Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2008–2009

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

3797
Vragen van het lid Koşer Kaya (D66)
aan de minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport over privacy in de
geestelijke gezondheidszorg.
(Ingezonden 27 april 2009)
1
Wat is uw reactie op de opmerkingen
van het College Bescherming
Persoonsgegevens (CBP) dat zijn
advies over het vermelden van
diagnose-informatie op declaraties
niet sloeg op patiënten die besluiten
hun psychiatrische behandelingen
zelf te betalen?2
2
Waarom heeft u destijds besloten dat
ook de behandelingen waarvoor
patiënten besluiten zelf te betalen
moeten worden geregistreerd?1
3
Hoe beoordeelt u de reactie van
zorgverzekeraar Uvit dat het
declareren van vrijgevestigde
psychiaters in Diagnose Behandeling
Combinaties (DBC’s) overbodig is?
4
Bent u bekend met de
Helsinkiverdragen voor
wetenschappelijk onderzoek bij
mensen, waarin staat dat onder
andere patiënten of deelnemers aan
het onderzoek de onderzoekers
mogen verbieden hun (incomplete)
gegevens voor het onderzoek te

KVR37550
2009Z08105
0809tkkvr3797
ISSN 0921 - 7398
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

gebruiken? Bent u van mening dat de
strenge ethische regels uit dit verdrag
ook gelden voor onderzoek dat met
gegevens uit de DBC’s voor de ggz
wordt uitgevoerd? Heeft u gekeken of
dit verdrag als juridisch argument
tegen het gebruik van DBC’s voor
onderzoek kan worden gebruikt?
1

Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar
2008–2009, nr. 1079.
Vrij Nederland, 11 april 2009: «Privacy in de
geestelijke gezondheidszorg».

2

Antwoord
Antwoord van minister Klink
(Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
(ontvangen 10 september 2009) Zie
ook Aanhangsel Handelingen,
vergaderjaar 2008–2009, nrs. 2767 en
3013
1
Het klopt dat ik het CBP in 2006 en
2007 heb gevraagd om een
beoordeling van mijn voorstel tot
wijziging van de productstructuur.
Een afzonderlijk oordeel ten aanzien
van zogenaamde zelfbetalers heb ik
op dat moment niet noodzakelijk
geacht. Voor de onderbouwing van
deze keuze verwijs ik u naar mijn
antwoord bij vraag 2. Zoals in het
artikel staat vermeld, geeft de heer
Kohnstamm nu aan niet te begrijpen,
dat «de zelfbetaler verplicht
geregistreerd moet worden». Hij doet
hierbij expliciet afstand van «zijn
petje als toezichthouder» en spreekt
op persoonlijke titel. De basis voor

mijn beleid is echter het formele
oordeel van het CBP geweest, zoals
zij mij dit d.d. 6 december 2006 heeft
toegezonden. (z2006-0025).
2
Volgens de Wmg (artikel 36, lid 1) zijn
zorgaanbieders verplicht een
administratie te voeren waaruit in
ieder geval de overeengekomen en
geleverde prestaties blijken. Verder
moet daaruit blijken wanneer die
prestaties zijn geleverd, aan welke
patiënt onderscheidenlijk aan welke
verzekerde die prestaties door een
zorgaanbieder zijn geleverd, de
daarvoor in rekening gebrachte
tarieven en de in verband daarmee
ontvangen of verrichte betalingen of
vergoedingen aan derden. Het niet
voldoen aan deze voorwaarde is een
economisch delict.
3
Uvit stelt in haar reactie niet zozeer
dat de DBC’s overbodig zijn, als wel
dat deze in haar ogen voor
vrijgevestigde psychiaters weinig
meerwaarde hebben wat betreft
transparantie van declaratie en dus in
die zin niet zinvol.
Uvit stelt vervolgens vooral
geïnteresseerd te zijn in de
DBC-declaratie van instellingen als
het gaat om de vergelijking van
geleverde zorg en kosten.
Dit verbaast mij, omdat juist met de
huidige DBC-systematiek het voor
Uvit mogelijk is om de zorg die
vrijgevestigde zorgaanbieders

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, Aanhangsel

8021

leveren eenduidig te vergelijken met
die van instellingen. Dit is een
verbetering ten opzichte van de oude
situatie, waarin de AWBZ-parameters
minder goed vergelijkbaar waren met
de jaarkaarten, die met name door
psychiaters werden gehanteerd. Ik ga
er daarom nog steeds van uit dat het
hanteren van een en dezelfde
bekostigingssystematiek voor alle
aanbieders van tweedelijns curatieve
geestelijke gezondheidszorg Uvit
helpt bij inkoop gerichte aandacht te
besteden aan kwaliteit en
doelmatigheid.

onderzoekende partijen zelf om bij
toekomstige onderzoeken bij het
gebruik van informatie uit DIS
rekening te houden met de daarvoor
geldende wettelijke kaders.

4
Ik ben bekend met de verklaring van
Helsinki. In deze verklaring, die door
de World Medical Association is
opgesteld, worden richtlijnen en
basisprincipes gegeven voor het
verrichten van wetenschappelijk
geneeskundig onderzoek op mensen
en de omstandigheden waaronder
deze zijn toegestaan. Hierin staat
onder meer dat bij onderzoek elke
mogelijke voorzorgsmaatregel moet
worden genomen om de persoonlijke
levenssfeer van de proefpersoon en
de vertrouwelijkheid van de gegevens
die hem betreffen te eerbiedigen.
Verder wijs ik erop dat in Nederland
medisch-wetenschappelijk onderzoek
met mensen al vele jaren wordt
getoetst door medisch-ethische
commissies. Om de bescherming van
proefpersonen (verder) te vergroten,
is de Wet medisch-wetenschappelijk
onderzoek met mensen opgesteld.
Daar waar nodig kunnen deze
wettelijke kaders ook voor onderzoek
met gegevens uit het DBC Informatie
Systeem (DIS) gebruikt worden.
Ik heb geen aanleiding te
veronderstellen dat in voorkomende
gevallen de bovengenoemde
wettelijke kaders worden overtreden.
Voor zover er gebruik is gemaakt van
informatie uit DIS, bijvoorbeeld voor
de zorgprofielen in de in- en
verkoopgids DBC GGZ, is er sprake
van de publicatie van landelijke
gemiddelden die op geen enkele
wijze te herleiden zijn naar
individuele patiënten. De gegevens
worden ook zodanig aangeleverd dat
herleiding naar personen niet
mogelijk is. Ik ben dan ook van
mening dat hun persoonlijke
levenssfeer hierdoor niet
onevenredig geschaad wordt.
Integendeel, dankzij deze informatie
is een zorgverzekeraar beter in staat
om voor zijn klanten de juiste zorg in
te kopen. Het is aan de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, Aanhangsel

8022