> Retouradres Postbus 30945 2500 GX Den Haag

De voorzitter van het Adviescollege
toetsing administratieve lasten
Dr. S.R.A. van Eijck
Postbus 16228
2500 BE Den Haag

Datum
Betreft

1 juni 2010
Administratieve lasten en regeldruk van duurzaam inkopen

Geachte heer Van Eijck,
Bij brief van 7 mei 2009, heeft mijn ambtsvoorganger uw College verzocht te
adviseren over duurzaam inkopen. In het bijzonder is uw College gevraagd te
bevestigen dat duurzaam inkopen formeel niet onder de definitie van
administratieve lasten valt en dat bij duurzaam inkopen geen sprake is van een
formele beleidsregel. Verder is uw College gevraagd te adviseren hoe duurzaam
inkopen zodanig kan worden geïmplementeerd dat daaraan zo min mogelijk lasten
voor het bedrijfsleven zijn verbonden.
Met uw brief van 8 juni jl. brengt u het gevraagde advies uit.
U heeft ondermeer geadviseerd de administratieve lasten in beeld te brengen en
ter toetsing voor te leggen. Het onderzoek daarnaar, dat is uitgevoerd door
bureau SIRA Consulting B.V., is thans afgerond en gaat hierbij.
Ik verzoek u mij uw opvattingen over dit onderzoek te geven.
In het onderstaande geef ik u mijn reactie op de hoofdlijnen van uw advies.
Tevens zend ik u hierbij ter informatie een afschrift van het advies dat de
Commissie Regeldruk Bedrijven op 9 februari jl. over duurzaam inkopen heeft
uitgebracht en mijn reactie van 30 maart jl. daarop. In deze reactie is
aangegeven op welke wijze de regeldruk waar mogelijk verder is en nog zal
worden terug gebracht.
Alvorens in te gaan op uw advies merk ik op dat het aantal criteriadocumenten in
juni vorig jaar is terug gebracht van 83 naar 45, waardoor de administratieve
lasten aanmerkelijk zijn terug gelopen.
Ook is daarna inmiddels twee maal over duurzaam inkopen overlegd met de vaste
Kamercommissie voor Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
over respectievelijk de tweede en derde Voortgangsrapportage Duurzaam
Inkopen. Daarbij is gebleken dat het beleid in grote lijnen kan rekenen op de
instemming van de Commissie. Naar aanleiding van het laatste overleg, op 11
februari jl., is onder meer aangegeven dat, indien de huidige criteriadocumenten
leiden tot onnodig hoge kosten, deze documenten met voorrang zullen worden

Pagina 1 van 3

bijgesteld. Ook op deze wijze worden de administratieve lasten waar nodig verder
terug gebracht.
Definitie administratieve lasten
Uw Adviescollege is van mening dat de lasten van duurzaam inkopen voor het
bedrijfsleven vallen onder de definitie van administratieve lasten. Daarom zijn op
mijn verzoek in bijgevoegd onderzoek door SIRA Consulting B.V. deze lasten in
beeld gebracht.
U adviseert daarnaast om de gevolgen voor interbestuurlijke lasten in beeld te
brengen. Uiteraard realiseer ik mij dat overheden in een aantal gevallen kosten
moeten maken om een beleid t.a.v. duurzaam inkopen vorm te geven en te
implementeren. De afspraken over duurzaam inkopen zijn op basis van
vrijwilligheid gemaakt. Niemand is verplicht om mee te doen. Deze afspraken om
duurzaam in te kopen zijn gemaakt zowel in het Kabinet als ook met andere
overheden. Daarbij zullen overheden naar ik aanneem, hebben afgewogen dat de
voordelen (zoals duurzamer producten, een beter imago, maar mogelijk ook
lagere kosten door een uniform uitgewerkte aanpak) groter zijn dan de nadelen
(b.v. kennis nemen van de criteria, deze toepassen, monitoren etc.). De overall
winst die wordt bereikt is een meer duurzame samenleving die anders via andere
beleidsinstrumenten moet worden bereikt. Het is naar mijn opvatting niet zinvol
achteraf alsnog de interbestuurlijke lasten in beeld te brengen.

Directoraat-Generaal
Milieu
Programmadirectie
Duurzaam Inkopen
Datum
1 juni 2010

Beleidsalternatieven
Bij de vraag hoe duurzaamheid bij het inkopen het beste kan worden
gerealiseerd, is er voor gekozen dit te doen door duurzaamheidcriteria voor
productgroepen ter beschikking te stellen en niet via koppeling aan de
bedrijfsvoering.
Het rekening houden met duurzaamheid bij bedrijfsvoering kan al goed op een
andere manier worden ingevuld, namelijk via de vrijwillige instrumenten die horen
bij maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO). Er is bewust voor gekozen
geen dwingende afspraken te maken met het bedrijfsleven, maar via
instrumenten die vrijwillig worden toegepast, te proberen het bedrijfsleven uit
eigen beweging aan MVO te laten doen.
Overigens garandeert een duurzame bedrijfsvoering op zich niet dat er ook
duurzame producten worden geleverd. Het is zeer wel denkbaar dat een bedrijf
een duurzame bedrijfsvoering heeft (zeker eng gedefinieerd), maar een niet
duurzaam product levert (dat b.v. bepaalde ongewenste stoffen bevat, dat bij
gebruik veel CO-2 uitstoot, met kinderarbeid elders is gemaakt etc.).
Het streven is erop gericht dat het Nederlands beleid zoveel mogelijk in de pas zal
lopen met Europees beleid. Dat wil niet zeggen dat Nederland moet wachten tot
de lidstaten en Brussel zelf zo ver zijn. Nederland ambieert juist ook een
voorloperrol in Europa. Daarbij wordt er uiteraard op ingezet dat Europa en de
afzonderlijke lidstaten Nederland qua methodiek van duurzaam inkopen volgen.
Uitvoeringsalternatieven
Allereerst is van belang op te merken dat intensief met het bedrijfsleven wordt
samengewerkt om tot een zo pragmatisch mogelijke manier van duurzaam
inkopen te komen. Ter illustratie daarvan wijs ik u op mijn eerder genoemde en
bijgevoegde reactie op het advies van de Commissie Regeldruk Bedrijven. Uw
College stelt dat bij de huidige aanpak bedrijven bij iedere transactie informatie
moeten verstrekken over de duurzaamheid van het product.
Uiteraard is het wenselijk dat informatie door leveranciers niet meer dan één keer
aan de overheid hoeft te worden verschaft. Ik zal dan ook onderzoeken of het
mogelijk is aan te sluiten bij het initiatief van het ministerie van Economische
Zaken om voor aanbestedingen een register te ontwikkelen teneinde deze

Pagina 2 van 3

eenmalige aanlevering te realiseren. Overigens is het niet juist dat bij de huidige
aanpak bedrijven bij iedere transactie informatie moeten verstrekken over de
duurzaamheid van het product. Er zijn zeer veel productgroepen waar weliswaar
inhoudelijke eisen zijn opgenomen, maar waar geen enkel bewijs wordt geëist.
Dat is in de meeste gevallen eerst aan de orde als een inkopende overheid twijfelt
aan de milieukwaliteit van het geleverde product. Slechts in een enkel geval
worden eisen gesteld aan bewijsvoering vooraf.
De vier door uw College geschetste situaties zullen zich dan ook doorgaans niet
voordoen. De situatie dat een bedrijf een juridische procedure begint, lijkt dan
ook vrijwel niet te zullen voorkomen. De situatie andersom is veel eerder te
verwachten: een inkopende overheid krijgt niet geleverd wat hij vraagt en begint
(terecht) een juridische procedure.

Directoraat-Generaal
Milieu
Programmadirectie
Duurzaam Inkopen
Datum
1 juni 2010

Uw College noemt een aantal mogelijkheden om de uitvoeringslasten te
beperken.
Het bijhouden van een (nieuw) register van producten lijkt een zeer omslachtige
procedure. Nadrukkelijk is niet gekozen voor (honderdduizenden) aparte
producten, maar voor productgroepen. Nadat er aanvankelijk sprake was van 83
productgroepen, is dat aantal op het verzoek van het bedrijfsleven aanmerkelijk
teruggebracht tot 45. Maar ook het registeren van productgroepen is lastig.
Immers de markt zou al snel aan VROM om registratie vragen, met als gevolg dat
VROM zou moeten checken of de claims terecht zijn. Er is bewust voor gekozen
dat niet te doen, maar e.e.a. aan de markt zelf over te laten. Verder zijn lijsten in
de praktijk zeer snel achterhaald omdat er nieuwe eisen en situaties zijn.
Het systeem van eigen verklaringen, zoals door u aangedragen, is bij uitstek een
systeem dat in de bestaande criteriadocumenten voor duurzaam inkopen vrijwel
altijd als bewijsmiddel wordt gehanteerd. Op deze wijze worden de lasten van
informatieverplichting in de praktijk reeds veelal tot een minimum beperkt.
De Marktplaats duurzaam inkopen blijkt overigens in de praktijk niet goed te
werken. Er staat maar een zeer beperkt aantal bedrijven op deze site. Het
opschalen van de lijst en het controleren daarvan lijkt een onbegonnen zaak die
een zeer grote belasting met zich zou brengen. Ook geldt dat het publiceren van
een negatieve lijst die zou kunnen voortvloeien uit zo’n grootschalige controle
eveneens niet mogelijk is, ook al omdat waterdichte bewijsvoering praktisch
gesproken, zeker bij zulke grote aantallen, onmogelijk is.
Ik meen daarnaast dat het niet op mijn weg ligt een lijst op te stellen met
bedrijven die niet voldoen aan de duurzaamheidaspecten. Immers dat zou
betekenen dat de suggestie bestaat dat alle bedrijven die aangeven te voldoen
aan de criteria door mij worden getoetst. Dat is niet het geval. Voor zover er
twijfels zijn, ligt verificatie op de weg van de individuele inkopende overheid die
twijfelt aan een specifieke leverantie.

Hoogachtend,
de minister van Volkshuisvesting,
Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,

J.C. Huizinga-Heringa

Pagina 3 van 3