Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

29 452

Tenuitvoerlegging van de tbs-maatregel

Nr. 170

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VEILIGHEID EN
JUSTITIE
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 18 juni 2014
De Vaste Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie heeft mij bij brief
van 22 mei jl. verzocht om te reageren op een bericht in de Telegraaf met
als titel «Tbs-psychiaters declareren vals». In deze brief ga ik daarom in op
de manier waarop psychiaters van het Nederlands Instituut voor
Forensische Psychiatrie en Psychologie (NIFP) declareren wanneer als
tbs-gestelden medewerking weigeren aan onderzoek voor zesjaarlijkse
tbs-verlengingsrapportages die volgens wettelijk voorschrift moeten
worden uitgebracht door gedragsdeskundigen, die niet zijn verbonden
aan de instelling waar betrokkene verblijft.
Met de Vereniging van Pro Justitia rapporteurs heb ik eerder afspraken
gemaakt over de tarieven en normtijden voor rapportageopdrachten.
Afgesproken is dat deze tarieven en normtijden als vaste prijs gelden, om
te voorkomen dat onnodig discussie ontstaat over het aantal uur dat
wordt besteed aan het opstellen van zesjaarlijkse verlengingsrapportages.
Als primair uitgangspunt geldt hierbij dat meer- en minderwerk elkaar
uitmiddelen.
Ten behoeve van tbs-verlengingszittingen doet het NIFP onderzoek naar
de psychische gesteldheid van tbs-gestelden. Daarbij wordt geprobeerd
om zo veel mogelijk informatie te verzamelen, ook als tbs-gestelden
weigeren. Voor een volledige rapportage op grond waarvan de rechter
kan oordelen over het (wel of niet) verlengen van de tbs-maatregel
hebben NIFP-psychiaters gemiddeld ongeveer 20 uur nodig. Daarom kan
maximaal 20 uur worden gedeclareerd.
In het mediabericht van de Telegraaf wordt verondersteld dat
NIFP-psychiaters op grote schaal valse declaraties indienen. In die
gevallen dat tbs-gestelden niet hebben meegewerkt, zouden zij ten
onrechte 20 uur werk declareren. Uit het declaratiegedrag van
NIFP-psychiaters blijkt echter dat hiervan geen sprake is: zoals hiervoor

kst-29452-170
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 29 452, nr. 170

1

aangegeven, is een declaratie van maximaal 20 uur toegestaan, omdat
feitelijke werkzaamheden meer of minder tijd in beslag namen.
In 2013 zijn 366 zesjaarlijkse verlengingsrapportages uitgebracht waarbij
acht tbs-gestelden medewerking aan onderzoek hebben geweigerd. Dit is
vrijwel gelijk aan 2012, toen 357 verlengingsrapportages zijn afgegeven
waarvan in drie gevallen sprake was van een weigerende tbs-gestelde.
Voor zover wordt gesuggereerd dat de zesjaarlijkse verlengingsrapportages slechts uit één pagina zouden bestaan, wil ik er op wijzen dat cijfers
van het NIFP aantonen dat deze verlengingsrapportages doorgaans een
lengte hebben van tien tot vijfentwintig pagina’s.
Zoals uit bovenstaande cijfers valt op te maken, is het aantal weigerende
tbs-gestelden in 2012 en 2013 zeer klein. Bovendien kon ondanks de
weigering altijd een bruikbare verlengingsrapportage worden opgeleverd.
Met behulp van eerdere rapportages in combinatie met milieuonderzoek
(waarbij de omgeving van betrokkene wordt gehoord) kon voldoende
relevante informatie worden verkregen over de ziektegeschiedenis van
weigerende tbs-gestelden.
De NIFP-psychiaters bezoeken altijd de tbs-gestelde om wie het gaat, ook
als betrokkene zijn medewerking weigert. Soms kan tijdens dat bezoek de
weigering worden doorbroken. Vaak wordt contact met één van de twee
deskundigen geweigerd; in die gevallen kan dus wel degelijk onderzoek
worden gedaan. Om het NIFP hiertoe in staat te stellen, gelden de tarieven
en normen als vaste prijs. Op deze manier drukt het aantal uur niet op de
volledigheid en kwaliteit van de rapportages, omdat meer- en minderwerk
elkaar uitmiddelen.
Met het NIFP is gesproken over de declaraties van de NIFP-psychiaters in
verlengingszaken. Nogmaals is bevestigd dat de te verrichten werkzaamheden een vaste prijs rechtvaardigen. Hiermee wordt ruimte geboden aan
de professional om te komen tot volledige, bruikbare verlengingsrapportages. Dit draagt bij aan een goede tenuitvoerlegging van de
tbs-maatregel. Op basis hiervan heb ik niet de minste reden om aan het
declaratiegedrag van de NIFP-psychiaters bij zesjaarlijkse verlengingszaken te twijfelen.
De Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie,
F. Teeven

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 29 452, nr. 170

2