Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2014–2015

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

2540
Vragen van het lid Schouw (D66) aan de Ministers van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelatie en van Sociale Zaken en Werkgelegenheid over de noodkreet
van Artikel 1 Overijssel (ingezonden 21 mei 2015).
Antwoord van Minister Plasterk (Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties)
mede namens de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (ontvangen
12 juni 2015)
Vraag 1
Kent u de aan u gerichte brief van Artikel 1 Overijssel waarin de noodkreet
ten aanzien van het voortbestaan van de antidiscriminatievoorzieningen (adv)
wordt gedaan?
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2
Zijn er andere adv’s die door bezuinigingen dreigen om te vallen? Zo ja,
welke? Zo nee, uit welke inventarisatie blijkt dat?
Antwoord 2
Uit contacten met antidiscriminatievoorzieningen (ADV’s) en enkele mediaberichten blijkt dat bepaalde ADV’s minder subsidie ontvangen vanuit gemeenten dan voorheen. In sommige gevallen lijkt dit het gevolg van een keuze van
een gemeentebestuur om zich te beperken tot alleen de financiering van de
wettelijke taken (het geven van bijstand aan burgers en het registreren van
klachten) of om de wettelijk taak elders te beleggen dan bij een gespecialiseerde organisatie. Er zijn mij geen andere berichten bekend over antidiscriminatievoorzieningen die dreigen om te vallen.
De verantwoordelijkheid om ingezetenen te voorzien van toegang tot een
antidiscriminatievoorziening ligt bij het gemeentebestuur. In 2012 is de
uitvoering van de Wet gemeentelijke antidiscriminatievoorzieningen (Wga)
geëvalueerd. Uit die evaluatie bleek dat 98% van de gemeenten een
voorziening had gerealiseerd voor de uitvoering van de twee wettelijke taken
(registratie en bijstand) in de directe leefomgeving van burgers. Ik beschik
nog niet over een recentere inventarisatie van de gemeentelijke uitvoering
van de Wga. In de Voortgangsbrief discriminatie van 11 februari 2015
(Kamerstukken II 2014/15, 30 950, nr. 76) heb ik aangekondigd dat in 2015
onder meer nader zal worden onderzocht hoe de ADV’s functioneren. Dit

ah-tk-20142015-2540
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2015

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

1

onderzoek zal onder andere een actueel overzicht geven van de invulling van
de ADV-taken op gemeentelijk niveau.
Vraag 3 en 5
Bent u bereid zeker te stellen dat alle 393 gemeenten in Nederland er zorg
voor dragen dat de gemeentelijke antidiscriminatievoorziening niet alleen op
papier bestaat, maar ook werkelijk de middelen, menskracht en professionaliteit tot de beschikking heeft om de wettelijke taak goed uit te voeren?
Ziet u reden om gebruik te maken van uw bevoegdheid op grond van artikel
2 derde lid van de Wet gemeentelijke antidiscriminatievoorzieningen om bij
AMvB eisen te stellen aan de inrichting van de antidiscriminatievoorziening,
en de uitvoering van de taak door die voorziening?
Antwoord 3 en 5
Sinds de inwerkingtreding van de Wga in 2009 hebben gemeenten een
wettelijke taak op het gebied van het bestrijden van discriminatie. Uitgangspunt, conform de Regiegroep Toekomst Antidiscriminatiebureaus (rapport
«Perspectief op gelijke behandeling» uit 2006, onder voorzitterschap van dr.
E. Borst-Eilers), was onder meer dat de bijstand van burgers die geraakt zijn
door discriminatie laagdrempelig en op lokaal niveau zou worden georganiseerd. Een centrale rol en verantwoordelijkheid voor het gemeentebestuur
sluit daar goed bij aan. Sinds 2009 zijn er door middel van het Besluit
gemeentelijke antidiscriminatievoorzieningen (op basis van artikel 2, derde lid
en artikel 3, tweede lid, van de Wga) onder meer eisen gesteld aan de
inrichting en uitvoering van de wettelijke taken. In de financiering van deze
gemeentelijke taken is voorzien door financiële middelen toe te voegen aan
het Gemeentefonds.
De daadwerkelijke uitvoering van de taken op grond van de Wga is de
verantwoordelijkheid van het desbetreffende gemeentebestuur en de
betrokken gemeenteraad ziet daarop toe. Gemeenten beslissen, binnen de
wettelijke kaders, voor hun eigen ingezetenen over omvang en invulling van
de middelen, menskracht en professionaliteit van de lokale ADV’s. Dit stelsel
laat dan ook ruimte voor lokale diversiteit, mits aan de wettelijke eisen van de
Wga en het Besluit wordt voldaan. In mijn antwoord op vraag 2 heb ik
aangegeven dat mij ook enkele signalen hebben bereikt dat er vraagtekens
worden gezet bij de wijze waarop sommige gemeenten de Wga uitvoeren.
Met het onderzoek waar ik in mijn antwoord op vraag 2 naar verwees, wil ik
nader bezien in hoeverre de doelstellingen uit de Wga worden bereikt door
de werking van het huidige stelsel.
Vraag 4
Wat vindt u, in het kader van de toegankelijkheid van de adv’s, ervan dat wie
«discriminatie melden» intypt in het zoekformulier van een gemeentelijke
website lang niet altijd uitkomt bij de gemeentelijke adv?
Antwoord 4
Rond de zomer zal er een landelijke campagne tegen discriminatie starten
waarbij aandacht wordt besteed aan de toegankelijkheid van alle betrokken
instanties (zoals alle ADV’s) waar burgers met hun vragen, klachten en
meldingen terecht kunnen, via de website www.discriminatie.nl. Daarnaast zal
in de periodieke contacten met gemeenten en de VNG over discriminatiebestrijding het belang van de vindbaarheid van lokale ADV’s, ook via de
websites van de gemeente, naar voren worden gebracht.
Vraag 5
Ziet u reden om gebruik te maken van uw bevoegdheid op grond van artikel
2 derde lid van de Wet gemeentelijke antidiscriminatievoorzieningen om bij
AMvB eisen te stellen aan de inrichting van de antidiscriminatievoorziening,
en de uitvoering van de taak door die voorziening?
Antwoord 5
Zie het antwoord op vraag 3.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, Aanhangsel

2