Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 319

Wijziging van het Wetboek van Strafrecht in
verband met wijzigingen van de regeling van de
voorwaardelijke veroordeling en de regeling van
de voorwaardelijke invrijheidstelling

Nr. 10

DERDE NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 28 maart 2011
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel I, onderdeel I, komt subonderdeel 1 te luiden:
1. In het eerste lid wordt na de eerste volzin een zin ingevoegd,
luidende: In het geval dat enige gestelde voorwaarde niet is nageleefd,
ziet het openbaar ministerie slechts af van een vordering als bedoeld in
artikel 14g, eerste lid, indien naar het oordeel van het openbaar ministerie
met een vordering als bedoeld in artikel 14f of met een waarschuwing kan
worden volstaan.
B
Artikel I, onderdeel Nb, komt te luiden:
Nb
Artikel 15i, tweede lid, komt te luiden:
2. Indien het openbaar ministerie van oordeel is dat de veroordeelde
een voorwaarde niet heeft nageleefd, dient het onverwijld een schriftelijke
vordering tot herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling in bij de
rechtbank. De vordering bevat de grond waarop zij berust. Het openbaar
ministerie ziet slechts af van de vordering, indien naar het oordeel van het
openbaar ministerie met het wijzigen van de voorwaarden of met een
waarschuwing kan worden volstaan.
C
In artikel I, onderdeel Xb, wordt «artikelen 14h, eerste lid, eerste en
vierde volzin» vervangen door: artikelen 14h, eerste lid, eerste en derde
volzin.

kst-32319-10
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 319, nr. 10

1

D
In artikel I, onderdeel CCa, wordt «artikelen 14h, eerste lid, eerste en
vierde volzin» vervangen door: artikelen 14h, eerste lid, eerste en derde
volzin.
Toelichting
Met de wijziging van artikel 14h van het Wetboek van Strafrecht in dit
wetsvoorstel, beoogt het kabinet tot uitdrukking te brengen dat in geval
van het niet-naleven van de voorwaarden zoveel mogelijk wordt verzekerd
dat daarop de vrijheidsbeneming van de dader volgt. Het bereiken van
gedragsverandering door middel van bijzondere voorwaarden in een
strafrechtelijke kader vergt echter ook maatwerk. Met het opleggen van
een voorwaardelijke gevangenisstraf wordt de verdachte een
mogelijkheid geboden om aan insluiting in een gevangenis te ontkomen.
Het gaat dus steeds om strafbare feiten waarvoor een onvoorwaardelijke
gevangenisstraf passend en geboden zou zijn, maar de rechter de
betrokkene een kans geeft om te laten zien dat hij niet in de gevangenis
thuishoort. Daar staat dan wel tegenover dat de vrijheid van de veroordeelde aan beperkingen kan worden onderworpen en dat gewerkt wordt
aan gedragsverandering met als doel het voorkomen van recidive.
Voor de geloofwaardigheid en effectiviteit van het werken met
bijzondere voorwaarden en reclasseringstoezicht is het van essentieel
belang dat als de voorwaarden niet worden nageleefd ook zo veel
mogelijk wordt overgegaan tot de tenuitvoerlegging van de voorwaardelijk opgelegde straf. Dat uitgangspunt komt in de bestaande regeling
van de voorwaardelijke veroordeling onvoldoende tot uitdrukking.
Tegelijkertijd moet de wet het openbaar ministerie in staat stellen om op
grond van de omstandigheden van het individuele geval tegen een
overtreding van de voorwaarden op te kunnen treden met een passende,
maar minder vergaande reactie, zoals bijvoorbeeld een vordering tot
wijziging van de voorwaarden of een formele waarschuwing. De
reclassering en het openbaar ministerie hebben er terecht op gewezen dat
er, ondanks een overtreding van een voorwaarde, sprake kan zijn van een
positief verlopend toezicht. Het indienen van een vordering tenuitvoerlegging doorkruist dan de positieve of hoopvolle resultaten en de
opgebouwde relatie, die soms met veel moeite en geduld zijn bereikt. Met
de wijziging van de artikelen 14h Sr (betreffende de voorwaardelijke
veroordeling) en 15i Sr (betreffende de voorwaardelijke invrijheidstelling)
is daarom beoogd een balans te vinden tussen het uitgangspunt dat de
(verdere) tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf volgt als een
voorwaarde niet wordt nageleefd aan de ene kant en de noodzaak van een
op het individuele geval toegesneden reactie anderzijds.
Het gewijzigde artikel 14h Sr bepaalt daartoe dat het openbaar
ministerie slechts afziet van een vordering tot tenuitvoerlegging indien
kan worden volstaan met een vordering tot wijziging van de bijzondere
voorwaarden of verlenging van de proeftijd dan wel met een formele
waarschuwing.
In een gelijksoortige wijziging is voorzien voor artikel 15i Sr. Voor het
wijzigen van de voorwaarden behoeft in de regeling van voorwaardelijke
invrijheidstelling geen vordering bij de rechter te worden ingediend,
omdat het openbaar ministerie daar zelf over kan beslissen. Het verlengen
van de proeftijd is in de regeling van voorwaardelijke invrijheidstelling
niet mogelijk.
De staatssecretaris van Veiligheid en Justitie,
F. Teeven

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 319, nr. 10

2