Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 669

Wijziging van de Natuurbeschermingswet 1998
(programmatische aanpak stikstof)

Nr. 77

GEWIJZIGD AMENDEMENT VAN HET LID OUWEHAND TER
VERVANGING VAN DAT GEDRUKT ONDER NR. 35
Ontvangen 18 april 2014
De ondergetekende stelt het volgende amendement voor:
In artikel I, onderdeel J, vierde punt wordt als volgt gewijzigd:
1. In de aanhef wordt «wordt na het vierde lid een lid ingevoegd»
vervangen door: worden na het vierde lid twee leden ingevoegd.
2. Onder de aanhef wordt een lid ingevoegd, luidende:
4a. Ontwikkelingsruimte wordt slechts toegedeeld op het moment dat
de kritische depositiewaarde, bij ministeriele regeling vast te stellen, niet
wordt overschreden en slechts gereserveerd voor een periode waarin de
kritische depositiewaarde niet wordt overschreden.
Toelichting
Met dit amendement wordt geregeld er geen ontwikkelingsruimte
verdeeld kan worden, zolang de kritische depositiewaarde wordt
overschreden. Immers, zolang de kritische depositiewaarde wordt
overschreden kan de natuur zich niet zelfstandig en duurzaam ontwikkelen, blijven de instandhoudingsdoelen buiten bereik en blijven
overheden en natuurbeheerders kampen met hoge beheerskosten.
In 61% van de natuurgebieden in Nederland is de stikstofdepositie veel
hoger dan de natuur aan kan. Waardevolle natuurwaarden worden
hierdoor bedreigd in hun voortbestaan. Kwetsbare plantensoorten
verdwijnen wanneer de hoeveelheid stikstof die op de bodem valt het
kritisch depositieniveau overschrijdt. Hoe hoger de overschrijding en hoe
langer deze duurt, hoe groter de effecten. Nationaal en internationaal
wordt overschrijding van kritische depositie gebruikt als indicator voor
biodiversiteitsverlies. Zo is het één van de kernindicatoren van het
Biodiversiteitsverdrag. Ammoniak maakt tweederde deel uit van de
stikstof die op de bodem valt, en is hoofdzakelijk afkomstig uit de

kst-33669-77
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 669, nr. 77

1

landbouw. De rest komt van stikstofoxiden uit onder andere verkeer en
energieopwekking.1
De Habitatrichtlijn vereist voor een gunstige staat van instandhouding
onder meer dat «de voor behoud op lange termijn nodige specifieke
structuur en functies bestaan.» De kritische depositiewaarde is de grens
waarboven het risico bestaat dat de kwaliteit van het habitat significant
wordt aangetast als gevolg van de verzurende en/of vermestende invloed
van atmosferische stikstofdepositie.2 De habitatrichtlijn vereist daarmee
dat de kritische depositiewaarde op termijn wordt gehaald.
Het Planbureau van de Leefomgeving heeft geconcludeerd dat het
feitelijk veel moeilijker en in bepaalde gebieden zelfs onmogelijk wordt
om de achteruitgang van natuur een halt toe te roepen en te voldoen aan
de internationale verplichtingen wanneer depositiedaling zal worden
benut voor nieuwe stikstof emitterende activiteiten.
De kritische depositiewaarde wordt vastgesteld in lijn met de laatste
wetenschappelijke inzichten.
Het amendement wordt in verband met technische redenen gewijzigd.
Ouwehand

1

http://www.compendiumvoordeleefomgeving.nl/indicatoren/nl1423-Kritische-Stikstofdepositieop-natuur.html?i=11-59.
2
Alterra-rapport 2397.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 669, nr. 77

2