Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

32 788

Wijziging van de Zorgverzekeringswet in
verband met de verhoging van het verplicht
eigen risico

Nr. 17

GEWIJZIGD AMENDEMENT VAN HET LID LEIJTEN TER
VERVANGING VAN DAT GEDRUKT ONDER NR. 151
Ontvangen 28 september 2011
De ondergetekende stelt het volgende amendement voor:
I
In de beweegreden wordt na de zinsnede «in verband met» ingevoegd:
de vaststelling van de bestuursrechtelijke premie bij algemene maatregel
van bestuur en.
II
Artikel I wordt als volgt gewijzigd:
1. Onder de artikelaanduiding «ARTIKEL I» wordt ingevoegd:
De Zorgverzekeringswet wordt als volgt gewijzigd:
1. Artikel 18d, tweede lid, komt te luiden:
2. Bij algemene maatregel van bestuur wordt de hoogte van de
bestuursrechtelijke premie vastgesteld, waarbij het gedeelte dat de tot een
maandbedrag herleide standaardpremie, bedoeld in de Wet op de
zorgtoeslag, overschrijdt, in ieder geval niet hoger mag zijn dan de
redelijke kosten van de invordering in eerste aanleg.
2. Vóór de huidige tekst wordt de aanduiding «2.» geplaatst.
3. In het tweede onderdeel (nieuw) vervalt de zinsnede «van de
Zorgverzekeringswet».
Toelichting

1
Vervanging in verband met een wijziging in
de Toelichting.

kst-32788-17
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

In de wet is geregeld dat mensen die een premieschuld hebben van zes
maanden of meer, een bestuursrechtelijke premie verschuldigd zijn van
130%. Dat is een fors bedrag, waarmee het onnodige risico bestaat dat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 788, nr. 17

1

mensen verder in de (financiële) problemen komen dan noodzakelijk. Niet
is aangetoond dat de dreiging van een verschuldigde premie van 130%
van de oorspronkelijke waarde leidt tot een beter betalingsgedrag en
aldus preventief werkt. Sterker nog, uit de jongste cijfers van het College
voor Zorgverzekeringen (CVZ) blijkt dat deze aanpak heeft gefaald en zelfs
heeft geleid tot stijging van het aantal «wanbetalers» met enkele
duizenden verzekerden. De verklaring hiervoor kan worden gezocht in het
simpele feit dat mensen die niet uit onwil of gebrek aan discipline, maar
uit geldgebrek achterstanden oplopen, nog dieper in de problemen komen
bij een bestuursrechtelijke premie van 13%. Naast de andere maatregelen
die voorhanden zijn om te voorkomen dat mensen een dergelijke
premieschuld oplopen, alsmede andere mogelijkheden om de premie
alsnog te incasseren, is een bestuursrechtelijke premie van 130%
onwenselijk, en dient dit bedrag te worden teruggebracht tot de reële
kosten van het incasseren van betalingsachterstanden.
Dit amendement beoogt de bestuursrechtelijke premie bij algemene
maatregel van bestuur vast te stellen. In de algemene maatregel van
bestuur kan worden aangesloten bij de ontstane praktijk met betrekking
tot de redelijke kosten van de invordering in eerste aanleg (in lijn met
hoofdstuk II van de Invorderingswet 1990), waarmee wordt gedoeld op de
invorderingsactiviteiten die voorafgaan aan de aanmaning. Om uniformiteit in de rechterlijke uitspraken te brengen heeft de Nederlandse
Vereniging voor Rechtspraak aanbevelingen gedaan over de wijze waarop
de rechter in de praktijk kan omgaan met het begrip «redelijk». Deze
aanbevelingen zijn neergelegd in het Rapport Voorwerk II, dat ook een
staffel bevat met tarieven. Volgens deze staffel bedragen incassokosten
niet meer dan 15% van de hoofdsom, behalve in het geval van vorderingen lager dan € 250 maar daar zal bij een premieschuld van zes
maanden of meer nooit sprake van zijn.
De algemene maatregel van bestuur dient een verwijzing te bevatten
naar het Rapport Voorwerk II, en bewerkstelligt daarmee dat het de
bestuursrechtelijke premie niet hoger is dan noodzakelijk en wordt
teruggebracht tot een redelijk bedrag ter voldoening van de kosten.
Indien dit amendement wordt aangenomen wordt in het opschrift van
het wetsvoorstel na de zinsnede «in verband met» ingevoegd: de
vaststelling van de bestuursrechtelijke premie bij algemene maatregel van
bestuur en.
Leijten

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 788, nr. 17

2