreid over de
tijd, teniet zou worden gedaan.

5. enkele andere onderwerpen

Van de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om twee andere onderwerpen te
regelen. Zij houden wel verband met het depositogarantiestelsel, maar niet met de
wijziging van een ex post financiering in een ex ante financiering.

5.1. ‘FINANCIËLE’ INSTRUMENTEN
In Bijlage B van het besluit is in onderdeel 1 opgenomen dat deposito’s die, kort
gezegd, ‘financiële’ instrumenten zijn die vallen onder de definitie van het eigen
vermogen niet vallen onder de werking van het besluit. Het woord ‘financiële’ was ten
onrechte opgenomen. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven had reeds
9

Kamerstukken II 2011/2012, 33 059, nr. 2
43

geoordeeld dat de toevoeging van het woord ‘financiële’ zinledig is, en dat een richtlijnconforme uitleg van de onder punt 1 van Bijlage B opgenomen grond ertoe leidt dat het
woord ‘financiële’ zelfstandige betekenis mist.10

5.2 DEPOSITO’S VAN GROOT-ZAKELIJKE DEPOSITOHOUDERS
De Europese richtlijn depositogarantiestelsels bepaalt dat lidstaten de
mogelijkheid hebben enkele in het bijzonder genoemde deposito’s uit te sluiten van
dekking door het depositogarantiestelsel. Op grond van artikel 7, tweede lid, in
samenhang met onderdeel 14 van Bijlage 1 bij de richtlijn bestaat een van de
categorieën deposito’s die mogen worden uitgesloten uit deposito’s van ondernemingen
die een zodanige omvang hebben dat zijn geen zogeheten verkorte balans mogen
voeren. In een brief d.d. 31 maart 2009 heeft mijn voorganger reeds erop gewezen dat
het voor een bank niet eenvoudig is vast te stellen welke van haar depositohouders een
verkorte balans mogen voeren.11 Rechtspersonen die een verkorte balans mogen
opstellen zijn rechtspersonen die op twee opeenvolgende balansdata, zonder
onderbreking nadien, aan twee of drie van de volgende vereisten hebben voldaan (artikel
396 van Boek 2 van het Burgerlijk wetboek):12

a. De waarde van de activa volgens de balans met toelichting bedraagt, op de
grondslag van verkrijgings- en vervaardigingsprijs, niet meer dan € 4.400.000;
b. De netto-omzet over het boekjaar bedraagt niet meer dan € 8.800.000;
c. Het gemiddeld aantal werknemers over het boekjaar bedraagt minder dan 50.

De conclusie is dat lidstaten op grond van de DGS-richtlijn rechtspersonen mogen
uitsluiten van dekking van het depositogarantiestelsel die zo groot zijn dat zij op grond
van bovenstaande regel geen verkorte balans mogen opstellen. Tot nu toe heeft
Nederland van deze optie gebruik gemaakt: zie artikel 20, eerste lid, van het Besluit
bijzondere prudentiële maatregelen, beleggerscomnpensatie en depositogarantie Wft, in
samenhang met onderdeel 10 van bijlage B bij dat Besluit. De gedachte achter die
uitsluiting was dat groot-zakelijke depositohouders de bescherming van het
depositogarantiestelsel niet nodig hebben en dat een dekking van hun tegoeden tot €
100.000 in geval van onzekerheid over de soliditeit van een bank een run op die bank
door de groep groot-zakelijke depositohouders niet zal kunnen voorkomen.
Voortschrijdend inzicht en de verkorting van de uitkeringtermijn hebben ertoe geleid dat
nu andere overwegingen de doorslag krijgen. Een uitsluiting van bedoelde

10

CBb 30 juni 2011, LJN BQ9755.
Kamerstukken II 2008/09, 31 371, nr. 157.
12
Artikel 11 van de vierde richtlijn 78/660/EEG van de Raad van 25 juli 1978 op de grondslag van artikel 52,
derde lid, onderdeel g, van het Verdrag betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen.
11

44

depositohouders leidt er toe dat van elke depositohouder moet worden achterhaald of hij
aan twee of meer van de genoemde drie criteria voldoet. Zo lang sprake is van een
relatief lange termijn waarbinnen DNB de vergoedingen aan de depositohouders moet
voldoen in geval van een inwerkingstelling van het depositogarantiestelsel, valt er iets
voor te zeggen om van banken te verlangen dat zij ten aanzien van elke depositohouder
achterhalen of hij aan twee of drie van de genoemde criteria voldoen. De maximale
uitkeringstermijn is evenwel behoorlijk verkort. Het is ondoenlijk om binnen deze termijn
te achterhalen welke depositohouders voldoen aan twee of drie van de genoemde
criteria. Dat betekent dat de handhaving van de uitsluiting van groot-zakelijke
depositohouders ertoe zou leiden dat niet langer kan worden voldaan aan de verplichting
om elke depositohouder binnen de maximale uitkeringstermijn een vergoeding te
voldoen.
Het alternatief, namelijk dat banken voortdurend bijhouden wie van hun cliënten
voldoen aan twee of drie van de genoemde criteria om in geval van de inwerkingstelling
van het depositogarantiestelsel die gegevens onmiddellijk paraat te hebben, zou veel
kosten met zich meebrengen. De kosten die alle banken daarvoor zouden moeten
maken, wegen niet op tegen het bedrag dat zou worden bespaard door de uitsluiting van
groot-zakelijke depositohouders ingeval ten aanzien van één van hen het
deepositogarantiestelsel in werking zou worden gesteld. Zie in dit verband ook de laatste
alinea van paragraaf 7 (administratieve lasten).
Bovenstaande overwegingen hebben ook ertoe geleid dat in Brussel ervoor wordt
gepleit de mogelijkheid dat groot-zakelijke depositohouders worden uitgesloten, te laten
vervallen. De reden om in het ontwerp-Besluit de uitsluiting van groot-zakelijke
depositohouders te laten vervallen is niet zozeer om vooruit te lopen op mogelijke
ontwikkelingen met betrekking tot de DGS-richtlijn, maar omdat ik de inhoudelijke
argumenten die ten grondslag liggen aan de mogelijke wijziging op dit punt, onderschrijf.
Daarbij merk ik uitdrukkelijk op dat, zelfs indien de richtlijn niet zou worden aangepast
op dit punt, het nog steeds een mogelijkheid betreft waarvan lidstaten gebruik kunnen
maken. Het staat Nederland dus vrij om, in de onwaarschijnlijke situatie dat de richtlijn
op dit punt niet wordt aangepast, niet langer van de mogelijkheid gebruik te maken.
Voor het waarschijnlijkere geval dat de uitsluitingsmogelijkheid in de richtlijn zou
vervallen, merk ik het volgende op. Indien banken nu zouden worden verplicht in hun
administratie rekening te houden met het onderscheid tussen groot-zakelijke
depositohouders en klein-zakelijke depositohouders, en dat onderscheid zou in de nabije
toekomst weer vervallen, zouden banken hun administratie twee keer moeten
aanpassen, waarbij de eerste aanpassing door de tweede aanpassing weer ongedaan zou
worden gemaakt. Dat zou leiden tot overbodige kosten. Ook om die reden is het beter nu
reeds het onderscheid te laten vallen.

45

6. Comptabiliteitswet 2001

Conform de procedure van artikel 34, lid 2 van de Comptabiliteitswet 2001 dient
bij het voornemen van de Staat om een privaatrechtelijk rechtspersoon op te richten
overleg gevoerd te zijn over de voorgenomen rechtshandeling met de Algemene
Rekenkamer alvorens het oordeel van de ministerraad door Onze Minister wordt
gevraagd. In dit kader heeft een aantal maal overleg plaatsgevonden met de Algemene
Rekenkamer inzake de oprichting van de Stichting Depositogarantiefonds. In deze
overleggen zijn veel zaken besproken aangaande vormgeving en verantwoordingsplicht
van de Stichting, en verantwoordelijkheden van de minister van Financiën en DNB. Veel
van de besproken punten zijn overgenomen in de AMvB. Ten tijde van het formele advies
van de Algemene Rekenkamer stonden nog twee zaken open.

De Algemene Rekenkamer wijst in haar advies terecht op het belang van
scheiding van verantwoordelijkheden. Met het oog hierop is zij van mening dat het niet
wenselijk is dat de minister van Financiën of DNB eigen medewerkers tot bestuursleden
kunnen benoemen. Zo is DNB in vele opzichten als uitvoerder bij de Stichting betrokken,
en anders zouden opdrachtverlening en uitvoering niet voldoende gescheiden zijn. Naar
aanleiding daarvan is het besluit aangepast. Aan artikel 23 is toegevoegd dat de door de
minister voorgedragen bestuursleden niet bij het Ministerie van Financiën werkzaam
mogen zijn. Hiermee is uitgesloten dat er een belangenverstrengeling zou kunnen
ontstaan tussen de (financiële) belangen van de Staat en die van de Stichting. Verder is
toegevoegd dat medewerkers van DNB in hun reguliere werkzaamheden bij DNB niet
betrokken mogen zijn bij de uitvoering van het fondsbeheer. Op deze wijze wordt
voorkomen dat een door DNB benoemd bestuurslid in de situatie geraakt dat hij (mede)
over zijn eigen functioneren zou moeten oordelen. Er is bewust niet voor gekozen om in
het besluit te bepalen dat een dienstbetrekking bij DNB altijd onverenigbaar is met een
bestuurslidmaatschap van de Stichting. Dit vanwege het feit dat juist bij DNB – en
wellicht zelfs alleen bij DNB – allerlei praktische kennis en expertise voorhanden is met
betrekking tot de uitvoering van het depositogarantiestelsel; kennis waarvan niet kan
worden uitgesloten dat daaraan binnen de Stichting behoefte zal bestaan.

In het kader van de Comptabiliteitswet 2001 is uiteraard ook gekeken naar artikel
45 van die wet, dat betrekking heeft op het geïntegreerd middelenbeheer, het zgn.
"schatkistbankieren". Daarbij valt al snel een bijzonder aspect van de Stichting op. Waar
de (publieke) middelen van een RWT normaal gesproken dienen ter financiering van de

46

publieke taak van die RWT, bestaat de taak van de Stichting er vooral in om middelen te
beheren die niet ter financiering van haar eigen publieke taak strekken. De vraag kan
zelfs worden gesteld, in hoeverre de middelen van de Stichting überhaupt ter financiering
van een publieke taak strekken. Duidelijk is dat in elk geval de middelen die worden
aangewend ter financiering van de beheerskosten van de Stichting en ter financiering van
de uitvoeringskosten van DNB, als middelen ter financiering van een publieke taak
moeten worden aangemerkt. In verhouding tot de totale omvang van het fonds zijn die
kosten echter verwaarloosbaar klein. Verreweg het grootste deel van het fonds strekt ter
bekostiging van eventuele uitkeringen onder het depositogarantiestelsel.

De Algemene Rekenkamer is van oordeel dat alle middelen van de Stichting ter
uitvoering van een publieke taak strekken en daarom in 's Rijks schatkist zouden moeten
worden aangehouden. Banken worden wettelijk verplicht om bij te dragen in het fonds.
De middelen worden eigendom van de Stichting en ingezet voor de uitvoering van het
DGS, hetgeen als publieke taak moet worden aangemerkt, aldus de Rekenkamer. Naar
het oordeel van het kabinet doet deze opvatting onvoldoende recht aan het uitgangspunt
dat de banken de kosten van het depositogarantiestelsel dragen (zie artikel 3:259,
tweede lid, van de wet). De overheid heeft alleen de operationele uitvoering van het
depositogarantiestelsel op zich genomen, niet de bekostiging van dat stelsel. De
bekostiging van het stelsel is – en blijft dat ook onder het nieuwe systeem van
(gedeeltelijke) ex ante-financiering – een verantwoordelijkheid van de banken. In dat
licht is het onjuist om de bekostiging van het depositogarantiestelsel als een publieke
taak te zien en de daartoe strekkende middelen van de Stichting als collectieve middelen
aan te merken, waarop artikel 45 van de Comptabiliteitswet 2001 van toepassing zou
zijn.

Los van de vraag of de middelen van de Stichting als collectieve middelen moeten
worden aangemerkt, spelen nog andere overwegingen een rol. Een belangrijke les uit de
huidige eurocrisis is dat er een verband bestaat tussen de financiële positie en de
kredietwaardigheid van lidstaten en die van de in die lidstaten gevestigde banken.
Hierdoor kunnen lidstaten extra marktdruk ervaren, wanneer hun banken in problemen
verkeren, en vice versa. Het risico van extra marktdruk neemt toe, naar mate overheden
en banken nauwer verweven zijn door een vangnet- of garantieregeling. Voor het markten publieke vertrouwen in een lidstaat en haar banken is het daarom gunstig, wanneer
een vangnetregeling zoals het depositogarantiestelsel niet a priori op de
kredietwaardigheid van die lidstaat steunt, maar daar in beginsel los van staat. Een
verplichting voor de Stichting om haar middelen in de schatkist aan te houden zou haaks
staan op het streven om de verwevenheid tussen de Staat en de Nederlandse banken te

47

beperken of in elk geval niet verder te laten toenemen. Zowel voor de Staat als voor het
depositogarantiestelsel is het van belang om het DGS-fonds apart te positioneren en de
Stichting toe te staan haar beleggingen – uiteraard binnen de daarvoor in artikel 23f
gestelde kaders – te diversifiëren. Dit laatste sluit ook aan bij de ontwikkelingen op
Europees niveau, waar – getuige onder meer het aanvankelijke voorstel van de Europese
Commissie om het percentage beleggingen bij één wederpartij te limiteren en diverse
amendementen in het Europees Parlement – diversificatie van DGS-middelen van groot
belang wordt geacht.

Op grond van vorenstaande overwegingen wordt de Stichting niet aangewezen als
rechtspersoon met wettelijke taak die op grond van artikel 45, eerste lid, verplicht is om
zijn middelen in 's Rijks schatkist aan te houden.

7. administratieve lasten

Het onderhavige besluit in verband met de wijziging van de financiering van het
depositogarantiestelsel brengt administratieve lasten met zich mee. Met betrekking tot
die lasten wordt het volgende opgemerkt.
Tot de inwerkingtreding van dit besluit was het depositogarantiestelsel ex post
gefinancierd: na de inwerkingstelling van het depositogarantiestelsel werden de kosten
voor depositogarantie tot €100.000 per depositohouder omgeslagen over de overige
deelnemende banken.
Ten behoeve van de ex ante financiering van het depositogarantiestelsel zal DNB
ieder kwartaal de basisbijdragen en de risicogedifferentieerde bijdragen voor alle banken
berekenen. Hiertoe heeft DNB per bank periodiek data nodig over het bedrag van de
deposito’s die onder het depositogarantiestelsel gegarandeerd worden en over de risicoindicatoren. Om DNB in staat te stellen tot het berekenen van de bijdragen moeten de
banken ieder kwartaal de benodigde data aan DNB verstrekken.
De banken zijn reeds verplicht om ieder kwartaal de data over de risicoindicatoren aan DNB te rapporteren. Dientengevolge brengt de berekening van de
risicobijdragen geen verandering in de administratieve lasten voor de banken.
Het periodiek rapporteren van data over het bedrag van de gegarandeerde
deposito’s brengt wel administratieve lasten met zich mee. Voor deze rapportage aan
DNB wordt gebruik gemaakt van een rapportage format. De wettelijke basis voor deze
rapportage is gelegen in artikel 26a, eerste lid, van het Besluit prudentiële regels Wft.
Banken zijn op basis van deze wettelijke bepaling reeds verplicht om te beschikken over
procedures en maatregelen die waarborgen dat de voor uitvoering van de

48

vangnetregelingen noodzakelijke gegevens actueel bij worden gehouden en adequaat zijn
vastgelegd. Aangezien deze gegevens ieder kwartaal nodig zijn voor de rapportage aan
DNB inzake het ex ante gefinancierde depositogarantiefonds zullen de eenmalige
administratieve lasten zich beperken tot het automatiseren van deze procedures.
Indien de banken de gevraagde gegevens automatiseren zodat vier keer per jaar
deze data kan worden gerapporteerd aan DNB bestaan de jaarlijks terugkerende
administratieve lasten voornamelijk uit het periodiek rapporteren aan DNB en een keer
per jaar laten controleren van de gegevens door een accountant.
Bij het berekenen van de administratieve lasten gaat Actal uit van standaardtarieven
voor verschillende typen personeel. Voor veel van het beschreven werk zullen
hoogopgeleide kenniswerkers nodig zijn. Het gehanteerde standaard uurloon voor
hoogopgeleide kenniswerkers bedraagt €45, inclusief werkgeverslasten, en het uurloon
voor accountants bedraagt €58. In tabel 1 en 2 is een inschatting weergegeven van de
administratieve lasten. Bij de berekening van de totale administratieve lasten voor de
sector als geheel is uitgegaan van 51 banken. Het aantal banken in Nederland is
weliswaar afhankelijk van de wijze waarop banken hun administratie inrichten, maar voor
deze berekening is verondersteld dat de banken aan DNB ten behoeve van het
depositogarantiestelsel zullen rapporteren op het hoogste consolidatieniveau. Dit komt
neer op 51 banken.
Om de administratieve lasten te reduceren wordt er vooruitlopend op de wijziging
van de Europese richtlijn depositogarantiestelsels in het onderhavige besluit niet langer
onderscheid gemaakt tussen groot- en klein-zakelijke cliënten, maar wordt de dekking al
uitgebreid naar alle zakelijke klanten. Tot nu toe werd dit onderscheid wel gemaakt en
kwamen klein-zakelijke klanten wel en groot-zakelijke klanten niet in aanmerking voor
dekking onder het depositogarantiestelsel. Voor banken is het lastig en kostbaar om te
identificeren welke deposito’s toebehoren aan de categorie «kleine» zakelijke klanten die
een verkorte balans mogen voeren. Dit betreft een vrij grote groep cliënten waarvoor
door banken individueel moet worden vastgesteld of hun deposito’s onder het
depositogarantiestelsel vallen. De Europese Commissie heeft bij de presentatie van de
wijzigingsrichtlijn in juli 2010 in een impactanalyse geoordeeld dat door het wegvallen
van dit onderscheid de uitbreiding van de DGS-dekking relatief gering is. Terwijl dit
waarschijnlijk, hoewel niet exact berekend, zal leiden tot een substantiële besparing op
de administratieve lasten voor de banken.

49

Tabel 1: Eenmalige administratieve lasten
Aantal uren

Kosten per
uur

Totale
kosten

2600

€ 45

€ 117.000

Administratieve lasten per
bank
Totale
administratieve lasten voor
de sector

€ 5.967.000

Tabel 2: Jaarlijks terugkerende administratieve lasten

Administratieve lasten per
bank

Aantal uren
per levering

Levering per
jaar

Kosten per
uur

Totale
kosten

Rapporteren

40

4

€ 45

€ 7.200

Accountantscontrole

10

1

€ 58

€ 580

Totaal

€ 7.780

Totale
administratieve lasten voor
de sector

€ 396.780

Tot slot wordt opgemerkt dat met het onderhavige besluit in verband met de
wijziging van de financiering van het depositogarantiestelsel geen nalevingskosten
gepaard gaan.

ARTIKELSGEWIJS

A

Enkele begrippen worden hieronder toegelicht. Van sommige begrippen wordt in
artikel 17a een definitie gegeven. Ten aanzien van sommige andere begrippen wordt
verwezen naar het artikel waarin het begrip wordt bepaald, bijvoorbeeld het individueel
normbedrag (artikel 23n, eerste lid). Dit laatste is gedaan om de tekst van sommige
bepalingen beknopter te kunnen weergeven, terwijl het opnemen van een weergave van
de inhoud van bijvoorbeeld het individueel normbedrag in artikel 17a dat artikel
buitensporig lang zou maken.

algemeen gedeelte en bijzonder gedeelte

50

Het bijzondere gedeelte bestaat uit het totaal van de individuele saldi van de
banken die deelnemen aan het depositogarantiestelsel. Het algemene gedeelte bestaat
uit alle andere middelen.
Tot het algemene gedeelte behoren in de eerste plaats de saldi van degenen die
wel voldeden aan de kwalificatie van ‘bank’, maar hieraan niet langer voldoen. Banken
die niet langer deelnemen aan het depositogarantiestelsel hebben in het verleden
bijdragen aan de Stichting voldaan, maar doen dat niet langer. Uit de systematiek en de
terminologie van de Wft en het Besluit volgt dat de saldi van degenen die geen bank
meer zijn, behoren tot het algemene gedeelte. Artikel 18 bepaalt op welke banken het
depositogarantiestelsel van toepassing is. Het depositogarantiestelsel is dus niet langer
van toepassing op banken die eerst wel maar later niet meer voldoen aan de criteria die
in artikel 18 worden genoemd. Wanneer in § 6.2 van het Besluit bijzondere prudentiële
maatregelen, beleggerscompensatie en depositogarantie Wft het woord ‘bank’ wordt
gebezigd, wordt daarmee uitsluitend een bank bedoeld die voldoet aan de in artikel 18
genoemde criteria. Het ‘algemene gedeelte’ is gedefinieerd als ‘middelen die niet behoren
tot het totaal van de individuele saldi van de banken’; met ‘banken’ wordt bedoeld: de
banken waarop het depositogarantiestelsel van toepassing is.
Voorts behoren tot het algemene gedeelte de door de banken voldane
risicobijdragen. Hierbij wordt geen onderscheid gemaakt tussen de banken die nog
steeds deelnemen aan het depositogarantiestelsel en banken die dat niet meer doen.
Ten derde behoren tot het algemene gedeelte de bedragen die daaraan zijn
toegevoegd ingevolge artikel 23x. Op grond van dat artikel wordt het algemene gedeelte
verhoogd indien de som van het bedrag waarmee het individuele saldo ingevolge artikel
23s, vierde lid, eerder is verlaagd en het bedrag van de eerder in rekening gebrachte ex
post bijdrage kleiner is dan het bedrag waarmee het individuele saldo ingevolge artikel
23w, tweede en vierde lid, is verhoogd naar aanleiding van de uitoefening door DNB van
rechten tegen een bank. In dat geval wordt het algemene gedeelte verhoogd met het
bedrag dat groter is dan de som van de individuele verlaging en de ex post bijdrage die
hebben plaatsgevonden onderscheidenlijk in rekening zijn gebracht naar aanleiding van
de voldoening door DNB van vergoedingen aan depositohouders van die bank. Anders
gezegd: de verhoging van de individuele saldi is gemaximeerd; wanneer de individuele
saldi worden verhoogd en als gevolg van de maximering nog een bedrag ‘overblijft’, gaat
het restbedrag naar het algemene gedeelte.
Tot slot bestaat het algemene gedeelte uit het rendement dat naar rato op grond
van artikel 23l aan het algemene gedeelte is toegevoegd.
Alhoewel het gaat om het algemene gedeelte van de in het fonds aanwezige
middelen, is niet gekozen voor de term ‘algemene middelen’ omdat deze laatste term
onbedoeld associaties oproept met terminologie die in de fiscaliteit gangbaar is. Het

51

verdient de voorkeur ook in de terminologie een scherp onderscheid met de belastingen
te maken. Bovendien duidt de term ‘algemene middelen’ op belastinggelden zonder
speciale bestemming, terwijl het ‘algemene gedeelte’ nu juist wel een speciale
bestemming heeft, namelijk de ex ante financiering van het depositogarantiestelsel. De
kern van het ‘ algemene’ bestaat hieruit dat de herkomst niet wordt gespecificeerd.
Daarom is gekozen voor de term ‘algemeen gedeelte’.

basisbedrag
Het basisbedrag is het bedrag ter grootte van

basispunt, ofwel een zestigste

deel van een procent van het bedrag van de bij een bank aangehouden gegarandeerde
deposito’s. Het basisbedrag wordt gebruikt om twee grootheden te berekenen. De eerste
grootheid is de basisbijdrage. De basisbijdrage is gelijk aan het basisbedrag. De tweede
grootheid is de risicobijdrage. Het is mogelijk dat deze nihil is. De risicobijdrage moet ook
dan worden voldaan indien geen basisbijdrage meer is verschuldigd, doordat de
individuele doelomvang is bereikt tenzij zich een grond voor maximering voordoet. Het
zou onjuist zijn te bepalen dat de risicobijdrage wordt gebaseerd op een basisbijdrage die
niet wordt voldaan. Daarom is onderscheid gemaakt tussen ‘basisbedrag’ en
‘basisbijdrage’.

Voor de goede orde wordt opgemerkt dat het begrip ‘bank’ niet in artikel 17a
behoeft te worden gedefinieerd. De regeling van de ex ante financiering geldt slechts
voor banken waarop het depositogarantiestelsel van toepassing is. Dat zijn de banken,
genoemd in artikel 18.

B

De gelegenheid wordt te baat genomen om duidelijk te maken dat deposito’s van
een ieder in aanmerking komen voor vergoeding onder het depositogarantiefonds. Door
de wijziging vallen in het bijzonder ook deposito’s van vennootschappen onder firma
onder het depositogarantiestelsel. Dat was reeds zo onder de voorganger van het Besluit
bpmbd Wft op dit punt, de Collectieve Garantieregeling13, maar dit is bij de omzetting
van die regeling in het Besluit bpmbd Wft abusievelijk niet overgenomen. De wijziging
staat los van de regeling van de ex ante financiering van het depositogarantiestelsel.

13

Collectieve Garantieregeling van Kredietinstellingen voor Terugbetaalbare Gelden en Beleggingen (CGR),
bijlage bij Besluit van 28 september 1998 tot algemeen verbindendverklaring van de Collectieve
Garantieregeling van Kredietinstellingen voor Terugbetaalbare Gelden en Beleggingen van 17 september 1998
op grond van artikel 84, tweede lid, van de Wet toezicht kredietwezen 1992, staatsblad 577.

52

C

Artikel 21
Conform het eerste lid voorziet DNB in de oprichting van de Stichting
Depositogarantiefonds. De Stichting heeft als taak formeel zorg te dragen voor het
beheer en de instandhouding van het depositogarantiefonds. Het doel van het
depositogarantiefonds is het aan DNB voldoen van bedragen in drie situaties. In de
eerste situatie heeft DNB besloten tot inwerkingstelling van het depositogarantiefonds.
De Stichting dient aan DNB het totaal van de bedragen te voldoen die DNB verwacht te
vergoeden aan de depositohouders. In de tweede situatie heeft DNB een bedrag
beschikbaar gesteld voor de overgang van deposito-overeenkomsten ingevolge Afdeling
3.5.4A van de wet. Tijdens de voorbereiding van het thans voorliggende besluit is het
voorstel van wet bijzondere maatregelen financiële ondernemingen ingediend bij de
Tweede Kamer. In de derde situatie voldoet de Stichting aan DNB de kosten die DNB
heeft gemaakt in verband met de uitvoering van het depositogarantiestelsel. Naast
voornoemde situaties waarin bedragen aan DNB worden vergoed, wordt het
depositogarantiefonds ook benut om de Stichting te bekostigen. Zo kan de Stichting
onder andere voor haar apparaatkosten betalen.
Deze paragraaf voorziet reeds in een aantal bepalingen betreffende onder meer de
inrichting en werkwijze van de Stichting. Niettemin dienen statuten te worden opgemaakt
die de inrichting en werkwijze van de Stichting nader reguleren. Bovendien geldt dat
opname van bepaalde onderwerpen in de statuten op grond van artikel 2:286 van het
Burgerlijk Wetboek een vereiste is.
Om te garanderen dat de statuten in overeenstemming zijn met de wet of dit
besluit, is in het tweede lid bepaald dat de statuten van de Stichting de goedkeuring van
de Minister van Financiën behoeven. Ook bij een wijziging van de statuten is de
goedkeuring van de Minister van Financiën noodzakelijk.

Artikel 22
Onze Minister is conform het eerste lid, na overleg met de Nederlandsche Bank
bevoegd om de Stichting te ontbinden. Dit kan in de situatie dat het voortbestaan van de
Stichting niet meer wenselijk is. Het tweede lid bepaalt dat de Minister na overleg met de
Nederlandsche Bank en een representatieve vertegenwoordiging van banken beziet welke
bestemming, bij ontbinding van de Stichting, aan een eventueel batig liquiditeitsaldo zal
worden gegeven.

Artikel 23

53

Dit artikel bepaalt de samenstelling van het bestuur. Het eerste lid bepaalt dat het
bestuur van de Stichting wordt gevormd door acht leden. Hiervan zijn vijf zittende
bestuursleden en drie plaatsvervangende leden. Drie bestuursleden worden benoemd
door de Minister van Financiën en drie door DNB. De overige twee leden worden
ingevolge het eerste lid, onderdeel c, benoemd door een representatieve
vertegenwoordiging van banken, in casu zal de benoeming geschieden door de
Nederlandse Vereniging van Banken.
Eerder is in het algemeen gedeelte van deze toelichting – zie onder
Comptabiliteitswet 2001- reeds aangegeven dat moet worden voorkomen dat er
belangenverstrengeling ontstaat bij werknemers die bij of in dienst zijn van het
ministerie van Financiën dan wel de Nederlandsche Bank. Met het oog daarop regelt het
tweede lid dat bepaalde functies onverenigbaar zijn met het bestuurslidmaatschap van
de stichting. Dit lid bepaalt namelijk dat personen die werkzaam zijn bij of in dienst van
het ministerie van Financiën, niet als bestuurslid mogen worden gekozen. Hetzelfde
verbod ziet op personen die werkzaam zijn bij of in dienst zijn van een financiële
onderneming. Ook daar moet mogelijke belangenverstrengeling worden voorkomen.
Tevens schrijft dit lid voor dat een bestuurslid die bij of in dienst is van de Nederlandsche
Bank in zijn dagelijkse werkzaamheden bij DNB niet betrokken mag zijn bij de uitvoering
van het fondsbeheer van de Stichting. De uitvoering van het fondsbeheer ziet op diverse
aspecten zoals de uitvoering van het beleggingsbeleid en de administratie van het fonds
door DNB.
Op grond van het derde lid dient een bestuurslid geschikt en betrouwbaar te zijn
teneinde de taak die aan het bestuurslid wordt toebedeeld naar behoren te vervullen. De
geschiktheid van een bestuurslid houdt verband met kennis, ervaring, vaardigheden en
professioneel gedrag, die een bestuurslid nodig heeft om de opgelegde taak in artikel 22,
eerste lid, naar behoren te vervullen. De betrouwbaarheid ziet op de hoge mate van
integriteit waarover een bestuurslid dient te beschikken. Het orgaan dat een bestuurslid
benoemt dient te beoordelen of een kandidaat-bestuurslid geschikt en betrouwbaar is. De
twee bestuursleden die ingevolge het eerste lid, onderdeel c, worden gekozen, zijn
personen die naast voornoemde competenties in het bijzonder deskundig zijn met
betrekking tot de bancaire sector.
Op grond van het vierde lid kiest het bestuur uit zijn midden een voorzitter en een
plaatsvervangend voorzitter. De voorzitter en plaatsvervangende voorzitter dienen
zittende bestuursleden te zijn.
Het vijfde lid moet bewerkstelligen dat bij afwezigheid van een of meerdere
zittende bestuursleden genoeg quorum aanwezig kan zijn voor onder andere te nemen
beslissingen in vergaderingen.

54

Het zesde lid bepaalt dat een bestuurslid aantreedt voor een periode van ten hoogste
vijf jaar. Na deze periode kan het bestuurslid terstond worden herbenoemd voor één
extra periode. Een bestuurslid kan dus voor maximaal tien jaar zitting hebben in het
bestuur van de Stichting.
Conform het zevende lid kunnen bestuursleden worden geschorst of ontslagen
door Onze Minister. De Minister is bij schorsing of ontslag van bestuurders gebonden aan
de eisen van redelijkheid en billijkheid zoals bepaald in artikel 2:8 van het Burgerlijk
Wetboek. Schorsing of ontslag door Onze Minister geschiedt na overleg met DNB en een
representatieve vertegenwoordiging van banken.
In de statuten van de Stichting worden bepalingen betreffende onder andere
bestuursbesluiten en andere onderwerpen van huishoudelijke aard nader uitgewerkt.

Artikel 23a
Dit artikel bepaalt dat de Stichting gehouden is slechts de werkzaamheden te
verrichten die verband houden met de in artikel 22 bedoelde taak. Dit besluit en de
statuten van de Stichting schetsen de kaders waarbinnen de Stichting mag opereren en
beogen ervoor te zorgen dat de Stichting haar taak naar behoren kan vervullen. Het
buiten deze kaders opereren van de Stichting kan wellicht een potentieel gevaar
opleveren voor het fonds en zulke situaties dienen te worden voorkomen. Het is de
Stichting bijgevolg niet toegestaan werkzaamheden te verrichten die niet tot haar taak
behoren. Voor de goede orde wordt opgemerkt dat in artikel 22, eerste lid, als ´taak´
van de Stichting wordt genoemd het zorg dragen voor het beheer en de instandhouding
van een garantiefonds, en dat het doel van het garantiefonds is omschreven als het aan
de Nederlandsche Bank voldoen van:
a. op grond van het depositogarantiestelsel uit te keren bedragen;
b.

de ingevolge Afdeling 3.5.4a van de wet uit te keren bedragen die de
Nederlandsche Bank beschikbaar stelt voor de overgang van depositoovereenkomsten; en

c. de kosten die de Nederlandsche Bank maakt in verband met het
depositogarantiestelsel.

Artikel 23b
De in het fonds aanwezige middelen zijn eigendom van de Stichting en
vermogensrechtelijk een en ondeelbaar, maar in de administratie wordt wel onderscheid
gemaakt tussen verschillende delen van de middelen. Dit wordt gedaan om vast te
kunnen stellen wat elke bank periodiek dient te voldoen. In de eerste plaats wordt
onderscheid gemaakt tussen het algemene gedeelte en het bijzondere gedeelte, welk
laatste gedeelte bestaat uit het totaal van de individuele saldi. Binnen het algemene

55

gedeelte wordt niet nader onderscheid gemaakt naar de herkomst van de middelen.
Binnen het totaal van individuele saldi wordt daarentegen wel geadministreerd hoe groot
het saldo van elke bank is. Tot slot wordt geadministreerd hoe groot de totale omvang
van het fonds is.

Artikel 23c
Het tweede lid bevat de verplichting dat de Stichting een begroting opstelt met
een schatting van de kosten die door de Stichting in het komend boekjaar worden
gemaakt. Deze kosten hebben betrekking op het beheer en de in instandhouding van het
fonds. Op te nemen kosten zijn onder meer de apparaatkosten die de Stichting maakt en
kosten die DNB ingevolge artikel 23r, eerste tot en met derde lid, bij de Stichting in
rekening brengt. Uitkeringen die de Stichting doet in verband met de inwerkingstelling
van het depositogarantiestelsel of de overname van deposito’s ingevolge artikel 3.5.4A
van de wet vallen niet onder de kosten waarop dit artikel betrekking heeft. De begroting
behoeft conform het derde lid de goedkeuring van de Minister van Financiën.
In het vierde lid is bepaald dat de Stichting onverwijld mededeling doet aan Onze
Minister in geval van aanmerkelijke verschillen die ontstaan of dreigen te ontstaan tussen
de werkelijke kosten en de begrote kosten. Ten overvloede wordt opgemerkt dat
hieronder tevens de uitvoeringskosten vallen. Het is aan Onze Minister wat voor gevolg
hij geeft aan een dergelijke mededeling. Indien sprake is van ernstige taakverwaarlozing
is artikel 23i van toepassing.

Artikel 23d
De Stichting dient een jaarrekening op te stellen die zoveel mogelijk wordt
ingericht overeenkomstig de bepalingen uit Titel 9 van Boek 2 van het Burgerlijk
Wetboek. De jaarrekening dient om onder andere inzicht te geven in de financiële situatie
van de Stichting en haar vermogen om te voldoen aan haar taak. De jaarrekening van de
Stichting dient overeenkomstig het tweede lid te worden gecontroleerd door een
registeraccountant. Onze Minister kan nadere regels stellen ten aanzien van de controle
door de registeraccount. Zo kan Onze Minister op grond van deze bepaling een
accountantsprotocol opstellen waarin puntsgewijs aanwijzingen en aandachtspunten voor
de accountant worden opgenomen.
In het tweede lid is tevens bepaald dat bij de aanwijzing van een
registeraccountant de Stichting bedingt dat aan Onze Minister desgevraagd inzicht wordt
geboden in de controlewerkzaamheden van de accountant. Het betreft dan inzicht in de
controlewerkzaamheden inzake het financieel verslag als bedoeld in artikel 23e, tweede
lid, onderdeel b. Dit financieel verslag ziet primair op gegevens die niet in strijd zijn met
artikel 1:89, tweede lid, van de wet. Het reviewrecht van Onze Minister biedt de

56

mogelijkheid om te beoordelen of de controle door de accountant afdoende is. Mocht dat
niet het geval zijn, dan kan Onze Ministers middels het opstellen van een
accountantsprotocol alsnog bewerkstelligen dat belangrijke aandachtspunten binnen de
Stichting alsnog worden gecontroleerd.
Om te waarborgen dat de jaarrekening een getrouwe weergave vertoont van de
financiële positie van de Stichting, behoort een registeraccountant overeenkomstig het
tweede lid een verklaring omtrent de getrouwheid af te geven. Naast deze verklaring
dienen ook gegevens te worden toegevoegd die de bevindingen van de
registeraccountant weergeven aangaande de rechtmatige inning en besteding van de aan
de Stichting gegeven gelden, het beheer en de organisatie van de Stichting en de vraag
of het vastgestelde beleggingsbeleid voldoet aan artikel 23f, derde lid, van dit besluit.
De jaarrekening en de daarbij toegevoegde bescheiden kunnen vertrouwelijke
gegevens bevatten. De banken dienen namelijk vertrouwelijke gegeven te verstrekken
waardoor bepaald kan worden wat hun bijdrage aan het fonds is. Het betreft in het
onderhavig geval toezichtvertrouwelijke informatie waarop ingevolge artikel 1:89, eerste
lid, van de wet een geheimhoudingsplicht rust op degenen die bij of krachtens
voornoemde wet een taak vervult of heeft vervuld. De Stichting en daarmee ook het
bestuur vallen binnen de reikwijdte van deze geheimhoudingsplicht en mogen deze
vertrouwelijke gegevens niet openbaar maken.

Artikel 23e
In het eerste lid is bepaald dat het bestuur van de Stichting de jaarrekening
vaststelt. Zij doet dat zo spoedig mogelijk nadat de registeraccountant de verklaring
omtrent de getrouwheid heeft afgegeven.
In het tweede lid geldt voor de Stichting een verplichting om de aldaar genoemde
bescheiden te zenden naar de Minister van Financiën en DNB. In dit artikel is een
verdeling gemaakt in stukken die naar Onze Minister gaan en stukken die uitsluitend naar
DNB worden verstuurd. Deze bepaling is een gevolg van de geheimhoudingsplicht die in
de toelichting bij artikel 23d reeds is aangekaart. DNB als toezichthouder, die uit hoofde
van dit besluit ook inzage heeft in de vertrouwelijke gegevens van banken, is in
tegenstelling tot de Minister van Financiën wel gerechtigd om de volledige jaarrekening
en de daarbij behorende bescheiden in te zien, ongeacht het feit dat de stukken
vertrouwelijke gegevens bevatten.
De bescheiden die wel naar Onze Minister worden verstuurd omvatten gegevens
die niet in strijd zijn met artikel 1:89, eerste lid, van de wet en bijgevolg openbaar
kunnen worden gemaakt. Het betreft dan voornamelijk informatie aangaande de kosten
die de Stichting heeft gemaakt, het saldo van het fonds en behaalde rendementen. Deze
inlichtingen die aan Onze Minister worden verschaft dienen als financiële verantwoording

57

aangaande het functioneren van de Stichting en kunnen, gezien het niet vertrouwelijke
karakter, openbaar worden gemaakt.

Artikel 23f
De middelen van het depositogarantiefonds moeten op basis van een conservatief
beleggingsbeleid worden beheerd. Het beleggingsbeleid wordt vastgesteld door het
Stichtingsbestuur, waarover overleg zal plaatsvinden met een representatieve
vertegenwoordiging van de banken. DNB voert het beleggingsbeleid namens de Stichting
uit. De middelen van de Stichting zullen zeer veilig moeten worden belegd, tegen een
laag krediet-, rente-, en operationeel risico, zonder valutarisico en met hoge liquiditeit.
Dit resulteert waarschijnlijk in een beleid dat voorziet in investeren in staatspapier (in
euro) van een of meerdere zeer kredietwaardige landen in het eurogebied.
Voor de goede orde wordt opgemerkt dat de onderdelen a en b in het derde lid
geen alternatieven zijn die elkaar uitsluiten.

Artikel 23g
Artikel 23g regelt hetgeen de Stichting aan Onze Minister aan inlichtingen en
gegevens dient te verstrekken. Het betreft gegevens en inlichtingen in het kader van een
onderzoek naar de toereikendheid van het besluit en de wijze waarop de Stichting haar
taak uitvoert of heeft uitgevoerd. Het spreekt voor zich dat de algemene artikelen in de
wet betreffende de geheimhoudingsverplichting (artikel 1:89 en volgende) van
toepassing zijn op de Stichting. De Stichting is immers een persoon die uit hoofde van de
Wft en ingevolge die wet genomen besluiten een taak vervult. Voor de goede orde wordt
opgemerkt dat de Stichting aan Onze Minister geen inlichtingen met betrekking tot
individuele saldi en de specifieke omvang van het algemeen gedeelte en het bijzondere
gedeelte verstrekt. Onze Minister kan aan een derde opdracht geven de inlichtingen of
gegevens die aan hem zijn verstrekt, te onderzoeken. De Minister gebruikt de gegevens
uitsluitend voor het vormen van zijn oordeel over de toereikendheid van het besluit of de
wijze waarop de Stichting haar taak uitvoert of heeft uitgevoerd.

Artikel 23h
Op grond van artikel 23h deelt de Stichting in voorkomend geval aan Onze
Minister mee dat er ontwikkelingen ontstaan die een gevaar vormen voor een goede
uitvoering van de taak van de Stichting. Het betreft hier dus niet, zoals in artikel 23g,
een verplichting om inlichtingen of gegevens mee te delen op verzoek van Onze Minister,
maar een verplichting om eigener beweging aan Onze Minister te informeren.

Artikel 23i

58

Artikel 23i bepaalt dat Onze Minister noodzakelijke voorzieningen kan treffen
indien de Stichting haar taak ernstig verwaarloost. In het tweede lid is een voorziening
genoemd die Onze Minister in ieder geval heeft: hij kan besluiten de taak van de
Stichting zelf uit te voeren of door een ander te laten uitvoeren. Dit voorbeeld wordt
slechts genoemd ten einde buiten twijfel te stellen dat Onze Minister deze voorziening
kan treffen. Onze Minister kan ook andere maatregelen nemen die kunnen worden
gerekend tot ‘noodzakelijke voorzieningen’.

Artikel 23j
In dit artikel is bepaald dat DNB elk kwartaal voor elke bank de hoogte van het
basisbedrag vaststelt. Deze bepaling is opgenomen in een apart artikel omdat het
basisbedrag de basis is voor zowel de basisbijdrage als de risicobijdrage. Het opnemen
van deze verplichting in het artikel betreffende de basisbijdrage of het artikel betreffende
de risicobijdrage zou daarom minder juist zijn.

Artikel 23k
Een bank betaalt aan de Stichting een bijdrage. Totdat het individuele saldo de
individuele doelomvang heeft bereikt, bestaat deze bijdragen ieder geval uit een nietrisico-georiënteerd deel. Dit deel wordt de basisbijdrage genoemd. Artikel 23k regelt de
basisbijdrage. Zie voor de basisbijdrage ook het algemene deel van deze toelichting
Met de zin dat de Stichting het individuele saldo met het bedrag van de
basisbijdrage verhoogt, is beoogd te bepalen dat de basisbijdrage wordt toegerekend aan
het individuele saldo. Artikel 23cc bepaalt wanneer de Stichting het individuele saldo
verhoogt, namelijk onverwijld nadat zij de in rekening gebrachte bijdragen heeft
ontvangen.
De derde zin bepaalt dat de bank de basisbijdrage voldoet totdat haar individuele
saldo groter is dan of gelijk is aan haar individuele doelomvang. Strikt genomen zou de
zinsnede «totdat haar individuele saldo groter is dan of gelijk is aan haar individuele
doelomvang» als overbodig kunnen worden beschouwd, nu in het tweede lid is bepaald
dat een lagere bijdrage wordt vastgesteld indien door de ‘normale’ basisbijdrage de
individuele doelomvang zou worden overschreden. De zinsnede is opgenomen omdat het
eerste lid als geheel een cruciale bepaling is in de regeling van de opbouw van het
garantiefonds en het voorkeur verdient de basisregel ondubbelzinnig weer te geven.
Zonder deze zinsnede zou de regel dat de basisbijdrage is verschuldigd totdat de
individuele doelomvang is bereikt, slechts kenbaar zijn door deze af te leiden uit het
tweede lid.

Artikel 23l

59

De Stichting stelt vast of rendement is behaald op de in het fonds aanwezige
middelen. Zij doet dat een keer per jaar. Aan de Stichting wordt overgelaten wanneer in
het jaar zij dat doet. De in het fonds aanwezige middelen worden met het rendement
verhoogd. Zie voor de wijze waarop de verhoging wordt toegerekend aan de in het fonds
aanwezige middelen het algemene gedeelte van de toelichting.

Artikel 23m
In het eerste lid wordt bepaald wat het individuele normbedrag is. In een reactie
naar aanleiding van de publieke consultatie is opgemerkt dat de omschrijving van het
individuele normbedrag naar zichzelf verwijst. Dit is onjuist. In de aanhef van het eerste
lid is het begrip ‘individuele normbedrag op het actuele toetsmoment’ opgenomen. Voor
de berekening daarvan moet worden bekeken wat het ‘individuele normbedrag,
vastgesteld op het vorige toetsmoment’ was. Toen het individuele normbedrag op het
vorige toetsmoment werd vastgesteld, werd gekeken naar het individuele normbedrag
dat weer dáárvoor was vastgesteld, en zo voort. De in de publieke consultatie ontvangen
opmerking zou juist zijn wanneer niet was bepaald hoe het individuele normbedrag op
het allereerste toetsmoment moet worden berekend, maar dat is wel bepaald: indien er
voor een bank in het kwartaal voorafgaand aan het actuele toetsmoment geen
individueel normbedrag is vastgesteld, wordt dit bedrag gesteld op nul. Ingevolge het
eerste lid, onderdeel b, wordt dit op nul gestelde bedrag vermenigvuldigd met de op het
actuele toetsmoment aanwezige depositobasis; dat blijft dus nul. Ingevolge het eerste
lid, onderdeel c, wordt hierbij opgeteld een bedrag gelijk aan

basispunt van de op

het actuele toetsmoment aanwezige depositobasis. Vervolgens vinden de vermeerdering
ingevolge onderdeel d, de verminderingen ingevolge onderdeel e, en weer de
vermeerdering ingevolge onderdeel f. plaats.
De achtergrond van het vierde lid is dat zonder een dergelijke bepaling het
normbedrag boven 1 procent van de depositobasis uit kan komen. Dat is niet de
bedoeling. Het spreekt voor zich dat DNB dit alleen doet wanneer in het desbetreffende
kwartaal een basisbijdrage is verschuldigd.
Het derde lid bevat de verplichting dat het individuele saldo van een bank gelijk is
aan het individuele normbedrag. Deze bepaling moet worden gelezen als: “Op het
actuele toetsmoment dient het individuele saldo van een bank gelijk te zijn aan het
individuele normbedrag dat is berekend op dat moment”. Met het oog op Aanwijzing voor
de regelgeving 53 is de formulering “dient te zijn” achterwege gelaten. Het derde lid is zo
geformuleerd dat deze verplichting bestaat op het actuele toetsmoment. De bank moet
een bedrag voldoen, wat er toe leidt dat de Stichting het individuele saldo verhoogt. Het
derde lid verplicht de Stichting niet ertoe om het saldo reeds op het actuele toetsmoment
te verhogen. Op grond van artikel 23cc, vijfde lid, doet zij dat pas wanneer zij de
60

bijdrage daadwerkelijk heeft ontvangen. Artikel 23m derde lid, dient zo te worden
gelezen dat wanneer DNB heeft vastgesteld dat het individuele saldo lager is dan het
individuele normbedrag, het individuele saldo in overeenstemming met het individuele
normbedrag dient te worden gebracht.
In het vierde lid wordt bepaald dat DNB beoordeelt of aan de in het derde lid
genoemde verplichting is voldaan. Om dat te beoordelen, dient DNB vast te stellen wat
het normbedrag voor een bank is op het moment dat zij dat vaststelt. De wijze van de
berekening van het normbedrag wordt gegeven in het eerste lid, en is toegelicht in het
algemene gedeelte van deze toelichting.
Het vijfde lid komt erop neer dat DNB van de hypothese uitgaat dat de
basisbijdrage van het kwartaal waarin het normbedrag wordt berekend, reeds is voldaan.
Zonder een dergelijke bepaling zou het verschil tussen het individuele saldo en het
normbedrag groter zijn dan de bedoeling is. Dat DNB van de hypothese uitgaat dat de
basisbijdrage van het desbetreffende kwartaal reeds is voldaan, laat de verplichting van
de bank die basisbijdrage te voldoen uiteraard onverlet.
In het zesde lid is de daadwerkelijke verplichting opgenomen voor de bank om
een suppletie te voldoen. Aan deze verplichting moet de bank voldoen uiterlijk binnen de
in artikel 23cc, vierde lid, genoemde termijn. In een reactie in het kader van de publieke
consultatie is opgemerkt dat het begrip ‘suppletie’ in het lid dat nu is genummerd als het
zevende lid zou moeten voorkomen en dat in het lid dat nu is genummerd als het achtste
lid naar het zesde lid zou moeten worden verwezen. Beide opmerkingen zijn onjuist. In
artikel 17a is ‘suppletie’ gedefinieerd als de bijkomende bijdrage in artikel 23m, zesde lid.
Dit is gedaan omwille van de beknoptheid; zo behoeft niet steeds te worden gezegd ‘een
bijdrage van een zodanige omvang dat het individuele saldo gelijk is aan het individuele
normbedrag’. Nu het begrip ‘suppletie in artikel 17a is beschreven, kan in artikel 23m,
achtste lid, dat begrip probleemloos worden gebruikt; hetzelfde geldt voor het zevende
lid.

Artikel 23n
Zie voor de restituties het algemene gedeelte van deze toelichting.

Artikel 23o
Artikel 23o komt in de plaats van het oude artikel 23. Een bank behoeft in een
kalenderjaar niet meer te voldoen dan 5 procent van haar eigen vermogen van het
laatste kalenderjaar, of, indien dat ontbreekt, van haar eigen vermogen dat zij het meest
recent aan DNB heeft gerapporteerd. Deze maximering van de bijdrage betreft de som
van de bijdrage aan de Stichting en het bedrag dat een bank dient te voldoen ingevolge
het beleggerscompensatiestelsel. Een mogelijkheid is dat een bank naar aanleiding van

61

een deconfiture van een andere bank een dusdanig bedrag dient te voldoen aan de
Stichting en ingevolge het beleggerscompensatiestelsel dat zij boven bedoelde 5 procent
uitkomt. In dat geval stelt DNB vast welk bedrag de bank die boven bedoelde 5 procent
uitkomt voldoet ingevolge het depositogarantiestelsel en welk bedrag die bank voldoet
ingevolge het beleggerscompensatiestelsel
Gelijk ook in het oude artikel 23 was bepaald, kan DNB een lager percentage
vaststellen. Conform de systematiek van de ex ante financiering is bepaald dat DNB dat
elk kwartaal kan doen. Indien DNB dat doet, geldt het lagere percentage voor het
kalenderjaar waarin DNB het lagere percentage heeft vastgesteld. Het kalenderjaar
daarop geldt weer het percentage van 5, tenzij DNB opnieuw een lager percentage
vaststelt.
Indien een bank minder voldoet dan het bedrag dat zij had moeten voldoen, rijst
de vraag hoe het bedrag dat wel in rekening wordt gebracht, wordt verdeeld over het
individuele saldo en het algemene gedeelte. Anders gezegd: ten koste van welk gedeelte
komt het minder te betalen bedrag? Op deze vraag geeft het vijfde lid, aanhef en
onderdeel a, antwoord. De Stichting verhoogt eerst het individuele saldo. Is het in
rekening gebrachte bedrag precies voldoende of onvoldoende om het individuele saldo te
verhogen met het volledige bedrag van de basisbijdrage, dan verhoogt de Stichting het
individuele saldo met het in rekening gebrachte bedrag. Resteert er na de verhoging van
het individuele saldo nog een bedrag, dan verhoogt de Stichting het algemene gedeelte
daarmee. Net als bij artikel 23k, eerste lid, eerste zin, is met het vijfde lid, aanhef en
onderdeel a, beoogd te bepalen hoe het in rekening gebrachte bedrag wordt toegerekend
aan het individuele saldo en het algemene gedeelte. Artikel 23cc bepaalt wanneer de
Stichting het individuele saldo en het algemene gedeelte verhoogt, namelijk onverwijld
nadat zij de in rekening gebrachte bijdragen heeft ontvangen.
Indien een bank minder voldoet dan het bedrag dat zij had moeten voldoen
zonder de maximering, vervalt daardoor de verplichting om het volledige bedrag te
betalen niet. Zij dient het eerstvolgende kalenderjaar het bedrag dat zij minder heeft
voldaan door toepassing van de maximering, alsnog te voldoen. Dit is bepaald in het
vijfde lid, aanhef en onderdeel b. In de tekst van het besluit is deze bijdrage niet met een
bepaalde term aangeduid, maar deze bijdrage zou ‘inhaalbijdrage’ kunnen worden
genoemd. Zou het totaal van haar bijdragen ook in het eerstvolgende jaar boven
bedoelde 5 procent uitkomen, dan vindt artikel 23o wederom toepassing. Bij de vraag of
zij in het eerstvolgende kalenderjaar boven bedoelde 5 procent uitkomt, wordt de
inhaalbijdrage mede in aanmerking genomen. Het is voorstelbaar dat artikel 23o met
betrekking tot een bepaalde bank gedurende een aantal jaren tot toepassing komt, onder
andere doordat de inhaalbijdrage steeds tot gevolg heeft dat de totale bijdragen van de
desbetreffende bank steeds boven bedoelde 5 procent uitkomt.

62

Artikel 23p
Zie voor de risicobijdrage ook het algemene gedeelte van deze toelichting. In het
zesde lid is bepaald dat de Stichting het algemene gedeelte verhoogt met de
risicobijdragen. Met het zesde lid zin is beoogd de algemene regel neer te leggen dat de
Stichting het algemene gedeelte verhoogt; met deze zin is niet beoogd te bepalen
wanneer de Stichting het algemene gedeelte verhoogt. Dat is geregeld in artikel 23cc,
vijfde lid. Dezelfde systematiek is gevolgd in artikel 23k, eerste lid, met betrekking tot de
basisbijdrage.
Met betrekking tot het achtste lid wordt het volgende opgemerkt. De gegevens
over de indeling in de categorieën vallen onder de vertrouwelijke gegevens of
inlichtingen, bedoeld in artikel 1:89 van de wet. De reden om in het achtste lid
uitdrukkelijk op te nemen dat het verboden is bekendheid te geven aan bedoelde
gegevens is hierin gelegen dat het ook verboden is voor een bank reclame te maken met
bijvoorbeeld het feit dat zij in de laagste risicocategorie is ingedeeld. Artikel 1:89 van de
wet is niet van toepassing op een bank, nu zij geen persoon die uit hoofde van de
toepassing van de Wft of ingevolge de Wft genomen besluiten enige taak vervult of heeft
vervuld. Vergelijk in dit opzicht artikel 3:264, eerste lid, van de wet, waarin is bepaald
dat het een financiële onderneming niet is toegestaan informatie over een
vangnetregeling ten behoeve van reclamedoeleinden te gebruiken. Gegevens over de
indeling in een risicocategorie zijn weliswaar gegevens die in het kader van het
depositogarantiestelsel worden gebruikt, maar betwijfeld zou kunnen worden of het
gegevens ‘over een vangnetregeling’ zijn. Teneinde buiten twijfel te stellen dat ook aan
deze gegevens geen bekendheid mag worden gegeven, is het achtste lid opgenomen.

Artikel 23q
Het uiteindelijke doel van het door de Stichting beheerde fonds is dat de daarin
aanwezige middelen worden aangewend om aan DNB een bedrag te betalen. Een
dergelijke verplichting bestaat in twee situaties. In de eerste situatie heeft DNB besloten
tot inwerkingstelling van het depositogarantiefonds. De Stichting dient aan DNB het
totaal van de bedragen te voldoen die DNB verwacht te vergoeden aan de
depositohouders. In de tweede situatie heeft DNB een bedrag beschikbaar gesteld voor
de overgang van deposito-overeenkomsten ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet. Tijdens
de voorbereiding van het thans voorliggende besluit is het voorstel van wet bijzondere
maatregelen financiële ondernemingen aanhangig bij de Eerste Kamer.14
De verplichting van de Stichting om een bedrag te voldoen, is opgenomen in
artikel 23q. Indien het bedrag dat DNB aan vergoedingen dient te betalen groter is dan
14

EK 2011/12, 33 059. Nr A.

63

de in het fonds aanwezige middelen, geldt het volgende. In artikel 23q is bepaald dat de
Stichting aan DNB een bedrag betaalt dat gelijk is aan de in het depositogarantiefonds
aanwezige middelen. De gecursiveerde zinsnede heeft tot gevolg dat de Stichting in
eerste instantie DNB tot een bedrag betaalt dat gelijk is aan de volledige omvang van het
fonds.
Niet is bepaald dat de Stichting direct een bedrag dat los staat van de in het
depositogarantiefonds aanwezige middelen vergoedt. In dat geval zou immers het fonds
een negatief saldo krijgen. Indien de in het fonds aanwezige middelen niet toereikend
zijn om aan DNB het bedrag te vergoeden dat deze ingevolge het depositogarantiestelsel
dient uit te keren, zal aan de banken een ex post bijdrage in rekening worden gebracht.
Dat zal overigens ook gebeuren indien de in het fonds aanwezige middelen niet
toereikend zijn om kosten te vergoeden die door de Stichting zijn gemaakt of die door
DNB zijn gemaakt in verband met het depositogarantiestelsel. Voor die situatie moet
artikel 23q in samenhang worden gelezen met artikel 23v, vierde lid. Daarin is bepaald
dat de Stichting dit betaalt aan DNB zodra zij een ex post bijdrage van een bank heeft
ontvangen.
De redactie van artikel 23q is aangepast op advies van de Europese Centrale
Bank. Zie voor het verband met artikel 123 van het Verdrag betreffende de werking van
de Europese Unie ook de toelichting op artikel 23v. Ten overvloede wordt opgemerkt dat
het Besluit niet van toepassing is op gevallen die zich hebben voorgedaan voorafgaand
aan de inwerkingtreding van het Besluit. De gevallen waarin DNB voorafgaand aan de
inwerkingtreding de betalingsonmacht van een bank heeft geconstateerd, zijn niet van
invloed op de wijze waarop het depositogarantiefonds zal worden gefinancierd.

Artikel 23r
Artikel 23r, eerste tot en met derde lid, heeft betrekking op de lopende kosten
van het depositogarantiestelsel. Deze leden bepalen dat DNB de kosten die in verband
met het depositogarantiestelsel heeft gemaakt, in rekening kan brengen bij de Stichting.
Tot deze kosten behoren in ieder geval kosten van fondsbeheer, rentekosten, accounting,
uitvoeringskosten en kosten die DNB maakt in gerechtelijke procedures die verband
houden met het depositogarantiestelsel. Ook de ontwikkelingskosten die DNB maakt in
verband met accounting, kosten ter uitvoering van het depositogarantiestelsel, kosten
voor oprichting van de Stichting alsmede kosten voor de ontwikkeling van het
fondsbeheer kan DNB in rekening brengen bij de Stichting.
In het tweede lid is bepaald dat de Stichting aan DNB een voorschot voldoet
voordat de Nederlandsche Bank de geschatte kosten maakt. De Stichting behoeft het
voorschot niet onmiddellijk na de mededeling van DNB te voldoen. Voorstelbaar is dat
DNB bepaalde kosten eerst tegen het einde van het boekjaar kosten maakt, bijvoorbeeld

64

in verband met aanschaf van computerapparatuur. Het zou niet passend zijn indien de
Stichting reeds voorafgaand aan het boekjaar het voorschot betaalt waardoor zij
gedurende de rest van het jaar geen rendement meer op het als voorschot betaalde
bedrag kan behalen. In de praktijk zal DNB aan de Stichting meedelen dat zij
voornemens is binnen afzienbare tijd kosten te maken waarna de Stichting het bedrag
dient te voldoen. Deze uitwisseling van gegevens behoeft niet te worden geregeld.
Het vierde en vijfde lid hebben betrekking op de kosten die DNB maakt als gevolg
van de inwerkingstelling van het depositogarantiestelsel of een deposito-overdracht.
Deze kosten kunnen uiteraard niet van te voren worden ingeschat. De Stichting voldoet
deze kosten aan DNB binnen een redelijke termijn. De hier bedoelde kosten worden
omgeslagen over de gedeelten en de saldi volgens de methode die is geregeld in artikel
23s. De lopende kosten daarentegen worden omgeslagen volgens de methode die is
geregeld in artikel 23u.

Artikel 23s
De middelen van het fonds nemen af doordat de Stichting een bedrag aan DNB
heeft voldaan naar aanleiding van door DNB betaalde vergoedingen of naar aanleiding
van kosten die door DNB zijn gemaakt naar aanleiding van de inwerkinstelling van de
depositogarantieregeling. Artikel 23s regelt hoe deze afname wordt omgeslagen over de
gedeelten en saldi die door de Stichting zijn geadministreerd. Eerst wordt het individuele
saldo van de in betalingsonmacht verkerende bank of de bank waarvan de deposito’s
worden overgedragen, verlaagd. Vervolgens wordt het algemene gedeelte verlaagd.
Wanneer ook het algemene gedeelte niet toereikend is, wordt het bijzondere gedeelte
verlaagd. De verlaging van het algemene gedeelte wordt naar rato omgeslagen over de
individuele saldi. Geen enkele verlaging gaat verder dan € 0. Indien een individueel saldo
van een bank wordt verlaagd tot € 0, blijft er een restbedrag over. Dit restbedrag wordt
omgeslagen over de individuele saldi van de banken die niet tot € 0 zijn verlaagd.
Ook de omslag van het restbedrag wordt omgeslagen naar rato. De omslag van
het restbedrag geschiedt volgens een iets andere verdeelsleutel dan de eerste omslag,
omdat het individuele saldo van de bank wiens saldo tot € 0 was verlaagd, niet in de
omslag van het restbedrag wordt betrokken. De omslag van het restbedrag heeft tot
gevolg dat een bank meer voldoet dan het bedrag dat louter op basis van haar
individuele depositobasis zou worden berekend, maar verkleint de kans dat een ex post
bijdrage wordt opgelegd.
Met betrekking tot de versie van het ontwerp-besluit dat voor publieke consultatie
is gepubliceerd, is in een reactie opgemerkt dat de omslag van het restbedrag over de
andere banken tot gevolg heeft dat wanbetaling aan het fonds door een bank wordt
afgewenteld op andere banken. Naar aanleiding daarvan is het zesde lid toegevoegd. Het

65

zesde lid komt erop neer dat een individueel saldo van een bank kan worden verlaagd tot
onder € 0, indien de desbetreffende bank een betalingsachterstand heeft.

Artikel 23t
Artikel 23t geeft een regel voor het geval waarin de deposito’s worden
overgenomen in het kader van Afdeling 3.5.4A van de wet. Die Afdeling voorziet, voor
zover hier van belang, in de mogelijkheid dat DNB aan de rechtbank een plan overlegt
met betrekking tot de overdracht van deposito-overeenkomsten van een bank die, kort
gezegd, in financiële problemen verkeert. Wanneer de rechtbank het overdrachtsplan
goedkeurt, worden de deposito-overeenkomsten overgedragen aan een andere bank.
Deze overnemende bank krijgt hiervoor een vergoeding uit het depositogarantiefonds.
Artikel 23t bepaalt dat in dat geval het individuele saldo van de bank waarvan de
deposito’s worden overgenomen wordt verlaagd met het bedrag van de door de Stichting
aan de Nederlandsche Bank voldane vergoeding of de gemaakte kosten, met dien
verstande dat door de verlaging het individuele saldo niet lager wordt dan € 0. Deze
regel dient te worden gelezen in samenhang met de artikelen 23ij en 23bb.
Nadat de Stichting het individuele saldo van de bank waarvan de deposito’s
worden overgedragen heeft verlaagd, geschieden de volgende verlagingen van het
algemene gedeelte en de individuele saldi van de andere banken volgens hetzelfde
stramien als in het scenario waarin een beroep wordt gedaan op het
depositogarantiefonds naar aanleiding van de betalingsonmacht van een bank; dat is in
het tweede en derde lid bepaald.

Artikel 23u
Artikel 23u ziet op de ‘lopende kosten’ die door DNB of de Stichting zijn gemaakt.
Het betreft niet de kosten die zijn gemaakt naar aanleiding van de inwerkingstelling van
de depositogarantieregeling in een specifiek geval, maar om andere kosten. Het betreft
bijvoorbeeld de kosten van het beheer en de instandhouding van het fonds door de
Stichting of de kosten die DNB moet maken om banken in een risicocategorie in te delen
of de hoogte van de diverse bijdragen vast te stellen. Deze kosten worden grosso modo
op dezelfde wijze over de in het fonds aanwezige middelen omgeslagen als de kosten die
wel zijn gemaakt naar aanleiding van de toepassing van de depositogarantieregeling in
een specifiek geval, met één verschil. Aangezien lopende kosten niet worden gemaakt
naar aanleiding van de betalingsonmacht van een bank of de overdracht van depositoovereenkomsten, kan niet worden bepaald dat het individuele saldo van de
betalingsonmachtige bank onderscheidenlijk de bank waarvan de deposito’s worden
overgedragen als eerste wordt verlaagd; er is immers geen betalingsonmachtige bank of
een bank waarvan de deposito’s worden overgedragen. Daarom is met betrekking tot de

66

lopende kosten bepaald dat eerst het algemene gedeelte wordt verlaagd met het bedrag
van die kosten. Indien het algemene gedeelte niet toereikend is, wordt na de verlaging
van het algemene gedeelte dezelfde wijze van omslag toegepast die geldt in geval van de
verlagingen die zijn geregeld in artikel 23s voor het geval ook in de daar geregelde
situatie het algemene gedeelte ontoereikend is.

Artikel 23v
Artikel 23v regelt de ex post bijdrage. Overwogen is te bepalen dat, voor het
geval de in het fonds aanwezige middelen niet toereikend zijn om aan DNB het bedrag te
vergoeden, DNB alleen dan kan besluiten voort te gaan met betalingen indien voldaan is
aan bepaalde voorwaarden. Deze voorwaarden evenwel vloeien voort uit het
communautaire recht; het is daarom niet nodig deze uitdrukkelijk in het Besluit op te
nemen. DNB kan, wanneer de middelen in het fonds niet toereikend zijn, alleen dan
voortgaan met het uitkeren van vergoedingen indien is voldaan aan de volgende
voorwaarden: (1) de situatie moet urgent zijn, (2) de stabiliteit van het financiële stelsel
is in gevaar en (3) de Stichting kan op korte termijn de uit te keren bedragen vergoeden.
Indien DNB ingevolge bedoelde uitzonderingen voortgaat met het uitkeren van
vergoedingen of het beschikbaar stellen van een bedrag voor een deposito-overdracht,
zal aan de banken een ex post bijdrage in rekening worden gebracht. Dat zal overigens
ook gebeuren indien de in het fonds aanwezige middelen niet toereikend zijn om kosten
te vergoeden die door de Stichting zijn gemaakt of die door DNB zijn gemaakt in verband
met het depositogarantiestelsel. Het totale bedrag dat de Stichting tekort komt wordt
door het geheel van de banken betaald, naar rato op basis van de verhouding tussen de
depositobases die aanwezig waren bij de banken volgens de laatste rapportages die zijn
gedaan voorafgaand aan het tijdstip waarop de Nederlandsche Bank de betalingsonmacht
constateert ingevolge artikel 3:260, tweede lid, van de wet of waarop de overgang van
de deposito-overeenkomsten plaatsvindt. Voor de goede orde wordt opgemerkt dat in het
ontwerp-besluit was opgenomen dat de verhouding tussen de depositobases werd
vastgesteld op basis van de rapportages die waren gedaan in het kwartaal waarin de
Stichting aan DNB had voldaan. In een reactie die is ontvangen in het kader van de
publieke consultatie is terecht opgemerkt dat als gevolg van de geconstateerde
betalingsonmacht veel deposito’s van de betalingsonmachtige bank zullen zijn
ondergebracht bij andere banken. Het zou niet juist zijn de gewijzigde verhouding tussen
de depositobases als maatstaf te nemen om de omslag van de ex post bijdrage te
nemen.
Met betrekking tot het vierde lid wordt het volgende opgemerkt. Dit lid is
overgenomen uit het oude artikel 21, derde lid. Inhoudelijk is geen wijziging beoogd,
maar de formulering is gewijzigd. Beoogd is te bepalen dat een bank die voor het tijdstip

67

waarop DNB de betalingsonmacht constateert of waarop de overdracht van depositoovereenkomsten plaatsvindt nog wel voldeed aan de in artikel 18 genoemde criteria,
maar daarna niet meer, de ex post bijdrage verschuldigd blijft. Wanneer een bank niet
voldoet aan de in artikel 18 genoemde criteria op het tijdstip waarop DNB de
betalingsonmacht van een andere bank constateert of waarop de overdracht van
deposito-overeenkomsten plaatsvindt, is de ex post bijdrage niet verschuldigd. Voor de
goede orde wordt opgemerkt dat een dergelijke bepaling niet is opgenomen voor de
andere bijdragen, zoals de basisbijdrage. Bepalend voor de verschuldigdheid van een
andere bijdrage dan de ex post bijdrage is of een bank op het tijdstip waarop de
verschuldigdheid ontstaat, voldoet aan de in artikel 18 genoemde criteria. De
verschuldigdheid ontstaat door de facturering door DNB. Vanaf het moment dat een bank
haar vergunning verliest, is het depositogarantiestelsel niet langer op haar van
toepassing ingevolge artikel 18. DNB kan dan rechtens niet meer een andere bijdrage
dan de ex post bijdrage in rekening brengen. Zou DNB dat de facto toch doen, dan volgt
daaruit geen verschuldigdheid. Het vijfde lid maakt op dit beginsel een uitzondering.
Ten overvloede wordt opgemerkt dat met de zinsnede in het derde lid
“voorafgaand aan het tijdstip waarop de Nederlandsche Bank de betalingsonmacht
constateert ingevolge artikel 3:260, tweede lid, van de wet of waarop een bank
deposito’s overneemt van een andere bank ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet”.
niet wordt beoogd te bepalen wanneer de banken de ex post bijdragen moeten voldoen;
dat wordt geregeld in artikel 23cc. Het gaat om het tijdstip op basis waarvan de
verhouding tussen de depositobases wordt vastgesteld.

Artikel 23w
Artikel 23w regelt de incidentele individuele verhoging. Een incidentele verhoging
van de individuele saldi vindt plaats wanneer DNB, die haar verhaalsrecht ingevolge
artikel 29, eerste lid, of artikel 3:159k heeft uitgeoefend, een bedrag uit de boedel van
de betalingsonmachtige bank of van de bank waarvan de deposito-overeenkomsten zijn
overgedragen of uit diens boedel ontvangt, en dit bedrag vervolgens aan de Stichting
voldoet. Indien DNB meer heeft uitgekeerd dan zij van de Stichting heeft ontvangen,
brengt zij op het aan de Stichting te betalen bedrag het surplus in mindering. Zie in
verband met de gevallen waarin DNB meer kan uitkeren dan zij van de Stichting heeft
ontvangen, de toelichting op artikel 23v.
De verhoging wordt omgeslagen over de individuele saldi. Dit gebeurt naar rato
op basis van de totalen van alle banken van de verlaging die eerder heeft
plaatsgevonden en de door de banken voldane ex post bijdragen. Het gaat uiteraard niet
om de verhouding tussen enerzijds de verlagingen en anderzijds de ex post bijdragen,

68

maar om de som per bank van het bedrag waarmee haar individuele saldo eerder was
verlaagd en de ex post bijdrage die zij heeft voldaan.
Voor de goede orde wordt opgemerkt dat het individuele saldo ook dan wordt
verhoogd indien een bank een ex post bijdrage heeft voldaan en DNB vervolgens een
bedrag uit de boedel van de betalingsonmachtige bank of van de bank waarvan de
deposito-overeenkomsten zijn overgedragen ontvangt en dit aan de Stichting voldoet. Er
is niet voor gekozen in dat specifieke geval een bedrag aan de banken te restitueren.
Voor een bank maakt dit op lange termijn geen verschil; het bedrag dat zij uiteindelijk bij
elkaar moet brengen verandert hierdoor niet. Het voordeel van de gekozen oplossing is
dat het individuele saldo van een bank eerder de doelomvang bereikt. Voor de goede
orde wordt opgemerkt dat restituties mogelijk zijn indien is voldaan aan de in artikel 23n
genoemde voorwaarden.
De verhoging van het individuele saldo is gemaximeerd. De verhoging is niet
groter dan de som van (a) het bedrag waarmee het individuele saldo eerder was
verlaagd en (b) de ex post bijdrage. Het moet daarbij gaan om een verlaging die heeft
plaatsgevonden en een ex post bijdrage die in rekening is gebracht naar aanleiding van
dezelfde deconfiture. Dit is tot uitdrukking gebracht met de zinsnede « de
betalingsonmacht of de overdracht van deposito-overeenkomsten van de bank waarvan
de Nederlandsche Bank het bedrag, bedoeld in het eerste lid, heeft ontvangen. De
maximering is nodig omdat zonder maximering het mogelijk is dat het individuele saldo
met een groter bedrag wordt verhoogd dan het bedrag waarmee het individuele saldo
destijds is verlaagd. Deze mogelijkheid wordt veroorzaakt doordat ook de eerdere
verlaging is gemaximeerd: zie artikel 23s, vijfde lid.

Artikel 23x
Dit artikel houdt verband met hetgeen is bepaald in artikel 23w vierde lid. Daarin
is bepaald dat de verhoging van de individuele saldi is gemaximeerd. Indien de verhoging
van de individuele saldi in een concreet geval is beperkt tot het ingevolge artikel 23w,
vierde lid, berekende bedrag, is er nog een restbedrag. Dit is het bedrag waarmee de
individuele saldi zouden zijn verhoogd zonder maximering. Artikel 23ij bepaalt dat het
algemene gedeelte wordt verhoogd met dat restbedrag.
Het tweede lid ziet op de situatie waarin de deposito’s zijn overgenomen in het
kader van een overdrachtsplan als bedoeld in Afdeling 3.5.4A van de wet. Het is mogelijk
dat het bedrag waarmee de verhoging van het algemene gedeelte ingevolge het eerste
lid moet worden verhoogd, groter is dan het bedrag waarmee het algemene gedeelte
eerder is verlaagd om de deposito-overname te bekostigen. In dat geval is de verhoging
van het algemene gedeelte gemaximeerd tot het bedrag waarmee het algemene gedeelte
eerder is verlaagd.

69

Het derde lid heeft betrekking op de situatie waarin een onderneming niet langer
voldoet aan de in artikel 18 genoemde criteria. Dit kan gebeuren doordat de
onderneming niet langer het bedrijf van bank uitoefent, of doordat zij haar zetel
verplaatst naar een andere Staat. In beide gevallen neemt zij niet langer deel aan het
Nederlandse depositogarantiestelsel. De Stichting hevelt het individuele saldo dat de
desbetreffende onderneming heeft opgebouwd in de periode dat zij nog wel deelnam aan
het Nederlandse depositogarantiestelsel over naar het algemene gedeelte.

Artikel 23ij
Artikel 23ij bouwt voort op artikel 23x, tweede lid. Indien door de maximering van
de verhoging van het algemene gedeelte er nog een bedrag resteert, wordt het
individuele saldo van de overnemende bank verhoogd met het surplus. De verwachting is
dat artikel 23ij niet vaak tot toepassing zal komen. Dit artikel is het sluitstuk van de
regeling inzake het verhogen van de middelen in het fonds nadat DNB aan de Stichting
een bedrag heeft voldaan, nadat zij op haar beurt een bedrag heeft ontvangen uit de
boedel van de bank waarvan de betalingsonmacht is vastgesteld of waarvan de depositoovereenkomsten zijn overgedragen. De zinsnede ‘indien op die bank paragraaf 3.5.6.1 of
3.5.6.2 van de wet van toepassing is’ is opgenomen omdat het niet geheel is uitgesloten
dat de bank die de deposito’s overneemt, niet deelneemt aan het Nederlandse
depositogarantiestelsel, omdat zij haar zetel in een andere staat dan Nederland heeft.
Een dergelijke bank heeft geen individueel saldo, zodat er niets is om te verhogen.

Artikel 23z
DNB kan een herstelbijdrage in rekening brengen. Hiervoor moet zijn voldaan aan
een voorwaarde: de totale omvang van de in het fonds aanwezige middelen is kleiner
geworden dan 0,5 procent van de omvang van de depositobases van alle banken,
doordat de Stichting heeft een vergoeding naar aanleiding van de inwerkingstelling van
het depositogarantiestelsel of een deposito-overdracht aan DNB heeft voldaan. De
herstelbijdrage is ervoor bedoeld om een vermindering van de in het fonds aanwezige
middelen te herstellen. De Stichting kan dus niet een herstelbijdrage in rekening brengen
zonder dat er een beroep op het fonds is gedaan. DNB stelt een herstelbijdrage vast voor
het geheel van banken. Dit bedrag wordt vervolgens omgeslagen over de banken naar
rato op basis van de verhouding tussen de gegarandeerde deposito’s die bij elke bank
worden aangehouden volgens de rapportages die zijn gedaan in het kwartaal waarin de
Stichting de vergoeding aan DNB heeft voldaan. Voorstelbaar is dat DNB niet onmiddellijk
na de vergoeding aan DNB besluit tot het in rekening brengen van een herstelbijdrage.
Ook in dat geval wordt het bedrag omgeslagen op basis van de rapportages die zijn
gedaan in het kwartaal waarin de Stichting de vergoeding aan DNB heeft voldaan.

70

Artikel 23aa
Dit artikel regelt wat er met de individuele saldi gebeurt in geval van fusie of
splitsing van banken, en wanneer er een deposito-overdracht plaatsvindt anders dan
ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet. Bij fusie worden de twee individuele saldi van de
fuserende banken samengevoegd, en wordt het individuele normbedrag berekend voor
de overnemende bank of de nieuw opgerichte bank. Dit gebeurt op basis van de
hypothese dat het op het vorige toetsmoment bestaande individuele normbedrag en de
depositobasis van de bank waarvan de deposito’s overgaan reeds waren opgeteld bij het
individuele normbedrag onderscheidenlijk de depositobasis van de verkrijgende of nieuw
opgerichte bank. Hetzelfde geldt in geval van een deposito-overdracht, anders dan
ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet. Zonder een dergelijke bepaling zou het resultaat
worden bereikt dat het algemene gedeelte wordt verhoogd met het bedrag van het
individuele saldo van de bank die ophoudt te bestaan, en dat de overnemende of nieuwe
bank over de depositobasis van de verdwijnende bank weer van voren af basisbijdragen
moet betalen.

Artikel 23bb
Afdeling 3.5.4A van de wet regelt de overgang van deposito-overeenkomsten in
het kader van crisisinterventie. Artikel 23bb bepaalt dat een dergelijke overgang voor de
toepassing van artikel 23aa gelijk wordt gesteld met een fusie, splitsing of depositoovername.
In artikel 23t is bepaald dat de Stichting eerst het individuele saldo van de bank
die wordt overgenomen verlaagt met het bedrag dat aan deposito’s wordt overgenomen.
In artikel 23bb is bepaald dat zij vervolgens de individuele saldi samenvoegt tot het
individuele saldo van de overnemende bank. Voor de berekening van de individuele saldi
en de individuele normbedragen wordt dezelfde methode gebruikt als die welke is
bepaald in artikel 23aa.
Door de overname stijgt de individuele depositobasis van de overnemende bank.
De Stichting berekent het individuele normbedrag voor de verkrijgende bank op basis
van de nieuwe depositobasis. Dit betekent dat de verkrijgende bank in de kwartalen na
de overname meer aan het depositofonds zal moeten voldoen, aangezien de
depositobasis van de bank is toegenomen. Dit meerdere bestaat uit 1

basispunt van

de overgenomen deposito’s aan basisbijdragen. Aangezien de overname van deposito’s
tot een hoger basisbedrag leidt, kan dit ook tot een hogere risicobijdrage leiden indien
deze niet op 0 procent is gesteld.

71

Voor de goede orde wordt opgemerkt dat is onderzocht of een andere oplossing in
aanmerking kon komen, namelijk die waarin het individuele saldo van de overdragende
bank voorafgaand aan de toevoeging aan het individuele saldo van de overnemende
bank niet wordt verlaagd met het bedrag van de door de Stichting aan de Nederlandsche
Bank voldane vergoeding of de gemaakte kosten. Een dergelijke oplossing is onwenselijk.
In die oplossing leidt de overname van de deposito’s ertoe dat de basisbijdrage van de
overnemende bank niet wordt verhoogd, maar worden de individuele saldi van de andere
sterker verlaagd. Zij zouden daardoor extra verplichtingen krijgen om hun individuele
saldi op het niveau van het normbedrag te brengen. Het is onwenselijk van de andere
banken dan de overnemende bank extra verplichtingen te verlangen voor de overname
van de deposito’s door een concurrent. De verplichtingen van de banken in geval van een
door het depositogarantiefonds betaalde overgang van deposito’s in het kader van
Afdeling 3.5.4A van de wet dienen niet groter te zijn dan de verplichtingen van de
banken in geval van een beroep op het depositogarantiefonds als gevolg van een
betalingsonmacht van een bank.

Een voorbeeld moge een en ander verduidelijken. Aan het depositogarantiestelsel
nemen veel banken deel, waaronder bank A en B. Bank A heeft een depositobasis van €
50 miljoen, B van € 100 miljoen. Beiden banken hebben 75% van hun individuele
doelomvang bereikt, anders gezegd, het individuele saldo van beide banken is 0,75
procent van hun respectieve depositobases. Het individuele saldo van bank A is dus €
375.000 en het individuele saldo van bank B is € 750.000. De individuele saldi van beide
banken zijn gelijk aan de onderscheidene individuele normbedragen. De deposito’s van
bank A worden ingevolge Afdeling 3.5.4A van de wet overgedragen aan bank B. Het
individuele saldo van bank A wordt verlaagd tot 0 ingevolge art 23t. Door de verlaging
van het saldo van bank A wordt het individuele normbedrag van bank A ook naar nul
teruggebracht, waarna het wordt opgeteld bij het normbedrag van bank B. Doordat bank
B de deposito’s overneemt van bank A, stijgt de individuele depositobasis van bank B van
€ 100 miljoen naar € 150 miljoen. Daardoor wordt de nieuwe doelomvang van bank B €
1,5 miljoen.
Aannemend dat de depositobasis verder niet groeit, bedraagt het eerstvolgende kwartaal
na de deposito-overdracht de basisbijdrage die bank B moet betalen dan
van de depositobasis, dus

basispunt

van € 150 miljoen oftewel € 25.000. Een suppletie is in

dit voorbeeld waarbij de depositobasis verder niet gegroeid is niet verschuldigd.

Artikel 23cc
In het algemene gedeelte van deze toelichting is reeds ingegaan op de verdeling
van taken van DNB en de Stichting. In de artikelen betreffende de basisbijdrage,
72

suppletie, risicobijdrage, ex post bijdrage en herstelbijdrage, is bepaald dat DNB de
hoogte van die bijdragen vaststelt. In het eerste lid is bepaald dat DNB een bank in
kennis stelt van de hoogte van de onderscheidene bedragen. DNB factureert deze
bedragen, met dien verstande dat DNB meedeelt dat de banken de bedragen niet aan
DNB dienen te voldoen, maar aan de Stichting. DNB bepaalt binnen welke termijn een
bank de bedragen dienen te voldoen, en vermeldt die termijn in de factuur.
Het tweede lid heeft betrekking op de situatie waarin een bank op grond van
artikel 23o niet alle bijdragen volledig behoeft te betalen omdat zij anders meer dan 5%
van haar eigen vermogen zou moeten voldoen. DNB deelt dat mee aan de desbetreffende
bank, en deelt mee dat de bank de rest in het eerstvolgende jaar moet betalen.
In het derde lid is bepaald dat DNB de termijn bepaalt waarbinnen moet worden
betaald.
In het vierde lid is de verplichting van de banken opgenomen om de in rekening
gebrachte bedragen te voldoen.
In het vijfde lid is bepaald dat de Stichting de individuele saldi en het algemene
gedeelte verhoogt onverwijld nadat zij de in rekening gebrachte bedragen heeft
ontvangen. Zie ook de toelichting op artikel 23k, eerste lid. Die bepaling beoogt voor te
schrijven dat de basisbijdrage wordt toegerekend aan het individuele saldo; artikel 23o
bepaalt wanneer de verhoging daadwerkelijk plaatsvindt. Uit de plaatsing van deze
bepaling in artikel 23cc als het vijfde lid volgt dat het hier niet de incidentele individuele
verhoging betreft, bedoeld in artikel 23x.
In het zesde lid is bepaald dat de vastgestelde bedragen van de basisbijdrage,
suppletie en risicobijdrage zijn verschuldigd over het kwartaal waarop de vaststelling
betrekking heeft. De achtergrond van deze regel is van boekhoudkundige aard. Met deze
regel wordt voorkomen wordt dat een bank alle toekomstige bijdragen in één keer als
last in de jaarrekening moeten worden vermeld. Er is dus geen aanleiding om een
verplichting om vooraf een voorziening in de jaarrekening op te nemen die de gehele
opbouwperiode bestrijkt. In dit verband kan worden gewezen op IAS 37.19, laatste zin:
`Because the entity can avoid the future expenditure by its future actions, for example
by changing its method of operation, it has no present obligation for that future
expenditure and no provison is recognised´. Omdat een bank steeds de mogelijkheid
heeft haar funding profiel te wijzigen of haar werkzaamheden te beeindigen, kan met
beroep op deze bepaling het treffen van een voorziening vooraf voor de gehele
opbouwperiode worden vermeden.

Artikel 23dd
De verdeling van de belangrijkste taken tussen DNB en de Stichting is dat de
Stichting het depositogarantiefonds beheert en in stand houdt, en dat DNB vaststelt of er

73

bedragen verschuldigd zijn en zo ja, wat de hoogte van die bedragen is. Vervolgens dient
DNB de bedragen te factureren aan de banken. De banken betalen evenwel niet aan DNB
maar aan de Stichting. De uitoefening van de aldus verdeelde taken kan alleen dan goed
geschieden indien DNB en de Stichting over en weer aan elkaar gegevens verstrekken.
DNB deelt aan de Stichting mee (a) aan welke banken zij heeft meegedeeld dat zij een
bedrag aan de Stichting dienen te voldoen, (b) de hoogte van elk bedrag, en (c) of het in
rekening gebrachte bedrag een basisbijdrage, suppletie, risicobijdrage, ex post bijdrage
dan wel herstelbijdrage is. Uitdrukkelijk wordt opgemerkt dat DNB niet aan de Stichting
meedeelt op basis van welke gegevens zij de hoogte van de bedragen heeft vastgesteld.
Zo deelt DNB niet mee wat de depositobases van de banken zijn. Zij deelt evenmin aan
de Stichting mee op basis van welke gegevens zij een bank in een bepaalde
risicocategorie heeft ingedeeld. Wel deelt DNB mee wat voor soort bijdrage een bank is
verschuldigd. De Stichting heeft deze laatste informatie nodig om het bedrag toe te
kunnen rekenen aan het algemene gedeelte dan wel aan het individuele saldo van de
desbetreffende bank. DNB deelt de in het eerste lid genoemde gegevens een keer per
kwartaal aan de Stichting mee.
In het tweede lid is bepaald dat DNB voorts aan de Stichting meedeelt dat een
bank niet langer voldoet aan de in artikel 18 genoemde criteria. De Stichting heeft die
informatie nodig teneinde het individuele saldo van een bank op wie het
depositogarantiestelsel niet langer van toepassing is, niet langer te administreren als een
individueel saldo, dat dus tot het bijzondere gedeelte behoort, maar toe te rekenen aan
het algemene gedeelte.
Tot slot is in het derde lid bepaald dat de Stichting aan DNB meedeelt wat de
hoogte van elk individueel saldo is. DNB heeft dat gegeven nodig om vast te stellen of er
een suppletie moet worden voldaan en zo ja, wat daarvan de hoogte is.

Artikel 23ee
Artikel 23ee komt overeen met het oude artikel 21, derde en vierde lid, en is
aangevuld voor wat betreft de depositobasis, de risicoweging en de vaststelling van de
hoogte van de bijdragen.

Artikel 23ff
Artikel 23ff heeft betrekking op een bijzondere groep, namelijk de groep die
blijvend is aangesloten bij een centrale kredietinstelling tezamen met de centrale
kredietinstelling. Een groep van aangesloten banken kan op grond van artikel 3:111 van
de wet bij ministeriële regeling worden vrijgesteld van het toezicht door de
Nederlandsche Bank. Het toezicht wordt op geconsolideerde basis uitgeoefend op de
centrale kredietinstelling die controle uitoefent op de bij haar aangesloten banken. In de

74

praktijk gaat het om de Rabobank. In artikel 23ff is bepaald dat een dergelijke groep, in
tegenstelling tot de groep, bedoeld in artikel 23ee, niet apart een verzoek behoeft te
doen om als één geheel te worden behandeld voor de regeling met betrekking tot de
financiering van het depositogarantiestelsel. Het feit dat de groep op grond van artikel
3:111 van de wet is vrijgesteld bij ministeriële regeling heeft eo ipso tot gevolg dat de
groep als één geheel wordt behandeld. Voor de goede orde wordt opgemerkt dat het
mogelijk is dat de groep die bestaat uit de centrale kredietinstelling en de bij haar
aangesloten banken (de “3:111-groep”) op zijn beurt weer een groep vormt met
bijvoorbeeld dochters van de centrale kredietinstelling. Voor die laatstbedoelde groep
geldt artikel 23ff niet. Artikel 23ff laat evenwel onverlet dat de laatstbedoelde groep een
verzoek doet als bedoeld in artikel 23ee.

Artikel 23gg
Artikel 23gg komt overeen met het oude artikel 21, zevende lid.

D

Het nieuwe tweede lid van artikel 29 bepaalt inhoudelijk voor wat betreft het
beleggerscompensatiestelsel hetzelfde als het oude tweede lid met betrekking tot de
baten die DNB uit de boedel ontvangt. Het nieuwe derde lid regelt de situatie met
betrekking tot het depositogarantiestelsel: indien DNB baten uit de boedel ontvangt,
keert zij die uit aan de Stichting. De Stichting slaat deze baten om over de in het fonds
aanwezige middelen conform de artikelen 23w en 23x Voor de goede orde wordt
opgemerkt dat in artikel 17a voor de toepassing van § 6.3 de Stichting
depositogarantiefonds is gedefinieerd als ‘Stichting’. Artikel 29 maakt deel uit van § 6.4,
reden waarom in artikel 29 naar ‘Stichting depositogarantiefonds’ wordt verwezen, niet
naar ‘Stichting’.

E en F
Met de wijzigingen in de onderdelen E en F worden enkele onjuiste verwijzingen gecorrigeerd.

G

Met deze wijziging wordt een redactionele ongerechtigheid ongedaan gemaakt.

75

H

De wijzigingen in onderdeel H zijn toegelicht in het algemene gedeelte, onder punt
3, “enkele andere onderwerpen”.

Artikel II

De wijzigingen in artikel II bieden een grondslag voor de verstrekking van staten
door banken aan DNB om DNB in staat te stellen haar taak als uitvoerder van het
depositogarantiestelsel uit te voeren. De oude tekst van het Besluit prudentiële regels
had op dit punt slechts betrekking op gegevens ten behoeve van het toezicht op de
naleving van het Deel Prudentieel toezicht. DNB treedt hier echter niet op in haar rol van
toezichthouder, maar in die van uitvoerder van het depositogarantiestelsel.

Artikel III

Tijdens de voorbereiding van het thans voorliggende besluit is het wetsvoorstel
Wet bijzondere maatregelen financiële ondernemingen ingediend bij de Tweede Kamer
der Staten-Generaal. In dit besluit wordt daarnaar meermalen verwezen, thans nog door
te verwijzen naar “Afdeling 3.5.4A”. Onze Minister kan die verwijzingen aanpassen
wanneer de definitieve nummering van de artikelen in de Wet op het financieel toezicht
die door bedoeld wetsvoorstel worden ingevoegd in die wet, bekend is, nadat het
wetsvoorstel is aangenomen en tot wet is verheven.

De Minister van Financiën,

76