Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2021–2022

36 034

Wijziging van Boek 3 van het Burgerlijk Wetboek
en het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering
in verband met de omzetting van Richtlijn (EU)
2020/1828 van het Europees Parlement en de
Raad van 25 november 2020 betreffende
representatieve vorderingen ter bescherming
van de collectieve belangen van consumenten
en tot intrekking van Richtlijn 2009/22/EG (PbEU
2020, L 409) (Implementatiewet richtlijn
representatieve vorderingen voor consumenten)

Nr. 4

ADVIES AFDELING ADVISERING RAAD VAN STATE EN NADER
RAPPORT1
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State d.d. 15 december 2021 en het nader rapport d.d. 8 februari
2022, aangeboden aan de Koning door de Minister voor Rechtsbescherming. Het advies van de Afdeling advisering van de Raad van State
is cursief afgedrukt.
Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 20 oktober
2021, nr. 2021002084, machtigde Uwe Majesteit de Afdeling advisering
van de Raad van State haar advies inzake het bovenvermelde voorstel van
wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd
15 december 2021, nr. W16.21.0315/II, bied ik U hierbij aan.
De tekst van het advies treft u hieronder cursief aan, voorzien van mijn
reactie.
Bij Kabinetsmissive van 20 oktober 2021, no. 2021002084, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Minister voor Rechtsbescherming, bij de
Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt het voorstel van wet tot wijziging van Boek 3 van het Burgerlijk
Wetboek en het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in verband met
de omzetting van Richtlijn (EU) 2020/1828 van het Europees Parlement en
de Raad van 25 november 2020 betreffende representatieve vorderingen
ter bescherming van de collectieve belangen van consumenten en tot
intrekking van Richtlijn 2009/22/EG (PbEU 2020, L 409) (Implementatiewet
richtlijn representatieve vorderingen voor consumenten), met memorie
van toelichting.

1

kst-36034-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2022

De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Afdeling advisering van de Raad van State is ter inzage gelegd bij het
Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 034, nr. 4

1

Het wetsvoorstel strekt tot implementatie van de richtlijn representatieve
vorderingen ter bescherming van de collectieve belangen van consumenten (hierna: de richtlijn).2 De richtlijn en de implementatiewet
voorzien in de mogelijkheid van het voeren van een (grensoverschrijdende) collectieve actie wanneer sprake is van een inbreuk op Europees
geregelde consumentenrechten.
De Afdeling advisering van de Raad van State maakt een opmerking over
de verhouding tussen de gerechtvaardigde twijfels die een handelaar
tegenover de rechter mag uiten over de status van een buitenlandse
organisatie die de belangen van consumenten behartigt en het beginsel
van wederzijdse erkenning. Daarnaast wordt aandacht gevraagd voor de
toelichting bij de delegatiegrondslag voor het nader regelen van de
aanwijzing van collectieve belangenbehartigers en voor de gebruikte
terminologie voor het aanduiden van de twee parallel geldende
Wetboeken van Burgerlijke Rechtsvordering. In verband daarmee is
aanpassing van de toelichting, en zo nodig het voorstel, wenselijk.
1. Achtergrond en inhoud voorstel
Het wetsvoorstel geeft uitvoering aan de Europese richtlijn (EU)
2020/1828. De richtlijn is onderdeel van de New Deal for Consumers die
de Commissie in april 2018 presenteerde, en die mede een regeling omvat
inzake betere handhaving en modernisering van de regels voor consumentenbescherming.3
De richtlijn heeft ten doel het voor bevoegde instanties die de collectieve
belangen van consumenten vertegenwoordigen, mogelijk te maken
verhaal te halen door het instellen van representatieve vorderingen. De
regels uit de richtlijn zijn alleen van toepassing bij collectieve procedures
tegen schendingen van Europese regels die in de annex bij de richtlijn zijn
genoemd.
Het voorstel wijzigt de Boeken 3 en 6 van het Burgerlijk Wetboek (BW) en
het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Op nationaal niveau
kent Nederland sinds 1 januari 2020 de mogelijkheid om een collectieve
schadevergoedingsactie in te stellen als gevolg van de inwerkingtreding
van de Wet afwikkeling massaschade in collectieve actie (WAMCA).4
Volgens de regering sluiten de inhoudelijke WAMCA-eisen nauw aan bij
de eisen in de richtlijn. Alleen waar de richtlijn aanvullende regels
voorschrijft, is een aanpassing van de WAMCA nodig.

2

Richtlijn (EU) 2020/1828 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2020
betreffende representatieve vorderingen ter bescherming van de collectieve belangen van
consumenten en tot intrekking van Richtlijn 2009/22/EG (PbEU 2020, L 409).
3
Richtlijn (EU) 2019/2161 van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2019 tot
wijziging van Richtlijn 93/13/EEG van de Raad en Richtlijnen 98/6/EG, 2005/29/EG en 2011/83/EU
van het Europees Parlement en de Raad wat betreft betere handhaving en modernisering van
de regels voor consumentenbescherming in de Unie (PbEU 2019, L 328). Zie Mededeling van
de Commissie, Een «new deal» voor consumenten, COM(2018) 183 final, alsmede het
begeleidende persbericht https://europa.eu/rapid/press-release_IP-18–3041_en.htm.
4
De WAMCA is een wijzigingswet en is sinds 1 januari 2020 opgenomen in de artikelen 3:305a
tot en met 3:305d van het Burgerlijk Wetboek en in titel 14A van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering. Gemakshalve wordt in deze toelichting gebruikt gemaakt van de term
«WAMCA» voor de Nederlandse regeling voor een collectieve schadevergoedingsactie.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 034, nr. 4

2

2. Gerechtvaardigde twijfels handelaar
Voor grensoverschrijdende collectieve acties gelden in de hele Unie
dezelfde vereisten voor de instantie die de collectieve belangen van
consumenten behartigt.5 Lidstaten moeten instanties die aan deze eisen
voldoen, op een lijst plaatsen.6 Als een lidstaat of de Europese Commissie
twijfels heeft, moet de lidstaat die deze bevoegde instantie heeft aangewezen de instantie onderzoeken en de aanwijzing zo nodig herroepen.
Ook de handelaar mag in een gerechtelijke procedure of bij een administratieve autoriteit zijn gerechtvaardigde twijfels uiten over de naleving van
de vereisten uit de richtlijn die gelden voor de instantie die de collectieve
belangen van consumenten behartigt. Lidstaten moeten hiervoor een
contactpunt hebben.
De mogelijkheid van de handelaar om gerechtvaardigde twijfels te uiten
hoeft volgens het voorstel niet te worden geïmplementeerd, omdat de wet
hierin al voorziet.7 Volgens de toelichting zal de rechter die twijfels dan
moeten onderzoeken, maar deze beoordeelt de instantie dan niet
helemaal opnieuw.8 Voorts volgt uit de toelichting dat door het beginsel
van wederzijdse erkenning en de richtlijn de rechter de lijst van organisaties moet aanvaarden als bewijs dat de buitenlandse organisatie
beschikt over de procesbevoegdheid om een collectieve actie in te stellen
in Nederland.9 De regering stelt dat de rechter niet (opnieuw) mag toetsen
of de buitenlandse belangenbehartiger voldoet aan de criteria van
procesbevoegdheid van de richtlijn.
De richtlijn en het voorstel laten onverlet dat de rechter bij het instellen
van een concrete vordering de ontvankelijkheid van de instantie beoordeelt op grond van daaraan gestelde eisen. Gelet op de toelichting rijst
dan de vraag hoe ver de bevoegdheid van de rechter reikt om te toetsen
aan de eerder genoemde voorwaarden voor bevoegde instanties, naast de
toets aan de relevante ontvankelijkheidsvereisten. Ook is het niet op
voorhand duidelijk wat de (vervolg)procedure is als de handelaar
gerechtvaardigde twijfels uit. De richtlijn stelt voor de uitwisseling van
twijfels en het onderzoek daarvan een contactpunt verplicht, maar uit het
voorstel volgt niet of de rechter daar gebruik van moet maken.
De Afdeling adviseert dit nader toe te lichten, en zo nodig het voorstel aan
te passen.
Uit de richtlijn volgt dat de lidstaten de organisaties moeten aanwijzen als
bevoegde instantie voor het instellen van representatie vorderingen in
een andere lidstaat (grensoverschrijdende vorderingen), indien de
organisatie voldoet aan een aantal cumulatieve criteria.10 De lidstaten
plaatsen aangewezen bevoegde instanties vervolgens op een lijst.11
De Europese Commissie of een lidstaat kan te allen tijde twijfels uiten
over de vraag of een bevoegde instantie aan de criteria van artikel 4, lid 3
van de richtlijn voldoet. Ook een aangesproken bedrijf kan als verweerder
in een collectieve actie twijfels uiten over de bevoegde instantie die eiser
is in die collectieve actie. De lidstaten moeten een nationaal contactpunt
aanwijzen dat deze twijfels kan onderzoeken. De aangesproken partij kan
5

Artikel 4, lid 3 richtlijn.
Artikel 5 richtlijn.
7
Volgens de transponeringstabel in artikel 1018c leden 4 en 5 Rv.
8
Memorie van toelichting, paragraaf 2.2.1.
9
Artikelsgewijze toelichting onderdeel B, artikel 3:305c BW, «2. Wijziging lid 2, aanvullende eisen
rechtsvordering».
10
Artikel 4, lid 3 richtlijn.
11
Artikel 5, lid 1 richtlijn.
6

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 034, nr. 4

3

er dan voor kiezen om deze twijfels ook te melden bij het nationaal
contactpunt van de lidstaat die de buitenlandse instantie heeft aangewezen als bevoegde instantie.12
Het wetsvoorstel wijst voor Nederland de Minister voor Rechtsbescherming aan als het orgaan dat organisaties kan aanwijzen als
bevoegde instantie voor het instellen van grensoverschrijdende vorderingen. Het Ministerie van Justitie en Veiligheid wordt het nationaal
contactpunt. Bij het Ministerie van Justitie en Veiligheid kunnen alleen
twijfels worden geuit over Nederlandse organisaties die zijn aangewezen
als bevoegde instantie om representatieve vorderingen in andere lidstaten
in te stellen. Twijfels over een buitenlandse bevoegde instantie kunnen
worden geuit bij het contactpunt van de lidstaat die de betreffende
organisatie heeft aangewezen en op de lijst heeft geplaatst.
Als een buitenlandse bevoegde instantie van de lijst in Nederland een
representatieve vordering instelt, moet de Nederlandse rechter in beginsel
aanvaarden dat deze instantie beschikt over de procesbevoegdheid om in
Nederland een representatieve vordering in te stellen.13 De rechter toetst
wel of het statutaire doel van de bevoegde instantie het instellen van de
vordering toelaat.14 Ook toetst de rechter aan de eisen uit artikel 3:305a
BW die zien op de vordering die de bevoegde instantie heeft ingesteld.15
Als de aangesproken partij als verweerder in de procedure twijfels uit over
de buitenlandse bevoegde instantie, zal de rechter die twijfels moeten
onderzoeken en daar eventueel gevolgen aan verbinden. In het uiterste
geval kan dit leiden tot niet ontvankelijkheid. De rechter hoeft niet zelf een
melding te doen bij het nationaal contactpunt van de lidstaat die de
buitenlandse organisatie heeft aangewezen als bevoegde instantie.
De toelichting is op dit punt aangevuld.
3. Delegatiegrondslag
De richtlijn regelt dat lidstaten organisaties aanwijzen en op een lijst
plaatsen voor grensoverschrijdende collectieve acties.16Ter implementatie
van de richtlijn bepaalt het voorstel dat bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur (amvb) regels worden gesteld om Nederlandse
organisaties aan te wijzen die de belangen van consumenten mogen
behartigen bij een grensoverschrijdende collectieve actie17
De toelichting geeft in het algemene deel aan dat een amvb verder
invulling geeft aan de aanwijzing, de intrekking en de duur van een
aanwijzing.18 In het artikelsgewijze deel van de toelichting wordt
vervolgens gesteld dat deze invulling plaatsvindt via een amvb en
mogelijk een ministeriële regeling. Ook wordt gesproken over de
uitwerking van de aanwijzing via een amvb of een ministeriële regeling
die de intrekking, duur en de kosten van de aanwijzing regelt.

12

Artikel 5, lid 4 richtlijn.
Artikel 6, lid 3 richtlijn.
14
Idem.
15
Artikelsgewijze toelichting Artikel I, Onderdeel B, artikel 3:305c, lid 2 BW.
16
Artikel 4, lid 3 en artikel 5, lid 1.
17
Artikel I, Onderdeel C, voorgesteld artikel 3:305e, lid 4 BW.
18
Artikelsgewijze toelichting onderdeel C, artikel 3:305e BW, lid 4.
13

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 034, nr. 4

4

Uit de toelichting blijkt onvoldoende duidelijk of er naast een amvb een
ministeriële regeling in de maak is en wat de verhouding tussen beide
regelingen zal zijn.19
De Afdeling adviseert in de toelichting op het voorgaande in te gaan om
onduidelijkheid te vermijden en de delegatie van regelgevende bevoegdheden concreet en nauwkeurig te begrenzen.20
De Afdeling merkt terecht op dat de delegatie van de regelgevende
bevoegdheden niet volledig concreet en nauwkeuring zijn begrensd. Het
wetsvoorstel en de toelichting zijn op dit punt aangepast. De amvb is
bedoeld voor het stellen van (nadere) regels voor het aanwijzen als
bevoegde instantie, waaronder de aanvraagprocedure en de intrekking en
de duur van de aanwijzing. Verder zullen voor de aanvraag kosten in
rekening worden gebracht. Om die kosten zo nodig te kunnen indexeren
zonder dat de amvb hoeft te worden aangepast, worden deze kosten
opgenomen in een ministeriële regeling.
4. Terminologie
Het voorstel bevat een regeling die samenhangt met de gefaseerde
inwerkingtreding van de regelgeving in verband met de vereenvoudiging
en digitalisering van het burgerlijk procesrecht.21 De fasering heeft geleid
tot het bestaan van twee versies van het Rv: één versie voor vorderingsprocedures bij de Hoge Raad waarvoor de regelgeving van 2016 is
ingevoerd en één versie voor de overige procedures en de gerechten
waarvoor de wetgeving van 2016 niet is ingevoerd of is ingetrokken (de
rechtbanken Gelderland en Midden-Nederland).
In het wetsvoorstel en de memorie van toelichting wordt dat onderscheid
aangeduid als het Rv «zoals dat luidt voor de Hoge Raad» en het Rv «zoals
dat luidt voor alle gerechten met uitzondering van de Hoge Raad».22
Hoewel een officiële citeertitel ontbreekt, wordt in de consultatie
aangegeven dat deze terminologie niet gebruikelijk is, omdat de twee
Wetboeken meestal worden aangeduid met «Rv (geldt in geval van
digitaal procederen)» respectievelijk «Rv (geldt in geval van niet-digitaal
procederen)».23
De Afdeling constateert dat de aanduiding in het wetsvoorstel van de
twee versies van het Rv op dit moment aansluit bij de bestaande
werkelijkheid. Zij merkt echter ook op dat de wetgever niet eerder een
dergelijke citeertitel heeft gegeven aan een regeling. Ook het bezwaar uit
de consultatie is niet geadresseerd in de toelichting. Zonder nadere
duiding is het bovendien denkbaar dat in de toekomst ook andere
gerechtelijke instanties tot digitaal procederen kunnen overgaan. In dat
geval zou de gebruikte terminologie uit het voorstel niet meer de juiste
lading dekken.
De Afdeling adviseert in de toelichting nader op het voorgaande in te
gaan en zo nodig het voorstel aan te passen.
19

Volgens het voorgesteld artikel 3:305e, lid 4 BW worden bij of krachtens amvb nadere regels
gesteld voor het aanwijzen als bevoegde instantie en worden regels gesteld voor het
intrekken, de duur en de kosten van de aanwijzing terwijl de artikelsgewijze toelichting bij of
krachtens amvb regels worden gesteld voor het verlenen van een aanwijzing en nadere regels
worden gesteld voor de intrekking, de duur en de kosten van de aanwijzing.
20
Zie aanwijzing 2.23 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.
21
Wet van 13 juli 2016, Stb. 2016, 288.
22
Artikel III en IV wetsvoorstel.
23
Zie advies van de Nederlandse Orde Van Advocaten, advies d.d. 28 mei 2021 betreffende
Implementatiewet richtlijn representatieve voor consumenten, p. 4.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 034, nr. 4

5

De aanduiding die is gebruikt in het wetsvoorstel en de toelichting sluit
aan bij de citeertitel die is gebruikt in het wetsvoorstel vereenvoudiging
en modernisering bewijsrecht.24 De belangrijkste reden om te kiezen voor
deze aanduiding is omdat «geldt in geval van digitaal procederen» en
«geldt in geval van niet-digitaal procederen» niet (meer) aansluit bij de
werkelijkheid. Bij de Hoge Raad wordt inmiddels in verzoek- en vorderingszaken verplicht elektronisch geprocedeerd op basis van de wetgeving
van 201625, die voor deze procedure bij de Hoge Raad in werking is
getreden. Er komen ook procedures waarin verplicht elektronisch wordt
geprocedeerd volgens de versie van Rv die de Sdu aanduidt met
«niet-digitaal procederen». Dit gebeurt dan op basis van een amvb op
grond van artikel 33 Rv. Op dit moment is er bijvoorbeeld de AMvB
verplicht elektronisch doen van verzoeken en mededelingen en de
indiening en verzending van processtukken inzake kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdhulp in voorbereiding.26 Verdere uitbreiding van
verplicht elektronisch procederen zal niet plaatsvinden door verdere
inwerkingtreding van de wetgeving uit 2016, maar door amvb’s op basis
van artikel 33 Rv. Dit betekent dus dat straks de aanduiding «niet-digitaal»
in veel gevallen niet meer klopt, omdat dan wel degelijk verplicht
elektronisch wordt geprocedeerd volgens de regels van de als niet-digitaal
aangeduide versie van Rv.
Om op den duur een einde te maken aan de verwarrende situatie dat
gewerkt wordt met twee versies van Rv, is een voorstel in voorbereiding
om terug te gaan naar één versie van Rv. Daarbij zal in de versie die de
Sdu aanduidt als «niet-digitaal» de regeling voor elektronisch procederen
bij de Hoge Raad in het gedeelte over cassatie worden opgenomen.
Daarnaast zullen in dat voorstel waar nodig de bepalingen van de
wetgeving uit 2016 die in werking zijn getreden, worden terug gewijzigd.
De toelichting is op dit punt aangevuld.
De Afdeling verwijst naar de bij dit advies behorende redactionele bijlage.
Aan de redactionele opmerking van de Afdeling is gevolg gegeven. Van
de gelegenheid is gebruik gemaakt om nog enkele andere technische
wijzigingen door te voeren in het wetsvoorstel en de memorie van
toelichting. De wijzigingen licht ik hieronder toe.
5. Verwijzing in artikel 3:305a lid 6 BW
Artikel 3:305a lid 6 BW bevat een uitzondering op de toetsing aan de
ontvankelijkheidseisen voor collectieve acties met een ideëel doel en een
zeer beperkt financieel belang of indien de aard van de vordering zich
daartegen verzet. In het huidige lid 6 kan de rechter bepalen dat deze
vorderingen niet hoeven te voldoen aan lid 2, onderdelen a tot en met e
(voldoende representatieve vordering), en lid 5 (vaststellen bestuursverslag en jaarrekening). De uitzondering is opgenomen, omdat in deze
gevallen de drempel voor het instellen van een collectieve actie niet
onnodig hoog moet zijn. Omdat de Richtlijn vereist dat in álle gevallen
aan bepaalde eisen uit lid 2 van artikel 3:305a BW is voldaan, is aan lid 6
een zin toegevoegd. Hiermee is voor richtlijn-gevallen buiten twijfel
gesteld dat een organisatie die een ideële vordering met zeer gering
financieel belang wil instellen wel altijd moet voldoen aan:
24

Kamerstukken II 2019/20, 35 498, nr. 2, p. 23.
Wet van 13 juli 2016 tot wijziging van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering en de
Algemene wet bestuursrecht in verband met vereenvoudiging en digitalisering van het
procesrecht (Stb. 2016, 288).
26
https://www.internetconsultatie.nl/corv/b1.
25

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 034, nr. 4

6

–
–
–

de eis dat de website informatie bevat over de collectieve actie (lid 2,
onderdeel d, onder 7°);
de eis dat de organisatie duidelijk is over een eventuele bijdrage van
de consument (lid 2, onderdeel d, onder 8°);
de eis dat bij derdenfinanciering bepaalde waarborgen en beperkingen
gelden (lid 2, onderdelen c en f).

Het wetsvoorstel is op dit punt aangepast en de toelichting aangevuld.27
6. Uittreksel van de dagvaarding
Het huidige lid 2 van artikel 1018c van de versie van Rv die geldt voor alle
gerechten met uitzondering van de Hoge Raad regelt dat de eiser op
straffe van niet ontvankelijkheid binnen twee dagen na indiening van zijn
dagvaarding daarvan een aantekening maakt in het centraal register voor
collectieve vorderingen. Doel van dit register is dat centraal wordt
bijgehouden welke collectieve acties aanhangig worden gemaakt en dat
deze voor de geïnteresseerden eenvoudig terug te vinden zijn. Het register
moet eenvoudig raadpleegbaar zijn om andere belangenorganisaties in
staat te stellen te bepalen of zij voor een ingestelde collectieve actie als
exclusieve belangenbehartiger aangewezen willen worden en zelf ook een
collectieve actie voor dezelfde gebeurtenis willen instellen. Om andere
belangenorganisaties een goede afweging te kunnen laten maken, is de
bedoeling dat bij de aantekening van de ingestelde collectieve actie ook
informatie over een collectieve actie wordt bijgevoegd.
Het wetsvoorstel waarmee het betreffende artikel 1018c uiteindelijk is
ingevoerd28 ging oorspronkelijk uit van de terminologie en de versie van
Rechtsvordering volgens de wetgeving van 2016 en van een uittreksel van
de procesinleiding als bijlage voor het register. Kort voor de plenaire
behandeling van dat wetsvoorstel in de Tweede Kamer, begin 2019, werd
duidelijk dat die wetgeving van 2016 niet landelijk van toepassing zou
worden. Bij nota van wijziging is daarom aan het voorstel een versie
toegevoegd met de terminologie van de andere versie van Rechtsvordering. In die versie staat dat een «afschrift» van de dagvaarding in het
register moet worden geplaatst in plaats van een «uittreksel». Dit is
gebeurd zonder dat een inhoudelijke wijziging is beoogd.
Op 13 april 2021 heeft een eerste monitorbijeenkomst plaatsgevonden
met stakeholders om de eerste ervaringen na een jaar WAMCA uit te
wisselen. Hieruit is gebleken dat het wenselijk is om het woord «afschrift»
aan te passen naar «uittreksel». Met een afschrift lijkt de bedoeling dat de
dagvaarding in haar geheel in het register wordt geplaatst. Een uittreksel
vereist dat de belangrijkste elementen uit de dagvaarding in het register te
vinden zijn. Het doel van het register is het toegankelijk maken van
informatie over de ingestelde collectieve actie voor andere geïnteresseerden. Een uittreksel met daarin de belangrijkste elementen uit de
dagvaarding is daarvoor voldoende. Het maatschappelijke belang van
transparantie vereist niet dat de hele dagvaarding in het register komt te
staan.
De organisatie zelf (en haar advocaat) is verantwoordelijk voor een
uittreksel dat voldoende informatie biedt over de collectieve actie. Het
uittreksel moet anderen in staat stellen een goede afweging te laten
maken of zij ook een actie voor de dezelfde gebeurtenis tegen dezelfde
verweerder willen starten. Duidelijk moet zijn waartoe de collectieve actie
strekt, op welke feitelijke stellingen deze is gebaseerd, de namen van de
27
28

Artikel I, Onderdeel A, artikel 3:305a, lid 6 BW.
Kamerstukken II 2016/17, 34 608, nr. 2.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 034, nr. 4

7

eiser en de verweerder en een zo nauwkeurig mogelijke omschrijving van
de personen tot bescherming van wier belangen de collectieve vordering
strekt. Met de voorgestelde wijziging is er geen verschil meer met de
versie van Rv die geldt voor de Hoge Raad.
Het wetsvoorstel is op dit punt aangepast en de toelichting aangevuld.29
7. Aansluiting artikel 1018c lid 5, onderdeel a, Rv bij artikel
3:305a lid 6 BW
Van de gelegenheid wordt tot slot gebruik gemaakt om een technische
onvolkomenheid in de WAMCA op te lossen. Artikel 1018c lid 5 sub a Rv
sluit momenteel niet volledig aan op artikel 3:305a lid 6 BW.30 Artikel
1018c lid 5, onderdeel a, Rv suggereert dat artikel 3:305a lid 6 BW de
vereisten van artikel 3:305a leden 1 tot en met 3 BW terzijde stelt. Artikel
3:305a lid 6 BW geeft de rechter alleen de ruimte om (een deel van) de
eisen van artikel 3:305a, lid 2, onderdelen a tot en met e, en lid 5 terzijde te
stellen.31 In het wetsvoorstel is artikel 1018c lid 5, onderdeel a, Rv
aangepast zodat het aansluit bij artikel 3:305a lid 6 BW.
De Afdeling advisering van de Raad van State heeft een aantal opmerkingen bij het voorstel en adviseert daarmee rekening te houden voordat
het voorstel bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal wordt ingediend.
De vice-president van de Raad van State,
Th.C. de Graaf
Ik verzoek U het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de
gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der StatenGeneraal te zenden.
De Minister voor Rechtsbescherming,
F.M. Weerwind

29

Artikel III, Onderdeel B, artikel 1018c lid 2 Rv.
Zie ook rechtbank Amsterdam 28 oktober 2020, ECLI:NL:RBAMS:2020:5271 en rechtbank
Midden-Nederland 2 juni 2021 2021, ECLI:NL:RBMNE:2021:2142.
31
Zie hiervoor onder 5 en Artikel I, Onderdeel A, artikel 3:305a lid 6 BW.
30

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 034, nr. 4

8

Redactionele bijlage bij het advies van de Afdeling advisering van
de Raad van State betreffende no. W16.21.0315/II
–

In Artikel I, onderdeel C, artikel 3:305e, derde lid, «Commissie»
vervangen door «Europese Commissie» (zie aanwijzing 3.40 van de
Aanwijzingen voor de regelgeving).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 36 034, nr. 4

9