Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2010–2011

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1527
Vragen van het lid Fritsma (PVV) aan de minister voor Immigratie en Asiel
over het bericht dat criminele vreemdelingen met valse paspoorten moeiteloos
kunnen onderduiken in Nederlandse asielzoekerscentra (ingezonden
15 november 2010).
Antwoord van minister Leers (Immigratie en Asiel), mede namens de minister
van Veiligheid en Justitie (ontvangen 23 februari 2011) Zie ook Aanhangsel
Handelingen, vergaderjaar 2010–2011, nr. 759.
Vraag 1
Bent u bekend met het bericht «Ontvoerders zo asielprocedure in»?1
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2 en 3
Hoe beoordeelt u het dat de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) zo
gemakkelijk om de tuin is te leiden door dergelijke fraudeurs?
Realiseert u zich dat deze praktijk vele andere asielbedriegers zal aantrekken
omdat hiermee het signaal wordt afgegeven dat bedrog een probaat middel
is om verblijf in Nederland te verkrijgen?
Antwoord 2 en 3
Beide vragen bevatten aannames die ik niet kan onderschrijven. Aan de
desbetreffende vreemdelingen is geen verblijfsvergunning verleend.
Bij hun inreis in Nederland op 12 maart 2010 hebben zij zich bediend van
valse Bulgaarse paspoorten. Dit is door de Koninklijke Marechaussee direct
bij de inreis op de luchthaven Schiphol onderkend. Deze constatering is door
betrokkenen niet bestreden. Betrokkenen zijn na binnenkomst derhalve eerst
een strafrechtelijk traject ingegaan en werden als gevolg hiervan voor de
eerste maal gearresteerd. Vervolgens hebben zij op 17 maart 2010 in het
Aanmeldcentrum Schiphol asiel aangevraagd.
Het feit dat een asielzoeker niet beschikt over authentieke en echte identiteitsdocumenten en is ingereisd met valse of vervalste documenten kan, onder
meer op grond van het Vluchtelingenverdrag, niet in de weg staan aan het
indienen van een asielaanvraag. Immers, juist in de asielprocedure moet
worden onderzocht of het gebruik van valse of vervalste documenten
1

ah-tk-20102011-1527
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2011

De Telegraaf, «Ontvoerders zo asielprocedure in», 12 november 2010.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

1

verband houdt met de reden van vertrek en de redenen waarom er om
internationale bescherming wordt verzocht.
Betrokkenen hebben in de asielprocedure aangegeven de Armeense
nationaliteit te bezitten en zij zijn gehoord in de Armeense taal. De asielaanvraag van betrokkenen is afgewezen. Op het moment dat zij voor de eerste
maal werden gearresteerd, waren betrokkenen in afwachting van behandeling
van het tegen de afwijzende besluiten ingestelde beroep.
Zoals gebruikelijk is voorafgaand aan de asielprocedure een identificatieonderzoek verricht, waarbij de vingerafdrukken van betrokkenen zijn
nagetrokken in de nationale en internationale opsporingsregisters. Omdat de
Amerikaanse autoriteiten de betrokken vreemdelingen niet internationaal
gesignaleerd hadden, is op dat moment nog niet aan het licht gekomen dat
zij werden gezocht door de Amerikaanse autoriteiten. De ware identiteit van
betrokkenen kon uiteindelijk als gevolg van een internationaal rechercheonderzoek door de Nederlandse, Amerikaanse en Griekse autoriteiten worden
vastgesteld. Naar aanleiding van het verzoek van Amerika werden betrokkenen voor de tweede maal gearresteerd.
Vraag 4
Welke verbeterstappen bent u voornemens te ondernemen om dergelijke,
kennelijk kinderlijk eenvoudige fraudepraktijken bij asielaanvragen in de
toekomst te voorkomen?
Antwoord 4
Naar mijn mening is in deze casus adequaat gereageerd. Dit blijkt uit de
beantwoording van de vragen 2 en 3. Om die reden is het inzetten op een
verbetertraject niet nodig. Wel blijkt uit deze casus duidelijk het belang van
het registeren van op te sporen personen in de opsporingsregisters. Het
natrekken van een vreemdeling in de opsporingsregisters kan vanzelfsprekend alleen succesvol zijn, wanneer het land dat een belang heeft bij
opsporing van een persoon, deze als zodanig in de opsporingsregisters
signaleert.
Vraag 5
Welke maatregelen bent u voornemens te treffen om te voorkomen dat
dergelijke frauderende vreemdelingen ooit nog een verblijfsvergunning in
Nederland kunnen verkrijgen?
Antwoord 5
In de Vreemdelingenwet is afdoende geborgd dat verstrekking van onjuiste
gegevens leidt tot afwijzing van de asielaanvraag, of, indien inmiddels een
verblijfsvergunning is verleend, tot intrekking van de verblijfsvergunning. Ik
zie dan ook geen aanleiding tot het nemen van aanvullende maatregelen.
Zoals hiervoor aangegeven zijn betrokkenen niet in het bezit gesteld van een
verblijfsvergunning. Hun asielaanvraag is afgewezen en zij waren op het
moment dat zij zijn gearresteerd in afwachting van de behandeling van de
tegen de afwijzende beslissingen ingediende beroepschriften.
Zowel bij de asielaanvraag als na hun arrestatie zijn de vingerafdrukken bij
betrokkenen afgenomen en geregistreerd. Bij een eventuele volgende
asielaanvraag zullen betrokkenen «herkend» worden en is hun voorgeschiedenis direct voorhanden. Door het registratiesysteem Eurodac zal dit ook in
andere EU-lidstaten het geval zijn.
Vraag 6
Bent u bereid om de volledige kosten die met de asielprocedure en de
opvang van deze twee oplichters gepaard zijn gegaan op hen te verhalen?
Bent u tevens bereid om van een dergelijke terugvordering vast beleid te
maken wanneer wordt vastgesteld dat vreemdelingen op leugenachtige
gronden een asielaanvraag hebben ingediend? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 6
Ik acht dat niet goed uitvoerbaar. Ik heb begrip voor de gedachte om
vreemdelingen, die als gevolg van misleidend gedrag ten onrechte kosten
veroorzaken voor de Nederlandse Staat, die kosten zelf te laten betalen.
Echter moet worden aangenomen dat in de regel de kans op verhaal klein is
en de hiermee gemoeide kosten hoog zijn. Mijn inzet is er op gericht de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

2

aanvraag van vreemdelingen die op oneigenlijke gronden een asielaanvraag
indienen zo snel mogelijk af te wijzen en betrokkenen vervolgens op de kortst
mogelijke termijn uit te zetten. Ik heb in ieder geval wel de bevoegdheid om
de kosten van de terugkeer en de opvang op de vreemdeling te verhalen. Dat
gaat echter in veel gevallen niet eenvoudig. Indien de vreemdeling geld of
andere goederen van waarde bij zich heeft, kunnen deze uiteraard worden
aangewend om de kosten van zijn terugkeer te dekken. In het geval een
vreemdeling geen geld of goederen van waarde bezit, is een terugvorderingsactie alleen kansrijk als te achterhalen is dat de vreemdeling eigen vermogen
heeft, duidelijk is wie de vreemdeling is en wat zijn woonplaats is. Bovendien
kost het ook geld om een dergelijke gerechtelijke procedure uit te voeren.
Advocaten en deurwaarders in het buitenland moeten worden ingeschakeld.
Dit zijn de belangrijkste redenen waarom een succesvol verhaal van de
kosten niet waarschijnlijk is.
Ik vind het belangrijk bij het efficiënt inzetten van handhavinginstrumenten
een afweging te maken, waarbij de kans op succes een rol speelt. Om die
reden besluit ik voor het moment niet te proberen om de met de asielprocedure en de opvang gemoeide kosten te verhalen. Dat laat onverlet dat ik ten
aanzien van de kosten van de terugkeer een bevoegdheid heb om de kosten
te verhalen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

3