Ontwerpbesluit van [[ ]]
tot wijziging van het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten in verband met het
invoeren van een periodeloonvergelijking vanwege wijzigingen in de artikelen 44 van de
Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering, 58 van de Wet
arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen en 3:48 van de Wet
arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten
Op de voordracht van Onze Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid van
[[ Datum openlaten]], nr. [[nr invullen]]:
Gelet op de artikelen 18, achtste lid, van de Wet op de
arbeidsongeschiktheidsverzekering, 2, zevende lid, van de Wet
arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen, 2:2, tweede lid, en 3:1, achtste lid,
van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten;
De Afdeling advisering van de Raad van State gehoord (advies van);
Gezien het nader rapport van Onze Minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid van [niet invullen],
HEBBEN GOEDGEVONDEN EN VERSTAAN:
ARTIKEL I
Het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 7, derde lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. Onderdeel b komt te luiden:
b. loondervingsuitkeringen, al dan niet vermeerderd met een toeslag op grond van de
Toeslagenwet en de door de werkgever betaalde aanvullingen op die uitkeringen;.
2. Onderdeel c vervalt onder verlettering van de onderdelen d en e tot onderdelen c en
d.
B
In hoofdstuk 3 wordt na paragraaf 2 een paragraaf ingevoegd, luidende:

§ 2a. Vaststelling van het arbeidsongeschiktheidspercentage waarnaar
uitbetaald wordt bij anticumulatie
Artikel 10a. Vaststelling van het arbeidsongeschiktheidspercentage waarnaar
uitbetaald wordt bij anticumulatie
1. Dit artikel is van toepassing bij de uitvoering van de artikelen 44, eerste lid, van de
Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering, 58, eerste lid, van de Wet
arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen of 3:48, eerste lid, van de Wet
arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten, indien er sprake is van loon als
bedoeld in het tweede lid van de genoemde artikelen.
2. De artikelen 9 en 10 zijn niet van toepassing.
3. Het maatmaninkomen per uur, bedoeld in hoofdstuk 2, paragraaf 1,wordt herleid naar
een maatmaninkomen per aangiftetijdvak. Dit gebeurt door het maatmaninkomen per
uur te vermenigvuldigen met:
a. de urenomvang per week van de maatgevende arbeid en het quotiënt van 52,2 en 12,
indien het aangiftetijdvak een kalendermaand betreft; of
b. de urenomvang per week van de maatgevende arbeid en 4, indien het aangiftetijdvak
vier weken betreft.
4. Het arbeidsongeschiktheidspercentage wordt als volgt berekend:
(M-L) / M * 100%
Hierbij staat
L voor het loon, bedoeld in de artikelen 44, tweede lid, van de Wet op de
arbeidsongeschiktheidsverzekering, 58, tweede lid, van de Wet
arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen of 3:48, tweede lid, van de Wet
arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten, per aangiftetijdvak; en
M voor het maatmaninkomen zoals berekend op grond van het derde lid.
C
Na artikel 12b wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 12c. Overgangsbepaling wijzigingsbesluit in verband met het invoeren
van periodeloonvergelijking
1. Op de uitkeringsgerechtigde die in het eerste aangiftetijdvak na inwerkingtreding van
artikel 10a ten minste één arbeidsongeschiktheidsklasse zou dalen vanwege de invoering
van de periodeloonvergelijking, is artikel 10a gedurende zes maanden vanaf de dag van
inwerkingtreding van dat artikel niet van toepassing.
2. Dit artikel vervalt zes maanden na de dag van inwerkingtreding van artikel 10a.
ARTIKEL II
De artikelen van dit besluit treden in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen
tijdstip, dat voor verschillende artikelen of onderdelen daarvan verschillend kan worden
vastgesteld. Artikel I, onderdeel A, kan terugwerken tot en met een bij dat besluit te
bepalen tijdstip.
Lasten en bevelen dat dit besluit met de daarbij behorende nota van toelichting in het
Staatsblad zal worden geplaatst.

2

De Minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid,

L.F. Asscher

3

Nota van toelichting
Algemeen
Met de Verzamelwet SZW 2015 is de wijze van inkomstenverrekening in de Wet op de
arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering
zelfstandigen (WAZ) en de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten
(Hoofdstuk 3 daarvan, hierna: Wajong) aangepast. Door een nieuw ingevoegd tweede
lid in de artikelen 44 van de WAO, 58 van de WAZ en 3:48 van de Wajong1, kan het
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV) bij de inkomstenverrekening
voortaan zonder meer voor de vaststelling van het loon in een bepaald aangiftetijdvak,
uitgaan van het loon dat door de werkgever in dat tijdvak is opgegeven. Dit stelt het
UWV in staat om de hoogte van de arbeidsongeschiktheidsuitkering grotendeels
geautomatiseerd te berekenen met behulp van de gegevens uit de polisadministratie,
met besparingen op de uitvoeringskosten van dien. De wijzigingen zullen op 1 juli 2015
in werking treden.2
De verrekening van inkomsten in de WAO, WAZ en Wajong vindt plaats door een (fictief)
arbeidsongeschiktheidspercentage te berekenen. Dit percentage werd voordien berekend
door het maatmanloon per uur te vergelijken met het verdiende inkomen per uur.
Anders gezegd, er vond een uurloonvergelijking plaats. Hiervoor was het noodzakelijk
dat het UWV beschikte over het aantal gewerkte uren. Dit gegeven kreeg het UWV van
de uitkeringsgerechtigde zelf. In de Polisadministratie werd het aantal gewerkte uren
echter niet geregistreerd. Zonder het treffen van een nadere voorziening zou dit met
zich meebrengen dat de uitkeringsgerechtigde het aantal gewerkte uren nog steeds zou
moeten verstrekken, waardoor de beoogde vereenvoudiging van de uitvoering niet zou
worden bereikt.
Met deze aanpassing van het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten (hierna:
Schattingsbesluit) is het daarom mogelijk gemaakt dat het UWV bij loon uit
dienstbetrekking niet langer een uurloonvergelijking toepast maar een
periodeloonvergelijking. Het (fictieve) arbeidsongeschiktheidspercentage wordt daarbij
bepaald door het maatmaninkomen per tijdvak te vergelijken met de in het
aangiftetijdvak genoten inkomsten. Hierbij maakt het niet langer uit in welk tijdvak de
arbeid is verricht en op welk tijdvak deze inkomsten betrekking hebben. Volgens artikel
44, tweede lid, WAO en de overeenkomstige bepalingen in de WAZ en de Wajong wordt
het inkomen geacht te zijn genoten in het aangiftetijdvak waarover de werkgever
daarvan aangifte doet. De kortingsbepaling wordt derhalve toegepast over het tijdvak
waarin van dat loon aangifte is gedaan ook in het geval dat dit loon bijvoorbeeld
betrekking heeft op in meerdere tijdvakken verrichte arbeid, of er sprake is van een
nabetaling. De genoten inkomsten zijn wel in de polisadministratie opgenomen. Het
aantal gewerkte uren is bij een periodeloonvergelijking niet meer relevant en hoeft dus
ook niet meer opgevraagd te worden bij de uitkeringsgerechtigden.
Doel van de wijziging is dat voor loon uit dienstbetrekking (dus voor de gevallen waarop
artikel 44, tweede lid, WAO, 58, tweede lid, WAZ en 3:48, tweede lid, Wajong van
toepassing is) overgegaan wordt van uurloonvergelijking naar periodeloonvergelijking.
Verder is er geen andere wijziging beoogd. Bij de vaststelling van het inkomen wordt
dan ook onveranderd uitgegaan van het sv-loon, waarbij het gestelde in artikel 11a van

1

Zie de artikelen XXIV, onderdeel E00a, XVI, onderdeel Aa, en XV, onderdeel Ea van de
Verzamelwet SZW 2015. Deze onderdelen zijn bij tweede nota van wijziging in het wetsvoorstel
Verzamelwet SZW 2015 opgenomen (Kamerstukken II 2014/15, 33 988, nr. 11).
2
Zie enig artikel, vijfde lid, van het Besluit van 10 december 2014 tot vaststelling van het tijdstip
van inwerkingtreding van de Verzamelwet SZW 2015 (Stb. 2015, 516).

4

het Schattingsbesluit blijft gelden en ook de Regeling samenloop
arbeidsongeschiktheidsuitkering met inkomen onveranderd van toepassing blijft.
Voor inkomen anders dan uit in dienstbetrekking verrichte arbeid blijft de
uurloonvergelijking gehandhaafd.
De aanpassing van het Schattingsbesluit is ingaan op hetzelfde tijdstip als de hiervoor
bedoelde wijzigingen in de artikelen 44 van de WAO, 58 van de WAZ en 3:48 van de
Wajong, namelijk op 1 juli 2015.
Voorhangprocedure
Op grond van de artikelen 18, negende lid, van de WAO, artikel 2, achtste lid, van de
WAZ en 3:1, negende lid, van de Wajong is dit besluit in de Staatscourant (nr. PM)
gepubliceerd en overgelegd aan beide kamers van de Staten-Generaal. Er is aan een
ieder de gelegenheid geboden om gedurende vier weken wensen en bedenkingen
kenbaar te maken aan de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Naar
aanleiding van deze voorhangprocedure is PM aangepast.
Financiële effecten
Inkomenseffecten
De overstap van uurloonvergelijking naar periodeloonvergelijking kan leiden tot een
lager fictief arbeidsongeschiktheidspercentage dan op grond van uurloonvergelijking
werd vastgesteld. Als gevolg van de aanpassing van het Schattingsbesluit zal een groep
WAO-gerechtigden een lagere WAO-uitkering ontvangen. Het gaat hier om WAOgerechtigden die meer uren werken dan de urenomvang van hun maatman. Op basis
van berekeningen van het UWV zou het om maximaal enkele honderden gevallen gaan.
In de vroegere systematiek werd op basis van het uurloon het fictieve
arbeidsongeschiktheidspercentage berekend. Het uurloon werd bepaald op basis van de
feitelijke inkomsten uit arbeid en gewerkte uren. Op basis van dit uurloon werd een
vergelijking gemaakt met het maatmaninkomen. Indien de inkomsten uit arbeid in deze
vergelijking uitgaan boven de resterende verdiencapaciteit werd de uitkeringshoogte
verlaagd.
De wijziging van uurloonvergelijking naar periodeloonvergelijking heeft geen effect op de
hoogte van de uitkering indien de urenomvang van de feitelijk verrichte arbeid lager is
dan de urenomvang van de maatman. In de vroegere systematiek werd het uurloon
namelijk gecorrigeerd voor het feit dat bij een lagere urenomvang de feitelijke
inkomsten in vergelijking met de maatmaninkomsten relatief laag uitvallen. Het uurloon
werd fictief verlaagd met een factor die gelijk is aan de feitelijk gewerkte uren per week
gedeeld door de urenomvang van de maatman per week. Voorbeeld: wanneer de
urenomvang van de maatman 40 uur is en deze WAO-gerechtigde werkt 20 uur, dan
werd het uurloon vermenigvuldigd met de factor ½.
Het uurloon werd evenwel niet gecorrigeerd voor het effect van een hogere urenomvang
dan de maatman op de feitelijke inkomsten uit arbeid. Bij een overstap op
periodeloonvergelijking wordt alleen naar de feitelijke inkomsten uit arbeid gekeken bij
het bepalen van de mate van inkomstenderving als gevolg van arbeidsongeschiktheid.
Omdat ook de inkomsten uit eventueel hogere urenomvang dan de maatman dan
meetellen, kan de fictieve mate van arbeidsongeschiktheid bij periodeloonvergelijking
lager uitvallen met mogelijk een daling van de uitkeringshoogte tot gevolg. Onderstaand
voorbeeld licht dit toe.

5

Voorbeeld: Indien een WAO-gerechtigde (maatmanloon € 600 per week) evenveel uren
werkt als de urenomvang van zijn maatman (bijv. 20 uur per week) en daarmee € 300
verdient dan had deze WAO-gerechtigde een arbeidsongeschiktheidspercentage van
50%. Immers het uurloon (€ 15) is de helft van het uurloon van de maatman (€ 30).
Indien een andere WAO-gerechtigde met hetzelfde maatmanloon ook € 300 verdient
maar daarvoor 25 uur werkt, had deze in de vroegere systematiek een
arbeidsongeschiktheidspercentage van 60%. Immers het uurloon (€ 12) is 40% van het
uurloon van de maatman (€ 30).
Het voordeel dat meer uren werken dan de maatman met zich meebrengt is nu
verdwenen door deze aanpassing van het Schattingsbesluit. Door de overstap van een
uurloonvergelijking naar een periodeloonvergelijking wordt niet meer gekeken naar het
aantal gewerkte uren, maar alleen naar het werkelijk verdiende inkomen. Deze wijziging
van systematiek betekent een correctere vaststelling van het fictieve
arbeidsongeschiktheidspercentage van WAO-gerechtigden. Er wordt namelijk gekeken
naar de mate van inkomensderving als gevolg van het arbeidsongeschikt raken, los van
het aantal uren dat men werkt.
Op basis van een steekproef (ca. 100 gevallen) van het UWV is de inschatting dat circa 1
procent van de WAO-gerechtigden met een inkomen op basis van sv-loon – enkele
honderden gevallen – een arbeidsongeschiktheidsklasse zakken door deze wijziging. Het
ministerie van SZW schat in dat voor werkende WAO-gerechtigden die een
arbeidsongeschiktheidsklasse zakken de uitkering op jaarbasis gemiddeld € 2.400 bruto
lager uitvalt.
De overgang van uurloonvergelijking naar periodeloonvergelijking heeft naar
verwachting geen gevolgen voor Wajong-gerechtigden. Voor deze groep betreft de
urenomvang maatman in beginsel 38 uur. Meer werken dan de urenomvang maatman
zal in de praktijk nauwelijks voorkomen.
Uitkeringslasten
De aanpassing van het Schattingsbesluit zal ingaan op 1 juli 2015 met een
overgangsperiode van 6 maanden. Het effect op de uitkeringshoogte kan dus vanaf 2016
optreden. De besparing op uitkeringslasten bedraagt in 2016 naar inschatting ongeveer
€ 0,5 miljoen. Deze besparing loopt in de jaren erna geleidelijk af, in lijn met de daling
van het aantal WAO-gerechtigden. Structureel treedt dan ook geen besparing op.
Budgettaire gevolgen (x € 1
miljoen, effect op uitgaven)
Aanpassing Schattingsbesluit

2015

2016

2017

2018

2019

Structureel

0

-0.5

-0.4

-0.4

-0.4

0

Uitvoeringskosten
Het UWV voert de WAO, WAZ en Wajong uit. Deze aanpassing van het Schattingsbesluit
draagt bij aan de besparing van € 8 miljoen op de uitvoeringskosten, die reeds is
verwerkt in de SZW-begroting naar aanleiding van het inboeken van de taakstelling op
het uitvoeringsbudget van het UWV.

6

Overgangsrecht
Zoals hiervoor aangegeven wordt ingeschat dat circa 1% van de WAO-gerechtigden enkele honderden gevallen - een arbeidsongeschiktheidsklasse zullen zakken, waardoor
hun arbeidsongeschiktheidsuitkering lager zal uitvallen. De vraag is aan de orde of in dat
verband overgangsrecht noodzakelijk is. Of overgangsrecht noodzakelijk is, hangt
samen met het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden (EVRM). Op grond van het EVRM heeft iedereen recht op het
ongestoord genot van zijn eigendom (artikel 1 van Protocol nr. 1 bij het EVRM). Hierbij
wordt er vanuit gegaan dat een reeds toegekend recht op een sociale
verzekeringsuitkering als een vorm van eigendom geldt. Inbreuk op een bestaand
uitkeringsrecht (een «lopende uitkering») is echter wel mogelijk bij wet. Hierbij dient wel
een evenwichtige afweging plaats te vinden tussen de door de overheid te behartigen
belangen van de gemeenschap (het algemeen belang) en de belangen van de door de
maatregel getroffen groep. Hierbij dient zo nodig een vorm van compensatie te worden
aangeboden. Verder dient er een redelijke proportionaliteitsrelatie te bestaan tussen de
gekozen middelen en het beoogde doel.
In dit geval is sprake van een legitiem doel, namelijk enerzijds het terugdringen van
administratieve lasten voor uitkeringsgerechtigden (zie hierna) en anderzijds het
verminderen van de uitvoeringskosten van het UWV door het UWV in staat te stellen de
arbeidsongeschiktheidsuitkering grotendeels geautomatiseerd vast te stellen op basis
van de polisadministratie. Daar staat tegenover dat de maatregel voor een aantal
uitkeringgerechtigden zal leiden tot een lagere uitkering. De regering is van oordeel dat
er daarom reden is voor een compensatie voor deze groep uitkeringsgerechtigden in de
vorm van een half jaar uitgestelde inwerkingtreding. Deze is zodanig vorm gegeven dat
als de overgang van uurloonvergelijking naar periodeloonvergelijking als gevolg zou
hebben dat een uitkeringsgerechtigde ten minste één arbeidsongeschiktheidsklasse zou
dalen, deze overgang voor hem een half jaar wordt uitgesteld.
Administratieve lasten en regeldruk
Uit deze aanpassing van het Schattingsbesluit vloeien geen administratieve lasten voort.
In de toelichting op de Tweede nota van wijziging op het wetsvoorstel van de
Verzamelwet SZW 20153 is reeds aangegeven dat het gebruikmaken van de
Polisadministratie voor de inkomstenverrekening voor burgers een vermindering van de
administratieve lasten betekent. Werkende WAO-, WAZ, en Wajong-gerechtigden
hoeven niet langer periodiek informatie over inkomen op te sturen naar het UWV. De
jaarlijkse administratieve lasten nemen hierdoor af met ca. 400 duizend uur (12 maal
ca. 20 minuten per uitkeringsgerechtigde en, naar schatting, ruim 100 duizend
werkenden in 2016). Hierin brengt de aanpassing van het Schattingsbesluit geen
wijziging. Op de administratieve lasten van werkgevers heeft het gebruik maken van de
Polisadministratie voor de inkomstenverrekening geen effect. Dit blijft ongewijzigd met
deze aanpassing van het Schattingsbesluit. Er worden namelijk geen additionele
gegevens van de werkgevers gevraagd.
Artikelsgewijs
Artikel I, onderdeel A (Artikel 7)
In artikel 7, derde lid, is een aantal omissies hersteld. In het derde lid wordt geregeld
wat niet onder inkomen, inkomsten uit arbeid of verdiensten wordt verstaan.

3

Kamerstukken II, 2014/15, 33 988, nr. 11, p. 8.

7

Ten eerste is het derde lid, onderdeel b aangepast. Op grond van onderdeel b werden
loondervingsuitkeringen en door werkgevers betaalde aanvullingen daarop uitgezonderd.
Door de aanpassing van dit onderdeel wordt nu, naast de bovenwettelijke aanvullingen,
ook een toeslag op deze uitkeringen op grond van de Toeslagenwet niet langer
aangemerkt als inkomen. Dit is abusievelijk niet eerder in het Schattingsbesluit
opgenomen, maar wordt in de praktijk al wel op deze wijze uitgevoerd.
Daarnaast is onderdeel c komen te vervallen. In onderdeel c werd een vergoeding (van
de werkgever) voor de inkomensafhankelijke bijdrage op grond van artikel 46 van de
Zorgverzekeringswet niet aangemerkt als inkomen. Per 1 januari 2013 is artikel 46 van
die wet echter te komen vervallen, waardoor werkgevers niet langer een vergoeding ter
zake van het inkomensafhankelijke bijdrage aan hun werknemers verschuldigd zijn.4
Daarom kan deze uitzondering ook vervallen.
Artikel I, onderdeel B (Artikel 10a)
Eerste lid
In het eerste lid wordt de reikwijdte van dit artikel bepaald. In het geval dat de
uitkeringsgerechtigde inkomen geniet doordat deze arbeid is gaan verrichten in een
dienstbetrekking, wordt het arbeidsongeschiktheidspercentage vastgesteld op basis van
artikel 10a. Bij deze vaststelling wordt aangesloten bij de bestaande systematiek, maar
wordt in plaats van de uurloonvergelijking gebruik gemaakt van de
periodeloonvergelijking.
Tweede lid
In het tweede lid wordt geregeld dat de bepalingen over de wijze waarop de resterende
verdiencapaciteit moet worden vastgesteld, niet van toepassing zijn in de situatie waarin
artikel 44, tweede lid, van de WAO, artikel 58, tweede lid, van de Waz of artikel 3:48,
tweede lid, van de Wajong wordt toegepast. In dat geval is het namelijk niet langer
nodig om voor de vaststelling van het arbeidsongeschiktheidspercentage waarnaar
uitbetaald wordt, een uurloonvergelijking plaats te laten vinden, maar kan er gekeken
worden naar de feitelijke inkomsten uit een dienstbetrekking. Op basis hiervan wordt
een nieuw arbeidsongeschiktheidspercentage vastgesteld. De berekening hiervan is
terug te vinden in het vierde lid.
Derde lid
Zoals in het algemene deel van de toelichting reeds is uitgelegd, beschikt het UWV niet
over het aantal gewerkte uren, waardoor er niet langer een uurloonvergelijking plaats
kan vinden. Om de periodeloonvergelijking mogelijk te maken, is het daarom nodig dat
het maatmaninkomen per uur wordt omgerekend naar een maatmaninkomen per
aangiftetijdvak. Werkgevers kunnen het loon opgeven per vier weken of per
kalendermaand. Afhankelijk van hoe deze aangifte plaatsvindt, wordt het
maatmaninkomen per uur omgerekend naar een maatmaninkomen per vier weken of
per maand.
Hoe deze omrekening moet plaatsvinden, is vastgelegd in het tweede lid.
Maatmaninkomen per maand
Het maatmaninkomen per uur wordt vermenigvuldigd met de urenomvang per week van
de maatgevende arbeid en het quotiënt van 52,2 en 12. Hiermee wordt het

4

Zie artikel II, onderdeel H, van de Wet uniformering loonbegrip.

8

maatmaninkomen per week eerst herleid naar een maatmaninkomen per jaar en
vervolgens gedeeld door 12, zodat de uitkomst van deze berekening het
maatmaninkomen per maand laat zien.
Ter illustratie:
De uitkeringsgerechtigde heeft een maatmaninkomen van 15 euro per uur en de
maatgevende arbeid heeft een omvang van 20 uur in de week. De formule ziet er dan
als volgt uit:
maatmaninkomen per uur x omvang maatgevende arbeid per week x (52,2/12) =
maatmaninkomen per kalendermaand
15 x 20 x (52,2/12) = € 1305
Maatmaninkomen per vier weken
Het maatmaninkomen per uur wordt vermenigvuldigd met de urenomvang per week van
de maatgevende arbeid en 4, indien het aangiftetijdvak vier weken betreft.
Ter illustratie:
De uitkeringsgerechtigde heeft een maatmaninkomen van 15 euro per uur en de
maatgevende arbeid heeft een omvang van 20 uur in de week. De formule ziet er dan
als volgt uit:
maatmaninkomen per uur x omvang maatgevende arbeid per week x 4 =
maatmaninkomen per 4 weken
15 x 20 x 4 = € 1200,Vierde lid
Hoe vervolgens de (fictieve) mate van arbeidsongeschiktheid wordt vastgesteld is
opgenomen in het vierde lid. Hiervoor zijn de volgende gegevens nodig: het loon per
aangiftetijdvak en het maatmaninkomen per aangiftetijdvak zoals berekend op grond
van het derde lid.
Ter illustratie:
De werkgever van de uitkeringsgerechtigde (uit het voorbeeld bij het derde lid) volgt
een maandelijkse aangifteperiode. De uitkeringsgerechtigde ontvangt per maand een
loon van € 900,-. Het arbeidsongeschiktheidspercentage wordt dan vastgesteld aan de
hand van de volgende formule:
(M-L) / M * 100%
(1305 – 900) / 1305 x 100% = 31,%
Omdat de uitkeringsgerechtigde valt binnen de arbeidsongeschiktheidsklasse 25% 35%, bedraagt de uitkering 21% van, afhankelijk welke uitkering het betreft, het
dagloon, het vervolgdagloon of de grondslag. Dit is terug te vinden in de artikelen 21
van de WAO, 9 van de WAZ en 3:8 van de Wajong.
Artikel I, onderdeel C (artikel 12c)
Met de invoering van de periodeloonvergelijking is er een groep uitkeringsgerechtigden
die te maken zal krijgen met een daling van het arbeidsongeschiktheidspercentage. Het
9

gaat om de groep uitkeringsgerechtigden die meer uren per week werkt dan het aantal
uren waarop de maatgevende arbeid is gebaseerd. Om deze groep de tijd te geven om
te wennen aan deze mogelijke achteruitgang, is er overgangsrecht opgenomen dat het
effect van deze wijziging zes maanden uitstelt, indien, uitsluitend door toepassing van
de periodeloonvergelijking een achteruitgang van ten minste één
arbeidsongeschiktheidsklasse plaatsvindt. De toetsing of een uitkeringsgerechtigde valt
binnen deze groep, zal plaatsvinden op basis van het eerste aangiftetijdvak waarin de
periodeloonvergelijking na inwerkingtreding van dit besluit wordt toepast. In datzelfde
aangiftetijdvak zal ook een uurloonvergelijking plaatsvinden, waarna de daaruit
voortvloeiende arbeidsongeschiktheidspercentages en arbeidsongeschiktheidsklassen
kunnen worden vergeleken. Indien blijkt dat de daling van de
arbeidsongeschiktheidsklasse uitsluitend door toepassing van de periodeloonvergelijking
is ontstaan, dan past het UWV gedurende zes maanden, na de inwerkingtreding van
artikel 10a, de uurloonvergelijking toe. Deze vindt plaats op basis van het bepaalde in
de artikelen 9 en 10 van het Schattingsbesluit. Deze artikelen blijven voor deze groep
dan ook gedurende zes maanden van toepassing.
Na zes maanden zal de periodeloonvergelijking voor iedere uitkeringsgerechtigde
gelden. Vandaar dat dit artikel zes maanden na de datum van inwerkingtreding vervalt.
Dit is geregeld in het tweede lid van artikel 12c.
Artikel II
De datum van inwerkingtreding zal nader bepaald worden in een koninklijk besluit.
Artikel I, onderdeel A, waarin een omissie wordt hersteld, zal met terugwerkende kracht
in werking treden. Artikel I, onderdeel A, onder 1, zal terugwerken tot en met 1 juli
2008 en onderdeel A, onder 2, zal terugwerken tot en met 1 januari 2013.

De Minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid,

L.F. Asscher

10