Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

33 406

Wijziging van de Registratiewet 1970 en enige
andere wetten in verband met de invoering van
de elektronische registratie van notariële akten
en de gedeeltelijke afschaffing van de
registratie van onderhandse akten (Wet
elektronische registratie notariële akten)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
Inhoudsopgave
blz.
I.

II.

ALGEMEEN
1. Inleiding
2. Voorgestelde maatregelen
3. Uitvoeringskosten Belastingdienst
4. Gevolgen voor bedrijfsleven en burger
5. Gevolgen voor de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie
6. Budgettaire aspecten
7. EU-aspecten
ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING

1
1
2
3
3
4
4
4
4

I. ALGEMEEN
1. Inleiding
Op grond van de Registratiewet 1970 worden alle notariële akten door de
Belastingdienst geregistreerd. Deze registratie heeft een tweeledig doel.
Op de eerste plaats wordt hiermee een bijdrage geleverd aan de rechtszekerheid. Op de tweede plaats gebruikt de Belastingdienst de informatie in
de akten voor de uitvoering van de belastingwetgeving. Dit wetsvoorstel
strekt ertoe de registratie van notariële akten voortaan langs elektronische
weg te laten geschieden waardoor die akten niet langer heen en weer
hoeven te worden gestuurd tussen de notaris en de Belastingdienst.
Voorgesteld wordt de elektronische registratie van notariële akten te laten
uitvoeren door de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie (hierna: KNB).
Verder wordt de registratie van onderhandse akten beperkt tot die akten
waarvoor registratie een wettelijk vormvereiste is. De registratie van deze
akten blijft een taak van de Belastingdienst. Ook het toezicht op de
uitvoering van de Registratiewet 1970 blijft gebeuren door de Belastingdienst. Met het voorstel wordt een belangrijke besparing op de uitvoeringskosten van de Belastingdienst bereikt en een verlaging van de
administratieve lasten voor het notariaat. De maatregelen in dit
wetsvoorstel die betrekking hebben op de rol van de KNB bij de registratie

kst-33406-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 406, nr. 3

1

van akten van notarissen zijn tot stand gekomen onder medeverantwoordelijkheid van de Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie.
2. Voorgestelde maatregelen
De voorgestelde wijzigingen in de Registratiewet 1970 en de daarmee
verband houdende wijzigingen in de Wet op het notarisambt en de Wet
gebruik Friese taal in het rechtsverkeer behelzen een viertal maatregelen:
2.1. Voortaan elektronische registratie notariële akten
Op dit moment is het nog zo dat een notaris het origineel van iedere akte
die hij opmaakt naar de Belastingdienst stuurt («ter registratie aanbiedt»).
De Belastingdienst schrijft de akte in in een register, maakt daarvan
aantekening op de akte, kopieert de akte en stuurt deze vervolgens terug
naar de notaris. Dit is een zeer arbeidsintensief proces omdat het gaat om
circa 1,5 miljoen akten per jaar. Voorgesteld wordt dat de notaris niet
langer het origineel van de akte ter registratie aanbiedt maar kan volstaan
met het inzenden van een elektronisch afschrift van die akte. Het ligt in de
bedoeling de elektronische registratie eind 2013 gefaseerd in te voeren.
2.2. Registratie notariële akten door KNB
De registratie van notariële akten gebeurt op dit moment door de
Belastingdienst, voornamelijk om historische redenen. De registratie van
akten behoort echter niet tot de kerntaken van de Belastingdienst. Daar
komt nog bij dat bij de invoering van de elektronische registratie de KNB
een veel meer voor de hand liggende instantie is om de registratietaak uit
te voeren. De KNB beschikt immers al over de benodigde elektronische
infrastructuur met de individuele notarissen. Voorgesteld wordt dan ook
de registratie voortaan door de KNB te laten uitvoeren. Van belang is dat
de KNB in dit kader geen toezichthoudende taak krijgt; dat zou geen
passende rol zijn voor de KNB. Immers, de KNB heeft op grond van de
Wet op het notarisambt tot taak de bevordering van een goede beroepsuitoefening door de leden en van hun vakbekwaamheid en heeft geen
toezichthoudende taak. Het Bureau Financieel Toezicht is vanaf 1 januari
2013 belast met het toezicht op de naleving van de Wet op het notarisambt. Het toezicht op de uitvoering van de Registratiewet 1970 blijft bij
de Belastingdienst en ten behoeve van deze toezichthoudende taak krijgt
de Belastingdienst inzage in het register. Nagegaan wordt nog op welke
wijze in de toekomst inzage in het register kan worden verleend aan het
Bureau Financieel Toezicht. Van belang is om hierbij op te merken dat het
systeem zo wordt opgezet dat de KNB geen toegang heeft tot de inhoud
van de notariële akten. De bestanden worden versleuteld en zijn alleen in
te zien door de Belastingdienst en de notaris die de akte heeft aangeleverd. De KNB krijgt uitsluitend de beschikking over de managementinformatie uit het systeem ten dienste van haar wettelijke taken,
waaronder de aantallen en soorten gepasseerde akten per notaris.
Daardoor wordt tevens op eenvoudigere wijze invulling gegeven aan de
verplichting van de notaris op grond van de Wet op het notarisambt om
aan het bestuur van de KNB opgave te doen van het aantal gepasseerde
akten.
2.3. Repertorium
Een notaris moet de akten die hij opmaakt dagelijks inschrijven in een
doorlopend register, het repertorium. Dit systeem blijft bestaan maar het
huidige papieren repertorium wordt vervangen door een digitaal
repertorium dat per notaris wordt gehouden door de KNB.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 406, nr. 3

2

2.4. Onderhandse akten
Naast de registratie van notariële akten biedt de Registratiewet 1970 ook
de mogelijkheid om andere, onderhandse, akten te registreren. De
Registratiewet 1970 hanteert daarbij een zeer ruim akten-begrip. Naast
stukken die zijn opgemaakt om als bewijs te dienen, vallen onder het
begrip akte in die wet ook huiselijke papieren, brieven, kaarten,
tekeningen en andere bescheiden. Voor veel van deze stukken heeft
registratie juridisch echter weinig of geen toegevoegde waarde. Een akte
die een overeenkomst tussen twee partijen inhoudt, heeft bewijskracht
tussen de contractspartijen ongeacht of de akte geregistreerd is of niet.
Registratie van een gecreëerd werk of vinding biedt evenmin zelfstandig
auteursrechtelijke of octrooirechtelijke bescherming. Registratie voegt hier
juridisch niets toe. Voor enkele soorten onderhandse akten is de registratie een constitutief vormvereiste, eventueel naast de mogelijkheid van
een notariële akte. Het gaat hier met name om akten waarbij een bezitloos
pandrecht wordt gevestigd. Voor deze akten is de, wettelijk vereiste,
registratie van belang omdat het bestaan van een bezitloos pandrecht op
een bepaalde datum ook tegenover derden moet kunnen worden
aangetoond. Hierbij is registratie wel zinvol. Het voorgaande is aanleiding
om voor te stellen de registratie van onderhandse akten grotendeels af te
schaffen en alleen te handhaven voor die onderhandse akten waarvoor
registratie een wettelijk vormvereiste is.
3. Uitvoeringskosten Belastingdienst
Door de voorgestelde wijziging van de Registratiewet 1970 hoeft de
Belastingdienst niet langer de circa 1,5 miljoen notariële akten per jaar
handmatig te registreren, te kopiëren en terug te zenden naar de
notarissen. Verder kunnen de voorzieningen die nodig zijn voor de
registratie van onderhandse akten sterk worden verminderd. Dit alles leidt
tot een besparing bij de Belastingdienst van € 3,7 miljoen in 2013 en € 7,4
miljoen jaarlijks vanaf 2014 als gevolg van het wegvallen van administratieve werkzaamheden. Aan de wijziging zijn ook kosten verbonden in
verband met de ontwikkeling van het digitale systeem en de netwerkvoorzieningen en vanaf 2014 vanwege het beheer en onderhoud. De nettobesparingen zijn weergegeven in de onderstaande tabel. Het systeem zal
eind 2013 gefaseerd worden ingevoerd bij het notariaat.
De uitvoeringskosten die betrekking hebben op 2012 zullen bij
Najaarsnota (tweede suppletoire begroting) worden verwerkt in de
begroting van Financiën (IXB).
In de onderstaande tabel is het saldo van uitvoeringskosten en besparingen vermeld. Dit saldo wordt aangewend voor de bezuinigingstaakstelling van de Belastingdienst uit het Regeer- en Gedoogakkoord,
conform de lijn vermeld in de brief van de Staatssecretaris van Financiën
van 3 februari 2012 aan de Tweede Kamer.1
Uitvoeringskosten (€ mln.)

Wet elektronische registratie notariële akten

2012

2013

2014

2015

2016

2017

2,3

-1,4

-6,0

-6,4

-6,4

-6,4

4. Gevolgen voor bedrijfsleven en burger

1

Kamerstukken II 2011/12, 31 066, nr. 117.

Door de invoering van de elektronische registratie vervalt voor de
notarissen de verplichting om iedere akte en het repertorium fysiek naar
de Belastingdienst te zenden. Notariskantoren besparen hiermee vooral
op de kosten van verzending per aangetekende post of koerier . Het
repertorium wordt door notarissen meestal reeds digitaal bijgehouden,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 406, nr. 3

3

maar moest tot dusverre nog op door de Belastingdienst geparafeerde
bladen worden uitgeprint. Deze verplichting vervalt. Daarnaast maakt de
invoering van de elektronische registratie een einde aan het risico van
zoekraken of beschadigen van originele notariële akten. Hiermee wordt
tegemoet gekomen aan de wens van het notariaat. Tezamen leiden de
maatregelen tot een structurele reductie van administratieve lasten voor
het notariaat met circa € 4,9 miljoen.
5. Gevolgen voor de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie
Voor de KNB betekent de invoering van de elektronische registratie dat
een centraal systeem moet worden ingericht en bijgehouden waarin het
repertorium wordt geadministreerd en afschriften van akten digitaal
worden opgeslagen. De KNB krijgt de taak de afschriften van de akten te
verzenden aan de Belastingdienst. De werking van het voorgestelde
stelsel van registratie en de rol van de KNB hierin zal over vijf jaar worden
geëvalueerd.
6. Budgettaire aspecten
Het voorstel heeft geen budgettaire gevolgen.
7. EU-aspecten
Aan dit voorstel zijn geen EU-aspecten verbonden.
II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
Artikel I
Artikel I, onderdeel A (artikel 1 van de Registratiewet 1970)

1
Het voorstel ziet overigens niet op notariële
akten die zijn opgemaakt door een notaris die
is gevestigd in de openbare lichamen Bonaire,
Sint Eustatius en Saba. De Registratiewet 1970
geldt niet voor deze lichamen. Op Bonaire,
Sint Eustatius en Saba gelden wel bepalingen
die vergelijkbaar zijn met de huidige Registratiewet 1970. Deze zijn opgenomen in de
Uitvoeringsregeling registratie akten BES, een
ministeriële regeling onder de Belastingwet
BES. Er zijn momenteel geen plannen om ook
daar een vorm van elektronische registratie in
te voeren.

Het voorgestelde artikel 1, eerste lid, van de Registratiewet 1970 bevat
enkele begripsbepalingen.
Het voorgestelde tweede lid van dat artikel geeft een nieuwe definitie van
wat onder registratie van akten wordt verstaan. Daarbij wordt onderscheid
gemaakt tussen akten van notarissen enerzijds en bepaalde andere akten
anderzijds. Dit lid bevat twee van de vier kernpunten van de voorgestelde
wijzigingen van de Registratiewet 1970. In het tweede lid, aanhef en
onderdeel a, wordt bepaald dat onder registratie van akten in de eerste
plaats wordt verstaan het vermelden van de inhoud van notariële akten in
een register dat gehouden wordt door de KNB. Dat houdt in dat de taak
om notariële akten te registreren overgaat van inspecteurs van de
rijksbelastingdienst naar de KNB. Dit is het eerste kernpunt van dit
wetsvoorstel.1
Het tweede lid, aanhef en onderdeel b, ziet op de registratie van andere
akten dan notariële akten. Onder de huidige regelgeving is het nog zo dat
iedere willekeurige akte bij de Belastingdienst ter registratie kan worden
aangeboden. In de Registratiewet 1970 wordt daarbij een zeer ruime
betekenis toegekend aan de term akte: daaronder vallen voor de
toepassing van de Registratiewet 1970 niet alleen stukken die zijn
opgemaakt om als bewijs te dienen maar ook huishoudelijke papieren,
brieven, kaarten, tekeningen en andere bescheiden. Zoals in het algemeen
deel van deze memorie reeds is aangegeven is voor veel van deze
documenten de toegevoegde waarde van registratie gering of niet
aanwezig. Ook zijn er vaak betere alternatieven in de sfeer van de
auteursrechten- of octrooiregelgeving. Voor sommige soorten onderhandse akten is registratie echter een wettelijk vormvoorschrift. Een
bezitloos pandrecht kan bijvoorbeeld slechts worden gevestigd bij een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 406, nr. 3

4

geregistreerde of authentieke akte (artikel 3:237, eerste lid, van het
Burgerlijk Wetboek).
Voorgesteld wordt de registratie van onderhandse akten en andere
bescheiden grotendeels te laten vervallen. Dit is het tweede kernpunt van
dit wetsvoorstel. Registratie van onderhandse akten blijft slechts mogelijk
voor akten waarvoor registratie een wettelijk vormvereiste is. Het gaat
hier voornamelijk om akten waarbij een bezitloos pandrecht wordt
gevestigd.
Artikel I, onderdeel B (artikel 2 van de Registratiewet 1970)
Op grond van het huidige artikel 2, van de Registratiewet 1970, vallen
onder het begrip akten niet alleen stukken die zijn opgemaakt om tot
bewijs te dienen maar ook huishoudelijke papieren, brieven, kaarten,
tekeningen en andere bescheiden. Omdat wordt voorgesteld de registratie
van onderhandse akten te beperken tot bepaalde, aangewezen, akten in
eigenlijke zin, heeft artikel 2 zijn belang verloren en kan het vervallen.
Artikel I, onderdeel C (artikel 3 van de Registratiewet 1970)
In het voorgestelde artikel 3, tweede lid, van de Registratiewet 1970, wordt
bepaald dat de registratie van notariële akten bij de KNB enkel langs
elektronische weg moet gebeuren. Dat is, naast de in artikel I, onderdeel
A, opgenomen wijzigingen in artikel 1 van de Registratiewet 1970, het
derde kernpunt van dit wetsvoorstel. Op grond van het voorgestelde
derde lid van artikel 3 van de Registratiewet 1970 worden de technische
bijzonderheden van de inrichting van het registratieproces vastgelegd in
een ministeriële regeling.
Artikel I, onderdeel D (artikel 5 van de Registratiewet 1970)
De wijziging van artikel 5 van de Registratiewet 1970 betreft een
aanpassing van verwijzingen in verband met de wijziging van artikel 1 van
die wet.
Artikel I, onderdeel E (artikel 6 van de Registratiewet 1970)
Op grond van artikel 6 van de Registratiewet 1970 kan de inspecteur een
vertaling vorderen van een akte die bij hem ter registratie wordt aangeboden indien die akte in een vreemde taal is gesteld. Het huidige artikel 6,
tweede lid, van de Registratiewet 1970 bepaalt dat deze vordering moet
blijken uit een verklaring die de inspecteur stelt op de akte. Dit is ten
gevolge van de voorgestelde wijzigingen in de Registratiewet 1970 bij
notariële akten niet langer mogelijk omdat deze als elektronisch afschrift
ter registratie zullen worden aangeboden. In het thans voorgestelde
tweede lid is daarom een delegatiebepaling opgenomen op grond
waarvan het mogelijk is bij ministeriële regeling een adequate wijze vast
te stellen waarop de vordering tot vertaling aan degene die de akte ter
registratie heeft aangeboden kan worden meegedeeld.
Artikel I, onderdeel F (artikel 7 van de Registratiewet 1970)
De wijziging van artikel 7 van de Registratiewet 1970 strekt ertoe dat de
notaris de akten die hij heeft opgemaakt niet langer inschrijft in een
papieren repertorium maar in een elektronisch repertorium dat, per
notaris, wordt gehouden door de KNB. Dit is het vierde kernpunt van het
wetsvoorstel. De inrichting en de wijze van bijhouding van dat elektronische repertorium wordt bij ministeriële regeling bepaald.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 406, nr. 3

5

Artikel I, onderdeel G (artikel 7a van de Registratiewet 1970)
Notariële akten worden op grond van dit wetsvoorstel voortaan niet meer
bij de Belastingdienst maar bij de KNB ter registratie aangeboden. Om de
informatie uit die akten toch te kunnen gebruiken voor de uitvoering van
de belastingwetgeving, ontvangt de Belastingdienst op grond van het
voorgestelde artikel 7a, eerste lid, van de Registratiewet 1970 van de KNB
een elektronische kopie van iedere notariële akte die ter registratie wordt
aangeboden. Deze kopieën worden verwerkt in de systemen van de
Belastingdienst en worden niet gebruikt om een tweede versie aan te
houden van het register dat door de KNB wordt gehouden. Dat is immers
voor fiscale doeleinden niet nodig.
Voor het toezicht op de uitvoering van de Registratiewet 1970 hebben de
inspecteur en andere aangewezen ambtenaren van de Belastingdienst op
grond van het voorgestelde artikel 7a, tweede lid, van de Registratiewet
1970 inzage in het elektronische register bij de KNB waarin de geregistreerde akten zijn opgenomen en in het door de KNB per notaris
gehouden repertorium.
Artikel I, onderdelen H en I (artikelen 8 en 10 van de Registratiewet 1970)
Deze wijzigingen betreffen een aanpassing aan de nieuwe begripsbepalingen in artikel 1, eerste lid, van de Registratiewet 1970.
Artikel I, onderdeel J (artikel 13 van de Registratiewet 1970)
Krachtens artikel 13, onderdeel a, van de Registratiewet 1970 wordt onder
meer bepaald aan welke ambtenaren van de rijksbelastingdienst de
aanbieding ter registratie van akten moet geschieden. Op grond van de nu
voorgestelde maatregelen is dat alleen nog maar van belang voor de
onderhandse akten, bedoeld in het voorgestelde artikel 1, tweede lid,
onderdeel b, van de Registratiewet 1970. De notariële akten worden
immers niet meer aan een ambtenaar van de rijksbelastingdienst
aangeboden maar aan de KNB. Artikel 13, onderdeel a, van de Registratiewet 1970 wordt dan ook in die zin aangepast.
In het huidige artikel 13, aanhef en onderdeel e, van de Registratiewet
1970 is bepaald dat de inrichting en de wijze van bijhouding van het
repertorium wordt bepaald door de Minister van Financiën. Deze bepaling
wordt op grond van dit wetsvoorstel, voor het voorgestelde elektronische
repertorium, opgenomen in artikel 7, tweede lid, van de Registratiewet
1970. Artikel 13, onderdeel e, van die wet kan daarom vervallen.
Artikel I, onderdeel K (artikel 13a van de Registratiewet 1970)
De voorgestelde overdracht van de registratie van notariële akten aan de
KNB brengt verzelfstandiging van een overheidstaak met zich mee. Er
wordt een taak overgedragen aan een bestuursorgaan, de KNB, dat niet
onder de verantwoordelijkheid van een minister valt. De KNB is een
openbaar lichaam in de zin van artikel 134 van de Grondwet. Het is van
belang dat er adequate ministeriële en parlementaire controle mogelijk
blijft op de uitvoering van deze taak. Het betreft immers een aangelegenheid waarmee het algemeen belang is gemoeid. Daarom wordt in het
voorgestelde artikel 13a, eerste lid, van de Registratiewet 1970 een aantal
bepalingen van de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen van overeenkomstige toepassing verklaard op de uitvoering van deze taak. Op grond
van de betreffende bepalingen moet de KNB, wat betreft de taken op
grond van de Registratiewet 1970, een begroting en een jaarrekening
opstellen. Deze laatste moet worden goedgekeurd door de Minister van
Financiën. Ook moet een jaarverslag worden opgesteld dat wordt
ingezonden aan de Minister van Financiën en de beide Kamers der

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 406, nr. 3

6

Staten-Generaal. Verder moet de KNB op grond van deze bepalingen
onder meer zorgen voor een goede beveiliging van de gegevens en kan
de Minister van Financiën ingrijpen, mocht de KNB zijn taak ernstig
verwaarlozen.
In het voorgestelde artikel 13a, tweede lid, van de Registratiewet 1970 is
bepaald dat de kosten die de KNB maakt voor de uitvoering van de taken
op grond van de Registratiewet 1970 ten laste komen van de Minister van
Financiën. De wijze waarop de omvang van deze kosten wordt vastgesteld, wordt geregeld bij ministeriële regeling.
Artikel I, onderdeel L (artikel 14 van de Registratiewet 1970)
Deze wijziging betreft het aanpassen van een verwijzing in verband met
het vervallen van artikel 13, onderdeel e, van de Registratiewet 1970.
Artikel II
Artikel II, onderdeel A (artikel 1 van de Wet op het notarisambt)
De wijziging in artikel 1, eerste lid, onderdeel d, van de Wet op het
notarisambt houdt verband met het vervallen van artikel 13, onderdeel e,
van de Registratiewet 1970. De materie die geregeld is in artikel 13,
onderdeel e, van de Registratiewet 1970, de inrichting en de wijze van
bijhouden van het repertorium, wordt opgenomen in artikel 7 van die wet.
Artikel II, onderdeel B (artikel 38 van de Wet op het notarisambt)
In artikel 38, vierde lid, van de Wet op het notarisambt is bepaald dat in
het geval een akte aan een volmachtgever is uitgegeven, aan de
verplichting tot aanbieding ter registratie van die akte wordt voldaan door
het aanbieden van een afschrift van die akte. Dit omdat de notaris niet
meer in staat is om de originele akte ter registratie aan te bieden. Deze
bepaling verliest haar belang onder de voorgestelde wijzigingen van de
Registratiewet 1970 omdat in het voorgestelde nieuwe stelsel van
registratie niet meer de akte zelf maar altijd een (elektronisch) afschrift
van de akte wordt aangeboden. Daarom wordt voorgesteld artikel 38,
vierde lid, van de Wet op het Notarisambt te laten vervallen.
Artikel III
Artikel III (artikel 10 van de Wet gebruik Friese taal in het rechtsverkeer)
Het bepaalde in artikel 10 van de Wet gebruik Friese taal in het rechtsverkeer houdt kort gezegd in dat de rijksambtenaar aan wie een akte die in
de Friese taal is gesteld ter registratie wordt aangeboden, een vertaling in
het Nederlands kan vorderen. Deze bepaling vormt daarmee een
aanvulling op artikel 6 van de Registratiewet 1970. Op grond van dat
laatste artikel kan een vertaling worden gevorderd van een akte die in een
vreemde taal is gesteld. Ten gevolge van de voorgestelde wijzigingen in
de Registratiewet 1970 worden notariële akten niet langer ter registratie
aangeboden aan een rijksambtenaar (de inspecteur) maar aan de KNB.
Daarom wordt in artikel 10 van de Wet gebruik Friese taal in het rechtsverkeer de tekst «welke hem ter registratie wordt aangeboden» vervangen
door «welke ter registratie is aangeboden». Onder akten die ter registratie
zijn aangeboden vallen dan zowel de notariële akten die bij de KNB zijn
aangeboden als de onderhandse akten die bij de inspecteur ter registratie
worden aangeboden.
Tevens is van de gelegenheid gebruikgemaakt om de verouderde term «»s
Rijks ambtenaar» te vervangen door «de inspecteur, bedoeld in artikel 6,
eerste lid, van de Registratiewet 1970». Dit zijn de op grond van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 406, nr. 3

7

Registratiewet 1970 aangewezen inspecteurs van de rijksbelastingdienst
die op grond van die wet een vertaling kunnen vorderen van akten die in
een vreemde taal zijn gesteld.
Artikel IV
Artikel IV (samenloopbepaling)
Artikel IV koppelt het vervallen van artikel III aan artikel 32 van
wetsvoorstel 33 335 (Wet gebruik Friese taal), omdat met dat artikel 32 de
Wet gebruik Friese taal in het rechtsverkeer wordt ingetrokken. In de Wet
gebruik Friese taal is geen bepaling opgenomen die correspondeert met
artikel 10 van de Wet gebruik Friese taal in het rechtsverkeer. Het belang
om een vertaling uit het Fries te kunnen vorderen is voor de Belastingdienst niet groot. Verder heeft artikel 16 van de Wet gebruik Friese taal tot
gevolg dat bij inschrijving van Friese stukken in een openbaar register
zowel het Friese document als ook de Nederlandse vertaling worden
ingeschreven. Voor deze stukken bestaat dus geen zeker geen noodzaak
voor een aparte vordering door de inspecteur zoals geregeld in artikel 10
van de Wet gebruik Friese taal in het rechtsverkeer.
Artikel V
Artikel V (Overgangsrecht bij de wijzigingen in de Registratiewet 1970 en
de Wet op het notarisambt)
Het is de bedoeling dat het notariaat vanaf eind 2013 overgaat van het
huidige papieren stelsel naar de elektronische registratie van akten zoals
voorgesteld in dit wetsvoorstel. Het is technisch niet mogelijk om alle
notarissen gelijktijdig op het systeem voor elektronische registratie aan te
sluiten en daarom zal de overgang geleidelijk gebeuren. Het voornemen
bestaat om telkens alle notarissen in een bepaalde regio gelijktijdig te
laten overgaan. Daarbij geldt wel dat een individuele notaris ofwel nog op
papier registreert ofwel elektronisch. Per notaris is er dus geen gemengd
stelsel. Om de geleidelijke overgang mogelijk te maken kan via een
(ambtshalve)beschikking van de inspecteur van de Belastingdienst per
notaris een datum worden vastgesteld waarop hij overgaat naar het
nieuwe stelsel (artikel V, tweede lid). Tot de overgang naar het nieuwe
stelsel gelden voor een notaris nog de Registratiewet 1970 en de Wet op
het notarisambt zoals die luidde voor de inwerkingtreding van de in dit
wetsvoorstel opgenomen wijzigingen. Uiteraard zal het notariaat tijdig
worden voorgelicht over de overgang naar het nieuwe stelsel en de wijze
waarop dat gaat gebeuren.
Het papieren repertorium van de notaris, dat normaliter binnen tien dagen
na afloop van het kalenderjaar bij de inspecteur moet worden ingeleverd,
moet binnen tien dagen na de overgang naar de elektronische registratie
ter naziening worden ingeleverd (artikel V, derde lid).
Naar verwachting komt in de loop van 2014 bij koninklijk besluit een einde
aan het overgangsrecht (artikel V, eerste lid) en geldt vanaf dat moment
voor iedere notaris uitsluitend nog het nieuwe stelsel.
De staatssecretaris van Financiën,
F. H. H. Weekers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 406, nr. 3

8