Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2014–2015

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1315
Vragen van het lid Bashir (SP) aan de Staatssecretaris van Financiën over de
nieuwe regels voor btw op elektronische diensten (ingezonden 23 januari
2015).
Antwoord van Staatssecretaris Wiebes (Financiën) (ontvangen 18 februari
2015).
Vraag 1
Waarom wordt in de communicatie door de Belastingdienst ook opeens de
term digitale diensten1 gebruikt terwijl in de aangenomen wet Implementatie
richtlijnen BTW-pakket (Kamerstukken 31 907) gesproken wordt over
elektronische diensten en de term digitale diensten daar niet voorkomt? Is dit
niet verwarrend?
Antwoord 1
De Belastingdienst wil het de burgers en bedrijven gemakkelijk maken om
aan hun fiscale verplichtingen te voldoen. Daarom kiest de Belastingdienst
ervoor om in de voorlichting zo veel mogelijk aan te sluiten bij het taalgebruik van de doelgroepen. Op de site van de Belastingdienst wordt zowel de
term elektronische diensten als digitale diensten gebruikt, mede om aan te
geven dat hetzelfde wordt bedoeld. De laatstgenoemde term sluit meer aan
bij het gangbare taalgebruik in Nederland. De termen «elektronisch» en
«digitaal» zijn in de context van communicatie en dienstverlening zo
langzamerhand synoniemen geworden, waarbij er de laatste tijd een voorkeur
aan het ontstaan is voor de term «digitaal». De laatste term levert meer hits
op Google, en waar we eerst de term elektronisch zagen (bijvoorbeeld e-mail
of e-factuur) wordt de laatste tijd meestal gekozen voor de term «digitaal»
(digitale nieuwsbrief, digitale handtekening, digitale overheid e.d.).
Vraag 2, 3, 4, 5, 6 en 9
Wat zijn de eerste ervaringen van ondernemers en de Belastingdienst met de
nieuwe btw-regels per 2015?
Heeft de regering de administratieve lastendruk juist ingeschat of is deze
meer dan verwacht?

1

ah-tk-20142015-1315
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2015

http://www.belastingdienst.nl/wps/wcm/connect/bldcontentnl/belastingdienst/zakelijk/btw/
zakendoen_met_het_buitenland/goederen_en_diensten_naar_andere_eu_landen/
btw_berekenen_bij_diensten/wijziging_in_digitale_diensten_vanaf_2015

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

1

Zijn er kleine ondernemers die overwegen om werkzaamheden te stoppen
vanwege de verschillende btw-tarieven en de administratieve en technische
lasten daardoor? Klopt het dat er ondanks de lange voorbereidingstijd veel
ondernemers zich verrast voelen? Waarom is er in aanloop naar de nieuwe
regels amper voorlichting geweest?
Waarom is er nog steeds niet voldoende informatie op de site van de
Belastingdienst beschikbaar? Wordt het niet tijd dat er veel en veel meer
leesbare informatie beschikbaar wordt gesteld in plaats van een linkje naar
een pdf-document van 98 pagina’s van de Europese Commissie?
Klopt het dat een aanzienlijke aantal bedrijven, uit bijvoorbeeld de Verenigde
Staten, niet meer aan de EU en dus Nederland leveren vanwege de administratieve lasten? Welke gevolgen heeft dit voor de ondernemers en consumenten in Nederland?
Wanneer zijn de eerste ervaringen bekend met MOSS? Is er voldoende
capaciteit beschikbaar om straks ondersteuning te kunnen bieden aan
ondernemers die gegevens willen invoeren via MOSS? Zo niet, worden er
aanvullende maatregelen genomen?
Antwoord 2, 3, 4, 5, 6 en 9
In 2008 is op EU-niveau tussen de lidstaten een akkoord gesloten dat mede
een wijziging van het systeem van grensoverschrijdende diensten binnen de
EU met zich bracht. In dat kader is tevens besloten om per 2015 de plaats van
dienstregels voor telecommunicatiediensten, omroepdiensten en elektronische diensten aan particulieren over de grens binnen de EU te wijzigen. Tot
1 januari jl. gold dat de plaats van dienstverlening aan consumenten daar is
gelegen waar de leverancier van die dienst is gevestigd. Het gevolg is dat
veel aanbieders van zulke diensten in Luxemburg waren gevestigd. Daar gold
een zeer laag tarief voor dergelijke diensten. Het Nederlandse bedrijfsleven
heeft vaak bij de Nederlandse overheid en Europese Commissie geklaagd
over dit gebrek aan «level playing field».
Sinds 1 januari jl. is dit veranderd, zodat de plaats van dienst nu is gelegen
daar waar de afnemende consument woont. Hierdoor ondervinden consumenten in dezelfde lidstaat voor zulke diensten hetzelfde btw-tarief, ongeacht
van welke partij de dienst wordt afgenomen. Dit past tevens in het uitgangspunt van de btw dat je daar belast waar de eindconsumptie plaatsvindt.
Dit betekent dat in beginsel alle bedrijven die telecommunicatiediensten,
omroepdiensten en elektronische diensten aanbieden, aangifte moeten doen
in alle lidstaten waar hun diensten door niet-belastingplichtige consumenten
worden afgenomen. Op EU-niveau is men van meet af aan zich ervan bewust
geweest dat dit voor de desbetreffende bedrijven een toename van administratieve lasten zou betekenen. Daarvoor is door middel van de systematiek
van de mini-one-stop-shop (MOSS) een oplossing gecreëerd. Langs deze weg
kan men in de eigen lidstaat langs digitale weg btw-aangifte doen en de
verschuldigde btw betalen voor zulke diensten in andere EU-lidstaten. De
nationale belastingdienst zorgt er vervolgens voor dat de andere EU-lidstaten
de aldaar verschuldigde btw en de bijbehorende informatie uit de aangifte
krijgen. Met het oog op adequate uitvoering zijn in 2012 en 2013 nog drie
EU-verordeningen op dit gebied tot stand gekomen, waarvan twee zich
richten op de technische en procesmatige aspecten van aangifte doen via
MOSS en één zich richt op de nadere bepalingen met betrekking tot de plaats
van dienst voor de genoemde diensten. Deze bepalingen zijn door de
Commissie met behulp van de lidstaten en het bedrijfsleven toegelicht in
zogenaamde «explanatory notes», aan de hand waarvan de desbetreffende
ondernemers hun eigen processen kunnen inrichten c.q. wijzigen. De
beleidsvrijheid voor de lidstaten op dit gebied is dus gering.
Daarna is de implementatie ter hand genomen door de Europese Commissie
en de EU-lidstaten. De invoering van MOSS bestaat uit drie deelprocessen:
het registratieproces, het aangifteproces en het betaalproces. De Europese
planning van de Commissie volgt deze procesmatige inrichting en kent een
gefaseerde oplevering.
Per 1 oktober 2014 moest conform de Europese eis aan ondernemers de
mogelijkheid worden geboden om zich langs elektronische weg te kunnen
registreren voor deelname aan de regeling. In Nederland is hierin voorzien
door middel van een registratieformulier op de site van de Belastingdienst,
dat ondernemers kunnen downloaden en na invulling kunnen insturen. Deze
registratie voldoet niet zonder meer aan de Europese eisen en is daarom

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

2

gemeld aan de Europese Commissie. Overigens bleek uit inventarisatie van
de Commissie in het najaar van 2014 dat niet alle lidstaten al per 1 oktober
de registratiemogelijkheid zouden gaan aanbieden. In Nederland bestond
echter de wens om het bedrijfsleven zo ruim mogelijk de tijd te bieden voor
registratie. Bedoeling is dat vanaf het voorjaar 2015 een digitaal registratieformulier in het Persoonlijk Domein (PD) voor ondernemers beschikbaar is met
bijbehorende geautomatiseerde berichtgeving conform de Europese eisen.
In april 2015 komen de eerste aangiften en betalingen binnen bij de Belastingdienst. De uitwisseling van relevante gegevens aan en van andere
lidstaten en de bijbehorende betalingen vinden daarna plaats. Thans wordt
gewerkt aan de ondersteunende systemen en processen die daarvoor nodig
zijn.
De wijziging van de plaats van dienst en MOSS raakt een specifieke en zeer
beperkte doelgroep ondernemingen. Dit vereist maatvoering in de communicatie. Wordt te breed en te nadrukkelijk aandacht besteed aan de wijzingen,
dan is de kans groot dat ook ondernemers buiten de doelgroep zich hierdoor
geraakt voelen en worden geprikkeld om de regeling ook aan te vragen en
dat leidt weer tot risico’s in het registratie- en aangifteproces. Gelet op de
doelgroep is vooral informatie verschaft via de internetsite van de Belastingdienst.
In juli 2014 is door de Belastingdienst op de internetsite een actueelbericht
geplaatst met een aankondiging van de wijzigingen. In september 2014 is
voorafgaand aan het openstellen van registratiemogelijkheid voor ondernemers op de internetsite van de Belastingdienst meer uitgebreide informatie
over de wijziging van de plaats van dienst en MOSS geplaatst. Daarnaast is
tijdens de intermediairdagen van de Belastingdienst in het najaar van 2014
aandacht aan de wijzigingen besteed. Er zijn mij geen signalen bekend dat de
geboden informatie als onvoldoende wordt beschouwd. Ik zie echter het
belang van het Nederlandse bedrijfsleven in deze en laat daarom onderzoeken of we de geboden informatie over deze materie nog toegankelijker
kunnen maken. Ik zal daartoe nader overleg met VNO-NCW en MKB
Nederland laten opstarten.
Vanuit de uitvoering hebben mij geen directe signalen bereikt dat er
ondernemers zijn die vanwege de genoemde wijzigingen hun activiteiten
staken of geen diensten meer binnen de EU verrichten. Wel heb ik in januari
jl. van de ondernemingsorganisaties VNO-NCW en MKB Nederland een brief
ontvangen waarin wordt aangegeven dat uit hun ledenkring het signaal komt
dat de wijzigingen aldaar als problematisch worden ervaren. Ook wordt in
deze brief aangegeven dat van kleine ondernemers is vernomen dat de extra
rompslomp en kosten zelfs reden zijn om het aanbieden van grensoverschrijdende diensten te staken.
VNO-NCW en MKB Nederland doen ook het verzoek om via een omzetmaximum de problematiek te mitigeren. Beneden dat te bepalen maximum zou de
kleine ondernemer het Nederlandse btw-tarief kunnen blijven toepassen. Dit
is evenwel een maatregel die alleen op EU-niveau genomen kan worden; de
Nederlandse overheid heeft hier geen beleidsvrijheid.
Vraag 7 en 8
Hoeveel buitenlandse ondernemingen hebben zich al in Nederland geregistreerd? Om hoeveel registraties voor de EU-regeling gaat het en om hoeveel
registraties voor de niet-EU-regeling?
Hoeveel ondernemers hebben zich al geregistreerd voor de Mini One Stop
Shop (MOSS)? Klopt het dat u voor ondernemers die zich nu nog niet
geregistreerd hebben niet kunt garanderen dat zij op tijd gebruik kunnen
maken van MOSS? Hoe kan dit?
Antwoord 7 en 8
De registratie voor MOSS in Nederland staat open voor ondernemers die in
Nederland zijn gevestigd of een vaste inrichting hebben en voor ondernemers
van buiten de EU die binnen de EU diensten verrichten. Voor de niet-EU
ondernemers ligt de MOSS in het verlengde van de eerdere Voes-regeling. In
Nederland zijn tot nu toe circa 700 deelnemers aan de MOSS geregistreerd,
waarvan circa 50 niet-EU ondernemers. Het grootste deel van de laatstgenoemde groep bestaat uit voormalige deelnemers aan de Voes-regeling.
Als een registratieverzoek juist en volledig ingevuld wordt ingediend, dan
varieert de doorlooptijd voor de verwerking van enkele dagen tot maximaal

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

3

twee weken. Ondernemers die zijn geregistreerd voor de 10e van de maand
volgend op het kalenderkwartaal krijgen over het afgelopen kwartaal aangifte.
Dus ondernemers die zich de komende weken registreren zijn nog op tijd om
gebruik te kunnen maken van de MOSS vanaf 1 januari jl.
Het is daarnaast mogelijk dat ondernemers die eerst in een andere
EU-lidstaat gevestigd waren, zich nu in Nederland vestigen om vanuit hier
aangifte te doen. Er is echter bij de Belastingdienst geen merkbare toename
van EU-ondernemers die zich in Nederland melden voor een reguliere
aangifte.
Vraag 10
Op welke manier ziet u erop toe dat een willekeurig bedrijf uit een ander
EU-land dat elektronische diensten levert aan particulieren in Nederland, de
btw aan de Nederlandse fiscus afdraagt? Wat gebeurt er als het bedrijf geen
btw-aangifte doet of de btw niet afdraagt? Hoe raakt u bekend met het
gegeven dat door een ondernemer geen btw-aangifte is gedaan? Wie is er
verantwoordelijk voor de inning van deze btw en de controle van de juistheid
van een aangifte?
Antwoord 10
Als een niet in Nederland gevestigde ondernemer in Nederland belaste
diensten verricht, moet hij aangifte doen en btw betalen. Dat kan via een
reguliere aangifte in Nederland of via de MOSS in zijn eigen lidstaat. Doet hij
geen aangifte van de in Nederland verschuldigde btw, dan zal uit het toezicht
op deze ondernemer in de eigen lidstaat dan wel de lidstaat van consumptie
naar voren moeten komen dat hij niet aan de verplichtingen voldoet. Bij dit
toezicht is samenwerking tussen de EU-lidstaten dan ook essentieel om toe te
zien op een juiste toepassing van de regels in de EU.
Het betreft hier overigens niet een nieuwe situatie, omdat bijvoorbeeld het
stelsel van intracommunautaire transacties dit ook al vereist. Het toezicht op
de juiste toepassing van de btw op grensoverschrijdende handelingen die
belastbaar zijn in een andere lidstaat dan die waar de leverancier of
dienstverrichter is gevestigd, is afhankelijk van de inlichtingen die in het bezit
zijn van de lidstaat van vestiging of die veel gemakkelijker door die lidstaat
kunnen worden verkregen. Voor een efficiënte controle van deze handelingen
moet de lidstaat van vestiging bepaalde inlichtingen derhalve verzamelen of
in staat zijn die te verzamelen.
In de Verordening wederzijdse bijstand op het gebied van de indirecte
belastingen (EU 904/2010) is een set van afspraken over wederzijdse bijstand
vastgelegd, waarin ook specifiek afspraken over de administratieve samenwerking zijn opgenomen. Hierin zijn ook bepalingen inzake de MOSS
opgenomen.
Vraag 11 t/m 14
Bent u er zich van bewust dat bij verkoop van elektronische diensten realtime
informatie nodig is om te kunnen beoordelen of de klant daadwerkelijk een
ondernemer is en dus gebruik mag maken van de verleggingsregeling van de
btw? Zo ja, waarom is dan het aangeboden systeem voor de uitwisseling van
btw-informatie (VIES)2 om de BTW-nummers te controleren zo vaak offline?
Waarom is de geboden informatie gedateerd als het systeem voor de
uitwisseling van btw-informatie wel online is? Waarom worden recent
uitgegeven btw-nummers als ongeldig bestempeld?
Kunt u een blik werpen op de Unavailability Shifts3 van het systeem voor de
uitwisseling van btw-informatie? Is het logisch dat elk land op een ander
moment en soms willekeurig haar systemen offline gooit? Kan dit niet
gesynchroniseerd worden?
Deelt u de mening dat het systeem voor de uitwisseling van btw-informatie
nog enige verbetering behoeft? Hoe gaat u hier werk van maken?

2
3

http://ec.europa.eu/taxation_customs/vies/?locale=nl
http://ec.europa.eu/taxation_customs/vies/help.html

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

4

Antwoord 11 t/m 14
Ondernemers die intracommunautair goederen leveren of diensten verrichten
aan in andere EU-lidstaten gevestigde afnemers die aldaar btw-aangifte doen,
kunnen op grond van de Europese btw-richtlijn het btw-nultarief toepassen of
de btw verleggen. Hiervan kan alleen sprake zijn als de klant een belastingplichtige ondernemer is binnen de EU. Voor deze transactie zal de verkoper of
dienstverlener zich ervan moeten vergewissen dat de klant ook een belastingplichtige ondernemer is. Daarbij dient de leverancier op zijn factuur het
btw-identificatienummer van zijn afnemer te vermelden. Met dit nummer, dat
door de afnemer aan de leverancier wordt verstrekt, geeft de afnemer aan dat
hij een btw-plichtige ondernemer is en in de eigen lidstaat een met btw
belaste dienst ontvangt. De leverancier kan het btw-identificatienummer bij
de overheid verifiëren op bestaan en geldigheid.
Deze verificatiemogelijkheid geldt al voor de intracommunautaire transacties
met goederen sinds 1993 en de wijzigingen in de plaats van dienst en de
btw-teruggaafprocedure sinds 2010. Het systeem is overigens slechts een
hulpmiddel om vast te kunnen stellen dat een klant een belastingplichtige
ondernemer is. De ondernemer is niet verplicht om een btwidentificatienummer van zijn klant te verifiëren. De verantwoordelijkheid voor
het juist toepassen van de verleggingsregeling en/of btw-nultarief en de
daarbij behorende wettelijke voorwaarden ligt bij de ondernemer. De
verplichting voor lidstaten voor het aanbieden van de mogelijkheid tot het
verifiëren van een btw-identificatienummer van een afnemer langs elektronische weg is verankerd in EU-verordening 904/2010.
De geldigheid van het door de afnemer verstrekte btw-identificatienummer
kan door de leverancier langs digitale weg worden geverifieerd via het
zogenaamde VAT Information Exchange System (VIES) op de internetsite van
de Europese Commissie («VIES on the web»).
Dit systeem verifieert het btw-identificatienummer van de klant aan de hand
van de ondernemersadministratie van de desbetreffende EU-lidstaat waarmee
het systeem in verbinding staat. Afhankelijk van de beschikbaarheid van deze
administraties van alle EU-landen zal de informatie worden verstrekt indien
deze geldig is en voorhanden. Dit is mede afhankelijk van de wijze van
verwerking van mutaties in de ondernemersadministratie van een EU-lidstaat.
Daarnaast moeten in veel EU-lidstaten de ondernemers zich separaat
aanmelden om hun btw-nummer te laten activeren tot een btwidentificatienummer voor hun activiteiten binnen de EU. Als men dat verzuimt
of wanneer de aanmelding administratief nog niet is verwerkt, dan is de
ondernemersadministratie niet up tot date en zal een btw-nummer bij
verificatie ongeldig zijn.
Ook de technische beschikbaarheid van de administraties hangt af van de
individuele EU-lidstaten. Is deze administratie uit de «lucht», zijn er verbindingsproblemen of is er onderhoud aan de systemen, dan is verificatie
tijdelijk niet mogelijk. EU-lidstaten trachten het niet-beschikbaar zijn tot een
minimum te beperken, maar dit is periodiek noodzakelijk, bijvoorbeeld om de
ondernemersadministratie te verversen. De EU-lidstaten hebben gezamenlijk
in een service level agreement (SLA) afspraken gemaakt en normen
vastgesteld over de bereikbaarheid van de ondernemersadministratie in de
lidstaat. Op basis hiervan worden onderhoudswerkzaamheden en dergelijke
over het algemeen in het weekend ingepland.
Op de site van VIES on the web heeft iedere EU-lidstaat aangegeven wanneer
men in algemene zin offline kan zijn. De site bevat voor Nederland de
mededeling «Unavailable every weekend from Saturday 09:50 PM to Sunday
09:40 PM (NL)». In de praktijk is dat niet het geval en blijft het niet beschikbaar zijn van de Nederlandse ondernemersadministratie in het weekeinde
beperkt tot enkele minuten of uren. Op de VIES-website staat daarom ook een
onderdeel «Technical information»; deze geeft per lidstaat de actuele
beschikbaarheid weer. De Europese Commissie stelt maandelijkse een
statistische rapportage op over de beschikbaarheid per EU-lidstaat; Nederland
scoort daar maandelijks tussen de 99% en 100% bereikbaarheid.
Vraag 15
Wat zouden de gevolgen zijn als zakelijke klanten binnen de EU gelijk worden
gesteld aan particuliere klanten zodat zij beide btw betalen bij het doen van
aankopen? Wordt zo de fraudegevoeligheid verhoogd of juist verkleind?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

5

Antwoord 15
Wanneer de leverancier ook de zakelijke klanten in een andere lidstaat voor
de hier aan de orde zijnde diensten bij de aankoop ervan btw in rekening zou
moeten brengen, betekent dit voor hem dat hij in de lidstaten van de
afnemers aangifte zou moeten doen voor die btw of gebruik zou moeten
maken van een in de eigen lidstaat daarvoor in te richten one-stopshopsysteem. Voor de leverancier van de diensten zou dan de verplichting
vervallen om periodiek lijsten in te dienen bij de Belastingdienst met de
gegevens van zijn zakelijke afnemers in andere lidstaten.
Voor de afnemer zou dan de verplichting vervallen om in zijn eigen land op
grond van de verleggingsregeling btw af te dragen. Of de fraudegevoeligheid
hiermee zou worden verhoogd of verlaagd is niet eenduidig te beantwoorden
omdat dit niet louter afhankelijk is van een belastingheffing of de verlegging
ervan in één handelsschakel. Dat hangt ook af van andere factoren.
Vraag 16
Kunt u nader ingaan op een gebundelde verkoop van elektronische en
niet-elektronische diensten, bijvoorbeeld de verkoop van een pakket van
online video’s, e-books, online zelfstudie opdrachten en fysieke levering van
boeken en het geven van persoonlijke feedback ter plekke waarbij de inhoud
van deze gebundelde pakketten wisselend is? Is zo’n gebundelde verkoop een
elektronische dienst of een niet-elektronische dienst? Klopt het dat zo’n
gebundelde verkoop niet gesplitst mag worden in een gedeelte voor de
elektronische dienst en een gedeelte voor een niet-elektronische dienst? Zou
u hier uitgebreid op in willen gaan?
Antwoord 16
In geval van de gebundelde verkoop van goederen en diensten in het
algemeen moet steeds rekening worden gehouden met alle feiten en
omstandigheden en van geval tot geval objectief worden beoordeeld of die
prestatie voor de btw-heffing als één onsplitsbaar geheel moet worden
beschouwd, en zo ja als levering dan wel als dienst, of dat er sprake is van
verschillende afzonderlijke prestaties. Voor de btw-heffing bij gebundelde
verkopen gelden de criteria zoals omschreven door het Hof van Justitie in
met name de uitspraken van 25 februari 1999, Card Protection Plan, zaak
C-349/96, punten 28 t/m 31, en 27 oktober 2005, Levob, zaak C-41/04, punten
18 t/m 22. Daaruit volgt dat elke prestatie (levering of dienst) normaliter als
onderscheiden en zelfstandig moet worden beschouwd. Dat geldt in beginsel
ook voor de afzonderlijke prestaties die deel uitmaken van een samengestelde prestatie. Als echter economisch gesproken, bezien vanuit de positie
van de modale consument (objectief) één prestatie wordt verricht, moet deze
niet kunstmatig uit elkaar worden gehaald. Van één prestatie is sprake als de
samenstellende onderdelen van de prestatie zeer nauw met elkaar zijn
verbonden en die elementen afzonderlijk niet het vereiste praktische nut
hebben.
Waar in de vraag wordt gesproken van pakketten met een wisselende inhoud
van online video’s, e-books, online zelfstudie opdrachten en fysieke levering
van boeken en het geven van persoonlijke feedback ter plekke zal dus van
geval tot geval objectief moeten worden beoordeeld of het desbetreffende
pakket voor de btw als één prestatie moet worden aangemerkt. Het kenmerkende element bepaalt of die ene prestatie dan wordt gekwalificeerd als een
levering van een goed of als een elektronische dienst. Het feit dat er voor een
bepaald pakket één prijs in rekening wordt gebracht kan een aanwijzing zijn
dat er sprake is van één prestatie, maar doorslaggevend is het niet.
Afhankelijk van de omstandigheden is het mogelijk dat een gebundeld pakket
van e-books en fysieke boeken voor de btw niet kan worden beschouwd als
één prestatie. Dit zal de meest voorkomende situatie zijn. In dat geval moeten
de afzonderlijke onderdelen van dat pakket zelfstandig worden gekwalificeerd
als levering van goederen (fysieke boeken) en als levering van diensten
(e-books). Daarbij wordt de levering van e-books gekwalificeerd als een
levering van een elektronische dienst.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

6

Vraag 17
Kunt u een update geven van de in paragraaf I.6 genoemde budgettaire
effecten van in vraag 1 genoemde wet? Is er nog steeds sprake van een
jaarlijks positief budgettair effect voor Nederland van € 5 miljoen aan
btw-inkomsten door de nieuwe btw-regels voor elektronische diensten?
Antwoord 17
Op basis van huidige inzichten is er sprake van een jaarlijkse structurele
budgettaire opbrengst van circa € 20 miljoen. Deze opbrengst is niet relevant
voor het inkomstenkader en biedt daarmee geen ruimte voor lastenverlichting. Het budgettair effect is echter wel van invloed op het EMU-saldo. Als
gevolg van de opkomst van nieuwe elektronische diensten, bijvoorbeeld
ebooks, en de snelle groei van de markt voor elektronische diensten valt het
budgettair effect hoger uit.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

7