Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2009–2010

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1230
Vragen van de leden Karabulut (SP)
en Dibi (GroenLinks) aan de minister
voor Wonen, Wijken en Integratie
over het bericht «Ministerie
verdoezelt inburgeringscijfers».
(Ingezonden 17 december 2009)
1
Waarom heeft u het rapport
Winsemius over de inburgering niet
openbaar gemaakt? Bent u bereid het
rapport alsnog aan de Kamer te doen
toekomen?1
2
Wat verstaat u onder een
«non-commissie»?
3
Is het waar dat u al in (juli) 2008 wist
dat het aantal inburgeringsplichtigen
40 procent lager lag dan werd
verondersteld? Zo ja, waarom is de
Kamer hierover toen niet nadrukkelijk
geïnformeerd?
4
Is het waar dat u al in (juli) 2008 wist
dat een aantal gemeenten door
het bestand potentieel
inburgeringsplichtigen heen was? Zo
ja, hoeveel gemeenten betrof het en
waarom is de Kamer hierover toen
niet nadrukkelijk geïnformeerd?
5
Hoeveel gemeenten zijn op dit
moment door het bestand potentieel
inburgeringsplichtigen heen?

KVR38995
2009Z24801
0910tkkvr1230
ISSN 0921 - 7398
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2010

6
Is het waar dat u in 2007 uitging van
ongeveer 250.000 potentieel
inburgeringsplichtigen terwijl
er nu ongeveer 80.000
inburgeringsplichtigen in het bestand
potentieel inburgeringsplichtigen
staan opgenomen?2, 3 Zo ja, hoeveel
van de overige 170.000 potentieel
inburgeringsplichtigen waren
daadwerkelijk inburgeringsplichtig en
hoeveel van hen is met een
inburgeringscursus gestart?
7
Is het waar dat gemeenten financiële
middelen krijgen op basis van het
aantal inburgeraars dat een
inburgeringsexamen aflegt, ongeacht
of het examen succesvol is afgelegd?
Zo ja, wat is uw oordeel over het
voorstel van de heer Winsemius om
het aantal geslaagde inburgeraars als
prestatiemaatstaf aan te houden?4
8
Wat is uw oordeel over de
constatering van de heer Winsemius
dat het huidige inburgeringsexamen
te zwaar is voor inburgeraars die
slechts maatschappelijk kunnen
participeren en te licht is voor
werkenden en deelnemers aan een
re-integratietraject?

correcte zinnen kunnen formuleren
om te kunnen communiceren
en te beoordelen of het
inburgeringsexamen moet worden
aangepast? Zo ja, wanneer? Zo nee,
waarom niet?
10
Wat is uw oordeel over het voorstel
van de heer Winsemius om
inburgeraars de mogelijkheid te
bieden een klacht in te dienen bij de
gemeente als sprake is van een
ondermaats inburgeringsaanbod?
11
Is het Winsemiustraject beëindigd of
wordt het voortgezet? Indien het
wordt voorgezet, welke concrete
knelpunten moeten er nog worden
opgelost?
1

Binnenlands Bestuur, 11 december 2009:
«Ministerie houdt echte cijfers inburgering
achter».
2
Deltaplan inburgering.
3
Kamerstuk 31 143, nr. 67.
4
Kamerstuk 31 143, nr. 41.

9
Bent u bereid om het
inburgeringsonderwijs inhoudelijk te
onderzoeken om bijvoorbeeld te
bekijken of inburgeraars na afloop

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

2607

Antwoord
Antwoord van minister Van der
Laan (Wonen, Wijken en Integratie)
(ontvangen 14 januari 2010) Zie ook
Aanhangsel Handelingen,
vergaderjaar 2009–2010, nr. 1134
1
Op verzoek van mijn voorganger
heeft de zogenoemde non-commissie
Winsemius de notitie «Inburgeren
met perspectief – knelpunten en
oplossingen stagnatie WI G4»
opgesteld als basis voor bestuurlijke
overleggen die hebben
plaatsgevonden tussen mijn
voorganger en de G4, onder
voorzitterschap van de heer
Winsemius. De notitie diende als
startpunt van de gesprekken en is ook
geschreven ten dienste van de
deelnemers van het overleg.
De bestuurlijke overleggen hebben
plaatsgevonden op 7 juli 2008, 29
september 2008 en 5 november 2008.
Op 1 december 2008 heeft tot slot een
bestuurlijk overleg plaatsgevonden
tussen de G4 en mij, in aanwezigheid
van de heer Winsemius.
Deze gesprekken, om
uitvoeringsproblemen te identificeren
en oplossingsrichtingen op korte en
(middel)lange termijn voor te stellen,
zijn gehouden in het kader van het
Deltaplan Inburgering.
De eerdergenoemde notitie was
slechts bestemd (als
probleemstellend stuk) ter
voorbereiding van het eerste
bestuurlijke overleg. Uw Kamer is bij
brief van 3 oktober 20081
geïnformeerd omtrent de
opbrengsten van de gesprekken met
de G4 onder begeleiding van de heer
Winsemius. Tevens is in deze brief de
hiervoor genoemde notitie
«Inburgeren met perspectief» op
hoofdlijnen met u gedeeld. Bij brief
van 30 januari 20092 heb ik uw Kamer
vervolgens nader bericht omtrent de
resultaten die de bestuurlijke
overleggen hebben opgeleverd en de
te treffen maatregelen om de
uitvoering van de inburgering te
verbeteren.
De notitie «Inburgeren met
perspectief» wordt u bij deze brief
aangeboden.*
2
In het voorjaar 2008 werd mede uit
het Informatiesysteem Inburgering
(ISI) duidelijk dat de inburgering in
2007 en ook begin 2008 ernstig
stagneerde. De stagnatieproblematiek

bleek zich in absolute en relatieve zin
te concentreren in de grote
gemeenten en vooral in de
G4-gemeenten. Bij brief van 13 mei
20083 heeft mijn voorganger
aangegeven dat zij bezig was met
een analyse van de bestaande
uitvoeringsproblematiek in de G4 en
dat een bestuurlijk overleg met de G4
zou worden voorbereid om de
stagnatieproblematiek te bespreken
om tot oplossingen te komen.
Mijn voorganger heeft de heer
Winsemius c.s. gevraagd dit
bestuurlijke overleg voor te bereiden
en te begeleiden zodat het Rijk en
gemeenten gezamenlijk tot een
gedragen analyse van de
problematiek en een set van
maatregelen konden komen om de
stagnatie in de uitvoering te
doorbreken. De heer Winsemius c.s.
is dus niet gevraagd om eigenstandig
een advies te schrijven, maar alleen
het proces van overleg in goede
banen te leiden.
De heer Winsemius c.s. had dus niet
zoals in het geval van tijdelijke
adviescommissies die een advies aan
het kabinet geven een zelfstandige
inhoudelijke rol, maar een ten
behoeve van het proces van overleg
ondersteunende rol. In die zin moet
ook het woord non-commissie
begrepen worden.
3
In de Wet inburgering is het Bestand
Potentiële Inburgeringsplichtigen
(BPI) omschreven als een bestand
dat persoonsgegevens van
vreemdelingen bevat van wie niet
met zekerheid kan worden
vastgesteld dat zij niet
inburgeringsplichtig zijn. Op
voorhand was het daardoor duidelijk
(bij de totstandkoming van de wet en
dus ook in 2008) dat een deel van de
personen opgenomen in het BPI
vermoedelijk niet
inburgeringsplichtig zou zijn.
In de nota naar aanleiding van het
verslag bij het wetsvoorstel
inburgering van 2005 is nader
uiteengezet wie precies in het BPI
werd opgenomen en wat het doel is
waarvoor het BPI in het leven is
geroepen.4
Het BPI is medio 2006 gegenereerd
uit de GBA aan de hand van criteria
als land van herkomst, leeftijd,
verblijfsstatus, nationaliteit etc. De
GBA bevat bijvoorbeeld geen
informatie over behaalde vrijstellende
diploma’s of certificaten, of personen

bijvoorbeeld een opleiding volgden
die binnen een bepaalde termijn tot
vrijstelling van de inburgeringsplicht
kan leiden. Deze personen zijn dan
(nog) niet inburgeringsplichtig. Het
BPI is in die zin ook een vlottend
bestand. De inburgeringsplichtige
status van personen kan door de
jaren heen wijzigen. Ook kan de
omvang van het bestand afnemen
doordat personen verhuizen naar het
buitenland. De gemeenten hebben na
hun eerste ervaringen met het BPI
ingeschat dat ongeveer vier van de
tien potentieel inburgeringsplichtigen
uit het BPI vanwege o.a. reeds
verkregen vrijstellende diploma’s of
certificaten, het volgen van een
opleiding, of anderszins, niet als
inburgeringsplichtig konden worden
aangemerkt.
4
Het aanjaagteam van het ministerie
dat in de 50 grote gemeenten actief
was, kreeg in enkele gevallen te
horen dat een gemeente reeds een
aanzienlijk deel van het BPI had
opgeroepen. Echter kijkend naar de
uitputting van het BPI dat via het ISI
inzichtelijk werd gemaakt, kon dit
vervolgens niet feitelijk cijfermatig
worden geconcludeerd.
5
Op basis van de gegevens in het BPI
per 2 december 2009 komt naar voren
dat nog geen van de vijftig grote en
middelgrote gemeenten het bestand
geheel heeft uitgeput. De omvang
van het bestand verschilt per
gemeente. Zes van de G52
gemeenten (Spijkenisse, Roosendaal,
Purmerend, Nieuwegein,
Leidschendam-Voorburg en
Sittard-Geleen) hebben op
2 december 2009 minder dan
honderd personen in het BPI staan.
6
Voor de inwerkingtreding van de Wet
inburgering is een aantal analyses
uitgevoerd naar de grootte van
de groep potentieel
inburgeringsplichtigen. Deze groep
werd begin 2007 geschat op ca.
250.000 personen. Dit aantal komt
ook nagenoeg overeen met de
beginstand van het BPI dat begin
2007 als hulpmiddel voor de werving
aan gemeenten ter beschikking is
gesteld.
Het totale BPI omvat momenteel ca.
80.000 personen (Peildatum
2 december 2009).5 In de
tussenliggende periode hebben

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

2608

gemeenten het bestand dus flink
uitgeput. Van de circa 170.000
personen uit het BPI hebben 58.000
personen een voorziening
aangeboden gekregen en hebben
ruim 31.000 personen een
handhavingsbeschikking ontvangen.
Van de groep van 170.000 personen
uit het BPI waren circa 90.000
personen daadwerkelijk
inburgeringsplichtig. De overige circa
80.000 personen zijn alsnog
vrijgesteld van de inburgeringsplicht,
hebben een ontheffing ontvangen of
zijn verhuisd naar het buitenland.
Naast de personen uit het BPI hebben
in de periode 2007 tot en met 2009
nog 42.000 personen een
inburgeringsvoorziening aangeboden
gekregen.
7
In 2008 ontvingen de G31 de
inburgeringsmiddelen via de Brede
doeluitkering Sociaal, Integratie en
veiligheid (Bdu Siv). Volgens deze
financieringssystematiek werden
gemeenten afgerekend op geleverde
prestaties, te weten gestarte
inburgeringsvoorzieningen en
taalkennisvoorzieningen en aantallen
deelnemers aan het
inburgeringsexamen of het
Staatsexamen NT2. Hierbij speelde
het behalen van het
inburgeringsexamen of het
Staatsexamen NT2 geen rol.
Hiervoor is gekozen, omdat deze
financieringssystematiek gebaseerd
is op outputfinanciering.
Outputfinanciering houdt in dat
gemeenten afgerekend worden op
geleverde prestaties. Indien het
behalen van het examen als
prestatie-indicator zou gelden,
zouden gemeenten voor hun
financiering sterk afhankelijk worden
van de door inburgeraars geleverde
prestaties, waar gemeenten niet altijd
voldoende invloed op zouden kunnen
hebben. Gemeenten kunnen wel
invloed hebben op deelname aan het
examen, omdat de deelname aan het
examen onderdeel uitmaakt van de
inburgeringsvoorziening.
Zoals bij de behandeling van het
wetsvoorstel participatiebudget aan
de orde is geweest, is met de
invoering van het participatiebudget
de financieringssystematiek
veranderd. Voor de middelen in het
participatiebudget die afkomstig zijn
van de minister voor WWI treden

vanaf 2010 voor de G31 zgn.
outputverdeelmaatstaven in werking.
De hoogte van het gemeentelijke
participatiebudget blijft daarmee,
voorzover het door het WWI
ingebrachte deel betreft,
prestatieafhankelijk. De prestaties
betreffen het aantal gestarte
inburgeringsvoorzieningen, duale
inburgeringsvoorzieningen en
taalkennisvoorzieningen en het
aantal personen dat het
inburgeringsexamen of het
Staatsexamen NT2 heeft behaald.
Omdat deze financieringssystematiek
niet is gebaseerd op
outputfinanciering gaat het niet
langer om deelname aan het examen,
maar om het behalen daarvan.
Gemeenten dienen de middelen
rechtmatig te besteden, maar er vindt
geen terugvordering plaats als
prestaties niet zijn behaald. De
financieringssystematiek van het
participatiebudget kent wel een
financiële prikkel in de vorm van
outputverdeelmaatstaven, waarbij de
prestaties in een bepaald jaar
gebruikt worden voor de verdeling
van de middelen twee jaar later. Hoe
beter een gemeente presteert op
inburgering des te hoger het door de
minister voor WWI ingebrachte deel
voor die gemeente wordt twee jaar
later. Daarbij gaat het om relatieve
prestaties van gemeenten, waarbij
gekeken wordt hoe gemeenten ten
opzichte van elkaar presteren.
Met deze systematiek kan de
prestatie-indicator behalen van het
inburgeringsexamen of staatsexamen
NT2 worden gebruikt. Die geeft
immers beter weer waar het om gaat
bij inburgering dan deelname aan het
examen.
Het behalen van het volledige
inburgeringsexamen telt
relatief zwaar mee in de
outputverdeelmaatstaven van het
participatiebudget en daarmee in de
bekostiging van gemeenten.
Uit de praktijk blijkt dat niet alle
inburgeringsplichtigen in staat zijn
het volledige examen te behalen en
een deel van de vrijwillige
inburgeraars kunnen of willen niet
alle examenonderdelen afleggen
omdat dat, naar hun opvatting, niet
aansluit bij hun behoeften. In mijn
brief van 18 november 20096 heb ik
aangegeven dat een oplossing
gevonden kan worden in het
afzonderlijk laten meetellen van de

vier deelexamens van het
inburgeringsexamen in de
outputverdeelmaatstaven van het
participatiebudget. Daartoe zal het
Besluit participatiebudget worden
gewijzigd.
8
Tussen inburgeraars bestaan
grote verschillen met betrekking
tot leervaardigheid,
opleidingsachtergrond en
taalervaring. Bij de vaststelling
van het niveau van het
inburgeringsexamen, op basis van
het advies van de commissie
Franssen, is het advies van de
commissie opgevolgd dat een balans
tussen de functionaliteit en
haalbaarheid van het taalniveau
gevonden moet worden. Het
taalniveau dat de inburgeraar leert
moet functioneel zijn: iemand moet in
staat zijn om in bepaalde mate te
kunnen communiceren met mensen
uit zijn leefomgeving, officiële
personen en instellingen. Daarnaast
is bij de vaststelling van het
taalniveau rekening gehouden met de
redelijkheid van het geëiste niveau. Er
is gekozen voor een taalniveau dat
door de meeste inburgeraars, die
daartoe inspanning leveren, bereikt
moet kunnen worden.
Dit in overweging nemende
is het taalniveau van het
inburgeringsexamen vastgesteld op
niveau A2 van het Europees
Raamwerk voor Moderne Vreemde
Talen. Oudkomers mogen het
examen op de onderdelen lezen en
schrijven op niveau A1 afleggen.
Sommige inburgeraars zullen meer
moeite hebben met het niveau van
het inburgeringsexamen, terwijl een
andere groep inburgeraars dit
examen als te licht kan ervaren. De
Wet inburgering biedt voor deze
laatste groep de mogelijkheid om een
hoger examen af te leggen zoals het
staatsexamen NT 2 Programma l of ll
(respectievelijk taalniveau B1, B2).
Daarnaast is het ook mogelijk om een
MBO-opleiding te volgen met een
extra taalkennisvoorziening. Deze
differentiatie in niveau’s en
opleidingstrajecten in de inburgering
maakt het mogelijk om zo dicht
mogelijk aan te sluiten bij de
persoonlijke competenties en
ambities van het individu. Dit schetst
het belang van een goede intake aan
de start van een traject zodat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

2609

personen met een hogere ambitie
dan het inburgeringsexamen ook de
kans krijgen om het onderste uit de
kan te halen.
Een groot deel van de inburgeraars
slaagt voor het examen. De
slagingspercentages voor de
verschillende examenonderdelen
liggen tussen de 75% voor het EPE
(elektronisch praktijkexamen) en
meer dan 90% voor het onderdeel
KNS (kennis van de Nederlandse
samenleving).7 Een aantal
inburgeraars, zoals de groep die door
Winsemius wordt aangehaald, zal
mogelijk zelfs niet na het volgen van
een intensief inburgeringstraject in
staat zijn het niveau van het examen
te behalen. Voorop moet echter staan
dat zoveel mogelijk inburgeraars
gestimuleerd worden om een zo
hoog mogelijk taalniveau te bereiken.
De gemeenten hebben de
mogelijkheid om
inburgeringsplichtigen te ontheffen
van de inburgeringsplicht wanneer
ze, na aantoonbare inspanning, niet
in staat zijn om het examen te
behalen. Vervolgens zijn er specifieke
opties denkbaar, zoals bijvoorbeeld
het aanbieden van een
participatievoorziening,
alfabetiseringscursus of een
taalstage. Binnen de Wet inburgering
en de Wet participatiebudget is het
mogelijk om een gedifferentieerd
aanbod aan inburgeraars te doen.
9
Het inburgeringsonderwijs bereidt
voor op het inburgeringsexamen of
één van de Staatsexamens NT 2
Programma l of ll. Het
inburgeringsexamen wordt op een
lager taalniveau (A2) afgenomen dan
de Staatsexamens. Het spreekt voor
zich dat de kennis van grammatica
groeit naarmate iemand een hoger
taalniveau beheerst. Iemand die het
examen op niveau A2 heeft behaald,
zal in de meeste gevallen de
Nederlandse grammatica niet
volledig beheersen en nog
grammaticale fouten maken. Om dit
te constateren, is geen onderzoek
nodig. Het belang van de
inburgeringstrajecten is gelegen in
het daadwerkelijk mee gaan doen en
participeren in de samenleving. Het
behalen van het examen is geen doel
op zich. Om deze reden zit er ook een
sterke praktijkcomponent in het
inburgeringsexamen, met de
portfoliomethode en de praktijk

assessments, waarbij inburgeraars
worden gestimuleerd om het
Nederlands in echte situaties te
oefenen. De nadruk ligt op het
verwerven van taalvaardigheid die
nodig is om zelfstandig te kunnen
functioneren in Nederland. Dit wordt
nog meer versterkt door het
aanbieden van duale
inburgeringstrajecten in combinatie
met bijvoorbeeld (vrijwilligers)werk,
scholing of een re-integratietraject.
Overigens komt de kwaliteit van het
onderwijs aan de orde bij de
uitvoering van de motie van het
Kamerlid Dijsselbloem8
aangaande het vaststellen van
bevoegdheidseisen voor docenten
inburgering en de instelling van
publiek toezicht op de kwaliteit van
het inburgeringsonderwijs en in de
evaluatie van de Wet inburgering. Er
is daarom geen afzonderlijk
onderzoek naar de kwaliteit van het
inburgeringsonderwijs nodig.
10
Die mogelijkheid bestaat reeds.
Inburgeraars kunnen over allerlei
zaken bij de gemeentelijke
ombudsman, of indien een gemeente
geen ombudsman heeft bij de
Nationale ombudsman, een klacht
indienen; ook wanneer er in de
opvatting van de inburgeraar sprake
is van een ondermaats
inburgeringsaanbod. Bovendien
kunnen inburgeringsplichtigen indien
de beschikking, waarin het
inburgeringsaanbod is opgenomen,
is vastgesteld tegen die beschikking
op basis van de Algemene wet
bestuursrecht bezwaar en beroep
instellen met bijvoorbeeld als reden
dat het inburgeringsaanbod
ondermaats is of niet passend is gelet
op de opleiding en ervaring van de
inburgeringsplichtige.
11
Het Winsemiustraject is beëindigd.
Het traject was in een vergevorderd
stadium toen ik aantrad. Ik gaf er na
mijn benoeming tot minister voor
WWI de voorkeur aan zelf het overleg
met de G4, als belangrijkste
stakeholders van de inburgering met
ca. 50% van alle inburgeraars, te
voeren.
In mijn brief en de daarbij behorende
bijlagen (met name bijlage 2) van
25 augustus 2009 heb ik een overzicht
gegeven van maatregelen ter
verbetering die al zijn genomen en
nog zullen worden genomen.

De maatregelen die nog zullen
worden genomen en waarvoor
wijziging van regelgeving vereist is,
zijn:
– Een extra ontheffingsmogelijkheid
voor gemeenten bij aantoonbaar
geleverde inspanningen
Naar aanleiding van de motie
Dijsselbloem [9] zal een
ontheffingsmogelijkheid worden
gecreëerd op grond waarvan
gemeenten al op een eerder moment
dan zes maanden voor het verstrijken
van de handhavingstermijn een
inburgeringsplichtige die zich
aantoonbaar in ruime mate heeft
ingespannen, kunnen ontheffen van
de inburgeringsplicht.
– Een ontheffingsmogelijkheid
voor gemeenten voor evident
ingeburgerden
Een ontheffingsmogelijkheid
voor gemeenten om
inburgeringsplichtigen die evident
ingeburgerd zijn te ontheffen van de
inburgeringsplicht.
– Bekostiging van deelexamens
Deelexamens laten meetellen in de
outputverdeelmaatstaven van het
Participatiebudget.
– Vereenvoudiging van het
decentrale examen door
vermindering van de toetslast
Om de toetslast van het decentrale
examen te verlichten zullen het aantal
portfoliobewijzen van cruciale
praktijksituaties (van 30 naar 20) en
het aantal assessment (van 6 naar 4)
worden verminderd.
*

Ter inzage gelegd bij het Centraal
Informatiepunt Tweede Kamer.
Kamerstukken II 2008–2009, 31 143, nr. 25.
2
Kamerstukken II 2008–2009, 31 143, nr. 38.
3
Kamerstukken II 2007–2008, 31 143, nr. 14.
4
«Het Bestand Potentiële
Inburgeringsplichtigen (BPI).
«In het ontwerp-Besluit inburgering is een
nadere uitwerking gegeven aan de door de
leden van de GroenLinks-fractie opgeworpen
vraag wie precies in het BPI wordt
opgenomen. Voorafgaand aan de intake kan
op basis van de beschikbare gegevens
(bijvoorbeeld afkomstig uit de GBA) van een
groot aantal personen al op voorhand worden
vastgesteld dat ze niet inburgeringsplichtig
kunnen zijn. Als hulpmiddel om te voorkomen
dat deze mensen ten onrechte worden
opgeroepen zal een Bestand Potentiële
Inburgeringsplichtigen (BPI) worden
opgebouwd. Door middel van verschillende
selecties worden personen, die gezien de
criteria van de Wet inburgering zeker niet
inburgeringsplichtig zijn, zo antwoord ik deze
leden voorts, uit dit bestand verwijderd.
Daarna resteert een bestand van personen van
wie niet met zekerheid kan worden
1

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

2610

vastgesteld dat ze niet inburgeringsplichtig
zijn. In een persoonlijk contact kan vervolgens
blijken of de desbetreffende persoon echt
inburgeringsplichtig is. Pas na deze verificatie
kan een persoon worden opgenomen in het
ISI. Deze persoon wordt dan verwijderd uit de
BPI. De gegevens van personen van wie nog
moet worden vastgesteld of ze
inburgeringsplichtig zijn staan dus alleen in
het BPI en niet in het ISI. ................
Uitgangspunt bij het BPI is dat het bestand
uitsluitend mag worden gebruikt voor het doel
waarvoor het in het leven is geroepen, te
weten het voorkomen dat mensen ten
onrechte als inburgeringsplichtige worden
aangemerkt.» Kamerstukken II 2005–2006,
30 308, nr. 7.
5
In juli 2009 bevatte het totale BPI landelijk
nog circa 100.000 personen, waarvan 80.000
potentieel inburgeringsplichtigen. De overige
groep (circa 20.000) bestond uit personen die
op dat moment nog niet inburgeringsplichtig
waren, maar het nog wel konden worden. Het
betreft personen onder de 18 jaar en/of
personen die nog niet in bezit zijn van de
juiste verblijfsrechtelijke titels. In de brief aan
uw Kamer (Kamerstukken II 2008–2009,
31 143, nr. 67) van 25 augustus 2009 ben ik
uitgegaan van deze groep van 80.000
potentieel inburgeringsplichtigen. Dit zijn
immers de personen waarmee de gemeenten
rechtstreeks aan de slag kunnen.
6
Kamerstukken II 2009–2010, 31 143, nr. 71.
7
SCP, Jaarrapport Integratie 2009. Bron: ISI,
bewerkt door Regioplan Beleidsonderzoek.
Het slagingspercentage is inclusief
vrijstellingen op onderdelen.
8
Kamerstukken II 2009–2010, 32 123 XVIII,
nr. 38.
9
Kamerstukken II 2008–2009, 31 143, nr. 54.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

2611