Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2016–2017

29 383

Regelgeving Ruimtelijke Ordening en Milieu

Nr. 285

VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEG
Vastgesteld 31 augustus 2017
De vaste commissie voor Infrastructuur en Milieu heeft een aantal vragen
en opmerkingen voorgelegd aan de Staatssecretaris van Infrastructuur en
Milieu over de brief van 12 juni 2017 over het ontwerpbesluit tot wijziging
van het Besluit geluid milieubeheer en het Besluit geluidhinder
(Kamerstuk 29 383, nr. 284).
De vragen en opmerkingen zijn op 5 juli 2017 aan de Staatssecretaris van
Infrastructuur en Milieu voorgelegd. Bij brief van 30 augustus 2017 zijn de
vragen beantwoord.
De fungerend voorzitter van de commissie,
Van Veldhoven
De adjunct-griffier van de commissie,
Jansma

kst-29383-285
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2017

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 29 383, nr. 285

1

I Vragen en opmerkingen vanuit de fracties
Inleiding
De leden van de VVD-fractie hebben met interesse kennisgenomen van
het Ontwerpbesluit tot wijziging van het Besluit geluid milieubeheer en
het Besluit geluidhinder. Zij hebben hierover nog enkele vragen.
De leden van de D66-fractie danken de Staatssecretaris voor het Ontwerpbesluit tot wijziging van het Besluit geluid milieubeheer en het Besluit
geluidhinder en hebben daar nog enkele vragen over.
De leden van de GroenLinks-fractie hebben kennisgenomen van het
Ontwerpbesluit tot wijziging van het Besluit geluid milieubeheer en het
Besluit geluidhinder. Deze leden hebben daar nog enkele vragen over.
Algemeen
De leden van de VVD-fractie lezen dat een van de doelen van het
voorliggende ontwerpbesluit het verminderen van bestuurslasten is. Op
welke wijze en in welke omvang wordt dit gerealiseerd? Ook lezen zij dat
door de wijziging beter kan worden gereguleerd dat geluidmaatregelen
financieel doelmatig moeten zijn. Hoe vindt deze afweging plaats en wat
betekent dit voor de Rijksbrede programma’s inzake geluidssanering?
De leden van de VVD-fractie lezen dat wanneer er werkzaamheden aan het
spoor of weg plaatsvinden die tot hogere geluidsbelasting in de omgeving
kunnen leiden, moet worden voorkomen dat de geluidsaneringsopgave
ter plaatse toeneemt. Kan worden toegelicht wat dit betekent voor de
geluidsaneringsopgaven in het algemeen? Wordt het door het voorliggende wijzigingsbesluit in de praktijk makkelijker om werkzaamheden aan
het spoor, de weg of andere infrastructurele projecten te verrichten?
Het wordt de leden van de VVD-fractie niet duidelijk welke (financiële)
verplichtingen er mogelijkerwijs uit deze wijziging kunnen voortvloeien.
Graag ontvangen deze leden hier een toelichting op. Kan ook worden
toegelicht wat er precies wordt bedoeld met «een maatregel is in principe
financieel doelmatig wanneer het aantal maatregelpunten niet hoger is
dan het aantal reductiepunten»?
De leden van de VVD-fractie vragen in het kader van innovaties welke
ruimte het gewijzigde besluit biedt om hierop te kunnen anticiperen, om
nieuwe, innovatieve producten te gebruiken, zoals het aanleggen van een
speciale berm langs wegen om zo geluid op te vangen en daarmee
verkeerslawaai tegen te gaan.
De leden van de VVD-fractie vragen wat het voorliggende wijzigingsbesluit betekent voor zowel de snelheid van besluitvorming als de uitvoering
van projecten. Deze leden lezen namelijk dat de verplichting van de
beheerder om in het nalevingsverslag te rapporteren over benutting van
geluidproductieplafonds wordt verbreed. Hoe verhoudt dit zich tot de
conclusie dat het lastenniveau word teruggebracht met dit wijzigingsbesluit?
De leden van de D66-fractie merken op dat informatie over de procesaanpak in het ontwerpbesluit grotendeels ontbreekt. Los van de officiële
zienswijzeprocedure op het ontwerpsaneringsplan is niet duidelijk hoe
bewoners worden geïnformeerd en betrokken. Kan de Staatssecretaris
hier nader op ingaan?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 29 383, nr. 285

2

De leden van de D66-fractie vragen wat de voorgestelde geluidsschermen
voor percelen van bewoners die langs het spoor wonen betekenen.
Worden deze panelen op of naast de percelen geplaatst? Kunnen deze
(niet-transparante) schermen van invloed zijn op de lichtinval in de tuinen
van bewoners? Waarom is het plaatsen van transparante schermen alleen
een optie als de desbetreffende gemeente in de kosten tegemoetkomt?
De leden van de D66-fractie lezen dat aan art. 3.10 van het Besluit
geluidshinder «Bij gesloten ramen» wordt toegevoegd. De ramen moeten
nu dus eerst gesloten worden en als het geluid dan nog een hoogte van
48 decibel (dB) of meer bereikt worden er maatregelen getroffen. Betekent
dit dat onder de oude regeling de ramen niet gesloten hoefden te
worden? Waarom is ervoor gekozen «bij gesloten ramen» toe te voegen?
De leden van de D66-fractie vragen in hoeverre het voor kan komen dat
geen maatregelen worden genomen bij de eigenaren van panden,
doordat de huurder of bewoner het uitvoeren van een akoestisch en
bouwtechnisch onderzoek of het treffen van maatregelen weigert (nieuw
lid 4 onder art. 6.9). In hoeverre past de positie die de huurder hiermee
heeft bij de juridische verhouding(en) tussen huurder en eigenaar?
De leden van de GroenLinks-fractie hebben bedenkingen bij het voorgestelde nieuwe artikel 37a dat regelt dat geluidswerende voorzieningen niet
worden aangebracht als de verwachting bestaat dat deze objecten binnen
vijf jaar zullen worden onteigend of dat de woning in die tijd niet meer zal
worden gebruikt. Waarom is hier voor vijf jaar gekozen? Zou niet de
geluidshinder van de bewoner centraal moeten staan in plaats van de
kosten? Kan de Staatssecretaris nader aangeven wat onder «verwachting»
wordt verstaan? Waarom is niet gekozen om te verplichten dat in overleg
getreden moet worden met de eigenaren en/of bewoners over de
geluidshinder en op basis van dit overleg te beslissen of aanvullende
maatregelen moeten worden getroffen?
De leden van de GroenLinks-fractie constateren dat voor de vaststelling
van geluidshinder de ramen gesloten moeten zijn en dat dit nu ook in
artikel 3.10 wordt toegevoegd. Waarom wordt gekozen voor deze
verduidelijking? Deze leden vragen wat de noodzaak hiervan is en welke
problemen in het verleden optraden zonder deze toevoeging.
De leden van de GroenLinks-fractie constateren dat de positie van de
bewoner wordt verzwakt doordat er geen expliciete goedkeuring van
bewoners meer nodig is bij gevelmaatregelen. Op welke manier borgt de
Staatssecretaris nu dat bewoners betrokken worden bij het treffen van
maatregelen of de uitvoering van het onderzoek? Hoe wordt een bewoner,
niet zijnde eigenaar, geïnformeerd?
II Reactie van de bewindspersoon
Met deze brief reageer ik op de inbreng van de vaste commissie voor
Infrastructuur en Milieu in het SO over het ontwerpbesluit tot wijziging
van het Besluit geluid milieubeheer en het Besluit geluidhinder1.
De leden van de VVD-fractie merken op dat een van de doelen van het
voorliggende ontwerpbesluit het verminderen van bestuurslasten is. Op
welke wijze en in welke omvang wordt dit gerealiseerd? Ook lezen zij dat
door de wijziging beter kan worden gereguleerd dat geluidmaatregelen
financieel doelmatig moeten zijn. Hoe vindt deze afweging plaats en wat
betekent dit voor de rijksbrede programma’s inzake geluidssanering?
1

Kamerstuk 29 383, nr. 284.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 29 383, nr. 285

3

De vermindering van bestuurslasten als gevolg van het voorliggende
ontwerpbesluit is niet gekwantificeerd, maar vloeit vooral voort uit
wijzigingen die samenhangen met de verplichting om onderzoek te doen
naar gevelisolatie (artikel 37a van het Besluit geluid milieubeheer en de
artikelen 3.3, 4.13, 4.18 en 6.4 van het Besluit geluidhinder) en met de
verplichting tot gekoppelde sanering (artikelen 31, zesde lid, en 36a van
het Besluit geluid milieubeheer). Deze wijzigingen leiden ertoe dat in een
aantal gevallen geen akoestisch onderzoek meer hoeft te worden
uitgevoerd en niet meer geluidwerende maatregelen worden getroffen
dan noodzakelijk is. Procedurelasten nemen hierdoor af.
De uitkomst van de doelmatigheidsafweging bij gekoppelde saneringen
(artikel 31, zesde lid, Besluit geluid milieubeheer) zal beter in lijn zijn met
de overige (autonome) saneringen die worden uitgevoerd binnen het
Meerjarenprogramma Geluidsanering (MJPG). Daardoor zijn in bepaalde
situaties minder maatregelen nodig, maar is het maatregelniveau wel
vergelijkbaar met dat voor een autonome sanering in een vergelijkbare
situatie. Hiermee worden de middelen die worden besteed aan geluidmaatregelen doelmatiger ingezet.
De leden van de VVD-fractie lezen in het ontwerpbesluit dat wanneer er
werkzaamheden aan het spoor of weg plaatsvinden die tot hogere
geluidsbelasting in de omgeving kunnen leiden, moet worden voorkomen
dat de geluidsaneringsopgave ter plaatse toeneemt. Kan worden
toegelicht wat dit betekent voor de geluidsaneringsopgaven in het
algemeen? Wordt het door het voorliggende wijzigingsbesluit in de
praktijk makkelijker om werkzaamheden aan het spoor, de weg of andere
infrastructurele projecten te verrichten?
De door de leden van de VVD-fractie aangehaalde passage in de
toelichting bij het ontwerpbesluit heeft betrekking op de situatie dat in
bepaalde gevallen waar werkzaamheden aan een (spoor)weg zullen
plaatsvinden en geluidproductieplafonds worden gewijzigd, wordt
afgezien van een aan deze wijziging gekoppelde sanering. In zo’n geval zal
de sanering door middel van een autonome sanering (en een
saneringsplan) plaatsvinden. Voor gevallen waarin een infrastructureel
project echter zou leiden tot hogere geluidsbelastingen in de omgeving, is
in het ontwerpbesluit bepaald dat dit niet mag leiden tot een vergroting
van de saneringsopgave ter plaatse. In een dergelijk geval moet de
sanering dus wel gekoppeld worden uitgevoerd. Als wel kan worden
afgezien van gekoppelde sanering, dan kan de onderzoeks- en uitvoeringslast van het desbetreffende infrastructureel project worden
verminderd.
Het wordt de leden van de VVD-fractie niet duidelijk welke (financiële)
verplichtingen er mogelijkerwijs uit deze wijziging kunnen voortvloeien.
Graag ontvangen deze leden hier een toelichting op. Kan ook worden
toegelicht wat er precies wordt bedoeld met «een maatregel is in principe
financieel doelmatig wanneer het aantal maatregelpunten niet hoger is
dan het aantal reductiepunten»?
Uit het wijzigingsbesluit vloeien geen nieuwe (financiële) verplichtingen
voort. Het besluit leidt ertoe dat bestaande verplichtingen beter
uitvoerbaar worden, beter aansluiten bij het beoogde doel van die
verplichtingen en dat onnodige kosten worden voorkomen.
De door de leden van de VVD-fractie aangehaalde zinsnede heeft
betrekking op de uitwerking van het doelmatigheidscriterium in hoofdstuk
6 van het Besluit geluid milieubeheer. Om te kunnen vaststellen of een
geluidbeperkende maatregel financieel doelmatig is, wordt gewerkt met
een systematiek van reductiepunten en maatregelpunten. Het budget voor
een geluidbeperkende maatregel wordt uitgedrukt in reductiepunten. De
reductiepunten per woning zijn gebaseerd op de gemiddelde kosten uit
het verleden voor een te treffen maatregel die voldeed aan het destijds

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 29 383, nr. 285

4

toegepaste doelmatigheidscriterium. De bepaling van reductiepunten per
woning is vastgelegd in bijlage 1 van het Besluit geluid milieubeheer. De
benodigde investering voor een geluidbeperkende maatregel wordt
uitgedrukt in maatregelpunten. De maatregelpunten zijn gebaseerd op de
gemiddelde kosten uit het verleden voor de desbetreffende geluidbeperkende maatregel. De methodiek waarmee maatregelpunten in een
concreet geval worden vastgesteld, is vastgelegd in de Regeling geluid
milieubeheer. Een geluidbeperkende maatregel is in het kader van het
doelmatigheidscriterium in beginsel financieel doelmatig als het aantal
maatregelpunten van de geluidbeperkende maatregel niet hoger is dan
het aantal reductiepunten.
De leden van de VVD-fractie vragen in het kader van innovaties welke
ruimte het gewijzigde besluit biedt om hierop te kunnen anticiperen, om
nieuwe, innovatieve producten te gebruiken, zoals het aanleggen van een
speciale berm langs wegen om zo geluid op te vangen en daarmee
verkeerslawaai tegen te gaan.
Het wijzigingsbesluit voorziet niet in meer of minder ruimte om te kunnen
anticiperen op innovaties. De speciale berm, oftewel de diffractor, kan al
worden toegepast en dit gebeurt ook in pilots. De maatregel is echter nog
niet opgenomen in het Reken- en meetvoorschrift geluid 2012 omdat er
op dit moment nog onvoldoende zekerheid is over de precieze effecten
ervan. Daardoor werkt deze maatregel nu alleen door in de berekening
van de geluidsbelasting als met specifiek onderzoek wordt aangetoond
wat de effecten zijn. Momenteel wordt onderzocht hoe de effecten van de
speciale berm het beste berekend kunnen worden, zodat de resultaten die
op de specifieke pilotlocaties zijn gemeten, vertaald kunnen worden naar
rekenregels die in algemene zin toegepast kunnen worden. Deze
rekenregels zullen dan worden opgenomen in het Reken- en meetvoorschrift geluid 2012.
De leden van de VVD-fractie vragen wat het voorliggende wijzigingsbesluit betekent voor zowel de snelheid van besluitvorming als de uitvoering
van projecten. Deze leden lezen namelijk dat de verplichting van de
beheerder om in het nalevingsverslag te rapporteren over benutting van
geluidproductieplafonds wordt verbreed. Hoe verhoudt dit zich tot de
conclusie dat het lastenniveau wordt teruggebracht met dit wijzigingsbesluit?
Waar de door de leden van de VVD-fractie aangehaalde verplichting nu
alleen geldt voor geluidproductieplafonds die bij inwerkingtreding van
hoofdstuk 11 van de Wet milieubeheer zijn vastgesteld op basis van
artikel 11.45, eerste lid, Wet milieubeheer, gaat deze ook gelden voor
geluidproductieplafonds die zijn vastgesteld op basis van artikel 11.45,
tweede en derde lid, Wet milieubeheer. De verplichting gaat dus gelden
voor alle geluidproductieplafonds. Feitelijk betekent dit geen verzwaring
van de bestuurslasten aangezien de beheerders van rijkswegen en
hoofdspoorwegen nu al inzichtelijk maken wanneer de geluidproductieplafonds benut zullen zijn, zonder nader onderscheid naar de wijze
waarop het geluidproductieplafond tot stand is gekomen. Dit is in het
belang van de beheerders om goed uitvoering te kunnen geven aan hun
nalevingsverplichting, die ook geldt voor alle geluidproductieplafonds
ongeacht de wijze van totstandkoming. Met deze wijziging wordt de
bestaande praktijk dus vervat in de regelgeving.
De leden van de D66-fractie merken op dat informatie over de procesaanpak in het ontwerpbesluit grotendeels ontbreekt. Los van de officiële
zienswijzeprocedure op het ontwerpsaneringsplan is niet duidelijk hoe
bewoners worden geïnformeerd en betrokken.
Het ontwerpbesluit heeft geen gevolgen voor de mate waarin en de wijze
waarop bewoners in de planvorming kunnen participeren. In het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 29 383, nr. 285

5

algemeen zullen bewoners door gemeenten in de besluitvorming worden
betrokken wanneer in hun omgeving een geluidscherm of geluidwal
wordt geplaatst. Hiervoor is namelijk een omgevingsvergunning nodig.
De leden van de D66-fractie vragen wat de voorgestelde geluidschermen
voor percelen van bewoners die langs het spoor wonen betekenen.
Worden deze panelen op of naast de percelen geplaatst? Kunnen deze
(niet-transparante) schermen van invloed zijn op de lichtinval in de tuinen
van bewoners? Waarom is het plaatsen van transparante schermen alleen
een optie als de desbetreffende gemeente in de kosten tegemoetkomt?
Geluidschermen worden zoveel mogelijk geplaatst op gronden die
eigendom zijn van de overheid, dus niet op de percelen van aangrenzende
bewoners. Afhankelijk van de ligging van de (spoor)weg en aangrenzende
percelen van bewoners kunnen geluidschermen van invloed zijn op de
lichtinval op die percelen. De gemeente kan – via de verlening van de
omgevingsvergunning – invloed uitoefenen op de wijze waarop geluidschermen worden uitgevoerd. Vanuit het MJPG wordt een sober en
doelmatig scherm voorgesteld, aangezien de middelen die beschikbaar
zijn voor de sanering van de totale rijksinfrastructuur niet onbeperkt
zijn.Als een gemeente een transparante uitvoering wil, zijn daar
meerkosten aan verbonden en komen die voor rekening van de gemeente.
Ook kan het voorkomen dat de gemeente stedenbouwkundige bezwaren
tegen een scherm aanvoert, en dat daarom wordt volstaan met een lager
scherm of wordt afgezien van een scherm op een bepaalde locatie. In dat
geval zal er onderzoek plaatsvinden naar de geluidbelasting in de
woningen bij die locatie, en als die te hoog is zullen geluidwerende
maatregelen aan de gevel van de woningen worden aangeboden.
De leden van de D66-fractie en de GroenLinks-fractie lezen dat aan
artikel 3.10 van het Besluit geluidhinder de zinsnede «bij gesloten ramen»
wordt toegevoegd. De ramen moeten nu dus eerst gesloten worden en als
het geluid dan nog een hoogte van 48 decibel (dB) of meer bereikt worden
er maatregelen getroffen. De leden van de D66-fractie vragen of dit
betekent dat onder de oude regeling de ramen niet gesloten hoefden te
worden? Waarom is ervoor gekozen «bij gesloten ramen» toe te voegen?
De leden van de GroenLinks-fractie vragen wat de noodzaak van deze
toevoeging is en welke problemen in het verleden optraden zonder deze
toevoeging.
Artikel 3.10 van het Besluit geluidhinder stelt regels over de van
toepassing zijnde binnenwaarde voor andere geluidsgevoelige gebouwen
dan woningen bij wegen. De geluidsbelasting in de woning wordt volgens
het Reken- en meetvoorschrift geluid 2012 bepaald op basis van de
geluidsbelasting op de gevel en de geluidwering van de gevel, en de
geluidwering kan alleen zinvol worden bepaald bij gesloten ramen. Met
de toevoeging van de zinsnede «bij gesloten ramen» is geen inhoudelijke
wijziging beoogd. Alhoewel zich door de afwijkende formulering in
artikel 3.10 van het Besluit geluidhinder tot op heden geen problemen
hebben voorgedaan, is het vanuit een oogpunt van wetgevingstechniek
beter om de tekst van dit artikel te laten aansluiten bij andere overeenkomstige bepalingen in de Wet geluidhinder en het Besluit geluidhinder.
De leden van de D66-fractie vragen in hoeverre het voor kan komen dat
geen maatregelen worden genomen bij de eigenaren van panden,
doordat de huurder of bewoner het uitvoeren van een akoestisch en
bouwtechnisch onderzoek of het treffen van maatregelen weigert (nieuw
lid 4 onder artikel 6.9). In hoeverre past de positie die de huurder hiermee
heeft bij de juridische verhouding(en) tussen huurder en eigenaar?
De door de leden van de D66-fractie beschreven situatie kan zich
inderdaad voordoen. Voor het woningonderzoek en voor het aanbrengen
van geluidwerende maatregelen is het vaak nodig om de woning te

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 29 383, nr. 285

6

betreden. Een bewoner heeft het recht om iemand het betreden van zijn
woning te weigeren. De eigenaar wordt over een dergelijke weigering
geïnformeerd, zodat deze tijdig de mogelijkheid heeft om met de bewoner
in overleg te treden en om deze te bewegen wel toestemming te verlenen.
Veelal zal de bewoner ingevolge het huurcontract verplicht zijn tot
medewerking. Als dit niet het geval is, dan is artikel 220 van Boek 7 van
het Burgerlijk Wetboek van toepassing: de huurder moet gelegenheid
geven voor dringende werkzaamheden aan of renovatie van de woning.
Als de bewoner toch blijft weigeren, is dit een grond om af te zien van het
woningonderzoek en dus ook van de geluidwerende maatregelen.
De leden van de GroenLinks-fractie hebben bedenkingen bij het voorgestelde nieuwe artikel 37a dat regelt dat geluidwerende voorzieningen niet
worden aangebracht als de verwachting bestaat dat deze objecten binnen
vijf jaar zullen worden onteigend of dat de woning in die tijd niet meer zal
worden gebruikt. Waarom is hier voor vijf jaar gekozen? Zou niet de
geluidshinder van de bewoner centraal moeten staan in plaats van de
kosten? Kan de Staatssecretaris nader aangeven wat onder «verwachting»
wordt verstaan? Waarom is niet gekozen om te verplichten dat in overleg
getreden moet worden met de eigenaren en/of bewoners over de
geluidshinder en op basis van dit overleg te beslissen of aanvullende
maatregelen moeten worden getroffen?
Met de wet van 10 februari 2017 tot wijziging van de Tracéwet, de Wet
milieubeheer en de Wet geluidhinder in verband met de verruiming van
de mogelijkheid om fouten in het geluidregister te herstellen en enkele
technische verbeteringen is de mogelijkheid geïntroduceerd om bij
algemene maatregel van bestuur te bepalen dat in sommige gevallen
geen geluidwerende maatregelen worden getroffen. Met het nieuwe
artikel 37a van het Besluit geluid milieubeheer wordt hier invulling aan
gegeven. Daarbij is aansluiting gezocht bij het reeds bestaande artikel 6.2,
tweede lid, onder a, van het Besluit geluidhinder en de daarin genoemde
periode van vijf jaar.
Maatregelen die effectief voor minder dan vijf jaar worden getroffen, zijn
onevenredig kostbaar; de kosten wegen niet op tegen de beperkte (in
tijdsduur bezien) geluidwerende effecten. Hierbij is in aanmerking
genomen dat de termijn van vijf jaar geldt vanaf het onherroepelijk
worden van het besluit op basis waarvan de verplichting tot het
aanbrengen van geluidwerende maatregelen ontstaat, en dat de
uitvoering van geluidwerende maatregelen veelal een à twee jaar kost. Als
een woning bijvoorbeeld na vijf jaar wordt gesloopt, zal de bewoner van
die woning er dus in de meeste gevallen aanzienlijk minder dan vijf jaar
profijt van hebben. Daarnaast geldt specifiek voor geluidsanering dat het
budget voor geluidmaatregelen, gelet op het budgetgestuurde karakter,
eindig is en effectiever kan worden ingezet voor gebouwen waarvan de
gebruikers er langere tijd profijt van zullen hebben. Wanneer het onzeker
is of het gebouw zal worden onteigend, afgebroken of van functie zal
veranderen, zal de geluidisolatie gewoon uitgevoerd worden als de
eigenaar en bewoner daarmee instemmen. De eigenaar en bewoner
worden altijd op de hoogte gesteld van het besluit om geen maatregelen
te treffen en kunnen daar ook bezwaar tegen maken.
Wat onder een «verwachting» wordt verstaan, is nader uiteengezet in de
artikelsgewijze toelichting bij het nieuwe artikel 37a van het Besluit geluid
milieubeheer. De precieze invulling is casusafhankelijk en zal verder vorm
moeten krijgen in de uitvoeringspraktijk.
De leden van de GroenLinks-fractie constateren dat de positie van de
bewoner wordt verzwakt doordat er geen expliciete goedkeuring van
bewoners meer nodig is bij gevelmaatregelen. Op welke manier borgt de
Staatssecretaris nu dat bewoners betrokken worden bij het treffen van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 29 383, nr. 285

7

maatregelen of de uitvoering van het onderzoek? Hoe wordt een bewoner,
niet zijnde eigenaar, geïnformeerd?
De veronderstelling van de leden van de GroenLinks-fractie dat het
wijzigingsbesluit de positie van de bewoner verzwakt, is onjuist.
Artikel 6.3 van het Besluit geluidhinder bepaalt dat zowel eigenaren als
bewoners op de hoogte worden gesteld van het voornemen om geluidwerende voorzieningen aan te brengen. Dit artikel wijzigt inhoudelijk niet.
Daarnaast kan de woning niet zonder medewerking van de bewoner
worden betreden. In de praktijk krijgen de bewoners gelijktijdig met de
eigenaar een brief. Met deze brief worden bewoners op de hoogte
gebracht van het aan de eigenaar gerichte verzoek tot toestemming voor
het uitvoeren van een akoestisch en bouwtechnisch onderzoek. Als de
eigenaar niet reageert op dit verzoek krijgt de eigenaar een herinneringsbrief, waarover ook de bewoner wordt geïnformeerd. De bewoner kan dan
desgewenst met de eigenaar in gesprek om de woning aan te melden.
Daarnaast kunnen bewoners dus worden benaderd voor een afspraak om
de onderzoeken uit te voeren. Dit kan zowel schriftelijk als telefonisch of
aan de deur gebeuren. Het enige dat met het wijzigingsbesluit wordt
gewijzigd is dat de bewoner niet meer expliciet schriftelijk toestemming
hoeft te geven voor het akoestisch en bouwtechnisch onderzoek. Het komt
nu regelmatig voor dat een bewoner niet reageert op een schrijven, maar
toch geen bezwaar heeft tegen het onderzoek en de maatregelen. Dit kan
ertoe leiden dat woningen ongewild of onbedoeld niet van isolatie
worden voorzien, en dat is ongewenst.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 29 383, nr. 285

8