1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2012–2013

33 445 (R1991)

Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden
en de Republiek Argentinië inzake wederzijdse
administratieve bijstand in douanezaken;
Buenos Aires, 26 september 2012

A/ Nr. 2

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
19 april 2013
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens een van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer of door de Gevolmachtigde
Ministers van Aruba, Curaçao of Sint Maarten
te kennen worden gegeven uiterlijk op 19 mei
2013

Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal

Het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State van het Koninkrijk wordt niet
openbaar gemaakt, omdat het zonder meer
instemmend luidt (artikel 26, zesde lid jo vijfde
lid, van de Wet op de Raad van State).

Den Haag, 5 april 2013
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid, en artikel
5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen, de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer u
hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 26 september
2012 te Buenos Aires tot stand gekomen Verdrag tussen het Koninkrijk der
Nederlanden en de Republiek Argentinië inzake wederzijdse administratieve bijstand in douanezaken (Trb. 2012, 197).
Een toelichtende nota bij dit Verdrag treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt voor het gehele Koninkrijk gevraagd.
Aan de Gouverneurs van Aruba, Curaçao en Sint Maarten is verzocht
hogergenoemde stukken op 19 april 2013 over te leggen aan de Staten
van Aruba, de Staten van Curaçao en de Staten van Sint Maarten.
De Gevolmachtigde Ministers van Aruba, Curaçao en Sint Maarten zijn
van deze overlegging in kennis gesteld.
De minister van Buitenlandse Zaken,
F.C.G.M. Timmermans

kst-33445-2
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 445 (R1991), nr. 2

1

TOELICHTENDE NOTA
1. Algemeen
Ruim tien jaar geleden zijn de eerste besprekingen gestart om te komen
tot een verdrag betreffende de wederzijdse administratieve bijstand in
douanezaken tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek
Argentinië. In 2007 werd overeenstemming bereikt over de verdragtekst.
De afronding van de procedure met betrekking tot deze verdragstekst
stagneerde omdat de Argentijnse douane de tekst in de vorm van een
administratief akkoord wilde gieten. Daarmee zou volgens de Argentijnse
autoriteiten een jarenlange procedure ten behoeve van de goedkeuring
door het Argentijnse parlement worden vermeden. Voor het Koninkrijk is
een administratief akkoord echter niet acceptabel omdat deze onvoldoende basis biedt voor bindende afspraken. In 2010 gaf de Argentijnse
Belastingdienst te kennen alsnog het douaneverdrag met het Koninkrijk te
willen afronden. De tekst waarover eerder overeenstemming was bereikt
is aangepast aan nieuwe ontwikkelingen. In oktober 2010 hebben de
afsluitende besprekingen plaatsgevonden tussen de delegaties van het
Koninkrijk der Nederlanden en van de Republiek Argentinië, hetgeen heeft
geleid tot parafering van de verdragtekst.
Voor een effectief douaneoptreden en een betere bestrijding van
internationale fraude is het nodig te komen tot een versterkte samenwerking tussen de douaneadministraties van de landen binnen het
Koninkrijk en Argentinië. Het onderhavige verdrag beoogt een bilateraal
kader te scheppen waarbinnen de nauwere samenwerking gestalte kan
krijgen.
Het verdrag biedt de douanediensten van het Koninkrijk de mogelijkheid
om essentiële informatie uit te wisselen met de Argentijnse douane ten
behoeve van de bestrijding van fraude in relatie tot het goederenverkeer
tussen de landen van het Koninkrijk en Argentinië. Het gaat daarbij niet
alleen om fraude met betrekking tot de douanerechten en smokkel, maar
ook om ontduiking van (andere) belastingen bij invoer, alsook om
overtreding van sanitaire en phytosanitaire maatregelen, de geneesmiddelenwetgeving, verboden met betrekkingen tot de in- of uitvoer van
afvalstoffen en van andere verboden en beperkingen bij in- en uitvoer. In
dit verdrag is ook de technische assistentie geregeld waardoor de
mogelijkheid wordt geschapen ambtenaren uit te wisselen teneinde
kennis te nemen van elkaars werkmethoden.
Wat betreft opzet en bewoording is het verdrag goeddeels gebaseerd op
een modelverdrag dat is ontwikkeld door de Wereld Douane Organisatie
(WDO)1. Zoals het internationaal gebruikelijk is om op het gebied van de
verdragen ter voorkoming van dubbele belasting het modelverdrag van
de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO)
tot uitgangspunt te nemen voor de onderhandelingen, zo speelt dit WDO
modelverdrag een soortgelijke rol voor bilaterale verdragen inzake
wederzijdse administratieve bijstand in douanezaken.
Het verdrag regelt nauwkeurig tot hoever de samenwerking tussen de
douaneadministraties strekt en beperkt zich daarbij tot de maatregelen die
voor een doeltreffende samenwerking noodzakelijk zijn. Het ziet alleen op
de administratieve samenwerking tussen douaneautoriteiten en bestrijkt
niet het terrein van de tussen rechterlijke autoriteiten te verlenen
internationale rechtshulp in strafzaken.

1

http://www.wcoomd.org/files/1.%20Public%20files/PDFandDocuments/Recommendations/
Model%20agreement.pdf.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 445 (R1991), nr. 2

2

2. Europese Unie
Dit verdrag heeft mede tot gevolg dat Nederland nog doelmatiger de
verplichtingen die de Europese Unie (EU) oplegt, kan uitvoeren in
overeenstemming met het Unierecht. Er bestaat op dit ogenblik overigens
geen overeenkomst tussen de EU en de Argentinië of een multinationale
organisatie waarvan Argentinië deel uitmaakt, waarin de administratieve
samenwerking tussen douaneautoriteiten is geregeld. Mocht een
dergelijke overeenkomst alsnog tot stand komen, dan staat onderhavig
verdrag niet in de weg aan de verplichtingen die daaruit voortvloeien. Dit
volgt uit artikel 2, derde lid, van het verdrag.
3. Artikelsgewijze toelichting
Artikel 1 (Definities)
Onder de term «douaneadministratie» wordt verstaan de centrale
nationale administratieve autoriteit welke belast is met de uitvoering van
de regelingen waarop de in het verdrag omschreven samenwerking
betrekking heeft. Voor Nederland geldt dat de Douane, de Fiscale
Inlichtingen- en Opsporingsdienst (FIOD) en de Algemene Inspectiedienst
(AID) de diensten zijn die in de eerste plaats in aanmerking komen voor
samenwerking in de zin van het verdrag. Ook andere diensten met
specifieke controletaken kunnen bij de samenwerking in het kader van het
verdrag betrokken zijn, zoals de Inspectie Milieuhygiëne van het Ministerie
van Infrastructuur en Milieu waar het betreft de handhaving van de
milieuwetgeving (onder meer afvalstoffen). Omwille van de duidelijkheid
naar de verdragspartner en om het gevaar van versnippering van het
aantal aanspreekpunten in Nederland tegen te gaan, zal het Douane
Informatie Centrum (DIC) te Rotterdam worden aangewezen als centraal
aanspreekpunt.
Voor Aruba, Curaçao en Sint Maarten geldt ook dat diverse instanties,
belast met de tenuitvoerlegging van de douanewetgeving, onderscheidenlijk de invordering van douanevorderingen, voor samenwerking in het
kader van het verdrag betrokken kunnen worden.
Voor Aruba zal het Hoofd van de Dienst der Invoerrechten en Accijnzen
aangewezen worden als centraal aanspreekpunt, voor Curaçao de Douane
Curaçao en voor Sint Maarten de dienst Douane ressorterend onder het
Ministerie van Justitie.
Het begrip «douanewetgeving» heeft, evenals het begrip «douaneadministratie», in het verdrag een ruimere betekenis dan die welke daaraan in
het algemeen wordt toegekend. Onder de werking van het verdrag vallen
ten gevolge van deze definitie in ruime zin van de term «douanewetgeving» regelingen inzake de in-, uit- en doorvoer van goederen,
hoofdzakelijk betreffende:
a. douanerechten alsmede omzetbelasting en accijnzen geheven ter
zake van de invoer;
b. belastingen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid
en landbouwrestituties;
c. anti-dumpingrechten;
d. verboden, beperkingen en controlemaatregelen inzake het grensoverschrijdende goederenverkeer ter bescherming van financiële,
economische (landbouweconomische daaronder begrepen),
culturele, veterinaire en fytosanitaire belangen en ter bescherming
van de veiligheid van de internationale logistieke keten, de openbare
orde, de volksgezondheid en het milieu.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 445 (R1991), nr. 2

3

Bij de begripsomschrijvingen van artikel 1, onderdeel j, is per verdragspartij een definitie van persoonsgegevens opgenomen. Dit is omdat voor
Argentinië het begrip ruimer uitgelegd kan worden, namelijk gegevens
over natuurlijke personen èn rechtspersonen. Voor het Koninkrijk der
Nederlanden vallen alleen de gegevens van natuurlijke personen eronder
en is de definitie gehanteerd welke is ontleend aan artikel 2, onderdeel a,
van het op 28 januari 1981 te Straatsburg tot stand gekomen Verdrag tot
bescherming van personen met betrekking tot de geautomatiseerde
verwerking van persoonsgegevens (Trb. 1988, 7). Dit verschil van definitie
zal geen belemmering vormen in de praktijk. Over en weer kunnen
gewoon gegevens van personen en bedrijven verstrekt worden voor zover
de respectieve regelgeving dat toelaat. Eis van Nederlandse zijde was dat
het beschermingsniveau in Argentinië minimaal het Nederlandse niveau
is en dat blijkt zo te zijn.
De overige definities betreffen termen die in het onderhavige verdrag
regelmatig worden gebruikt.
Artikel 2 (Reikwijdte van het verdrag)
Het artikel omschrijft het kader waarbinnen de administratieve bijstand
wordt verleend, zowel vanuit nationaal perspectief als in internationaal
verband. Wat dit laatste betreft, moet voor Nederland met name worden
gedacht aan verplichtingen uit hoofde van de Europese regelgeving op dit
vlak.
Hier kan in het bijzonder worden verwezen naar Verordening (EG) nr.
515/97 van de Raad van 13 maart 1997 betreffende de wederzijdse
bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten en de
samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie met het oog op
de juiste toepassing van de douane- en landbouwvoorschriften (PbEG
1997, L 82). Als gevolg van deze verordening zijn de lidstaten verplicht om
onder bepaalde omstandigheden informatie door te geven aan de
Europese Commissie en andere lidstaten, ook indien deze informatie
afkomstig is van derde landen. Daarnaast wordt als gevolg van het derde
lid van het onderhavige artikel 2 van het verdrag onder meer rekening
gehouden met (toekomstige) verplichtingen van Nederland op het terrein
van de wederzijdse administratieve bijstand onder verdragen met andere
lidstaten in het kader van de EU.
De praktische uitvoering van de bijstand zal geschieden in overeenstemming met de wettelijke en administratieve bepalingen van de
verdragsluitende partij die de administratieve bijstand verleent (tweede
lid). Uitdrukkelijk is vastgelegd (vierde lid) dat het verdrag voorziet in het
verlenen van administratieve bijstand tussen de verdragsluitende partijen.
Onder administratieve bijstand dient in dit verband doorgaans te worden
verstaan dat de aangezochte douaneadministratie informatie verstrekt ten
behoeve van de verzoekende douaneadministratie. In de regel geschiedt
dit naar aanleiding van een concreet geval waarbij de verzoekende
douaneadministratie bepaalde informatie nodig heeft om een onderzoek
te kunnen afronden. Deze informatie kan betrekking hebben op goederen,
voorafgaande transacties in de logistieke keten en op betrokken (rechts)personen. Ook kan bijstand worden verleend ten behoeve van de
invordering van bedragen die verschuldigd zijn aan de douane.
Indien bijstand dient te worden verleend op grond van een ander
samenwerkingsverdrag tussen beide landen, geeft de aangezochte
administratie aan welke andere nationale autoriteiten zich daarmee
bezighouden.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 445 (R1991), nr. 2

4

Artikel 3 (Informatie voor de toepassing en handhaving van de douanewetgeving)
Deze bepaling regelt het verlenen van bijstand in de zin van het
verstrekken van informatie ten behoeve van de juiste toepassing van de
douanewetgeving. Het betreft zowel informatie waarvoor een specifiek
verzoek is gedaan door één van de douaneadministraties als uit eigen
beweging verstrekte gegevens, ten behoeve van de juiste toepassing van
de douanewetgeving en met het oog op het voorkomen, onderzoeken en
bestrijden van inbreuken op die wetgeving. De douaneadministraties
zullen elkaar informatie verstrekken met betrekking tot nieuwe controleen opsporingstechnieken, gesignaleerde fraudepatronen en goederen en
personen die zijn gerelateerd aan inbreuken op de douanewetgeving. Ook
het aanleveren van gegevens aan de andere douaneadministratie ten
behoeve van door deze in eigen regie te verrichten risicoanalyses behoort
tot de geboden mogelijkheden van samenwerking in het kader van het
verdrag.
Artikel 4 (Informatie met betrekking tot inbreuken op de douanewetgeving)
Partijen informeren elkaar op verzoek of uit eigen beweging over
activiteiten die (kunnen) leiden of hebben geleid tot een inbreuk op de
douanewetgeving op het grondgebied van de andere partij.
In geval van een ernstige aantasting van de economie, de volksgezondheid, inclusief de veiligheid van de internatonale goederenketen, of
een ander vitaal belang van patijen, zal zo mogelijk de ene partij onverwijld, op eigen initiatief de andere partij infomeren.
Artikel 5 (Informatie over de rechtmatigheid van de invoer of uitvoer van
goederen)
Deze bepaling bevat een uitwerking met betrekking tot de situatie waarin
geen zekerheid bestaat of goederen op rechtmatige wijze werden in- of
uitgevoerd. De vraag naar de rechtmatigheid van de invoer is in het
bijzonder van belang in die gevallen waarin, afhankelijk van de uitvoer
dan wel de eindbestemming, een gunstige behandeling wordt toegestaan.
Zo kan een verrekening van belasting of een restitutie dan wel een
ontheffing van een uitvoerverbod worden toegepast. Twijfel of goederen
werkelijk naar het andere land zijn uitgevoerd, kan worden weggenomen
wanneer de douaneadministratie van de andere verdragsluitende partij
verklaart dat de goederen op rechtmatige wijze in haar nationale
grondgebied zijn ingevoerd en onder welke douaneregeling zij daar
eventueel zijn gebracht.
Artikel 6 (Automatisch verstrekken van informatie)
Ingevolge deze bepaling in verbinding met artikel 20 van het verdrag
kunnen de douaneadministraties afspreken dat zij elkaar informatie op
automatische wijze zullen doen toekomen en onder welke voorwaarden.
Het moet daarbij gaan om gegevens die ook ingevolge een van de andere
informatieartikelen van het verdrag, al dan niet op verzoek en behoudens
het automatisme bij het verstrekken ervan, zouden mogen worden
uitgewisseld.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 445 (R1991), nr. 2

5

Artikel 7 (Vooraf verstrekken van informatie)
De douaneadministraties kunnen nadere afspraken maken over het
verschaffen van informatie over goederenzendingen voordat deze in het
grondgebied van de andere partij aankomen. Deze afspraken dienen
overeenkomstig artikel 20 van het verdrag te worden vastgesteld.
Artikel 8 (Invordering van douanevorderingen)
In dit artikel is de mogelijkheid voorzien van daadwerkelijke bijstand bij de
invordering. Deze bijstand ziet ingevolge artikel 1, onderdeel b, op de
rechten waarop het verdrag van toepassing is. Nadere regels voor de
toepassing van het artikel zullen worden vastgesteld overeenkomstig
artikel 20 van het verdrag.
Artikel 9 (Toezicht en informatie)
De bepaling voorziet in de mogelijkheid dat, indien twijfels zijn gerezen
over de legitimiteit van goederenbewegingen naar het grondgebied van
de andere verdragsluitende partij, bijzonder toezicht wordt gehouden op
de daarbij betrokken goederen, opslagplaatsen, vervoermiddelen of
personen ten behoeve van de douaneadministratie van de andere
verdragsluitende partij.
Artikel 10 (Gecontroleerde afleveringen)
Voor zover dat binnen hun respectieve nationale rechtsstelsels is
toegelaten, maken de douane- administraties afspraken over de gecontroleerde aflevering van goederen. Indien andere nationale autoriteiten
hierover beslissingen dienen te nemen, in Nederland bijvoorbeeld het
Openbaar Ministerie, wordt met deze autoriteiten samengewerkt dan wel
wordt de zaak aan deze autoriteiten overgedragen.
Artikel 11 (Deskundigen en getuigen)
Op verzoek kan de aangezochte douaneadministratie haar functionarissen
machtigen om ter zake van de uitvoering van de douanewetgeving als
deskundige of getuige te verschijnen in een gerechtelijke of administratieve procedure op het grondgebied van de verzoekende verdragsluitende
partij.
Artikel 12 (Toezending van verzoeken)
Dit artikel regelt bij wie een verzoek om bijstand wordt gedaan en bevat
voorschriften met betrekking tot inhoud en vorm van het verzoek. Tevens
wordt bepaald dat de informatie alleen mag worden verstrekt aan
aangewezen ambtenaren, onder verwijzing naar de nadere regelingen
tussen de douaneadministraties genoemd in artikel 20 van het verdrag.
Een douaneadministratie zal slechts om originele informatie (zoals
originele documenten) verzoeken indien kopieën niet volstaan. Dergelijke
informatie dient bovendien zo spoedig mogelijk te worden teruggezonden. Rechten van de aangezochte administratie of van derden ter zake
worden geëerbiedigd.
Artikel 13 (Vergaren van informatie)
Op basis van dit artikel stelt de aangezochte douaneadministratie een
onderzoek in, indien zij niet zelf beschikt over de gevraagde informatie.
Het onderzoek kan bijvoorbeeld inhouden dat de Nederlandse douane, om
tegemoet te komen aan een verzoek van de Argentijnse douane, in

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 445 (R1991), nr. 2

6

overeenstemming met de Nederlandse wettelijke en administratieve
bepalingen (conform het gestelde in artikel 2, tweede lid, van het verdrag)
bij een bedrijf een administratieve controle (boekenonderzoek) verricht.
Artikel 14 (Aanwezigheid van functionarissen op het grondgebied van de
andere verdragsluitende partij)
Dit artikel voorziet in de mogelijkheid van aanwezigheid van douanefunctionarissen op elkaars grondgebied. Vooral als het gaat om onderzoeken
waarin een groot deel van de benodigde gegevens in een bepaalde zaak
zich bevindt in het andere land, bijvoorbeeld bij dubbele facturering of bij
een niet regelmatig beëindigd transport van goederen tussen Argentinië
en een van de landen binnen het Koninkrijk, kan het onderzoek worden
versneld indien functionarissen van de verzoekende douaneadministratie
direct informatie verkrijgen van de bevoegde eenheden van de aangezochte administratie, dan wel aanwezig zijn bij onderzoeken te verrichten
door functionarissen van de aangezochte douaneadministratie.
Artikel 15 (Aanwezigheid van functionarissen van de verzoekende
verdragsluitende partij op uitnodiging van de aangezochte administratie)
Dit artikel voorziet in de mogelijkheid van de aanwezigheid van douanefunctionarissen van de verzoekende partij op het grondgebied van de
aangezochte partij op verzoek van laatstgenoemde. Daarbij kunnen
beperkingen worden gesteld door de aangezochte partij.
Artikel 16 (Bepalingen ten aanzien van bezoekende functionarissen)
Dit artikel regelt de voorwaarden waaronder van de mogelijkheid van
aanwezigheid van functionarissen op het grondgebied van de andere
partij gebruik kan worden gemaakt. Zij genieten dezelfde rechtsbescherming als de functionarissen van de andere partij.
Zolang functionarissen van een douaneadministratie uit hoofde van het
verdrag aanwezig zijn op het grondgebied van de andere verdragsluitende
partij, dienen zij zich steeds als zodanig te kunnen legitimeren.
Artikel 17 (Gebruik, vertrouwelijkheid en bescherming van informatie)
Aangezien de in het verdrag bedoelde informatie dikwijls van vertrouwelijke aard is, moet worden gewaakt voor misbruik daarvan. Dit artikel
schrijft voor dat op grond van het verdrag verkregen informatie zeer
zorgvuldig moet worden behandeld.
De verkregen informatie mag door de bevoegde douaneautoriteiten
slechts worden gebruikt voor de doeleinden van het verdrag. Gebruik van
de informatie voor andere doeleinden of door andere autoriteiten is alleen
toegestaan indien de douaneadministratie die de informatie heeft
verstrekt daarvoor uitdrukkelijk toestemming heeft gegeven.
In het land waar de informatie wordt ontvangen, dient deze informatie
vertrouwelijk te worden behandeld. Voorts moet voor deze informatie
aldaar hetzelfde niveau van bescherming gelden als voor soortgelijke
informatie krachtens het nationale recht het geval is.
Het verstrekken van persoonsdata dient te geschieden overeenkomstig de
regelgeving van elk van de verdragsluitende partijen en is onderworpen
aan de bepalingen van de bij dit verdrag gevoegde bijlage die integrerend
deel uitmaakt van dit verdrag.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 445 (R1991), nr. 2

7

Artikel 18 (Uitsluitingsgronden)
Het artikel bevat de gronden waarop kan worden afgezien van het
verlenen van bijstand of het verlenen van bijstand afhankelijk kan worden
gesteld van het nakomen van bepaalde voorwaarden of, in voorkomend
geval, kan worden uitgesteld. Van de kant van het Koninkrijk zal krachtens
dit artikel bijvoorbeeld geen bijstand worden verleend als deze wordt
gevraagd ten behoeve van onderzoek in een zaak die in Nederland, Aruba,
Curaçao of Sint Maarten al onderwerp is geweest van een strafvervolging.
Hetzelfde geldt bij een nog lopende strafrechtelijke procedure. Informatie
wordt niet verstrekt dan na daartoe verkregen toestemming van de
desbetreffende gerechtelijke autoriteit. Deze autoriteit kan de nodige
waarborgen verlangen om te voorkomen dat de gegevens in het
verzoekende land worden gebruikt om tegen dezelfde verdachte een
strafvervolging voor hetzelfde feit te beginnen. De redenen van het afzien
of uitstellen van de bijstand dienen aan de andere partij te worden
medegedeeld.
Artikel 19 (Kosten)
De douaneadministraties zien in beginsel af van alle vorderingen tot
terugbetaling van de door hen onder het verdrag gemaakte kosten. Het
derde lid bepaalt echter dat partijen in overleg treden over de kostenverdeling wanneer aanmerkelijke kosten of kosten van buitengewone aard
gemaakt worden bij de uitvoering van een verzoek.
Artikel 20 (Uitvoering en toepassing van het verdrag)
De douaneadministraties maken ter regeling van de praktische aspecten
bij de uitvoering van het verdrag nadere afspraken.
Artikel 23 (Inwerkingtreding)
Het verdrag wordt per 1 november 2012 voorlopig toegepast. De
voorlopige toepassing was aanvankelijk met Argentinië afgesproken
wegens de verwachting dat de behandeling van het verdrag in het
Argentijnse parlement een zeer langdurige zaak zou kunnen zijn (zie ook
onder 1. Algemeen, eerste alinea). Naderhand is gebleken dat Argentinië
sneller dan verwacht aan alle constitutionele vereisten voor de inwerkingtreding van het verdrag heeft voldaan.
Voor het Koninkrijk ligt het belang van voorlopige toepassing met name in
een spoedige uitwisseling van informatie ten behoeve van de bestrijding
van fraude in relatie tot het goederenverkeer.
4. Koninkrijkspositie
Wat het Koninkrijk der Nederlanden betreft, zal het verdrag voor het
gehele Koninkrijk gelden.
De staatssecretaris van Financiën,
F.H.H. Weekers
De minister van Buitenlandse Zaken,
F.C.G.M. Timmermans

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 445 (R1991), nr. 2

8