Mijn droom is de bestaanszekerheid van mensen, op een gezonde
en gelukkige wijze te verstevigen.

Mijn naam is Roland Samuels, ik ben 55 jaar oud en kom uit Tilburg. Ik ben wat
ze noemen een “Werkende Arme”. Ik werk hard, heb een klein inkomen maar
toch voel ik me rijk door de vele projecten die wij samen met vele vrijwilligers
en buurtbewoners de afgelopen jaren hebben mogen realiseren.

‘Werk moet lonen’.
Deze zeer lovenswaardige oneliner, komt een aantal maal terug in het
regeerakkoord van het kabinet-Rutte III. Echter voor grote groepen waaronder
de werkende armen, arbeidsgehandicapten met een baan blijft er van deze
belofte in de praktijk niet veel over. Door het liberale gedachtegoed, is onze
solide arbeidsmarkt afgelopen jaren veranderd in een onzekere flexmarkt met ,
vaak gesubsidieerde, kleine baantjes van 20 -28 uur voorzien van nul uren
contracten. Een ongezonde arbeidsmarkt met weinig toekomst perspectief laat
staan voldoende bestaanszekerheid voor werknemers.
In twee programma’s bij Jeroen Pauw hebben wij “Werkende Armen” al op een
erg duidelijk wijze aangegeven waar uit onze ervaringen de knelpunten zitten.
Het lage salaris, het onwerkbare toeslagenbeleid, de onduidelijke kleine
arbeidscontacten, de vage loonkostensubsidies regeling voor werkgevers.
(inspitatietool berenschot)
https://www.berenschot.nl/actueel/2017/november/werk-bespaart-bijstand/
Zaken die er naar ons inziens niet toe bijdrage dat ‘Werken zal gaan lonen’
en daardoor de bestaanszekerheid voor een groot groep arbeidspotentieel op
gezonde en gelukkige wijze zal verstevigen.
Daarom zou ik dit kabinet-Rutte III op willen roepen een om een andere kijk op
‘Werken moet lonen’ te formuleren. Naast meer financiële bestaanszekerheid
van een betaalde baan zou het woord lonen ook kunnen staan voor respect,
waardering, zinvol, gezond en gelukkig bestaan.

Het woord werk zou een andere definitie mogen krijgen, namelijk: “op een
gezonde en gelukkige wijze sociale waarde toevoegen aan de samenleving".
Uitgevoerd naar draagkracht van de mens. Denk hierbij aan vrijwilligerswerk en
mantelzorg.
Daarom zou ik er voor willen pleiten deze vorm van arbeid te belonen met de
wettelijk vastgestelde onbelaste vrijwilligersonkostenvergoeding van 1700
euro per jaar. Daar vele stichtingen, organisaties en instanties niet instaat
blijken te zijn om dit nuttig broodnodig vrijwilligerswerk uit eigen middelen te
financieren en te waarderen. Daarom pleit ik er eveneens voor om deze
vrijwilligersonkostenvergoeding eenvoudig en ruimhartig te regelen via de
belastingdienst, aangezien het inmiddels wel al mogelijk is als schenking met
een ANBI status.
Naast de broodnodige waardering, respect, gezond en gelukkige arbeid (werk)
zal hier een belangrijk neven effect ontstaan dat vele loonkostensubsidies
overbodig zullen worden en de bestaanszekerheid voor een grote groep
mensen in armoede met minimaal 50% vrij besteedbaar inkomen zou kunnen
toenemen (armoedebestrijding). Daarnaast zal deze innovatieve benadering
van “Arbeid mag worden belonend” een positieve invloed heeft op onze eigen
economie (lonen). Dit zou zelfs de liberalen onder ons mogen aanspreken.

Kortom : ‘Werk kan lonen’
https://youtu.be/NF5ato_7T7E
‘Samen zetten we energie om in actie’