Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2022–2023

32 852

Grondstoffenvoorzieningszekerheid

Nr. 260

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN INFRASTRUCTUUR EN
WATERSTAAT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 18 juli 2023
In een circulaire economie gaan we zuinig en slim om met grondstoffen
en producten. We gebruiken minder grondstoffen, gebruiken producten
langer en zetten de gebruikte materialen zoveel mogelijk weer in als
grondstoffen voor nieuwe producten. Verbranden en storten zijn
consequenties van het grondstoffengebruik in Nederland. Hoe minder
grondstoffen we gebruiken en hoe beter we omgaan met deze grondstoffen, hoe minder er behoefte is aan het verbranden en storten van
afvalstoffen. Met deze brief wil ik u informeren over diverse onderwerpen
die betrekking hebben op het verbranden en storten van afvalstoffen en
hun plaats in de circulaire economie.
Met betrekking tot het onderwerp verbranden, informeer ik u specifiek
over de uitvoering van de motie van het lid Agnes Mulder c.s. en motie
van het lid Beckerman (Kamerstuk 32 852, nr. 162 van 24 juni 2021, het
gesprek met de sector over de cijfermatige onderbouwing van de
belastingmaatregel op verbranden van geïmporteerd afval, en het
wegnemen van een onduidelijkheid in de eerdere beantwoording van
Kamervragen over CO2-effecten van diezelfde belastingmaatregel. In het
tweede gedeelte van deze brief informeer ik u over de zienswijze op het
storten van afvalstoffen nu en in de toekomst en kondig ik met deze brief
een werkprogramma aan dat deze zienswijze zal concretiseren.
Verbranden
De motie van het lid Agnes Mulder (CDA) van 24 juni 20211 riep de
regering op om in overleg met de afvalsector te komen tot een realistisch
scenario voor de afbouw van Nederlandse capaciteit in afvalverbrandingsinstallaties (AVI’s) en verzocht de regering om, als hierover overeenstemming werd bereikt, de belastingmaatregel ten aanzien van
verbranding van buitenlands restafval in Nederland, die sinds 1 januari
1

kst-32852-260
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2023

Kamerstuk 32 852, nr. 168.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 852, nr. 260

1

2020 van kracht is, te heroverwegen. Hierbij informeer ik uw Kamer over
het resultaat van de gesprekken met de afvalsector die in het kader van
deze motie gevoerd zijn.
In de circulaire economie die richting 2050 wordt opgebouwd, wordt
uiteindelijk zo min mogelijk afval verbrand. In Nederland wordt
momenteel elk jaar ongeveer 7,5 megaton aan afval verbrand. Deze
materialen gaan bijna volledig verloren als grondstof, met alle schadelijke
emissies die daarmee gepaard gaan. Hoewel de resterende bodemassen
worden toegepast en de door verbranding geproduceerde energie wordt
teruggewonnen, is het terugdringen van verbranding en het daarmee ook
geleidelijk afbouwen van verbrandingscapaciteit van belang vanuit het
perspectief van zowel de opbouw van de circulaire economie als vanuit de
klimaatopgave. De transitie naar een circulaire economie, die inzet op
vermindering van ons grondstoffengebruik, substitutie van primaire
grondstoffen met secundaire grondstoffen, levensduurverlenging van
producten en hoogwaardige verwerking van afvalstoffen, leidt ertoe dat er
steeds minder brandbaar materiaal via verbranding verwerkt hoeft te
worden.2 Het kabinet ziet het afbouwen van verbrandingscapaciteit als
een geleidelijk proces, hand in hand gaand met het dalende aanbod van
brandbaar binnenlands afval als gevolg van verdere voortgang in de
transitie naar een circulaire economie. Dit was dan ook waar de motie van
het lid Agnes Mulder c.s. toe opriep, om in overleg met de sector te
komen tot een realistisch afbouwpad voor de Nederlandse afvalverbrandingscapaciteit.
Helaas is het niet gelukt om met de sector tot concrete afspraken over een
pad voor geleidelijke afbouw van de afvalverbrandingscapaciteit in
Nederland te komen. Hieronder ga ik in meer detail in op de gesprekken.
Beide partijen zijn de opgave van de Kamer constructief aangegaan. Het
kabinet is van mening dat het versneld terugdringen van het surplus aan
verbrandingscapaciteit bij kan dragen aan CO2-reductie en het stimuleren
van meer hoogwaardigere afvalverwerking, zowel in Nederland als in
omringende landen. De sector stelt daar tegenover dat de huidige
Nederlandse verbrandingscapaciteit ook voorziet in een afvalverwerkingsbehoefte van Europa en dat het tempo van afbouw bepaald zou moeten
worden door de ontwikkeling van die Europese behoefte en niet de
Nederlandse, ook vanuit milieuperspectief. Het kabinet wilde op zoek naar
een concreet mechanisme om het surplus aan verbrandingscapaciteit af te
bouwen. Als het kabinet beoogde om te komen tot CO2-reductie binnen
de Nederlandse grenzen, dan zag de sector een financiële regeling voor
vrijwillige afbouw als oplossingsrichting. Dit om het voor bedrijven met
afvalverbrandingsinstallaties interessant te maken om voor afbouw van
capaciteit te kiezen door deze financieel te compenseren. De sector was
echter pas bereid over versnelde afbouw middels een dergelijke regeling
te spreken en de criteria voor afbouw uit te gaan werken wanneer er
concreet uitzicht kon worden geboden op die financiële compensatie voor
het uit de markt halen van verbrandingscapaciteit. Het is echter, nog los
van de wenselijkheid, vanuit begrotingsperspectief pas mogelijk om
eventueel middelen te oormerken op basis van een concreet voorstel. De
sector wilde echter zoals gezegd niet aan een voorstel voor afbouw gaan
werken, zonder dat perspectief op financiële compensatie.
Dit heeft ertoe geleid dat in gezamenlijkheid met de sector is besloten de
gesprekken in de context van de uitvoering van de motie van het lid
Agnes Mulder c.s. te beëindigen. Dat betekent ook dat er voorlopig geen
sector-breed mechanisme vanuit het Rijk komt primair gericht op afbouw
2

Kamerstuk 32 852, nr. 225.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 852, nr. 260

2

van verbrandingscapaciteit, noch dat op die manier de huidige overcapaciteit op korte termijn wordt afgebouwd.
De bredere gesprekken met de sector over de verduurzamingsopgave,
zowel ten aanzien van klimaat als circulaire economie, zullen uiteraard wel
onverminderd door blijven gaan. Het kabinet heeft binnen de voorjaarsklimaatbesluitvorming besloten om in te zetten op verdere CO2-reductie
door het stimuleren van de ontwikkeling van circulaire plastics ketens, het
aanscherpen van de CO2-heffing voor AVI’s en het lonender maken van
betere uitsortering van de nog recyclebare materialen bij AVI’s.3 Inzet van
het gehele pakket is ook om meer handelingsperspectief te bieden voor
bedrijven richting een klimaatneutrale en circulaire economie. Aan de
hand van de verwachtingen over de toekomstig benodigde verbrandingscapaciteit wordt een routekaart naar 2050 opgesteld. De sector zal
betrokken worden bij de uitwerking van deze routekaart. Vervolgens
kunnen, in lijn met de routekaart, in het kader van het maatwerktraject
met grote CO2-uitstoters afspraken worden gemaakt met AVI’s waar onder
andere ook afbouw van capaciteit onderdeel van zou kunnen zijn. Voor de
maatwerkafspraken met AVI’s zijn middelen gereserveerd binnen het
Klimaatfonds. Over de exacte invulling van het klimaatpakket wordt nog
apart met uw Kamer gecommuniceerd.
Daarnaast zal de ambitie om verbranding geleidelijk af te bouwen een rol
blijven spelen in het kader van de transitie naar een circulaire economie.
Om dit op termijn mogelijk te maken is een ketenaanpak noodzakelijk,
waarbij ingezet wordt op zowel het voorkomen van afval, hoogwaardige
afvalverwerking, en uiteindelijk op daarmee gepaard gaande afbouw van
verbrandingscapaciteit. In het NPCE zijn gerichte maatregelen opgenomen
op alle onderdelen van de keten. Specifieke aandacht zal uitgaan naar het
voorkomen van het verbranden van plastic en plastic verpakkingen,
papier, karton, gft-afval en luiers. Maatregelen die in dit licht momenteel
worden verkend zijn onder andere een bronscheiding-, nascheiding- en/of
sorteerverplichting, inzamelvereisten, certificering van sorteerprocessen,
financiële prikkels, en (de verhoging van) verplichte recyclepercentages
via de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid. Als sluitstuk kan
worden overwogen om een materiaalgericht verbrandingsverbod in te
stellen. Verder zet ik in Europees verband in op het verplicht financieel
belasten van afvalverbranding in alle EU-landen en bekijk ik de mogelijkheden en effecten van het verhogen van de afvalstoffenbelasting voor
verbranding. In het NPCE is ook een moratorium op de huidige verbrandingscapaciteit aangekondigd, zodat de bestaande capaciteit in ieder
geval niet zal worden uitgebreid.
Motie van het lid Beckerman
Samen met de motie van het lid Agnes Mulder c.s. nam de Kamer tevens
de motie van het lid Beckerman aan. Deze motie verzocht de regering om
een afvalwerknemersfonds op te zetten als er banen verdwijnen ten
gevolge van de belasting op import van in Nederland te verbranden
afval.4 Bij de appreciatie van de motie is aangegeven dat deze zou worden
opgepakt in samenhang met de motie van het lid Agnes Mulder c.s.
Omdat er in het kader van de motie van het lid Agnes Mulder c.s. geen
concrete afspraken zijn gemaakt over een afbouwpad voor de Nederlandse verbrandingscapaciteit, kan ook de motie van het lid Beckerman
niet tot uitvoering worden gebracht en beschouw ik deze als afgedaan.
Dat neemt niet weg dat ik oog zal blijven hebben voor de positie van
werknemers in de afvalsector vanuit de bredere invalshoek van het
3
4

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 813, nr. 1230.
Kamerstuk 32 852, nr. 162.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 852, nr. 260

3

monitoren van de effecten op de arbeidsmarkt veroorzaakt door de
transitie naar de circulaire economie.
Gesprek met de sector over de cijfermatige onderbouwing van de
belastingmaatregel op verbranden van geïmporteerd afval
Daarnaast heb ik bij het tweeminutendebat circulaire economie op
8 december jl. (Handelingen II 2022/23, nr. 33, item 6)toegezegd om in
gesprek te gaan met de sector over de feiten en cijfers die ten grondslag
liggen aan de belastingmaatregel ten aanzien van de verbranding van
buitenlands afval. Een eerste gesprek hiertoe heeft inmiddels plaatsgevonden. Over de verdere invulling van deze toezegging wordt uw Kamer
op een later moment separaat geïnformeerd. Bij het commissiedebat
circulaire economie van 20 april jl. (Kamerstuk 32 852, nr. 250) heb ik in
ieder geval toegezegd om bij dit traject ook onderzoek van dhr. Dijkgraaf,
verbonden aan de Erasmus universiteit, mee te nemen.
Wegnemen onduidelijkheid in eerdere antwoorden op Kamervragen m.b.t.
CO2-effecten van de belastingmaatregel op verbranden van geïmporteerd
afval
Met de sector is bij het hierboven genoemde eerste gesprek afgesproken
dat ik u in ieder geval al informeer over een aanpassing van de eerdere
beantwoording van Kamervragen over de belastingmaatregel op
verbranding van geïmporteerd afval in Nederland.
De belastingmaatregel in kwestie werd destijds genomen in het kader van
de Urgenda-uitspraak en beoogde de fiscale behandeling van binnenlands
en buitenlands afval dat in Nederland verbrand wordt, gelijk te trekken. De
Urgenda-maatregelen zijn na zorgvuldige belangenafweging tot stand
gekomen in de ministerraad met als doel CO2-reductie binnen Nederland
te realiseren. Uw Kamer heeft mijn voorganger gevraagd de berekeningen
van het PBL die ten grondslag lagen aan de geschatte CO2-reductie te
delen. Dat heb ik op 21 april 2022 per Kamerbrief gedaan.5 In de beantwoording van recente Kamervragen over de rol van afvalverbrandingsinstallaties in Nederland en Europa ben ik hier opnieuw op ingegaan, echter
is in deze beantwoording een onduidelijkheid geslopen. Ik gaf daarin aan
dat het PBL in haar berekeningen rekening heeft gehouden met vervangende emissies voor de weggevallen energieopwekking bij AVI’s. Dat is
correct voor wat betreft de berekeningen die het PBL heeft uitgevoerd
voor de Klimaat en Energieverkenning (KEV). De indruk is echter ontstaan
dat in de in de diverse brieven genoemde 0,381 megaton CO2-besparing
rekening is gehouden met vervangende emissies voor de weggevallen
energieopwekking bij AVI’s. Dat laatste is echter niet het geval. De 0,381
megaton betreft het verschil in de schoorsteenemissies van AVI’s tussen
2019 en 2030 als gevolg van het afnemen van de inzet van buitenlands
afval. In de KEV van het Planbureau voor de Leefomgeving worden alle
maatregelen en hun interactie met de verwachte ontwikkeling van de
energiemix meegenomen en wordt bepaald of en in welke mate het
samengestelde overheidsbeleid in relatie tot de verwachte ontwikkelingen
leidt tot de gewenste CO2-besparing in 2030.
Los van de discussie over de CO2-effecten van de belastingmaatregel is
het goed te benadrukken dat het verbranden van buitenlands afval in
Nederland nog steeds mogelijk is. Daarbij is het voor het kabinet van
belang dat buitenlands afval belastingtechnisch niet anders wordt
behandeld dan binnenlands afval. Dit past bij het principe dat de vervuiler
betaalt. Het gelijke speelveld geldt ook voor het afval dat uit Nederland
5

Kamersutk 32 852, nr. 189.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 852, nr. 260

4

wordt geëxporteerd naar buitenlandse reguliere AVI’s. Zo is recentelijk
nog een beperkte hoeveelheid gemengd stedelijk afval uit Nederland in
een reguliere AVI verbrand in Duitsland. Ook daarover wordt (een export-)
belasting betaald op basis van de Wet belastingen op milieugrondslag.
Dat ligt anders wanneer er sprake is van een specifieke afvalstroom met
een andere bestemming dan een reguliere AVI. Het gaat dan bijvoorbeeld
om houtresten (uitvoer naar biomassaenergiecentrales), brandbaar
gevaarlijk afval, zuiveringsslib of specifieke sorteerresiduen.
Er is overigens, ook wanneer de beperkte export van gemengd stedelijk
afval naar Duitsland in ogenschouw wordt genomen, nog steeds sprake
van overcapaciteit binnen Nederland voor de verbranding van het
binnenlands geproduceerde gemengd stedelijk afval. Het is deze
capaciteit, specifiek voor dit type afval, die het kabinet geleidelijk wenst af
te bouwen.
Storten
Zowel nu als in de toekomst willen we het storten van afval zo veel
mogelijk beperken. Dit vanuit de gedachte dat in een circulaire economie
materialen in de afvalfase zo veel mogelijk weer ingezet worden voor het
maken van nieuwe producten. Om storten te beperken, zetten we nu
verschillend instrumentarium in zoals de stortverboden in het Besluit
stortplaatsen en stortverboden afvalstoffen (Bssa), de minimumstandaarden voor verwerking in het Landelijk Afvalbeheerplan (LAP3) en de
afvalstoffenbelasting. Dit heeft ertoe geleid dat we in 2020 in Nederland
nog maar 2400 kiloton van ons afval storten, 4% van de totale hoeveelheid
afval. Als je daarbinnen naar het stedelijk afval kijkt, storten we daarvan
nog maximaal 2 procent. Ook in internationaal en Europees perspectief is
dit weinig. Het gestelde doel voor het storten van stedelijk afval in de
Europese Richtlijn betreffende het storten van afvalstoffen is maximaal
10% in 2035.
Echter, een stortplaats zal ook met deze geringe hoeveelheden uiteindelijk
volraken. Wanneer een stortplaats vol is, wordt deze afgedicht en zal er
nieuwe capaciteit ingericht moeten worden om afval te kunnen blijven
storten. We verwachten dat er in de toekomst ook materialen zijn waar we
geen andere, hoogwaardige manier van verwerking voor zien. Beperkt
storten is daarmee ook in de toekomst noodzakelijk. Dit volgt ook uit het
onderzoek dat in het Nationaal Programma Circulaire Economie benoemd
is dat het Ministerie van IenW heeft laten uitvoeren naar de toekomstige
ontwikkeling van de stortcapaciteit in Nederland6. Mede op basis van de
resultaten van dit onderzoek willen we een aantal aandachtspunten
aanpakken die een goed functioneren van de stortmarkt nu en in de
toekomst in potentie kunnen belemmeren. Dit moet leiden tot een
toekomstbestendig kader voor storten.
In dit tweede deel van deze brief zet ik graag verder uiteen waarom
storten ook in een circulaire economie noodzakelijk is en welke aandachtspunten er zijn. Voor het eind van dit jaar zal ik u een werkprogramma
toezenden met concrete acties om tot dit toekomstbestendig kader te
komen. Hierbij zal ik de voornaamste belanghebbende partijen actief
betrekken.
De plaats van storten in een circulaire economie
In een circulaire economie willen we storten beperken tot een minimum.
Echter, het is met de huidige stand van de techniek niet realistisch dat er
6

Analyse van de toekomst van storten | Rapport | Rijksoverheid.nl

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 852, nr. 260

5

helemaal geen afval meer wordt gestort in een circulaire economie. In
bepaalde situaties zal het storten van afval vanwege milieuhygiënische
redenen als laatste trede in de afvalhiërarchie noodzakelijk blijven.
Zo zal er nog lange tijd afval vrijkomen van producten en materialen uit
het verleden die niet (volledig) geschikt zijn om gerecycled te worden en
waarbij ook verbranding geen optie is. Bijvoorbeeld omdat het afvalstoffen bevat die we tegenwoordig niet meer willen gebruiken en uit de
keten willen halen. Dit is iets waar we nog decennia rekening mee zullen
moeten houden.
Daarnaast is het vooralsnog technisch onmogelijk om een materiaal
volledig te recyclen. Naast het recyclaat ontstaat een residu dat niet
(meer) geschikt is voor gebruik. Daar waar dit residu om technische of
milieuredenen niet kan worden verbrand, zal het gestort moeten worden.
Hoe meer we sturen op een hoge kwaliteit recyclaat, hoe meer we
rekening moeten houden met een te verbranden of te storten residu.
Ook ontstaan er nog nieuwe afvalstromen, waarvoor op dit moment geen
hoogwaardige verwerkingsroutes beschikbaar zijn. Het is voor zulke
stromen soms technisch nog onmogelijk deze te verwerken, maar de
verwachting is dat toekomstige innovaties hier wel een oplossing zullen
bieden. In sommige gevallen is het technisch al wel mogelijk om de
stroom te verwerken, maar is de techniek nog niet op grote schaal
beschikbaar of financieel rendabel.
Bovendien kunnen er ook onvoorziene zaken of calamiteiten optreden die
ervoor zorgen dat er tijdelijk meer afval gestort moet worden of dat er
afval gestort moet worden dat normaal niet op de stort zou belanden.
Denk hierbij bijvoorbeeld aan een calamiteit bij een afvalverbrandingsinstallatie waardoor meer gestort moet worden omdat er tijdelijk minder
afval kan worden verbrand. Maar ook een calamiteit zoals een grote
industriële brand kan leiden tot stort, omdat een gemengde afvalstroom
ontstaat die niet meer uit elkaar gehaald kan worden en bovendien
vervuild is met bluswater. Door de aard van deze stroom, de gemengde
samenstelling en eventuele stoffen uit het bluswater, kan deze niet anders
verwerkt worden dan deze te storten. Binnen de gemengde stroom
kunnen zich afvalstoffen bevinden die normaal wel gerecycled hadden
kunnen worden, maar nu alsnog op de stortplaats belanden.
De bovenstaande bespiegelingen laten zien dat er ook in een circulaire
economie nut en noodzaak is voor de modaliteit storten.
Toekomstbestendigheid stortbeleid
Gezien deze noodzakelijkheid, moet er ook zekerheid zijn dat de modaliteit
storten beschikbaar en betaalbaar blijft. Uit het uitgevoerde onderzoek,
waar eerder aan werd gerefereerd, evenals uit signalen van de sector,
blijkt dat er mogelijk knelpunten zijn die dit in de weg gaan staan. Deze
aandachtspunten moeten worden opgepakt om het beleid toekomstbestendig te maken en de modaliteit storten tegen maatschappelijk
aanvaardbare kosten beschikbaar te houden. Hieronder wordt ingegaan
op de voornaamste punten.
In Nederland kennen we al lange tijd een moratorium op stortcapaciteit.
Dat wil zeggen dat het niet toegestaan is om meer stortcapaciteit te
vergunnen dan in het Landelijk Afvalbeheerplan (LAP) is toegestaan. Tot
op heden was er nooit reden het moratorium aan te passen, maar we zien
nu langzaamaan problemen ontstaan met de beschikbare capaciteit.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 852, nr. 260

6

We zien onder meer de totale beschikbare stortcapaciteit teruglopen. De
totale capaciteit binnen het moratorium putten we jaarlijks verder uit,
omdat we afval moeten blijven storten en er zo dus steeds minder
capaciteit beschikbaar is. Binnen het moratorium is ook capaciteit
opgenomen die nog niet in vergunningen van stortplaatsen is vastgelegd,
zogenaamde «voorraadcapaciteit». Echter, deze capaciteit komt pas echt
beschikbaar als deze ook vergund wordt. Tot die tijd bestaat er met
betrekking tot deze voorraadcapaciteit alleen op papier extra ruimte om
afval te storten. We voorzien dat in de toekomst meer stortcapaciteit nodig
gaat zijn dan nu in het moratorium is opgenomen. Tegelijkertijd moet er
wel bedachtzaam om worden gegaan met het creëren van additionele
capaciteit. Het is immers niet wenselijk om overcapaciteit te hebben,
omdat dat de prijs van storten omlaag zou kunnen drijven. Op het
moment dat storten goedkoop is, wordt het immers aantrekkelijker om
afval op deze wijze te verwijderen. Dat is met het oog op de transitie naar
een circulaire economie onwenselijk. De maatregelen in het werkprogramma zullen daarom gericht zijn op het behouden van de fijne balans
tussen de prijs en beschikbaarheid van storten.
Exploitanten van stortplaatsen zijn vrij om binnen de wet- en regelgeving
afval in ontvangst te nemen of te weigeren. Er zijn echter geen instrumenten om exploitanten aan te spreken op de weigering van afval. Het is
mogelijk dat het storten van een stroom daarmee op enig moment
onmogelijk of heel duur wordt en daarmee niet toegankelijk is tegen
aanvaardbare kosten. Daar komt nog bij dat ook door de schaarser
wordende capaciteit de prijs van storten zo toe zou kunnen nemen dat
storten ontoegankelijk wordt. Dat moet worden voorkomen, net zoals
hierboven is aangegeven dat het onwenselijk is om overcapaciteit te
creëren. Dit vergt dus een delicate balans.
De huidige technische richtlijnen voor de inrichting van stortplaatsen zijn
soms al 30 jaar oud en weerspiegelen niet meer de actuele stand van de
techniek. Vanuit de praktijk weten we dat er nieuwe technieken zijn die
stortplaatsexploitanten graag zouden gebruiken, maar die niet altijd
passen binnen de richtlijnen.
We zien ook zaken die specifiek gerelateerd zijn aan opkomende recyclingtechnieken. Stromen moeten nu na het aflopen van een vaste termijn
worden gestort (1 jaar) of nuttig worden toegepast (3 jaar). Voor sommige
stromen verwachten we echter dat nieuwe verwerkingstechnieken
beschikbaar komen waarbij de stroom hoogwaardiger kan worden
verwerkt. Deze hebben echter meer tijd nodig om beschikbaar te komen
dan de huidige termijnen toestaan. Dit leidt ertoe dat stromen onnodig
gestort worden die met iets meer tijd kunnen worden gerecycled. Langere
opslagtermijnen zouden dan recycling van de afvalstroom alsnog
mogelijk kunnen maken, effectief zou dit minder te storten afval
opleveren.
Tevens zien we dat door de combinatie van nieuwe technieken en
stijgende grondstofprijzen het terugwinnen van materialen uit stortplaatsen interessanter wordt. Dit wordt «afvalmining» genoemd. Een deel
van het afval dat in het verleden is gestort, is mogelijk met de huidige
techniek te recyclen. Punt van aandacht is wel dat er naast de recyclebare
stromen ook stromen vrijkomen die weer gestort moeten worden. Denk
hierbij aan bijvoorbeeld asbest.
Werkprogramma storten
Bovengenoemde punten vergen dat deze in samenhang geadresseerd
worden. Het ministerie stelt daarom een werkprogramma storten op

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 852, nr. 260

7

waarbij ook de relevante stakeholders betrokken zullen worden. In
september dit jaar is een eerste aftrap gepland hiervoor met stortplaatsexploitanten, omgevingsdiensten en de Vereniging Afvalbedrijven. Ook
betrekken we de provincies als bevoegde gezagen bij het opstellen van
het werkprogramma. Dit werkprogramma richt zich op de in deze brief
opgenomen aandachtspunten, eventueel aangevuld in overleg met
stakeholders. Met het meerjarige werkprogramma storten zetten we
uiteen welke stappen we nemen om storten ook in de toekomst toegankelijk te houden, inclusief de onderwerpen opslagtermijnen en afvalmining. Het geeft inzicht in welke maatregelen er worden genomen, door
wie en wanneer. Ik verwacht u het werkprogramma voor het eind van het
jaar toe te kunnen sturen.
Samenvattend, het beleid in Nederland en Europa blijft erop gericht om
afval zo hoogwaardig mogelijk te verwerken en zo min mogelijk te storten
en verbranden. Het belasten van afvalverbranding en het werkprogramma
storten zijn bedoeld om daar een bijdrage aan te leveren en storten
toegankelijk te houden voor de toekomst. Ik informeer u na de zomer over
vervolgstappen die genomen zijn om de aangekondigde maatregelen met
betrekking tot verbranding ten uitvoer te brengen en voor het einde van
het jaar over het werkprogramma storten zoals benoemd in deze brief.
De Staatssecretaris van Infrastructuur en Waterstaat,
V.L.W.A. Heijnen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 32 852, nr. 260

8