Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 686

Wijziging van de Wet milieubeheer (tarieven
Commissie voor de milieueffectrapportage)

Nr. 6

NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG
Ontvangen 22 oktober 2013
Met belangstelling heb ik kennis genomen van het verslag van de
commissie voor Infrastructuur en Milieu inzake het voorliggende
wetsvoorstel. Ik dank de onderscheidene fracties voor de aandacht die zij
aan het wetsvoorstel hebben besteed. In het navolgende ga ik in op de
vragen die in dit verslag zijn gesteld, waarbij zo veel mogelijk de volgorde
van het verslag wordt aangehouden. Tegelijkertijd met deze nota naar
aanleiding van het verslag stel ik een nota van wijziging voor. In artikel
2.23a, vierde lid, wordt abusievelijk verwezen naar de goedkeuring,
bedoeld in het tweede lid in plaats van de goedkeuring, bedoeld in het
derde lid. Bij de nota van wijziging wordt dat gecorrigeerd.
Inleiding
De leden van de SP-fractie zijn er allerminst gerust op dat de waardevolle
bijdrage van de Commissie voor de m.e.r. met onderhavig wijzigingsvoorstel geborgd blijft. Hoe staat de regering tegenover het idee van de
leden van de SP-fractie om op een andere wijze de Commissie voor de
m.e.r. te financieren waarbij het Rijk garant staat voor een basisfinanciering en tegelijkertijd bevoegde gezagen en initiatiefnemers een
bepaalde vergoeding wordt gevraagd vergelijkbaar met leges? Dan zijn de
vaste kosten gezekerd via de vergoeding en kunnen deze vaste maar ook
variabele kosten terugverdiend worden.
In het voorstel van de SP-fractie is de betekenis van het garant staan voor
inkomsten van de commissie niet duidelijk. Als het voorstel van de
SP-fractie zo moet worden uitgelegd dat er geen kostendekkende tarieven
worden betaald door het bevoegd gezag maar dat het Rijk structureel een
basisfinanciering geeft, dan wordt met het voorstel niet tegemoet
gekomen aan het uitgangspunt van het wetsvoorstel dat de kosten van de
commissie ten laste zullen worden gebracht van degenen die om de
adviezen van de commissie vragen. Als het voorstel van de SP-fractie
echter zo moet worden uitgelegd dat er wel kostendekkende tarieven
worden betaald door het bevoegd gezag maar dat het Rijk een minimale
omzetgarantie van het aantal adviezen aan de commissie geeft, dan geldt

kst-33686-6
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 686, nr. 6

1

nog steeds het bezwaar dat er sprake kan zijn van een structurele
rijksbijdrage, met voor een deel zelfs een «open eindfinanciering» (de
bijdrage van het rijk wordt immers afhankelijk van het aantal gevraagde
adviezen). Ook in deze variant wordt, in het geval van een rijksbijdrage,
niet voldaan aan het uitgangspunt van kostendekkende tarieven.
Doorberekenen kosten Commissie voor de m.e.r.
De leden van de VVD-fractie vragen of vrijwillige adviezen ook door
initiatiefnemers worden aangevraagd en of de overheid ze dan ook
bekostigt in het huidige systeem. Zo ja, waarom draagt de overheid deze
kosten terwijl deze adviezen niet verplicht zijn? Ook vragen de leden van
de VVD-fractie of kosten voor eventuele vrijwillige adviezen die zijn
aangevraagd door initiatiefnemers en niet de overheid, altijd kunnen
worden doorberekend aan de initiatiefnemers.
Initiatiefnemers kunnen geen vrijwillig advies vragen aan de Commissie
voor de m.e.r. Alleen het bevoegd gezag kan dat, want het bevoegd gezag
moet beoordelen of zij voldoende en de juiste informatie van de initiatiefnemer heeft om een afgewogen besluit te nemen over een plan of project.
In het huidige systeem worden de kosten van vrijwillige adviezen in
hoofdzaak betaald uit de rijkssubsidie. Slechts een deel van de kosten
worden sinds 1 juli 2010 (wijziging Wm modernisering mer-regelgeving)
doorberekend aan het bevoegd gezag. Het Rijk draagt deze kosten omdat
in het verleden ervoor is gekozen om overheidsdienstverlening, zoals de
advisering door de Commissie voor de m.e.r. en het verlenen van
milieuvergunningen en afvalbeschikkingen, niet door te berekenen aan de
baathebber. Natuurlijk kan een initiatiefnemer aan het bevoegd gezag
verzoeken om een vrijwillig advies te vragen, als het bevoegd gezag zelf
daartoe geen voornemen heeft. Dit doet zich slechts een enkele keer per
jaar voor. Het bevoegd gezag hoeft dit verzoek niet te honoreren en zal
zelf een kosten-baten-afweging moeten maken. Indien het bevoegd gezag
vrijwillig advies vraagt aan de Commissie voor de m.e.r. na een verzoek
van de initiatiefnemer, komt het soms voor dat de initiatiefnemer de
kosten voor zijn rekening neemt. Een formele doorberekening is echter
niet altijd mogelijk. Zo geldt voor de omgevingsvergunning milieu op
basis van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht een vrijstelling
van leges. Bij vergunningen op grond van de Waterwet en de Ontgrondingenwet is doorberekening via leges daarentegen wel mogelijk.
De leden van de SP-fractie constateren dat de bezuiniging op de
Commissie voor de m.e.r. bij de brede heroriëntering uit 2009 al in beeld
was gekomen. De Rijksbijdrage kon wel worden afgebouwd was indertijd
het advies. Bevoegde gezagen en initiatiefnemers moeten maar gaan
betalen voor de MER-adviezen. De leden van de SP-fractie horen graag
hoe in dit systeem wordt voorkomen dat gemeenten – die door het Rijk al
op vele andere fronten ernstig gekort worden en op de centen moeten
passen – uit kortetermijnbelang gaan besparen op kosten van
MER-adviezen door geen vrijwillige adviezen meer aan te vragen.
Vrijwel alle vrijwillige adviezen van de Commissie voor de m.e.r. betreffen
een advies over reikwijdte en detailniveau van het op te stellen MER voor
een plan of project waar de uitgebreide m.e.r.-procedure op van toepassing is. In de uitgebreide m.e.r.-procedure is wel sprake van een verplicht
toetsingsadvies van het MER. Slechts in enkele gevallen gaat het om
vrijwillige toetsingsadviezen over het MER voor een project waar de
beperkte m.e.r.-procedure van toepassing is, waarbij er geen sprake is van
een verplicht toetsingsadvies.
De (verplichte en vrijwillige) adviezen bij de gemeenten hebben in circa
80% van de gevallen betrekking op eigen plannen en projecten. Voor
zover er sprake is van extra kosten moeten die worden meegenomen in

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 686, nr. 6

2

de kosten van het eigen plan of project van een gemeente, zoals dat nu
ook al gebeurt met de kosten van de m.e.r.-procedure en de kosten van
het opstellen van het MER.
Het bevoegd gezag moet beoordelen of zij voldoende en de juiste
informatie van de initiatiefnemer heeft om een besluit te nemen over een
plan of project en of zij dat besluit kan motiveren. Met een toetsingsadvies
van de Commissie voor de m.e.r. over een MER kan het bevoegd gezag
veelal volstaan met een beperktere toetsing van de deugdelijkheid en
volledigheid van het MER. Een vrijwillig advies over reikwijdte en
detailniveau dan wel, in incidentele gevallen een vrijwillig toetsingsadvies
over het MER zelf, kan ook vertraging in een latere fase voorkomen,
doordat voorkomen wordt dat het MER tekort schiet en moet worden
aangevuld of doordat er bij het indienen van zienswijzen op het MER door
belanghebbenden dan wel in een bezwaar- en beroepsfase discussie
ontstaat over de juistheid en volledigheid van het MER. Zonder een advies
van de Commissie voor de m.e.r. lijkt de kans dat belanghebbenden
zienswijzen indienen of bezwaar en beroep aantekenen groter omdat een
advies van de commissie doorgaans als onomstreden wordt gezien. Het
vragen van een vrijwillig advies kan derhalve kostenbesparend werken.
Een aanwijzing dat dit in de praktijk het geval is, is dat uit een onderzoek
naar de doorwerking van de (verplichte en vrijwillige) adviezen van de
commissie blijkt dat de doorwerking van de adviezen in het MER en het
uiteindelijke besluit van het bevoegd gezag groot is (Kamerstuk 31 755, nr.
45). Het is de verantwoordelijkheid van het bevoegd gezag om een
kosten-baten-afweging te maken van het al dan niet vragen van een
vrijwillig advies.
Het valt echter niet geheel te voorkomen dat gemeenten uit kortetermijnbelang proberen geld te besparen door geen vrijwillig advies te vragen.
Maar aangezien het bij vrijwillige adviezen bijna altijd gaat om een advies
over reikwijdte en detailniveau in de uitgebreide m.e.r.-procedure,
betekent dit dat in de meeste gevallen een toetsing van de commissie op
de inhoud van het MER wel plaatsvindt, maar pas in een later stadium. De
gevolgen voor de kwaliteit van de besluitvorming en daarmee de
gevolgen voor bezwaar- en beroepsprocedures zullen daarom zeer
beperkt zijn.
Onderkent de regering dat de kortetermijnkosten ten opzichte van
langetermijnbaten voor gemeenten lastig af te wegen zijn, waarbij die
laatste ook vaak nog van maatschappelijke aard en niet altijd in euro’s te
kwantificeren zijn, zo vragen de leden van de SP-fractie. Zo nee, waarom
niet en heeft de regering in de afweging dan ook stevige inkrimping van
het ambtelijk apparaat bij veel gemeenten meegewogen? Zo ja, op welke
wijze wordt dit ondervangen?
Het kunnen volstaan met een beperktere toetsing na een vrijwillig advies,
is in individuele gevallen in euro’s te kwantificeren, doordat ambtenaren
van het bevoegd gezag hier minder uren in hoeven te steken. Juist in
geval van inkrimping van het ambtelijk apparaat kan dit voordelig zijn.
Ook vertraging is in euro’s te kwantificeren, zeker als het om eigen
plannen en projecten gaat. Zoals hiervoor is aangegeven betreffen bijna
alle vrijwillige adviezen alleen de reikwijdte en detailniveau van een MER
in de uitgebreide m.e.r.-procedure. Advisering over een MER zelf blijft in
de meeste gevallen plaatsvinden. Grote gevolgen op de kwaliteit van de
besluitvorming zijn dan ook niet te verwachten.
Deze leden van de SP-fractie vragen voorts of de regering onderkent dat
met de onzekere inkomsten voor de Commissie voor de m.e.r. de kritische
massa voor het vervullen van haar taken onder druk komt te staan. De

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 686, nr. 6

3

leden van de SP-fractie horen graag hoe de zorgvuldige en adequate
uitvoering gewaarborgd blijft.
Vooralsnog wordt ervan uitgegaan dat er voldoende adviezen zijn voor de
Commissie voor de m.e.r. om haar taken goed te kunnen vervullen. Wel
heb ik met het oog op de grote verandering naar financiële zelfstandigheid en de continuïteit van de commissie in de Rijksbegroting voor
2014 het voorstel opgenomen om gedurende een overgangsperiode van
vier jaar (2014–2017) een jaarlijkse subsidie van 2 miljoen euro te
verlenen. Dit overbruggingsbudget is bestemd voor het vormen van: 1)
een egalisatiereserve om pieken en dalen in de inkomsten te kunnen
opvangen, 2) voor een reservefonds om de verwachte inkrimping van de
organisatie te kunnen betalen en 3) voor zover er dan nog geld over is:
voor het meer geleidelijk verhogen van de tarieven van vrijwillige
adviezen naar volledig kostendekkende tarieven. Dit subsidiebedrag is
gerechtvaardigd omdat de commissie geen egalisatiereserve noch andere
financiële reserves heeft waarmee pieken en dalen in de inkomsten
kunnen worden opgevangen. Ook zal de commissie haar arbeidsrechtelijke verplichtingen moeten nakomen ingeval van het inkrimpen van de
organisatie, door deze andere wijze van financiering. Om de overstap naar
een volledig kostendekkend werkende organisatie te stimuleren, is het
gewenst dat de overgangsperiode niet langer duurt dan vier jaar. Omdat
de daling van het aantal adviezen thans moeilijk is in te schatten, zal ik in
2016 een evaluatiemoment inbouwen om te bezien of met het overbruggingsbudget de transitie van de commissie op verantwoorde wijze kan
worden afgerond.
De leden van de SP-fractie horen graag wat de regering zal doen als straks
over vier jaar onvermijdelijk zal blijken dat de financiering van de
Commissie voor de m.e.r. in de overgangsperiode veel te krap bemeten is
om tegelijkertijd de taken te blijven uitvoeren en een buffer op te bouwen
voor de toekomst. Is de regering bereid die periode te verlengen of de
financiering te verhogen? Zo nee, waarom niet? Zo ja, hoe dan?
Vooralsnog ga ik ervan uit dat deze situatie zich niet zal voordoen. Mocht
die situatie zich toch voordoen dan zal op dat moment bezien moeten
worden hoe hiermee om te gaan. Deze wet staat daaraan niet in de weg.
Zoals ik hiervoor reeds heb opgemerkt, zal ik in 2016 de transitie van de
Commissie voor de m.e.r. tussentijds evalueren.
De leden van de D66-fractie constateren dat met de voorliggende
wijziging van de Wet milieubeheer ook de kosten van vrijwillige adviezen
zullen worden doorberekenend aan de gebruikers. De genoemde leden
vrezen dat dit de vraag naar het aantal vrijwillige adviezen behoorlijk zal
doen afnemen. De regering is echter van mening dat een vermindering
van de hoeveelheid adviezen verwaarloosbare consequenties heeft. De
genoemde leden snappen deze redenering niet, en vragen de regering
deze nader toe te lichten. Daarbij merken deze leden op dat door de Crisisen herstelwet de mogelijkheid om beroep aan te tekenen is afgenomen.
Dientengevolge zijn deze leden van mening dat het argument dat het
risico op een beroepsprocedure een afschrikwekkend effect heeft zeer
pover is. In het belang van de kwaliteit van de leefomgeving en het milieu
vragen de genoemde leden de regering dan ook de wetswijziging op dit
punt te heroverwegen, en vragen zij de regering eveneens te reageren op
het voorstel dat de kosten van vrijwillige adviezen wel worden betaald
door het Rijk.
Hiervoor is in antwoorden op vragen van de SP uiteengezet dat in vrijwel
alle gevallen vrijwillige adviezen de reikwijdte en detailniveau van een
MER in de uitgebreide m.e.r.-procedure betreft. In deze gevallen vindt wel
inhoudelijke advisering plaats over het MER, maar in een later stadium.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 686, nr. 6

4

Voor een toename van het aantal bezwaar- en beroepsprocedures zal dit
nauwelijks consequenties hebben. Voor projecten, waarvoor de beperkte
m.e.r.-procedure geldt, is het bevoegd gezag verantwoordelijk voor de
beoordeling of het voldoende en de juiste informatie van de initiatiefnemer heeft om een besluit te kunnen nemen over een project. Het
bevoegd gezag kan deze beoordeling volledig door eigen personeel laten
doen dan wel zich daarbij laten ondersteunen door een advies van de
commissie. De daling van het aantal vrijwillige adviezen is thans moeilijk
in te schatten. Naar verwachting zal de beperkte afname van de beroepsmogelijkheid hierop geen invloed hebben. Als gevolg van de Chw is de
mogelijkheid om in beroep te gaan enigszins afgenomen. Dit betreft het
relativiteitsvereiste (thans vastgelegd in art. 8.69a van de Awb) en de
uitsluiting van niet tot de centrale overheid behorende rechtspersonen die
krachtens publiekrecht zijn ingesteld of een niet tot de centrale overheid
behorend bestuursorgaan om beroep in te stellen tegen een besluit van
een tot de centrale overheid behorend bestuursorgaan, indien dat besluit
niet tot hen is gericht. Deze beperkingen zijn niet van dien aard dat alleen
daarom te verwachten is dat de bevoegde gezagen minder zorgvuldig
zullen zijn in de besluitvorming. Ik teken hierbij aan dat in bijna alle
gevallen inhoudelijke advisering door de commissie over een MER blijft
plaatsvinden.
Het voorstel om vrijwillige adviezen te laten betalen door het Rijk staat
haaks op het uitgangspunt van het wetsvoorstel om de financiering van
de verplichte en vrijwillige adviezen van de Commissie voor de m.e.r.
volledig te beëindigen en de kosten van de adviezen ten laste te brengen
van degenen die baat hebben bij de adviezen. Bovendien is dit niet
verenigbaar met de afweging die het bevoegd gezag hoort te maken over
de toegevoegde waarde van een vrijwillig advies in relatie tot de kosten.
Het laten betalen door het Rijk van de vrijwillige adviezen, zou tot een
inefficiënt inschakelen van de Commissie voor de m.e.r. kunnen leiden.
Hoogte van de tarieven
De leden van de VVD-fractie vragen de regering of het klopt dat de
Commissie voor de m.e.r. een kostendekkende bedrijfsvoering moet
voeren en dus de tarieven maximaal kostendekkend moet laten zijn.
Zoals blijkt uit het voorgesteld tweede lid, van artikel 2.23a en de memorie
van toelichting dienen de tarieven die de commissie voor haar adviezen in
rekening brengt, in beginsel kostendekkend te zijn. De tarieven bedragen
niet meer dan nodig is ter dekking van de gemaakte kosten in verband
met de te verrichten activiteiten, waarbij tevens rekening wordt gehouden
met de gewenste vermogensopbouw of -afbouw.
Vaststelling- en goedkeuringsprocedures voor de tarieven
Met betrekking tot de prijs/kwaliteitverhouding hebben de leden van de
VVD-fractie de vraag in hoeverre het ministerie middels het goedkeuringsproces invloed kan uitoefenen op de inzet van deskundigheid door de
Commissie voor de m.e.r. Hoe wordt beoordeeld of de Commissie voor de
m.e.r. een redelijke prijs/kwaliteitverhouding hanteert?
De Wet milieubeheer schrijft voor dat de Commissie voor de m.e.r. moet
bestaan uit deskundige leden (art. 2.19). De commissie zal, net als nu al
gebruikelijk is, verantwoording afleggen door in het jaarverslag een
overzicht te geven van de leden en adviseurs die in het voorgaande jaar
aan een werkgroep deelnamen. Het jaarverslag zal worden betrokken bij
het goedkeuringsproces van de tarieven. Toetsen op een redelijke
prijs/kwaliteitsverhouding zal aan de orde komen bij de raadpleging van
de gebruikers. De commissie dient in haar verzoek aan de Minister om

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 686, nr. 6

5

goedkeuring van de tarieven haar vaststellingsbesluit te motiveren en
daarbij in te gaan op de opvattingen van de gebruikers.
De leden van de SP-fractie horen graag op grond van welke criteria de
tarieven voor de MER-adviezen worden bepaald en waarom die tarieven
in samenspraak met de adviesvragers door het Rijk worden vastgesteld.
De tarieven worden vastgesteld op basis van verwachte kosten voor het
opstellen van de adviezen in relatie tot het verwachte aantal adviezen. De
hoogte van de tarieven wordt mede bepaald door de gewenste positie van
het eigen vermogen. Bij de samenspraak met de adviesaanvragers wordt
ook gekeken naar de kwaliteit en de doelmatigheid van de dienstverlening.
De leden van de D66-fractie constateren dat het Ministerie van Infrastructuur en Milieu een van de partijen is die in de gelegenheid wordt
gesteld om hun opvattingen over de hoogte van de voorgestelde tarieven
kenbaar te maken. Klopt het dat het ministerie vervolgens ook verantwoordelijk is voor het verlenen van goedkeuring voor de hoogte van deze
tarieven, zo vragen deze leden. Zo ja, kan de regering verduidelijken hoe
zij in dit geval de dubbele rol van het ministerie beziet, zo vragen deze
leden. Ook vragen de genoemde leden of de regering dan kan aangeven
of zij deze dubbele rol wenselijk acht, en zo niet, wat zij dan voorstelt om
dit te verbeteren.
In het geval van de milieueffectrapportage heeft het Ministerie van
Infrastructuur en Milieu meerdere rollen. Zo is het ministerie in bepaalde
ruimtelijke en infrastructurele plannen en projecten zowel bevoegd gezag
als initiatiefnemer. Daarnaast is het ministerie belast met de regelgeving
en de financiering van het instrument milieueffectrapportage. Die
onderdelen van het ministerie die de rol van bevoegd gezag vervullen,
zullen worden aangesproken als gebruiker van de adviezen van de
commissie. Een ander onderdeel van het ministerie zal het verzoek om
goedkeuring van de tarieven beoordelen en de Minister hierover
adviseren. Op deze wijze bestaat er binnen het ministerie de nodige
functiescheiding
De leden van de D66-fractie vragen de regering voorts te verduidelijken of
er voor dit wetsvoorstel ook maatschappelijke organisaties zijn geconsulteerd. Zo ja, dan horen deze leden graag welke maatschappelijke
organisaties. Zo nee, dan horen deze leden graag een toelichting van de
regering op de vraag waarom er geen maatschappelijke organisaties zijn
geconsulteerd.
Naast de andere overheden, vertegenwoordigd door IPO, VNG en UvW
zijn er geen andere maatschappelijke organisaties zoals werkgeversverenigingen en natuur- en milieu-organisaties, tijdens de voorbereiding van
het wetsvoorstel geconsulteerd. Reden is dat alleen de bevoegde gezagen
een advies kunnen vragen aan de Commissie voor de m.e.r. en het
wetsvoorstel andere maatschappelijke organisaties dus niet rechtstreeks
raakt.
De leden van de D66-fractie vragen de regering tevens te verduidelijken
wat de voor- en nadelen zijn van tariefstelling door de Commissie voor de
milieueffectrapportage en van andere manieren van tariefstelling, zoals
tariefstelling door het ministerie.
Gekozen is in het voorstel voor tariefstelling door de Commissie voor de
m.e.r., met goedkeuring van de tarieven door de Minister. Voordeel van dit
voorstel is dat het de eigen verantwoordelijkheid van de Commissie voor
de m.e.r. benadrukt, met eindverantwoordelijkheid van de Minister. Een
belangrijk deel van de informatie waarop de tariefstelling wordt
gebaseerd, zal ook van de commissie afkomstig moeten zijn. Ook bij een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 686, nr. 6

6

tariefstelling door de Minister, zou het ministerie voor een belangrijk deel
afhankelijk zijn van de gegevens van de commissie. Het voorstel komt dan
ook het meest overeen met de feitelijke gang van zaken bij het vaststellen
van tarieven.
Bestuurlijke lasten
De leden van de D66-fractie constateren dat IPO, VNG en UvW zich het
recht hebben voorbehouden om het besluit om de bestuurlijke lasten niet
te compenseren opnieuw aan de orde te stellen bij implementatie van de
toekomstige wijziging van de Europese mer-richtlijn. Graag ontvangen de
genoemde leden een verduidelijking van de regering wat dit voorbehoud
concreet betekent en welke gevolgen dit kan hebben.
Door de Europese Commissie is een voorstel voor wijziging van de
merrichtlijn ingediend. Over dit voorstel zal binnenkort worden onderhandeld tussen Europese Commissie, lidstaten en het Europees
Parlement. Als gevolg van dit voorstel is het denkbaar dat de positie van
de Commissie voor de m.e.r. wordt gewijzigd. Het voorbehoud van de
andere overheden om de zaak opnieuw aan de orde te stellen bij
implementatie van de toekomstige wijziging van de Europese merrichtlijn
is dan ook logisch. Overigens lijkt het niet heel waarschijnlijk dat de
positie van de Commissie voor de m.e.r. ook daadwerkelijk in betekenende mate zal wijzigen door het voorstel tot wijziging van de
merrichtlijn.
Verhouding met Omgevingswet
De leden van de D66-fractie vragen de regering te verduidelijken of deze
wijziging van de Wet milieubeheer integraal zal worden opgenomen in de
Omgevingswet, of dat er eventueel nog zaken zullen worden gewijzigd.
Het ligt inderdaad in de bedoeling om het onderhavige voorstel integraal
op te nemen in de Omgevingswet. Het is daarbij niet uitgesloten dat er
een lichte verschuiving plaatsvindt van wetsniveau naar amvb-niveau,
maar inhoudelijk ligt het in de bedoeling om geen wijzigingen aan te
brengen.
ARTIKELSGEWIJS
Artikel II
De leden van de D66-fractie zijn niet overtuigd van het nut en de noodzaak
dat de voorliggende wijziging van de wet bij koninklijk besluit in werking
zal moeten treden. Deze leden ontvangen dan ook graag een uitgebreide
toelichting van de regering op dit punt.
Het ligt in de bedoeling het wetsvoorstel 1 januari 2014 in werking te laten
treden. Omdat het echter niet zeker is dat het voorstel tijdig wordt
aangenomen door de Staten-Generaal, is gekozen voor inwerkingtreding
bij koninklijk besluit.
De reden voor inwerkingtreding bij KB is dat het nodig is om, als 1 januari
2014 niet wordt gehaald, na goedkeuring door beide kamers van de
Staten-Generaal en rekening houdend met de praktische invoering, een
geschikte datum voor inwerkingtreding te kunnen kiezen.
De Minister van Infrastructuur en Milieu,
M.H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 686, nr. 6

7