Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2022–2023

36 216

Wijziging van enkele wetten van het Ministerie
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid alsmede
enkele wetten van andere ministeries
(Verzamelwet SZW 2023)

Nr. 5

NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 10 oktober 2022
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel I komt te luiden:
ARTIKEL I ALGEMENE KINDERBIJSLAGWET
De Algemene Kinderbijslagwet wordt als volgt gewijzigd:
1. Aan artikel 12 wordt een lid toegevoegd, luidende:
5. Het tweede lid is niet van toepassing indien het kind op de eerste dag
van een kalenderkwartaal niet in Nederland woont doch langer dan drie
maanden onafgebroken in Nederland verblijft.
2. In artikel 17a, elfde lid, wordt «geheel of gedeeltelijke kwijt te
schelden» vervangen door «geheel of gedeeltelijk kwijt te schelden».
B
In artikel XIV wordt na onderdeel A een onderdeel ingevoegd, luidende:
Aa
In artikel 18, eerste lid, vervalt in de laatste zin «hogere».
C
Na artikel XV wordt een artikel ingevoegd, luidende:

kst-36216-5
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2022

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 216, nr. 5

1

ARTIKEL XVa WET INVOERING MINIMUMUURLOON
Indien het bij geleidende brief van 14 november 2019 aanhangig
gemaakte voorstel van wet van het lid Gijs van Dijk houdende wijziging
van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag en enige andere
wetten in verband met de invoering van een uniform wettelijk minimumuurloon en enige andere wijzigingen (Wet invoering minimumuurloon)
(Kamerstukken 35 335) tot wet wordt verheven, wordt die wet als volgt
gewijzigd:
A
In artikel I, onderdeel H, tweede onderdeel, wordt in artikel 14, tiende
lid, «4,33» vervangen door «4 1/3».
B
In artikel I, onderdeel I, wordt in artikel 15, tweede lid, «4,33» vervangen
door «4 1/3».
C
In artikel III, onderdeel G, wordt in de artikelnummering «78dd»
vervangen door «78ee».
D
Artikel XXXII komt te luiden:
Artikel XXXII
In artikel 3.1, eerste lid, onderdeel a, van de Wet tegemoetkomingen
loondomein wordt «€ 10,73» vervangen door «€ 11,94».
E
In artikel XXXXI, tweede lid, wordt «XXXII, onderdeel A,» vervangen
door «XXXII,».
D
Artikel XIX komt te luiden:
ARTIKEL XIX WET OP HET KINDGEBONDEN BUDGET
De Wet op het kindgebonden budget wordt als volgt gewijzigd:
1. In artikel 1, vijfde lid, wordt «voor een kind dat rechtmatig in
Nederland verblijf houdt» vervangen door «voor een kind dat geen
vreemdeling is of dat rechtmatig verblijf houdt».
2. Aan artikel 2 wordt een lid toegevoegd, luidende:
14. Het twaalfde en dertiende lid zijn niet van toepassing indien het een
kind betreft dat op de eerste dag van een kalenderkwartaal niet in
Nederland woont doch langer dan drie maanden onafgebroken in
Nederland verblijft.
E
Na artikel XX wordt een artikel ingevoegd, luidende:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 216, nr. 5

2

ARTIKEL XXa WET WERK EN INKOMEN NAAR ARBEIDSVERMOGEN
Aan artikel 99 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
wordt een lid toegevoegd, luidende:
5. De werkgever en het UWV verstrekken elkaar op verzoek informatie,
die noodzakelijk is voor de uitoefening van het regresrecht. Bij deze
informatieverstrekking worden persoonsgegevens, waaronder het
burgerservicenummer, verwerkt.
F
In artikel XXIII wordt na onderdeel A een onderdeel ingevoegd,
luidende:
Aa
Aan artikel 52a wordt een lid toegevoegd, luidende:
4. De werkgever en het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
verstrekken elkaar op verzoek informatie, die noodzakelijk is voor de
uitoefening van het regresrecht. Bij deze informatieverstrekking worden
persoonsgegevens, waaronder het burgerservicenummer, verwerkt.
Toelichting
I. Algemeen
§ 1. Inleiding
Met deze nota van wijziging worden enkele kleine beleidsmatige
wijzigingen en technische wijzigingen toegevoegd aan het wetsvoorstel
Verzamelwet SZW 2023. De beleidsmatige wijzigingen worden in het
algemeen deel van deze toelichting toegelicht. De overige wijzigingen
komen in de artikelsgewijze toelichting aan de orde.
§ 2. Klein beleid
§ 2.1 Algemene Kinderbijslagwet en Wet op het kindgebonden
budget (onderdelen A en D – artikelen I en XIX Verzamelwet SZW
2023)
In artikel 7b, derde lid, van de Algemene Kinderbijslagwet is geregeld
dat er recht op kinderbijslag bestaat als het kind langer dan drie maanden
onafgebroken in Nederland verblijft, maar formeel in een ander land
woont. Achtergrond van dit recht is dat het voor de Sociale Verzekeringsbank (SVB), die de kinderbijslag uitbetaalt, net als voor in Nederland
wonende kinderen (en kinderen in landen waarmee een verdrag is
afgesloten) goed mogelijk is rechtmatigheid van de betalingen voor in
Nederland verblijvende kinderen te verifiëren. Er bestaat vanuit deze
optiek geen beletsel voor het vaststellen van het recht op een uitkering.
De SVB betaalt deze groep rechthebbende ouders de (volledige) kinderbijslag uit. Op basis van het ontvangen van kinderbijslag maken deze
ouders daarnaast ook aanspraak op het kindgebonden budget als zij aan
de voorwaarden voldoen.
In artikel 12, tweede lid, van de Algemene Kinderbijslagwet en in
artikel 2, twaalfde en dertiende lid, van de Wet op het kindgebonden
budget is echter bepaald dat voor een kind dat woont buiten Nederland,
een van de andere lidstaten van de Europese Unie of een andere staat die
partij is bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische
Ruimte en Zwitserland, het zogenaamde woonlandbeginsel moet worden
toegepast. Op basis van dit beginsel bedraagt de kinderbijslag voor deze

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 216, nr. 5

3

groep een percentage van het volledige bedrag aan kinderbijslag,
weergegeven aan de hand van de verhouding tussen het kostenniveau
van het land waar het kind woonachtig is en dat van Nederland. Dit
beginsel geldt dus ook voor de rechthebbende ouder met een kind dat
rechtmatig in Nederland verblijft, maar niet in Nederland woont. In
artikel 2, twaalfde en dertiende lid, van de Wet op het kindgebonden
budget is ditzelfde beginsel opgenomen ten aanzien van het kindgebonden budget.
De SVB en Toeslagen hanteren in de uitvoeringspraktijk echter het
uitgangspunt dat het woonlandbeginsel alleen wordt toegepast voor in
het buitenland wonende én verblijvende kinderen. De toepassing van de
woonlandfactor voor in Nederland verblijvende kinderen zou een
afwijking zijn van de uitgangspunten het woonlandbeginsel. De kosten
voor de kinderen worden immers in Nederland gemaakt en het is voor de
SVB en Toeslagen goed mogelijk de rechtmatigheid van de betalingen
voor in Nederland verblijvende kinderen te verifiëren. Daarnaast staan de
systemen van de SVB ook niet toe om in deze situatie de woonlandfactor
toe te passen. Toepassing in deze situatie is daarmee niet wenselijk.
Met de voorgestelde wijziging van de Algemene Kinderbijslagwet en de
Wet op het kindgebonden budget worden de wettelijke bepalingen in
overeenstemming gebracht met de uitgangspunten van het woonlandbeginsel en de uitvoeringspraktijk van de SVB en Toeslagen.
Budgettaire gevolgen
De SVB schat in dat in de huidige uitvoeringspraktijk gaat om circa 600
tot 900 kinderen die in Nederland verblijven, maar niet wonen. Voor deze
kinderen wordt de woonlandfactor niet toegepast.
Met de komst van ontheemde Oekraïners zal het aantal kinderen dat in
Nederland verblijft, maar niet woont, sterk toe kunnen nemen. Oekraïners
hebben recht op kinderbijslag als zij werkzaam zijn in Nederland.
Geraamd wordt dat dit om circa 15.000 kinderen kan gaan.
§ 2.2 Wet financiering sociale verzekeringen (onderdeel B –
artikel XIV Verzamelwet SZW 2023)
In de Verzamelwet SZW 2022 is een aantal technische wijzigingen
doorgevoerd in de systematiek van de herziening van het maximumdagloon en het maximumpremieloon (artikel 18 van de Wet financiering
sociale verzekeringen, hierna: Wfsv). Het doel hiervan was ervoor te
zorgen dat het maximumpremieloon, het maximumdagloon en het
dagloon van een gemaximeerde uitkering gelijk zijn aan elkaar. Vóór deze
wijziging leidde de voorgeschreven herzieningsmethode soms tot een
verschil van een aantal cent tussen deze bedragen.
Bij het opstellen van de tekst van de wijziging van artikel 18 is abusievelijk opgenomen dat het herziene maximumpremieloon wordt afgerond
op het «dichtstbijzijnde hogere veelvoud van € 2,61». Dit had moeten zijn
het «dichtstbijzijnde veelvoud van € 2,61».
Als gevolg van de huidige formulering zouden het maximumpremieloon op dagbasis en het maximumdagloon ongeveer de helft van de
tijd 1 cent hoger uitvallen dan het maximale dagloon dat aan een uitkering
van een van de werknemersverzekeringen ten grondslag ligt. Het dagloon
van een uitkering wordt namelijk niet naar boven afgerond op hele
centen.
Door voortaan het maximumpremieloon af te ronden op het dichtstbijzijnde veelvoud van € 2,61 in plaats van het dichtstbijzijnde hogere
veelvoud van € 2,61 wordt dit voorkomen. Aan de structurele indexatie

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 216, nr. 5

4

van het maximumpremieloon, het maximumdagloon en het dagloon van
de uitkeringen verandert dit niets. Ingevolge deze wijziging vervalt
daarom het woordje «hogere» uit de laatste zin van artikel 18, eerste lid,
van de Wfsv.
§ 2.3 Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen en Ziektewet
(onderdelen E en F – artikelen XXa en XXIII Verzamelwet SZW
2023)
Het kan zo zijn dat een werknemer ziek of arbeidsongeschikt raakt door
de schuld van een derde. Dit is bijvoorbeeld het geval wanneer iemand
arbeidsongeschikt is geraakt door een ongeval, zoals een verkeersongeval. De werkgever kan in deze situatie de kosten die hij of zij maakt
vanwege de verplichting om het loon door te betalen, proberen te
verhalen op de derde.1 UWV heeft eenzelfde soort bevoegdheid als de
werknemer recht heeft een uitkering op grond van de Ziektewet (hierna:
ZW) of de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (hierna: Wet
WIA).2 Als de werkgever ervoor heeft gekozen om het (eigen) risico te
dragen voor de betaling van die uitkering, heeft deze een zelfstandig recht
om regres in te stellen. In deze situaties kunnen zowel de werkgever als
UWV de derde – veelal de verzekeraar van die derde – in rechte
aanspreken voor de loonkosten, ZW-uitkering of WIA-uitkering die
veroorzaakt zijn door het handelen van de derde. Ook de door de
werkgever of UWV gemaakte redelijke kosten om de werknemer te laten
re-integreren kunnen op de derde worden verhaald.
Inhoud van het voorstel
Het voorstel tot wijziging strekt ertoe om het mogelijk te maken dat
UWV en de werkgever met elkaar kunnen communiceren over de in te
stellen of ingestelde regresactie. Deze communicatie heeft tot 2020
plaatsgevonden, maar op dat moment is geconstateerd dat daarvoor de
benodigde wettelijke grondslag ontbrak. Met dit voorstel wordt voorzien
in die grondslag.
De communicatie is primair noodzakelijk vanwege de volgende
redenen:
• De aansprakelijkgestelde partij behandelt regres door UWV en verhaal
door (ex-)werkgevers veelal als volledig gescheiden trajecten, waardoor
het voorkomt dat jegens een werkgever wel aansprakelijkheid wordt
erkend maar jegens UWV ten onrechte niet of vice versa. Door elkaar op
verzoek wederzijds op de hoogte te stellen van erkenning van aansprakelijkheid en voortgang van de zaak wordt voorkomen dat UWV regresinkomsten mist. Inschatting is dat in zo’n vijftig gevallen per jaar UWV
regresinkomsten misloopt door het niet kunnen uitwisselen van
gegevens.
• Sinds de invoering van de Wet beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters (Wet Bezava) zijn flex (ex-)werkgevers wat
betreft compensatie van de gedifferentieerde premie Werkhervattingskas
volledig afhankelijk van het al dan niet aansprakelijk stellen door UWV.
Indien UWV bij een ZW-uitkering tot aansprakelijkstelling overgaat, krijgt
een (ex-)werkgever volledige compensatie voor de ZW en eventueel
daaropvolgende WGA.3 Stelt UWV om wat voor reden dan ook niet
aansprakelijk, dan komt de (ex-)werkgever niet voor premiecompensatie
in aanmerking. Om die reden wordt UWV frequent door (ex-)werkgevers
en hun belangenbehartigers benaderd met de vraag of al dan niet tot
aansprakelijkstelling is overgegaan. Door die vraag met «ja» of «nee» te
1

Zie artikel 107a van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek.
Artikelen 52a ZW en 99 Wet WIA.
3
Artikel 2.18, vierde lid, van het Besluit Wfsv.
2

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 216, nr. 5

5

beantwoorden weet de (ex-)werkgever vooruitlopend op de premiebeschikking voor de Werkhervattingskas van de Belastingdienst of er
compensatie wordt verleend en kan een (ex-)werkgever zich zo nodig
alvast voorbereiden op het maken van bezwaar tegen de beslissing van de
Belastingdienst dan wel op de financiële gevolgen van het achterwege
blijven van de premiecompensatie.
• Het regresproces wordt efficiënt uitgevoerd. Het delen van relevante
informatie bespoedigt het proces. Daar komt bij dat een eigenrisicodrager
bij de (toekomstige) overgang naar een loonaanvullingsuitkering alleen
verhaal heeft voor een deel van het wettelijk minimumloon. Het meerdere
daarboven komt voor rekening van UWV en is vatbaar voor regres door
UWV. Door deze gegevens met de eigenrisicodrager te delen kan deze het
juiste bedrag verhalen bij de aansprakelijk gestelde tegenpartij, de
tegenpartij indien van toepassing alvast informeren vanaf welk tijdstip
UWV een deelclaim krijgt naast de claim van eigenrisicodrager en
aansluiten bij de regresvordering van UWV.
De wederzijdse informatievoorziening tussen UWV en (ex-)werkgevers
beperkt zich – naast identificatie van de werknemer aan de hand van
identificerende gegevens, te weten naam, adres, geboortedatum en BSN –
tot de volgende juridisch/administratieve regresaspecten in individuele
regresgevallen:
• Is er al dan niet aansprakelijk gesteld (de uit te wisselen informatie
betreft enkel het antwoord «ja» of «nee» en de reden waarom wel of niet,
met verstrekking van de noodzakelijke gegevens van de aansprakelijk
gestelde partij);
• Zo ja, is de aansprakelijkheid erkend (de uit te wisselen informatie
betreft enkel het antwoord «ja» of «nee» en de reden waarom wel of niet);
• Wat is de voortgang van de zaak, bijvoorbeeld de vraag of de
aansprakelijke partij is overgegaan tot betaling (de uit te wisselen
informatie betreft enkel de melding of de regreszaak inmiddels al dan niet
met de verzekeraar is geregeld en de reden waarom wel of niet);
• Voor wat betreft eigenrisicodragers: wat is de netto uitbetaalde
uitkering per maand (de eigenrisicodrager ontvangt standaard van UWV
een brutofactuur voor de door UWV betaalde uitkering, terwijl de
eigenrisicodrager slechts voor de netto-uitkering regres mag nemen).
Het al dan niet instellen van regres door UWV heeft overigens geen
enkele invloed op recht, duur en hoogte van de uitkering van de
werknemer.
Verwerking van persoonsgegevens
Bij de wederzijdse informatieverstrekking tussen werkgever en UWV die
door deze wijziging mogelijk wordt gemaakt, worden persoonsgegevens,
waaronder gegevens over gezondheid, verwerkt. Dit betekent dat de
Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) van toepassing is.
De grondslag van de gegevensuitwisseling voor de werkgever is gelegen
in artikel 6, eerste lid, onderdeel f, AVG (gerechtvaardigd belang). Hoewel
met deze wijziging een wettelijke verplichting wordt opgenomen om
informatie die noodzakelijk is voor de uitoefening van het regres op
verzoek bij UWV te melden, is de uitoefening van het regresrecht als
zodanig geen verplichting, maar bij uitstek iets waar de werkgever wel
belang bij heeft. Dat dit een gerechtvaardigd belang betreft, ligt
bovendien besloten in de keuzes die de wetgever in de artikelen 99, derde
lid, Wet WIA, en 52a, tweede lid, ZW al heeft gemaakt. De grondslag van
de gegevensuitwisseling voor UWV is gelegen in artikel 6, eerste lid,
onderdeel e, AVG (taak van algemeen belang). UWV heeft namelijk tot
taak de uitvoering van de socialezekerheidswetgeving, in dit geval de
doelmatige uitvoering van de Wet WIA en de ZW. Daar valt ook het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 216, nr. 5

6

uitoefenen van het regresrecht op grond van de artikelen 99, eerste lid,
Wet WIA en 52a, eerste lid, ZW onder.
Zoals hiervoor vermeld, is er tevens sprake van verwerking van
gegevens over gezondheid, omdat de te verstrekken antwoorden op de
hiervoor benoemde vragen indirect iets zeggen over de gezondheidstoestand van de werknemer, namelijk dat de werknemer als gevolg van ziekte
of gebrek in aanmerking komt voor een uitkering. Gezondheidsgegevens
betreffen een bijzondere categorie van persoonsgegevens. Op grond van
artikel 9, eerste lid, van de AVG is de verwerking van gegevens over
gezondheid in beginsel verboden. Dit verbod geldt niet wanneer de
verwerking noodzakelijk is met het oog op de uitoefening van specifieke
rechten van de verwerkingsverantwoordelijke of de betrokkene op het
gebied van het socialezekerheidsrecht, voor zover zulks is toegestaan bij
Unierecht of lidstatelijk recht of bij een collectieve overeenkomst op grond
van lidstatelijk recht die passende waarborgen voor de grondrechten en
de fundamentele belangen van de betrokkene biedt (artikel 9, tweede lid,
onderdeel b, AVG). De uitwerking van deze bepaling op nationaal niveau
is vervat in artikel 30, eerste lid, van de Uitvoeringswet Algemene
verordening gegevensbescherming (hierna: UAVG). Daarin is bepaald dat
het verbod om gegevens over gezondheid te verwerken niet van
toepassing is, indien de verwerking geschiedt door bestuursorganen (hier:
UWV), werkgevers (hier: (ex-)werkgevers en eigenrisicodragers) of
instellingen die te hunnen behoeve werkzaam zijn, en voor zover de
verwerking noodzakelijk is voor een goede uitvoering van wettelijke
voorschriften. De wettelijke voorschriften die hier in het geding zijn, zijn
de artikelen 99 Wet WIA en 52a ZW. In deze bepalingen is het regresrecht
opgenomen. De verwerking van de hiervoor genoemde persoonsgegevens zijn noodzakelijk voor de uitoefening van het verhaal en daarmee
van de regrestaak van UWV. Daarnaast is uitsluitend uit de door UWV
verstrekte informatie te achterhalen of er sprake is van een uitkering, een
gegeven waarvan de werknemer weet dat ze bij de werkgever bekend is
(aangezien deze belanghebbende is bij het uitkeringsbesluit). De
werkgever weet immers dat de werknemer een ZW-uitkering- of
WIA-uitkering geniet en dat een derde daarvan – naar zijn of haar oordeel
– de oorzaak is. Hierbij wordt ten overvloede opgemerkt dat er geen
inzage wordt verstrekt in de medische situatie van de werknemer, die ten
grondslag ligt aan de ziekte of arbeidsongeschiktheid. Dat maakt dat de
gegevensuitwisseling proportioneel is.
Uitvoeringstoets UWV en advies Autoriteit Persoonsgegevens
Op dit wijzigingsvoorstel is een uitvoeringstoets door UWV uitgevoerd4.
UWV acht het voorstel uitvoerbaar. De wetsgevingstechnische opmerkingen zijn verwerkt.
Tevens heeft de Autoriteit Persoonsgegevens (hierna: AP) advies
uitgebracht op dit wijzigingsvoorstel5. De AP heeft één opmerking en
adviseert daarmee rekening te houden. De AP constateert dat in de
toelichting een aanduiding ontbreekt van de toepasselijke grondslag in
artikel 6 AVG, terwijl dat in dit geval niet evident is. De AP adviseert deze
grondslag voor werkgevers en UWV toe te lichten. Aan deze opmerking is
gevolg gegeven (onder «verwerking van persoonsgegevens»).

4
5

Tevens ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.
Tevens ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 216, nr. 5

7

II. Artikelsgewijs
Onderdeel A – artikel I Verzamelwet SZW 2023: Algemene
Kinderbijslagwet
In artikel 12, tweede lid, van de Algemene Kinderbijslagwet is bepaald
dat ten behoeve van een kind dat woont buiten Nederland, een van de
andere lidstaten van de Europese Unie of een andere staat die partij is bij
de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte en
Zwitserland het woonlandbeginsel wordt toegepast. Met het voorgestelde
vijfde lid wordt bepaald dat het tweede lid niet van toepassing is als het
kind op de eerste dag van een kalenderkwartaal niet in Nederland woont,
maar wel langer dan drie maanden onafgebroken in Nederland verblijft.
Onderdeel C – artikel XVa Verzamelwet SZW 2023: Wet invoering
minimumuurloon
Onderdelen A en B
Artikel I, onderdelen H, artikel 14, tiende lid, en I, artikel 15, tweede lid,
van de Wet invoering minimumuurloon worden aangepast, zodat het
aantal weken per maand op 4 1/3 wordt gesteld. Bij de berekeningsmethodiek is abusievelijk 4,33 weken opgenomen, terwijl dit op 4 1/3 weken
moet worden gesteld. Door de wijziging van het aantal weken per maand
op 4 1/3 te stellen, wordt aangesloten bij de huidige berekeningssystematiek van de Nederlandse Arbeidsinspectie en worden afrondingsverschillen voorkomen bij het omrekenen van het minimummaandloon naar
het minimumuurloon.
Onderdeel C
De onderhavige wijziging betreft een technische wijziging waarbij een
artikel – dat na inwerkingtreding van de Wet invoering minimumuurloon
wordt opgenomen in de Participatiewet – wordt vernummerd.
Onderdelen D en E
In artikel XXXII vervalt onderdeel B. In dit onderdeel werd voorgesteld
wijzigingen door te voeren in artikel 3.3 van de Wet tegemoetkomingen
loondomein (Wtl). Artikel 3.3 van de Wtl vervalt met ingang van 1 januari
2024 (zie artikel V van de Wet temporisering verhoging AOW-leeftijd). Dit
is op dezelfde datum als de beoogde inwerkingtredingsdatum van de Wet
invoering minimumuurloon, waardoor artikel 3.3 van de Wtl niet meer
gewijzigd hoeft te worden. Doordat onderdeel B vervalt, bestaat
artikel XXXII niet meer uit onderdelen en kan de verwijzing naar
onderdeel A in artikel XXXXI ook worden geschrapt.
Onderdeel D – artikel XIX Verzamelwet SZW 2023: Wet op het
kindgebonden budget
In artikel 2, twaalfde en dertiende lid, van de Wet op het kindgebonden
budget is bepaald dat ten behoeve van een kind of voor een of meer
kinderen die voor de toepassing van de Algemene Kinderbijslagwet
buiten Nederland, een van de andere lidstaten van de Europese Unie of
een andere staat die partij is bij de Overeenkomst betreffende de
Europese Economische Ruimte en Zwitserland woont, het woonlandbeginsel wordt toegepast. Met het voorgestelde veertiende lid wordt
bepaald dat deze leden niet van toepassing zijn als het een kind betreft dat
op de eerste dag van een kalenderkwartaal niet in Nederland woont, maar
wel langer dan drie maanden onafgebroken in Nederland verblijft.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 216, nr. 5

8

Onderdeel E – artikel XXa Verzamelwet SZW 2023: Wet werk en
inkomen naar arbeidsvermogen
Met de voorgestelde wijziging van artikel 99 van de Wet werk en
inkomen naar arbeidsvermogen wordt een wettelijke grondslag gecreëerd
voor de wederzijdse informatieverstrekking tussen (ex-)werkgevers en het
UWV inzake de in te stellen of ingestelde aansprakelijkstelling van de
derde die ziekte of arbeidsongeschiktheid bij de werknemer heeft
veroorzaakt. Het gaat hier zowel om de werkgever die voor de WGA-lasten
verzekerd is bij het UWV, als de werkgever die ervoor heeft gekozen zelf
het risico voor deze lasten te dragen.
Ter verduidelijking: het betreft hier de (ex-)werkgever waarbij de
werknemer door ziekte of gebrek is uitgevallen of de werkgever tot wie de
werknemer laatstelijk in dienstbetrekking stond voorafgaand aan de 4
weken waarbinnen hij – na uitdiensttreding – ziek is geworden (vgl.
artikel 10 Wet WIA). Voor eventuele nieuwe werkgevers van de werknemer
is het niet noodzakelijk om informatie te verkrijgen over het al dan niet
aansprakelijk stellen en het eventueel verloop daarvan. Er is immers geen
financieel belang voor deze werkgever. Voor een nadere toelichting van
deze wijziging wordt verwezen naar het algemeen deel van de toelichting.
Onderdeel F – artikel XXIII Verzamelwet SZW 2023: Ziektewet
Met de voorgestelde wijziging van artikel 52a van de Ziektewet wordt
een wettelijke grondslag gecreëerd voor de wederzijdse informatieverstrekking tussen (ex-)werkgevers en het UWV inzake de in te stellen of
ingestelde aansprakelijkstelling van de derde die ziekte of arbeidsongeschiktheid bij de werknemer heeft veroorzaakt. Het gaat hier zowel om de
werkgever die voor de ZW-lasten verzekerd is bij het UWV, als de
werkgever die ervoor heeft gekozen zelf het risico voor deze lasten te
dragen. Ter verduidelijking: het betreft hier de (ex-)werkgever waarbij de
werknemer door ziekte of gebrek is uitgevallen of de werkgever tot wie de
werknemer laatstelijk in dienstbetrekking stond voorafgaand aan de 4
weken waarbinnen hij – na uitdiensttreding – ziek is geworden (vgl.
artikel 46 Ziektewet). Voor eventuele nieuwe werkgevers van de
werknemer is het niet noodzakelijk om informatie te verkrijgen over het al
dan niet aansprakelijk stellen en het eventueel verloop daarvan. Er is
immers geen financieel belang voor deze werkgever. Voor een nadere
toelichting van deze wijziging wordt verwezen naar het algemeen deel van
de toelichting.
Deze toelichting wordt ondertekend mede namens de Minister voor
Armoedebeleid, Participatie en Pensioenen.
De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
C.E.G. van Gennip

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 36 216, nr. 5

9