Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2009–2010

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1776
Vragen van het lid Wolbert (PvdA)
aan de staatssecretaris van
Volksgezondheid, Welzijn en Sport
over de financiering van specifieke
zorg tijdens een ziekenhuisopname.
(Ingezonden 9 februari 2010)
1
Bent u bekend met het gegeven dat
cliënten met een specifieke
zorgvraag, bijvoorbeeld mensen met
een verstandelijke beperking, die
specifieke zorg moeten ontberen
wanneer zij in een ziekenhuis worden
opgenomen, omdat veel ziekenhuizen
deze zorg niet kunnen bieden?1
2
Deelt u de opvatting dat
ziekenhuiszorg voor iedere cliënt
toegankelijk moet kunnen zijn en dat
voor iedere cliënt een passend
zorgaanbod beschikbaar moet zijn?
3
Kunt u aangeven hoeveel dagen
intramuraal wonende verstandelijk
gehandicapte cliënten in een
ziekenhuis kunnen verblijven
alvorens zij hun plek in een instelling
kwijt raken? Vindt u dit redelijk? Kunt
u dat toelichten?
4
Deelt u de opvatting dat juist voor
mensen die intramuraal wonen,
veiligheid, zekerheid en continuïteit
door vaste woongroepen heel
belangrijk is?

KVR39602
2010Z02496
0910tkkvr1776
ISSN 0921 - 7398
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2010

5
Deelt u voorts de opvatting dat
vanwege de afhankelijkheid van
intramuraal wonende cliënten zij de
angst kunnen hebben dat zij hun
oude woonplek kwijt zouden kunnen
raken?

Antwoord

6
Is het waar dat het niet bekend is wie
verantwoordelijk is voor de specifieke
(ervaringsgerichte) zorg wanneer een
cliënt met deze specifieke aandoening
voor een tijdelijke opname in het
ziekenhuis belandt? Indien dit niet het
geval is, wie is dan verantwoordelijk:
de zorgaanbieder of de
zorginstelling? Waarom?

2
Ja, het ziekenhuis dient aan alle
cliënten adequate behandeling en
zorg te bieden.

7
Deelt u de opvatting dat dit mogelijk
schrijnende situaties teweeg kan
brengen, waar de cliënt, mantelzorger
en naaste familie veelal zelf naar
oplossingen moeten zoeken om de
gewenste zorg te kunnen krijgen?
8
Kunt u aangeven of het mogelijk is
om vanuit de AWBZ (tijdelijk) de
zorgzwaarte te verhogen om de
toegenomen complexiteit als van
gevolg van een ziekenhuisopname en
het herstel in de instelling daarna
goed op te vangen?
1

Brief onderhands aan bewindspersoon
verstrekt betreffende een geanonimiseerde
casus.

Antwoord van minister Klink
(Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
(ontvangen 4 maart 2010)
1
Uw casus was nieuw voor mij.

3
De bekostiging van extramurale en
intramurale cliënten in de AWBZ kan
alleen plaatsvinden als er
daadwerkelijk zorg wordt geleverd.
De zorginstelling heeft dus geen
bekostigingstitel meer wanneer de
cliënt wordt opgenomen in het
ziekenhuis.
De instelling heeft dan een leeg bed.
Dat kan wel of niet bezet worden door
een nieuwe cliënt. Vanwege de lagere
omloopsnelheid van cliënten zal het
ingeval van de verstandelijke
gehandicaptenzorg moeilijker zijn om
het bed te bezetten met een nieuwe
cliënt dan in de ouderenzorg.
Naast deze meer bedrijfsmatige
overwegingen moeten ook de
belangen van de cliënt na afloop van
de ziekenhuisopname in de
afwegingen betrokken worden.
4
Ja, de door u genoemde aspecten
dienen ook betrokken te worden in
het afwegingsproces over het bed
wel of niet te laten bezetten door een
nieuwe cliënt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

3807

5
Ja, cliënten kunnen soms angst
hebben. Ik vertrouw er echter wel op
dat binnen de zorginstelling de
afweging van cliëntenbelangen en
bedrijfsmatige belangen doorgaans
zorgvuldig zal plaatsvinden.
6
De Zvw is op behandeling van
aandoeningen gericht en de AWBZ is
gericht op het zorgtaken overnemen
van hen, die dit niet (meer) zelf
kunnen. Vooral in de
gehandicaptensector bestaat
daarvoor in de AWBZ een zeer
gedifferentieerd zorgaanbod.
Op het door u genoemde snijvlak is
samenwerking tussen ziekenhuis en
specifieke instelling en
vertegenwoordigers van de cliënt
wenselijk.
Voor de zorg aan lichamelijke
gehandicapten in het ziekenhuis zal
het personeel van het ziekenhuis
doorgaans wel zijn toegerust. Voor de
gehandicapten en GGZ-cliënten met
gedragsstoornissen kan men dat van
het ziekenhuis minder verwachten en
zal het ziekenhuis zich met de familie
en/of de ter zake deskundige
instelling dienen te verstaan over de
vraag hoe dan adequate zorg
geleverd kan worden in het
ziekenhuis.
7
Indien die samenwerking tussen
ziekenhuis en specifieke
zorginstelling te wensen overlaat gaat
dit ten laste van de betrokken cliënt
en in mijn ogen heeft geen van beide
organisaties dan gedaan wat men zou
moeten doen. Overigens kan de
mantelzorg of de familie hierbij ook
een bemiddelende rol spelen.
8
De somatische revalidatiezorg vindt
in verpleeghuizen plaats. Dit kan ook
poliklinisch gebeuren of in de vorm
van dagbehandeling.
Specifieke zorginstellingen voor
gehandicaptenzorg zijn minder
toegerust voor de somatische
revalidatiezorg. Wel kan de cliënt in
elke zorginstelling weer op krachten
komen na een ziekenhuisopname.
Op elke bijzondere tijdelijke situatie –
na ziekenhuisopname, ziekte en
dergelijke – is geen regelgeving te
maken. Daarvoor dienen de
betrokkenen binnen het budget van
de zorginstelling ter plekke naar een
oplossing te zoeken.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

3808