Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2010–2011

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

680
Vragen van de leden Arib en Recourt (beiden PvdA) aan de minister van
Veiligheid en Justitie over het nalaten van het gelasten van uitvoering van een
opgelegde taakstraf (ingezonden 1 november 2010).
Antwoord van minister Opstelten (Veiligheid en Justitie) (ontvangen
3 december 2010) Zie ook Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2010–2011,
nr. 533.
Vraag 1
Bent u bekend met de strafzaak tegen de heer R. welke in hoger beroep heeft
gediend op 30 mei 2007 voor het Hof te Amsterdam?1
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2
Bent u op de hoogte van het feit dat de dader in kwestie door de rechtbank
Haarlem en vervolgens in hoger beroep door het Hof te Amsterdam is
veroordeeld tot een taakstraf, maar deze taakstraf noch een andere straf ooit
heeft uitgevoerd?
Antwoord 2
Ja. De veroordeelde heeft de taakstraf waartoe hij was veroordeeld om
medische redenen niet uitgevoerd. Wel heeft hij de opgelegde schadevergoedingsmaatregel voldaan. De voorwaardelijke opgelegde gevangenisstraf
waartoe hij eveneens was veroordeeld, heeft hij niet hoeven ondergaan,
omdat hij zich in de proeftijd aan de gestelde voorwaarden heeft gehouden.
Vraag 3
Welke mogelijkheden heeft het Openbaar Ministerie (OM) om de aard van de
taakstraf te wijzigen zodat die wel kan worden uitgevoerd? Wordt van deze
mogelijkheden altijd gebruik gemaakt?
Antwoord 3
Op grond van artikel 22 f Wetboek van Strafrecht kan het Openbaar Ministerie
de opgelegde (taak)straf wijzigen voor wat betreft de aard van de te
verrichten werkzaamheden of het te volgen leerproject. Daarbij dient zoveel
1

ah-tk-20102011-680
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2010

Kenmerk 23-005563-06.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

1

mogelijk de opgelegde straf te worden benaderd. De aard van de te
verrichten werkzaamheden wordt in de rechterlijke uitspraak in de regel niet
zodanig specifiek omschreven dat het nodig is daarin later wijziging te
brengen. De drie reclasseringsorganisaties, die belast zijn met de feitelijke
uitvoering van de taakstraf, hebben een grote variatie in het aanbod van
taakstrafprojecten. Derhalve wordt slechts in zeer uitzonderlijke gevallen een
beslissing genomen zoals is gebeurd in de onderhavige strafzaak.
Vraag 4
Hoe vaak komt het voor dat door de rechter opgelegde taakstraffen wegens
persoonlijke omstandigheden niet worden uitgevoerd of worden omgezet in
een andere straf en ook verdere uitvoering dan niet wordt gelast door het
OM?
Antwoord 4
Er zijn geen landelijke cijfers beschikbaar over het aantal door de rechter
opgelegde taakstraffen dat wegens persoonlijke omstandigheden niet wordt
uitgevoerd, dan wel wegens persoonlijke omstandigheden wordt omgezet in
een andere straf en waarvan verdere uitvoering niet wordt gelast door het
Openbaar Ministerie. De reclassering heeft tot taak de afloop van een
taakstraf te melden aan het Openbaar Ministerie. In beginsel wordt door het
Openbaar Ministerie de omzetting in vervangende hechtenis bevolen van alle
niet of niet goed, dan wel onvolledig, uitgevoerde taakstraffen, ongeacht de
oorzaak van het niet uitvoeren. Slechts in zeer uitzonderlijke gevallen -zoals
de onderhavige zaak – blijft een bevel tot omzetting van de taakstraf in
vervangende hechtenis achterwege en dat enkel na toetsing door het
Openbaar Ministerie van de aangevoerde omstandigheden.
Vraag 5
Heeft het inwerkingtreden van de Aanwijzing taakstraffen van het OM op
1 januari 2009 gevolgen voor de praktijk van het uitvoeren van taakstraffen?
Zo ja, welke?
Antwoord 5
De Aanwijzing taakstraffen, in werking getreden op 1 januari 2009 (hierna: de
Aanwijzing), betreft een aanscherping van de Aanwijzing taakstraffen die
vanaf 1 januari 2001 van kracht was.
De nieuwe Aanwijzing beoogt meer duidelijkheid te brengen in welke
gevallen wel en in welke gevallen geen taakstraf aangewezen is. De aanpassing heeft betrekking op (verdachten van) ernstige gewelds- en zedendelicten
en geeft richtlijnen voor het requireerbeleid van het Openbaar Ministerie.
Op de praktijk van het – feitelijk – uitvoeren van taakstraffen heeft de
Aanwijzing geen betrekking.
Vraag 6
Deelt u de opvatting dat het om medische redenen niet uitvoeren van een
(taak)straf voor de slachtoffers van de dader op veel onbegrip stuit, zeker als
blijkt dat de dader zich opnieuw heeft schuldig gemaakt aan mishandeling?
Zo ja, hoe kunt u bewerkstelligen dat veroordeelde veelplegers van huiselijk
geweld niet zonder uitvoering van een straf vrijuit kunnen gaan?
Antwoord 6
Zware delicten als geweldsdelicten zijn niet alleen zeer ingrijpend en
traumatisch voor de slachtoffers en hun naaste omgeving, met name als het
toegebrachte leed onherstelbaar is, maar zij raken ook het vertrouwen in de
rechtsorde en de veiligheidsbeleving van burgers. De bescherming van de
samenleving tegen de daders maakt toereikende straffen en maatregelen
daarom noodzakelijk. Wanneer een dader zijn taakstraf niet voltooit, dient
zoveel mogelijk te worden verzekerd dat vrijheidsbeneming van de dader
volgt. Om dit te verwezenlijken heb ik uw Kamer een nota van wijziging doen
toekomen (Kamerstuk 32 169, nr. 9) bij het voorstel voor wijziging van het
Wetboek van Strafrecht in verband met het beperken van de mogelijkheden
om een taakstraf op te leggen voor ernstige zeden- en geweldsmisdrijven en
bij recidive van misdrijven (Kamerstukken 32 169).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

2