Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

33 484

Wijziging van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering en het Burgerlijk Wetboek in
verband met het transparanter en voor een
breder publiek toegankelijk maken van de
executoriale verkoop van onroerende zaken

Nr. 5

VERSLAG
Vastgesteld 6 februari 2013
De vaste commissie voor Veiligheid en Justitie, belast met het voorbereidend onderzoek van dit voorstel van wet, heeft de eer als volgt verslag
uit te brengen. Onder het voorbehoud dat de hierin gestelde vragen en
gemaakte opmerkingen voldoende zullen zijn beantwoord, acht de
commissie de openbare behandeling van het voorstel van wet
genoegzaam voorbereid.
Inhoudsopgave

blz.

1. Algemeen
2. Huidige situatie
3. Consultatie
4. Artikelen
Wijzigingen in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
Wijzigingen in het Burgerlijk Wetboek

1
4
5
6
6
10

1. Algemeen
De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het voorliggende wetsvoorstel. Het belang van het wetsvoorstel is
groot nu de hypotheekgevers in tijden van economische crisis vaker
geconfronteerd zullen worden met een executoriale verkoop van hun
woning. Niet zelden werkt het huidige systeem van de executieveiling in
de hand dat de uit de executoriale verkoop gerealiseerde opbrengst zo
gering is, dat de hypotheekgever met een restschuld wordt geconfronteerd. Deze leden onderschrijven het uitgangspunt van het voorliggende
wetsvoorstel, namelijk een transparante en voor een breed publiek
toegankelijke executieveiling, dan ook van harte. Het is volgens
voornoemde leden een noodzakelijke voorwaarde te komen tot een
hogere opbrengst uit executoriale verkopen van onroerende zaken.
Tegelijkertijd resteren technische vragen, deels gevoed door de praktijk,
waarop zij graag een bevredigende reactie van de regering willen
ontvangen.

kst-33484-5
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

1

Deze leden lezen in de memorie van toelichting dat een aankondiging van
een executieveiling voortaan via internet zal geschieden. Zij juichen het
toe dat gebruik zal worden gemaakt van digitale media teneinde de
opbrengst van een executoriale verkoop te verhogen, zoals geschiedt met
de openstelling van de internetveiling. Zij hebben echter ook kennisgenomen van de bezwaren van de Afdeling advisering van de Raad van
State (hierna: de Afdeling) op het vlak van de aankondiging van de veiling
via internet. In hoeverre herkent de regering zich in deze bezwaren? Kan
de regering aangeven of er een groep personen zal worden buitengesloten door de bepaling dat de aankondiging voortaan louter nog via
internet plaats zal vinden? Hoe verhoudt deze vorm van aankondigen zich
tot de executoriale verkoop van schepen, voor welke verhouding de
Afdeling nadrukkelijk aandacht vraagt? Kan de regering aangeven of zij
meer in het algemeen van plan is te komen met een wetsvoorstel waarin
het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) wordt aangepast aan de
digitale mogelijkheden van deze tijd?
De leden van de VVD-fractie hebben uitgebreid kennis kunnen nemen van
alle afwegingen van de regering met betrekking tot de voorgestelde
bepaling over het huurbeding. Deze leden begrijpen dat de hypotheekhouder een beginselplicht tot het inroepen van het huurbeding heeft,
voorafgaande aan de executoriale verkoop, zij het dat hierop drie
uitzonderingen kunnen worden gemaakt. Een daarvan is wanneer er zich
in het object van de executoriale verkoop, naar de inschatting van de
hypotheekhouder, nog een huurder bevindt. Belast dit de hypotheekhouder niet te veel? Hoe ver reikt de inspanningsverplichting van de
hypotheekhouder om een eventuele huurder te achterhalen? Wat zijn de
rechtsgevolgen voor de hypotheekhouder c.q. de executiekoper wanneer
er zich onverhoopt toch een huurder in het executoriaal verkochte object
zou bevinden? Wat is dan de rechtspositie van deze huurder?
Deze leden zijn door personen vanuit de praktijk benaderd die hun zorgen
hebben geuit over het daadwerkelijk behalen van de met dit wetsvoorstel
nagestreefde doelstelling tot het verder openstellen van de markt van
executieveilingen. Banken en overige financiële instellingen schijnen in de
praktijk terughoudend te zijn bij het toekennen van hypothecaire leningen
aan particulieren wanneer deze laatsten met de lening een onroerende
zaak willen kopen op een executieveiling. Past dit voorstel in het financieringssysteem van de banken? Klopt het dat particuliere kopers voornamelijk in staat zullen zijn om een onroerende zaak via een executieveiling
te kopen als zij reeds een som geld voorhanden hebben?
De leden van de VVD-fractie zijn door de Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie (KNB) benaderd over een aan de executoriale verkoop voorafgegane fase, waar in Frankrijk goede ervaringen mee zijn opgedaan. Het
betreft de zogenaamde «vente amicale». Kan de regering dit systeem
uiteenzetten en aangeven welke invloed dit systeem in Frankrijk heeft op
de opbrengst van een onroerende zaak die anders via een executoriale
verkoop zou zijn verkocht? Vormt een dergelijke voorfase iets dat in
Nederland navolging zou verdienen?
De leden van de PvdA-fractie hebben met interesse kennisgenomen van
dit wetsvoorstel. Zij hebben meermaals aandacht gevraagd voor de
misstanden tijdens executoriale veilingen die niet alleen de verkopende
partij duperen, maar ook de Stichting Waarborgfonds Eigen Woningen en
de financiers. Het is hoog tijd dat er wetgeving komt die misstanden gaat
voorkomen. Het gemakkelijker maken voor consumenten om deel te
nemen aan executoriale veilingen gaat zeker helpen bij het terugdringen
van handjeklap en onderlinge prijsafspraken op vastgoedveilingen. De
voorliggende maatregelen vinden deze leden echter te mager. Zij zijn niet
overtuigd dat het via internet participeren voor de veiling voldoende is het
handjeklap op de veilingvloer te doorbreken. Daar is meer voor nodig.
Voornoemde leden hebben technische kanttekeningen, zoals de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

2

haalbaarheid van een realtime internetverbinding tijdens het afmijnen of
het averechtse effect dat malafide handelaren via internet gaan
meebieden. Ook is er naar mening van deze leden feitelijk geen aandacht
voor het terugdringen van frauduleus handelen door malafide handelaars
en makelaars. Zij zien hierop graag een serie concrete aanvullingen
waarmee de handhaving en de mogelijkheid tot het weren van malafide
handelaars en makelaars op vastgoedveilingen worden vergroot.
Voornoemde leden hebben moeite met het voornemen ontruiming van
gekraakte panden reeds voor de veiling te laten plaatsvinden. Zij zien niet
in waarom dit specifieke onderdeel in dit wetsvoorstel is opgenomen. De
praktijk leert dat gekraakte panden waarvoor aantoonbaar nieuwe
initiatieven zijn ontwikkeld met prioriteit worden ontruimd en op korte
termijn ter beschikking komen van de eigenaar. Extra waarborgen op dat
vlak via dit wetsvoorstel vinden deze leden daarom overbodig.
De leden van de PVV-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van bovengenoemd wetsvoorstel. Naar aanleiding daarvan hebben zij een
aantal vragen en op- en aanmerkingen.
De leden van de SP-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van
het voorliggende wetsvoorstel. Ondanks dat het voorstel een verbetering
is ten opzichte van de huidige situatie hebben zij toch een paar vragen en
opmerkingen.
Deze leden delen de mening dat de opbrengst op executieveilingen op dit
moment dusdanig laag is dat dit zeer nadelig is voor hypotheekgevers en
-nemers. Tevens onderschrijven zij dat ingezet wordt op het aantrekken
van meer particulieren. Voornoemde leden willen weten of ervaringen zijn
uitgewisseld met andere landen of dat onderzoek is gedaan naar de wijze
waarop executieveilingen van onroerende zaken plaatsvindt in andere
landen. In het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld worden dergelijke
onroerend goedveilingen ook veel bezocht door particulieren en lijken
deze minder drempels te ondervinden mee te bieden.
Zijn er voorts andere landen die dergelijke veilingen (slechts) online doen
en wat zijn daar de ervaringen? Tegen welke problemen lopen zij aan waar
Nederland rekening mee zal moeten houden?
Kan de regering reageren op de suggestie van de KNB net als in Frankrijk
de zogenaamde «Vente Amiable et Purguante» in het executierecht in te
voeren? Dat betekent dat de mogelijkheid wordt gecreëerd de tot
bewoning bestemde onroerende zaak eerst enige tijd onderhands te koop
aan te bieden.
De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van dit wetsvoorstel. Deze leden zijn met de regering van oordeel dat er
heel wat verbeteringen mogelijk en nodig zijn in de manier waarop
onroerende zaken executoriaal worden geveild. Hoewel zowel de
hypotheeknemer als de hypotheekgever gebaat zijn bij een goede prijs, is
de opbrengst op executoriale veilingen (ook via onvoorwaardelijke
schriftelijke biedingen bij de veilingnotaris tot veertien dagen voor de
veilingdatum) te vaak te laag en veelal zeer ver onder de WOZ-waarde.
Gevolg is dat ofwel de eigenaar met een restschuld blijft zitten, ofwel deze
restschuld wordt afgewenteld op de Stichting Waarborgfonds Eigen
Woningen, uitvoerder van de Nationale Hypotheek Garantie. Beide
situaties zijn onwenselijk.
Voornoemde leden onderschrijven de wens van de regering executieveilingen transparanter en toegankelijker te maken. Zij vragen de regering of
dit wetsvoorstel daartoe toereikend is.
De leden van de D66-fractie hebben met instemming kennisgenomen van
bovengenoemd wetsvoorstel. De KNB stelt voor aan het proces van
veiling een voorfase toe te voegen. Het betreft de mogelijkheid een tot

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

3

bewoning bestemde onroerende zaak, nadat de executie is aangezegd,
eerst enige tijd onderhands te koop aan te bieden. Kan de regering hierop
reageren? Welke voor- en nadelen zijn hieraan verbonden?
De leden van de ChristenUnie-fractie hebben kennisgenomen van het
wetsvoorstel. Zij hebben hierover enkele vragen.
De leden van de SGP-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het wetsvoorstel. Zij onderschrijven de noodzaak de werking van de
markt te verbeteren ten aanzien van de executoriale verkoop door
verbetering van transparantie en toegankelijkheid.
Deze leden vragen of met het wetsvoorstel wordt beoogd de kosten van
ontruiming enkel te betrekken op die situaties waarin de ontruiming aan
de koper wordt overgelaten.
2. Huidige situatie
De leden van de SP-fractie merken op dat in 2007 de opbrengst van een
onroerende zaak op een executieveiling gemiddeld 30% lager lag dan dat
de onroerende zaak bij onderhandse verkoop zou hebben opgebracht. Is
inmiddels bekend hoe groot dit verschil in een recenter verleden is,
bijvoorbeeld 2011–2012? Hoe groot is dit verschil in andere landen?
Deze leden stellen dat de rol van een notaris een onafhankelijke moet zijn
en dat deze zich goed moet beseffen dat hij of zij niet puur opdrachtnemer
is van een hypotheeknemer. Een notaris zal niet alleen het executieproces
goed moeten begeleiden, maar hierbij ook rekening moeten houden met
belangen van alle betrokkenen. Controleren notarissen en hun
medewerkers welke stappen een hypotheeknemer heeft genomen de
executieveiling te voorkomen in het kader van het beheersen van de
schuld? In hoeverre wordt altijd getracht telefonisch contact te zoeken met
hypotheekgevers voordat wordt besloten (slechts) per brief te communiceren? Deelt de regering de mening dat hier eenduidig beleid voor moet
komen? Zo nee, waarom niet? Zo ja, gaat de regering hierover in gesprek
met de KNB?
De aan het woord zijnde leden vinden het een goede ontwikkeling dat ook
makelaars het belang inzien van hun eventuele rol bij veilingen van
onroerende zaken. Zij moeten kopers altijd wijzen op de mogelijkheid te
kopen op een dergelijke veiling en hen daarbij begeleiden.
Kan de regering reageren op de constatering van de Vereniging voor
makelaars en taxateurs dat hypothecaire financiers momenteel al niet in
staat zijn in de reguliere koopmarkt voldoende financiële middelen en
producten beschikbaar te stellen. Deelt de regering deze mening? Zo nee,
waarom niet? Zo ja, welke maatregelen gaat de regering nemen?
De leden van de SP-fractie merken op dat in 2007 onderzoek is gedaan
naar malafide activiteiten in de vastgoedsector. Hierbij is aangegeven dat
bij executieveilingen sprake kan zijn van intimidatie en bedreiging. Het
kan daarbij zowel gaan om kopers als verkopers op executieveilingen als
om taxateurs en notarissen die onder druk worden gezet. Wat is de stand
van zaken met betrekking tot dit probleem? Wat is en wordt ondernomen
dergelijke intimidatie en bedreiging te voorkomen? In hoeverre draagt
onderhavig wetsvoorstel hieraan bij?
De leden van de CDA-fractie merken op dat executieveilingen niet zelden
worden beheerst door handelaren, die de prijs in veel gevallen laag
houden. Voor particulieren is er een drempel om een onroerende zaak op
een executoriale veiling te kopen. Die drempel is onder meer te verklaren
uit het gesloten karakter van de veiling en de risico’s die een veilingkoper
loopt.
Deze leden vragen aandacht voor de economische wetmatigheid dat de te
verwachten opbrengst stijgt naarmate de vraag groter is. Verwacht de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

4

regering dat onderhavig wetsvoorstel voldoende korte metten maakt met
genoemde drempel? Zijn daarvoor niet meer maatregelen nodig dan
alleen maatregelen die bijdragen aan de aantrekkelijkheid van veilingen
voor particulieren? Zou bijvoorbeeld, omdat executieveilingen vaak zo
weinig opbrengst genereren, niet moeten worden overwogen eerst
onderhandse verkoop verplicht te stellen – gedurende een periode van
bijvoorbeeld drie maanden – voordat een pand kan worden aangeboden
op een executieveiling?
Voornoemde leden wijzen erop dat executieveilingen en onvoorwaardelijke schriftelijke biedingen bij de veilingnotaris tot veertien dagen voor de
veilingdatum vaak zo weinig opbrengst genereren, maar wel verstrekkende gevolgen en kosten met zich brengen voor zowel de voormalige
huiseigenaar en diens gezin als voor de samenleving. Heeft de regering
onderzocht in welke mate er in Nederland sinds het uitbreken van de
financiële crisis (vanaf 2008) sprake is geweest van onterechte huisuitzettingen door banken? Deze leden refereren in dit kader aan onder meer een
recente schikking die inhoudt dat tien grote Amerikaanse hypotheekverstrekkers in totaal 6,5 mld. betalen aan huiseigenaren die door de
hypotheekcrisis ten onrechte uit hun woning zijn gezet. Kan de regering
reageren op deze schikking, ook in Nederlands perspectief? Zouden
banken, die zelf debet zijn aan de bankencrisis (vanaf 2008) en ook met
miljarden euro’s geholpen zijn, ook in Nederland nadrukkelijker moeten
worden gestimuleerd bij te dragen aan integrale oplossingen die
executieverkoop in crisistijd (met een sterk oplopende werkloosheid, een
toenemend aantal faillissementen en dalende huizenprijzen) waar
mogelijk voorkomen, zeker bij huiseigenaren die te goeder trouw zijn?
3. Consultatie
De leden van de CDA-fractie constateren dat de regering verwacht dat het
succes van het wetsvoorstel ook zal afhangen van de bereidheid van
hypothecaire financiers kopers de financiële middelen te verschaffen om
mee te kunnen bieden. Deze leden lezen geen voorstellen op dit punt,
terwijl hier toch een belangrijke belemmering ligt voor particulieren deel
te nemen aan executieveilingen. Zij zijn immers op dit moment vaak niet
in staat tijdig aan te tonen dat zij over voldoende financiële middelen
beschikken en biedingen onder voorbehoud van financiering zijn niet
mogelijk bij een executieveiling. Hoe denkt de regering banken te
bewegen bij executieveilingen op dit punt de nodige faciliteiten te bieden,
ook gegeven het feit dat de bank zelf de executieveiling in gang zet?
Voornoemde leden vragen verder aandacht voor het feit dat er thans vaak
weinig informatie is over een object dat op een veiling te koop wordt
aangeboden. Is dit ook een oorzaak voor de geringe belangstelling van
particulieren voor executieveilingen? Ligt hier tevens voor hypotheekverstrekkers een extra drempel? Ook voor hen is de informatievoorziening
immers summier, wat tot een navenant hoger risicoprofiel zal leiden.
Klopt het dat daardoor de neiging bij hypotheekverstrekkers ook minder
zal zijn financiële producten ter beschikking te stellen aan consumenten
die onroerende zaken op een executieveiling willen kopen? Hoe ziet de
regering in dit verband de samenloop als de potentiële hypotheekverstrekker ook partij is bij het veilingproces als veilende bank?
Onderschrijft de regering de verplichting voor notarissen bij aantoonbaar
terechte dan wel onvermijdbare executieverkoop meer, duidelijkere en
completere informatie te verstrekken over het te veilen pand, zoals meer
foto’s, informatie over de vereniging van eigenaren en informatie over de
huidige bewoning van het pand? Zo ja, kan de regering aangeven op
welke wijze zij hier invulling aan kan geven, op welke wijze het internet
hiervoor kan worden gebruikt en hoe de kosten worden verevend?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

5

4. Artikelen
Wijzigingen in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
Artikel I, onderdeel B
Artikel 516 Rv
De leden van de SP-fractie vinden het een goede ontwikkeling dat alle
informatie over het te veilen object tijdig op een algemeen toegankelijke
website moet worden geplaatst. Welke partijen hebben de mogelijkheid
de informatie te wijzigen? Is dit slechts de notaris of kan ook een
hypotheeknemer of beslaglegger wijzigingen aanbrengen? In het kader
van de zorgplicht van de notaris moet hij zoveel mogelijk informatie
geven over het te veilen object. Tevens is het wettelijk verplicht dat een
aankondiging van de veiling minstens 30 dagen van tevoren moet worden
gepubliceerd. Waaruit bestaat deze aankondiging? Welke wijzigingen
kunnen er binnen die 30 dagentermijn nog plaatsvinden en welke niet?
Artikel I, onderdeel C
Artikel 517 Rv
De leden van de VVD-fractie vragen of de regering kan aangeven waarom
de termijn van acht dagen ter kennisneming van de veilingvoorwaarden
uit artikel 517 Rv niet is verlengd. Zou een termijn van 30 dagen niet meer
recht doen aan het transparanter en toegankelijker maken van de
executieveiling voor particuliere kopers?
De leden van de PvdA-fractie vragen of de regering kan aangeven waarom
ervoor gekozen is om de termijn voor de veilingvoorwaarden op acht
dagen te houden en niet te verlengen naar 30 dagen, zoals de wens is van
de KNB? Deze leden zijn van mening dat een termijn van minimaal
30 dagen noodzakelijk is om consumenten redelijkerwijs de tijd te gunnen
zich goed te informeren. Consumenten zijn immers geen vastgoedspecialist.
De leden van de D66-fractie vragen de regering of de termijn van acht
dagen voldoende is of dat zij misschien reden ziet deze termijn te
verlengen. Dit met het oog op de doelstelling van het wetsvoorstel de
executoriale verkoop voor een breder publiek toegankelijk te maken.
Artikel I, onderdeel E
Artikel 519 Rv
De leden van de VVD-fractie vragen of het systeem van opbod en
afmijning wel het juiste systeem is voor het veilen van onroerende zaken
via het internet. Deelt de regering de vrees die is geuit vanuit de praktijk
dat er in de afmijnfase een congestie van biedingen zou kunnen ontstaan?
Verdient het aanbeveling artikel 519, eerste lid, Rv aan te passen?
Ook vragen deze leden of in artikel 519, tweede lid, Rv ter verduidelijking
kan worden toegevoegd «die in de veilingvoorwaarden is vermeld»?
De leden van de PvdA-fractie zien praktische problemen bij een realtime
internetveiling. Kan de regering aangeven hoe zij denkt over een andere
vorm van veilen, namelijk op basis van inschrijving in plaats van het
huidige systeem van real time opbod en afmijnen?
De leden van de SP-fractie lezen dat de eindtijd van internetveilingen
volgens de regering een flexibele tijd dient te zijn om te voorkomen dat
bieders op het laatste moment nog massaal gaan bieden en overbelasting
van de website kan plaatsvinden. Ook het probleem dat in de laatste paar

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

6

seconden nog snel wordt geboden moet met een zogenaamde flexibele
eindtijd worden voorkomen. Voornoemde leden delen deze zorgen, maar
willen toch een concretere uitleg van het begrip flexibele tijd. Hoe zal een
aankondiging van de begin- en eindtijd er dan bijvoorbeeld uit kunnen
zien? Is met het vaststellen van een flexibele eindtijd al ervaring opgedaan
in Nederland of in het buitenland? Het telkens met vijf minuten verlengen
van de veilingtijd indien in de laatste minuut een bod is uitgebracht kan
inderdaad niet eeuwig voortduren. De regering stelt daarom voor een
absolute eindtijd vast te leggen in de veilingvoorwaarden, maar hoe staat
deze absolute eindtijd in verhouding tot het vaststellen van een flexibele
eindtijd? Betekent dit, dat in afwijking van de eindtijd in de veilingvoorwaarden een veiling eerder kan aflopen indien niet in de laatste minuut
voor afloop van de flexibele tijd een bod is uitgebracht?
Deze leden vinden het zeer belangrijk dat bij internetprojecten uitgebreid
wordt toegezien op de privacy- en beveiligingsaspecten. Als voorbeeld
hierop toe te zien wordt een handboek internetveilen genoemd, waar het
Notarieel Instituut Internet Veilen gebruik van maakt. Dit is wat deze leden
betreft onvoldoende. Een handboek betekent niet dat de gebruikers ook
daadwerkelijk uitvoering zullen kunnen geven aan de tips die daarin staan.
Zullen er ook deskundigen op het gebied van beveiliging van websites
worden ingezet?
De leden van de CDA-fractie merken op dat artikel 519 Rv het mogelijk
moet maken executoriale verkoop van onroerende zaken ook via internet
te laten plaatsvinden. Blijkens de toelichting moet de website via welke
geveild wordt, algemeen toegankelijk zijn en mogen er geen kosten voor
worden gerekend. Voor de algemene toegankelijkheid van deze internetveilingen zou het goed zijn als de sites bekend zijn bij een breed publiek.
Heeft de regering plannen om daaraan bij te dragen?
Artikel I, onderdeel F
Artikel 524a
De leden van de VVD-fractie lezen dat de kosten die extra aan de
executiekoper in rekening worden gebracht naar beste weten moeten
worden geschat. Welke foutmarge mag er worden gehanteerd en in welke
mate zou dit alsnog belemmerend kunnen werken voor particuliere kopers
die een onroerende zaak willen verkrijgen via een executieveiling?
Voornoemde leden stellen vast dat artikel 524a Rv de kosten regelt die de
veilingkoper in rekening worden gebracht wanneer het gaat om een tot
bewoning bestemde onroerende zaak. Kan de definitie van dit soort zaken,
welke vermoedelijk zal aansluiten bij artikel 7:2, eerste lid, Burgerlijk
Wetboek (BW) in de memorie van toelichting worden opgenomen?
Deze leden vragen of aan artikel 524a, eerste lid, Rv aan «heffingen» kan
worden toegevoegd «ter zake van de overdracht van de juridische
eigendom».
De leden van de PvdA-fractie ontvangen graag een nadere toelichting op
de in het wetsvoorstel voorgestelde kostenstructuur voor consumenten.
Zij willen de regering meegeven dat zij graag een kostenstructuur zien die
is gebaseerd op redelijke tarieven voor de dienstverlening waarbij vaste
tarieven de voorkeur hebben in plaats van tarieven gerelateerd aan de
veilingopbrengst.
De leden van de SP-fractie vinden het een goede ontwikkeling dat de
kosten van de executieveiling beter worden verdeeld en een (particuliere)
koper niet onnodig ontmoedigd wordt door extra kosten die bij een
normale verkoop niet in rekening worden gebracht. Uiteindelijk zal de
betere kostenverdeling hopelijk ook een positief effect hebben op de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

7

opbrengst. Is bekend hoe andere landen deze kosten verdelen en of dit
een positief effect heeft op de opkomst en de opbrengst?
Brengt het voorgestelde artikel 524a Rv voorts met zich mee dat de
volgende kosten voor rekening komen van de executant en uiteindelijk
zorgen voor een hogere schuld voor de eigenaar: buitengerechtelijke
incassokosten, inzetpremie, advertentiekosten, zaalhuur en afslagersloon?
Bij een veiling online zullen deze kosten lager zijn dan nu, maar de schuld
van een eigenaar van een te veilen pand zal alsnog hoger worden dan nu.
Wordt hij of zij hiervan ook op de hoogte gebracht voordat besloten wordt
tot veiling over te gaan?
Het is goed als een veilingkoper van tevoren weet hoeveel hij of zij
maximaal kwijt is aan extra kosten. Dit erkent de regering ook. Toch geeft
de regering aan dat het altijd mogelijk is dat de kosten uiteindelijk hoger
kunnen uitvallen dan in eerste instantie is voorspeld. Hoe verhouden deze
twee uitgangspunten zich tot elkaar? Hoe kan een maximum aan extra
kosten worden vastgesteld als dit maximum uiteindelijk geen garantie
blijkt te zijn en toch kan worden overschreden? Met hoeveel mag een
zogenaamd maximum dan maximaal worden overschreden?
De leden van de CDA-fractie lezen in het voorgestelde nieuwe artikel 524a
Rv dat aan de koper slechts een beperkt aantal kosten in rekening kunnen
worden gebracht. Nu keert de notaris op grond van artikel 5:122 BW de
achterstanden van het lopende en het voorafgaande jaar aan de
Vereniging van Eigenaren uit. Die kosten worden in rekening gebracht bij
de koper, omdat hij hiervoor hoofdelijk aansprakelijk is. Mogen
voornoemde leden aannemen dat het de bedoeling van de regering is dat
deze mogelijkheid blijft bestaan?
Artikel I, onderdeel G
Artikel 525 Rv
De leden van de VVD-fractie merken op dat de term «proces-verbaal van
toewijzing» een verouderde term is. Zij vragen of het verstandig is om
deze term in artikel 525 Rv te vervangen door «de akte waarbij de
eigendom overgaat».
Voorts vragen voornoemde leden of aan het derde lid van artikel 525 Rv
naast een subjectief criterium ook een objectief criterium kan worden
toegevoegd, zoals «en ook niet als bewoner of gebruiker is opgenomen in
enig basisregister».
De leden van de ChristenUnie-fractie vragen wat de situatie zal zijn indien
blijkt dat zich op het moment van de inschrijving van het proces-verbaal
van toewijzing personen met recht of titel in de geveilde zaak bevinden
die als zodanig niet bekend waren aan de veilingkoper. Klopt het dat deze
bewoners, op grond van het proces-verbaal van toewijzing niet tot
ontruiming kunnen worden genoodzaakt en dat de onzekerheid voor de
veilingkoper blijft bestaan dat hij geconfronteerd wordt met een huurovereenkomst die nagekomen dient te worden?
De memorie van toelichting gaat er vanuit dat het altijd om personen gaat
die de hypotheekhouder niet heeft kunnen traceren na aankondiging van
de veiling zoals bedoeld in artikel 516 Rv en die na de veiling zonder recht
of titel in het geveilde pand blijken te wonen, bijvoorbeeld krakers. Niet
valt uit te sluiten dat er ook sprake kan zijn van huurders die niet door de
hypotheekhouder zijn getraceerd. Vaak zal de koper de historie van de
zojuist door hem gekochte zaak niet kennen en daarom in het duister
tasten omtrent het eventuele recht dat aan het verblijf van de bewoners
ten grondslag ligt. Voornoemde leden vragen de regering op welke wijze
dit kan worden ondervangen. Is het bijvoorbeeld mogelijk onbekende
(onder)huurders of andere feitelijke gebruikers met recht op verblijf tijdig
te alarmeren zodat zij de tussenkomst van de rechter kunnen inroepen?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

8

Deze leden vragen een reactie van de regering op het voorstel dat het
exploot van het huurbeding ook uitgebracht kan worden zonder dat
genoemde naam bekend is.
Als het zo is dat personen die zich met recht of titel in de geveilde zaak
bevinden maar als zodanig niet bekend waren aan de veilingkoper niet op
grond van het proces-verbaal ontruimd kunnen worden, dan zal de kans
dat de veilingkoper met een dergelijke huurder wordt geconfronteerd
sterk afhangen van het onderzoek van de hypotheekhouder. De vraag is
vervolgens of met de toevoeging van het derde lid het procesinitiatief bij
deze huurder wordt gelegd en bijvoorbeeld ook in het geval dat de
huurder zich op het adres heeft ingeschreven maar niet door de
hypotheekhouder is getraceerd. Geconfronteerd met een dreigende
ontruiming lijkt het – op grond van het voorgestelde derde lid en de
toelichting daarop – dat deze huurder wiens aanwezigheid niet door de
hypotheekhouder vóór de veiling is getraceerd een procedure moet
aanvangen ter voorkoming van zijn ontruiming. Deze leden vragen de
regering of dit de bedoeling is van de voorgestelde wetstekst.
De leden van de ChristenUnie-fractie merken op dat er rekening is
gehouden met het oordeel van de Hoge Raad, inhoudende dat op grond
van artikel 8 Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de
Mens en de Fundamentele Vrijheden (EVRM) iemand zijn woning niet mag
verliezen voordat een rechter daarover vooraf een uitspraak heeft gedaan.
Volgens de memorie van toelichting is daaraan in het geval van
artikel 525, derde lid, Rv. (ten aanzien van personen die zich zonder recht
of titel in de verkochte zaak bevinden) voldaan, doordat de gedwongen
ontruiming moet worden betekend en vooraf worden gegaan door een
exploit van de deurwaarder, houdende een bevel binnen drie dagen aan
de executoriale titel te voldoen (artikel 555 Rv). De termijn van drie dagen
geeft degene die tot ontruiming wordt genoodzaakt de mogelijkheid de
rechter, voorafgaand aan de ontruiming, over de toelaatbaarheid van de
ontruiming te laten oordelen. De termijn van drie dagen is echter kort om
de bewoner een reële gelegenheid te geven een advocaat te zoeken. Het
OM geeft een kraker reeds een langere termijn een aangekondigde
strafrechtelijk ontruiming effectief te kunnen laten toetsen door de rechter.
Voornoemde leden vragen waarom niet is gekozen voor een langere
termijn bijvoorbeeld zeven dagen en de voorzieningenrechter in
bijzondere gevallen de mogelijkheid te geven extra ontruimingstermijn te
verlenen, bijvoorbeeld wanneer een gezin met kinderen op straat zou
komen te staan zonder dat er adequate opvangmogelijkheden zijn.
Ook vragen deze leden waarom er voor is gekozen de bekendmaking door
aanplakking te schrappen. Deze aanplakking is immers niet alleen van nut
voor het informeren van kopers, waarvoor een bekendmaking via internet
inderdaad een alternatief is, maar ook van nut bewoners te waarschuwen
voor de op handen zijnde executieveiling.
Artikel I, onderdeel H
De leden van de CDA-fractie merken op dat een reden waarom veilingen
voor particulieren vaak niet aantrekkelijk zijn, is gelegen in de vaak
onduidelijke kosten waarmee de veiling gemoeid gaat. Zo is niet van
tevoren bekend wat het honorarium van de notaris is en welke bijkomende kosten nog in rekening worden gebracht. De verplichting in artikel
524a, tweede lid, Rv betreft slechts een indicatie van de kosten. Kan de
regering duidelijk maken waarom zij er niet voor heeft gekozen vast te
leggen dat vooraf duidelijkheid moet worden geboden over de notarisrekening en bijkomende kosten zodat er meer zekerheid is voor de koper?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

9

Wijzigingen in het Burgerlijk Wetboek
Artikel II, onderdeel A
Artikel 3:264 BW
De leden van de VVD-fractie constateren dat met het inroepen van het
huurbeding de huurder, na tussenkomst van de voorzieningenrechter, een
termijn van drie maanden krijgt het gehuurde te ontruimen. Heeft de
regering kennisgenomen van het artikel van mw. I. Visser in het Fiscaal
Tijdschrift Vermogen (I. Visser, «Heroverweging van het huurbedingartikel
(art. 3:264 BW): een voorstel», FTV 2011, p. 11–16) en de door haar daarin
geformuleerde kritiekpunten en aanbevelingen? Hoe beoordeelt de
regering deze aanbevelingen? Klopt het dat artikel 3:264 BW dogmatisch
gezien de hypotheekhouder beschermt? Als dat het geval is, is het dan
niet vreemd dat ten aanzien van het huurbeding in dit wetsvoorstel wordt
gekozen voor een andere vorm van bescherming, ten gevolge waarvan
het risico van de huur in beginsel op de hypotheekhouder rust? De
aanbeveling – in lijn met de algemene vermogensrechtelijke uitgangspunten en de gedachte waaruit artikel 3:264 BW is ontstaan – de
bescherming van de hypotheekhouder en particuliere koper op andere
wijze tot uitdrukking te brengen en derhalve artikel 3:264 BW te schrappen
en de huurder nadere bescherming te bieden met een ontruimingstermijn
van zes maanden, komt deze leden niet onwenselijk voor. Is de regering
bereid het wetsvoorstel in deze zin te herzien? Is het immers niet zo dat de
hypotheekgever zijn recht het verhypothekeerde te verhuren, althans voor
de duur van die huurperiode, afhankelijk heeft gemaakt van de wens van
de hypotheekhouder zijn hypotheekrecht uit te oefenen? Is deze oplossing
niet veel eenvoudiger dan het invoeren van een verplichting het
huurbeding in te roepen? Wat zouden de gevolgen zijn van het
niet-inroepen van dit huurbeding? Is de executoriale verkoop dan
bijvoorbeeld nietig of vernietigbaar?
De leden van de PVV-fractie merken op dat wordt voorgesteld de door de
rechter vast te stellen ontruimingstermijn terug te brengen van maximaal
één jaar naar drie maanden. Voornoemde leden vragen, net als de
Adviescommissie Huurrecht van de Nederlandse Orde van Advocaten
(NOvA) of met de termijn van drie maanden de huurder een redelijke
termijn wordt geboden vervangende woonruimte te vinden. Zij vragen de
regering de termijn van drie maanden nader te onderbouwen. Is de
regering van mening dat in geval van aanwezigheid van minderjarige
kinderen de ontruimingstermijn redelijk is? Is de regering bereid de
termijn van drie maanden te verlengen naar zes maanden? Kan de
regering ingaan op de overige door de Adviescommissie aangedragen
opmerkingen? Zij vragen de regering te verduidelijken welke maatregelen
de hypotheekhouder moet nemen zich naar behoren te vergewissen (als
bedoeld in de toelichting op artikel 3:264, eerste lid, BW). Daarnaast
vragen zij de regering te verduidelijken dat het proces-verbaal van
toewijzing niet een huurder tot ontruiming kan noodzaken. Ook vragen
deze leden of de regering zich kan vinden in het voorstel van de Adviescommissie de termijn waarbinnen degene die zich zonder recht of titel in
de verkochte zaak bevindt of als huurder niet bekend was een termijn van
minimaal zeven dagen te hanteren om effectief een executiegeschil tegen
de aangekondigde ontruiming aanhangig te kunnen maken.
De leden van de SP-fractie merken op dat indien het huurbeding volgens
de voorzieningenrechter tot ontruiming moet leiden, deze een termijn van
maximaal drie maanden kan vaststellen, afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Dit is momenteel maximaal een jaar. Kan de
regering aangeven waarom een termijn van drie maanden in acht wordt
genomen? In hoeveel procent van de uitspraken werd door de rechter een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

10

termijn langer dan drie maanden toepasselijk geacht? Waarom wordt er
niet bij het huurrecht aangesloten, waarin een wettelijke ontruimingstermijn van minstens twee maanden geldt?
De leden van de D66-fractie vragen de regering toe te lichten waarom zij
een maximum ontruimingstermijn van drie maanden door de huurder
voldoende acht, mede gezien de krappe woningmarkt en de wettelijke
huuropzeggingstermijn van zes maanden.
Voornoemde leden merken op dat de NOvA de suggestie doet voor een
onderzoek naar de vraag of en onder welke voorwaarden hypotheekhouders zouden kunnen worden verplicht toestemming voor verhuur te
geven, zoals -bijvoorbeeld- in het geval de huurprijs voldoende is om de
aflossing en rente, zijnde de maandelijkse lasten van de hypotheekgever,
te kunnen blijven voldoen en deze door de huurder rechtstreeks aan de
hypotheekhouder zullen worden voldaan. Is de regering bereid dit nader
te onderzoeken?
De leden van de ChristenUnie-fractie stellen vast dat de maximale
ontruimingstermijn voor de huurder van woonruimte wordt teruggebracht
van een jaar naar drie maanden. In de memorie van toelichting wordt
aangegeven dat een termijn van drie maanden voor degene die de
woning dient te verlaten om vervangende woonruimte te vinden redelijk
wordt geacht. Deze leden vragen de regering dit te motiveren gezien de
huidige situatie op de woningmarkt in het algemeen en specifiek in de
Randstad, de wachtlijsten voor sociale huurwoningen en het feit dat de
huurder in dergelijke gevallen veelal onverwacht zijn huurrecht verliest.
Bij de invoering van artikel 3:264, zesde lid, BW in 1992 is er in het
parlement uitvoerig discussie geweest met betrekking tot de mate van
bescherming van de huurder. Door de wetgever is destijds een termijn
van een jaar redelijk geacht. De nu voorgestelde periode is echter vier
keer zo kort. Voornoemde leden vragen de regering wat de ervaringen in
de praktijk zijn. Klopt het dat in de praktijk niet of nauwelijks de huidige
maximale termijn van een jaar wordt gegund door de rechter maar
meestal wordt gekozen van een periode van maximaal zes maanden voor
een huurder met (minderjarige) kinderen en voor een kortere periode als
er geen sprake is van minderjarige kinderen? De aan het woord zijnde
leden vragen waarom de wettelijke termijn wordt ingekort terwijl in de
praktijk al voorzien is in een goede afweging door de rechter bij de
individuele gevallen tussen de belangen van de huurder en die van de
hypotheekhouder en koper. Zij wijzen er in dit verband nog op dat een
ontruiming op grond van het inroepen van het huurbeding, voor zover
bekend, meestal geen urgentiegrond oplevert voor toewijzing van een
vervangende woonruimte in de sociale huursector.
Voornoemde leden constateren dat op grond van de voorgestelde
wettekst van artikel 525, derde lid, Rv degene die zich zonder recht of titel
in de verkochte zaak bevindt en als zodanig niet bekend was aan de koper
op grond van het proces-verbaal van toewijzing tot ontruiming zal kunnen
worden genoodzaakt. In het huidige artikel 525 Rv is het alleen de
geëxecuteerde die op vertoon van het proces-verbaal van toewijzing dient
te ontruimen. Voorts wordt voorgesteld artikel 3:264, eerste lid, BW in die
zin aan te vullen dat de hypotheekhouder het huurbeding voorafgaand
aan de openbare verkoop van een woning dient in te roepen, tenzij er
gegronde redenen zijn aan te nemen dat er geen andere personen dan de
hypotheekgever en zijn huisgenoten aanwezig zijn in het bezwaarde goed
op het moment van bekendmaking van de executoriale verkoop.
Volgens de memorie van toelichting zal er in ieder geval sprake zijn van
een gegronde reden indien uit een voldoende recent uittreksel van de
Gemeentelijke Basisadministratie (GBA) blijkt dat alleen de hypotheekgever en zijn huisgenoten op het adres staan ingeschreven. Een
inschrijving in de GBA geeft echter niet altijd voldoende inzicht in de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

11

vraag wie de feitelijke bewoners van de woning zijn. Genoemde leden
vragen daarom een reactie van de regering op de stelling van de NOvA
dat verder ingevuld moet worden welke eisen er gelden voor de vergewisplicht.
Artikel II, onderdeel B
Artikel 3:267 BW
De leden van de VVD-fractie merken op dat artikel 3:267, vierde lid, BW
met zich meebrengt dat eerst de huurovereenkomst moet worden
vernietigd voordat tot ontruiming kan worden overgegaan. Dit werkt
kostenverhogend. Is het niet beter het vierde lid te schrappen en in het
derde lid na «de hypotheekgever en de zijnen» op te nemen «alsmede
ieder die zich in de zaak bevindt, waaronder de huurder»?
De leden van de D66-fractie merken op dat het eerste lid van dit artikel
ongewijzigd blijft. De Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders (KBvG) geeft aan in een brief aan de Tweede Kamer van
9 januari 2013, dat dit lid in de praktijk niet zelden tot problemen leidt.
Onduidelijk is of de machtiging van de rechter, de gerechtsdeurwaarder
legitimeert het verzet van de hypotheekgever te breken. Kan de regering
hierover meer duidelijkheid geven?
De leden van de ChristenUnie-fractie constateren dat het wetsvoorstel het
eerste lid van artikel 3:267 BW ongewijzigd laat. Het verandert daarmee
niets aan de regel dat de hypotheekhouder om het goed in beheer te
kunnen nemen de machtiging van de voorzieningenrechter nodig heeft. In
de praktijk ontstaat echter regelmatig debat tussen de hypotheekhouder
en de gerechtsdeurwaarder, indien de hypotheekhouder bij zijn beheer op
verzet van de hypotheekgever stuit. Legitimeert de machtiging van de
rechter de gerechtsdeurwaarder dan het verzet van de hypotheekgever te
breken? Deelt de regering de mening dat in beheer nemen niet perse
hetzelfde is als in gebruik nemen en de daarmee gepaard gaande rechten?
Beheer lijkt volgens deze leden ook met rechterlijke machtiging een
diffuus begrip. Het kan zich uitstrekken tot het incasseren van de huur, als
het verhypothekeerde goed is verhuurd, tot het laten uitvoeren van
achterstallig onderhoud met inbegrip van de betaling van het loon van
daartoe ingeschakelde vaklieden. Deze discussies kunnen wellicht
toenemen nu op grond van het wetsvoorstel de bevoegdheid tot beheer
op grond van het nieuwe vierde lid van artikel 3:267 BW tegen eenieder
met uitzondering van de huurder kan worden ingeroepen, dat wil zeggen:
ook tegen een partij die geen partij was bij de hypotheekakte.
Voornoemde leden vragen daarom of verduidelijking op dit punt nodig is
bijvoorbeeld door een aparte procedure waarin de veroordeling van de
hypotheekgever tot de bedoelde concrete prestatie wordt gevorderd.
De leden van de SGP-fractie vragen of de betekenis van het begrip beheer
in artikel 3:267 naar de mening van de regering voldoende duidelijk is. Zij
vragen van de regering een reactie ten aanzien van de verwachting van de
KBvG dat dit begrip zonder nadere duiding in praktijk tot problemen blijft
leiden.
Artikel II, onderdeel C
Artikel 3:267a BW
De leden van de VVD-fractie constateren dat in dit artikel wordt geregeld
dat de potentiële executiekoper de onroerende zaak voor de executoriale
verkoop kan bezichtigen, desnoods met behulp van de sterke arm. In
combinatie met deze bezichtiging verschuift het risico pas naar de
executiekoper op het moment van de daadwerkelijke eigendomsover-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

12

dracht. Deze ontwikkeling wordt door voornoemde leden positief
ontvangen en draagt volgens hen bij aan een steeds verdere daadwerkelijke openstelling van de markt van executieveilingen voor particuliere
kopers. Geldt deze risicoverschuiving ook voor de onderhandse executoriale verkoop? Het verder vooruit plaatsen van het moment van risicoverschuiving draagt volgens deze leden echter wel bij aan een toenemend
aantal geschillen over de aansprakelijkheid van gebreken aan panden die
via een executoriale verkoop zijn verkocht. Deelt de regering deze visie? Is
het niet verstandiger, met het oog op het voorkomen van een groot aantal
geschillen, te bepalen dat een deurwaarder verplicht een proces-verbaal
van constatering opstelt kort na het moment van bezichtiging? Kan een
dergelijke plicht, in combinatie met de op iedere koper rustende plicht
gebreken tijdig te melden, niet bijdragen aan het voorkomen van een
groot aantal geschillen over dit type onroerende zaken en tevens de
bewijspositie van de executiekoper versterken? Hoe moet de opmerking
dat artikel 7:19 BW geen wijziging behoeft, worden gelezen? Daarin wordt
toch een uitzondering gemaakt voor de aansprakelijkheid voor gebreken
aan onroerende zaken die via een executoriale verkoop zijn verkocht? Is
het verplaatsen van het moment van de risicoverschuiving niet tevens een
goed moment deze uitzondering uit artikel 7:19 BW te schrappen?
Kan de regering aangeven hoe deze risicoverschuiving moet worden
beoordeeld in het geval dat de koper in verzuim blijft met het betalen van
de koopprijs? Komt de schade die is ontstaan nadat de koopprijs had
moeten worden betaald maar voordat deze daadwerkelijk is betaald, voor
risico van de hypotheekgever?
De leden van de SP-fractie merken op dat wanneer een belangstellende
het te veilen huis wil bezichtigen een hypotheekgever conform dit
wetsartikel straks verplicht wordt hieraan mee te werken. Dit wordt
desnoods afgedwongen met ondersteuning door de politie. Deze leden
begrijpen dat een bezichtiging een positieve bijdrage kan leveren aan een
hogere opbrengst en opkomst, maar dat neemt niet weg dat de maatregel
erg ingrijpend is. Vooral door eventueel aanwezige kinderen kan deze
maatregel als zeer heftig worden ervaren. De regering heeft onvoldoende
toegelicht waarom hier geen sprake is van schending van het recht op
eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer en het daarmee samenhangende huisrecht. Het is goed dat er wordt bekeken hoe het aantal
bezichtigingen kan worden vergroot, maar welke waarborgen worden er
eigenlijk nog ingebouwd? Wordt een hypotheekgever van tevoren
bijvoorbeeld goed ingelicht over de consequenties van het weigeren van
medewerking? Krijgt hij of zij nog een redelijke termijn alsnog
medewerking te verlenen als deze in eerste instantie niet is verleend? Hoe
snel mag een hypotheeknemer de hulp van de politie inschakelen als blijkt
dat medewerking in eerste instantie niet wordt verleend? Welke sanctie
staat er op blijvende weigering mee te werken?
De leden van de CDA-fractie merken op dat een huiseigenaar wiens pand
is aangemerkt executoriaal te worden verkocht, bezichtiging van het pand
dient toe te staan voor alle belangstellenden. Voorwaarde voor deze
verplichting is dat de executieveiling reeds is aangezegd. Betekent dit dat
ook veel welwillende huiseigenaren en hun gezinnen, bij wie executieverkoop aantoonbaar kan worden vermeden, maar die desondanks wel de
aanzegging tot executieveiling hebben gekregen, gedwongen kunnen
worden, desnoods met inschakeling van de politie, hun huis open te
stellen voor alle belanghebbenden? Zo ja, hoe denkt de regering
daarover? Kan zij duidelijk maken hoe vaak executieveilingen worden
aangezegd in situaties die aantoonbaar op korte termijn oplosbaar zijn?
Kan zij voorts in kaart brengen hoe vaak executieveilingen worden

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

13

aangezegd terwijl banken realistische betaalvoorstellen die executieverkoop moeten voorkomen, negeren, afwijzen of buiten beschouwing
laten?
Voornoemde leden stellen vast dat de hypotheekgever en de huurders
(zijnde een ieder die de onroerende zaak gebruikt) expliciet zijn genoemd,
maar niet de huisgenoten of personen die zich zonder recht of titel in de
onroerende zaak bevinden. Acht de regering het niet nodig dat de
voorgestelde bepaling ook expliciet op deze categorieën personen
toepasselijk wordt verklaard? Zo nee, waarom niet?
De leden van de ChristenUnie-fractie merken op dat dit artikel onder meer
de plicht van de hypotheekgever introduceert, alsmede eenieder die een
tot bewoning bestemde onroerende zaak gebruikt, aan belangstellenden
gelegenheid tot bezichtiging te bieden. In het derde lid van dit artikel
wordt gesproken over «met behulp van de sterke arm». Deze leden vragen
of dit begrip voldoende duidelijk is. Wordt hier alleen de politie onder
verstaan en wordt hiermee niet de gerechtsdeurwaarder bedoeld?
De leden van de SGP-fractie vragen of de bezichtiging van de woning op
grond van artikel 3:267a BW zowel door de politie als door de gerechtsdeurwaarder mogelijk kan worden gemaakt.
Artikel II, onderdeel D
Artikel 3:268 BW
De leden van de VVD-fractie merken op dat volgens de KNB van de in
artikel 3:268 BW aan de hypotheekgever geboden mogelijkheid een
koopovereenkomst voor te leggen geen gebruik wordt gemaakt in de
bonafide praktijk. Is het dan niet beter deze mogelijkheid te schrappen?
De leden van de CDA-fractie constateren dat in het derde lid het mogelijk
wordt gemaakt dat naast een advocaat ook een notaris een verzoek kan
indienen tot onderhandse verkoop. Is de regering zich ervan bewust dat
een veilingnotaris belang kan hebben bij specifieke verkoopprocedures? Is
de regering zich ervan bewust dat ook veilingnotarissen betrokken zijn bij
snelle doorverkopen na (onderhandse) executieverkoop, waarbij ook
binnen een periode van enkele weken eenzelfde pand weer wordt
doorverkocht met winstmarges die kunnen oplopen tot meer dan 50% van
het (onderhandse) executiebod? Zo ja, welke concrete maatregelen is de
regering voornemens te treffen bijvoorbeeld ongeoorloofde transacties
en/of (extra) schade of (extra) verlies voor de (voormalig) huiseigenaar of
de Stichting Waarborgfonds Eigen Woningen tegen te gaan?
De voorzitter van de commissie,
Jadnanansing
De adjunct-griffier van de commissie,
Hessing-Puts

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 484, nr. 5

14