Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2018–2019

25 295

Infectieziektenbestrijding

Nr. 49

BRIEF VAN DE MINISTER VOOR MEDISCHE ZORG
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 29 oktober 2018
De leden van uw Kamer hebben vragen over de hoogte van het bedrag
van de onverplichte tegemoetkoming voor patiënten met Q-koorts koorts
en nabestaanden van patiënten die zijn overleden aan Q-koorts (Handelingen II 2018/19, nr. 4, item 23). Onderstaand doe ik u het antwoord op die
vragen, mede namens mijn collega van LNV, toekomen.
In de periode van 2007 tot en met 2010 heeft zich in Nederland een
uitzonderlijke Q-koortsuitbraak voorgedaan. De uitbraak was onverwachts
groot en had een uniek verloop. De overheid heeft maatregelen genomen
om de uitbraak onder controle te krijgen en de negatieve gevolgen voor
de burgers zoveel als mogelijk te voorkomen, dan wel te beperken.
Niettemin heeft de Q-koortsuitbraak indringende gevolgen gehad. Mensen
zijn ernstig ziek geworden of zelfs overleden aan Q-koorts, en de impact
op hun leven en dat van hun naasten is logischerwijze groot.
De Nationale ombudsman heeft in vervolg op een eerder onderzoek in
2016 een tweede onderzoek gedaan naar de lessen die de overheid uit de
Q-koortsuitbraak heeft getrokken. In zijn rapport beveelt hij onder meer
aan een concreet gebaar te maken naar Q-koortspatiënten als blijk van
erkenning. Mede naar aanleiding hiervan heeft het vorige kabinet besloten
tot een vorm van tegemoetkoming als gebaar ter erkenning van de grote
gevolgen die de patiënten hebben ondervonden.
Het gaat hier om een uitzonderlijke situatie: een uitzonderlijk grote
uitbraak waarvan de consequenties voor betrokkenen destijds niet
voorzienbaar waren. Zij konden besmetting met Q-koorts niet voorkomen
en de gevolgen hiervan niet voorzien. Het Kabinet kan zich goed
voorstellen dat patiënten en nabestaanden behoefte hebben aan
erkenning.
Zoals in de brief van december 2017 aangekondigd is voor de financiële
tegemoetkoming van Q-koortspatiënten en nabestaanden in totaal € 15,5
miljoen vrijgemaakt, inclusief uitvoeringskosten (de kosten die worden

kst-25295-49
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2018

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 25 295, nr. 49

1

gemaakt voor het uitvoeren van deze beleidsregel). Voor het verstrekken
van tegemoetkomingen op basis van deze beleidsregel is een bedrag van
€ 14,5 miljoen beschikbaar en voor de uitvoering een bedrag van € 1
miljoen.
Het bedrag van € 14,5 miljoen wordt evenredig verdeeld over het totale
aantal tijdig ingediende aanvragen dat wordt toegewezen. Voor deze wijze
van verdeling is gekozen omdat alle patiënten met chronische Q-koorts,
QVS of een QVS gelijkend ziektebeeld allemaal langdurige gevolgen
ondervinden of hebben ondervonden. De tegemoetkoming is bedoeld als
erkenning van deze gevolgen en, voor zover mogelijk, als afsluiting van
deze periode. Daarbij achten wij het niet zinvol en ook niet uitvoerbaar om
onderscheid te maken tussen verschillende ziektebeelden en de mate van
ziektelast. Deze tegemoetkoming is immers expliciet niet bedoeld als
schadevergoeding maar als gebaar ter erkenning van de gevolgen die de
patiënten hebben ondervonden.
Als de inhoudelijke beoordeling van de aanvragen heeft plaatsgevonden
en het totale aantal aanvragen dat zal worden toegewezen bekend is,
wordt het definitieve bedrag van de tegemoetkoming bepaald. De
tegemoetkoming bedraagt maximaal € 15.000 per toegewezen aanvraag,
maar kan ook lager uitvallen indien er meer aanvragen worden toegewezen. Het genoemde maximum is ingesteld om te voorkomen dat,
mochten er onverwachts heel weinig aanvragen worden ingediend, de
tegemoetkoming het karakter van een gebaar verliest. De hoogte van dit
maximum is gebaseerd op een voorzichtige inschatting van het aantal
patiënten en nabestaanden dat in aanmerking komt voor een tegemoetkoming.
Ik hoop dat dit concrete gebaar als blijk van erkenning Q-koortspatiënten
en nabestaanden steunt.
De Minister voor Medische Zorg,
B.J. Bruins

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 25 295, nr. 49

2