Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2014–2015

34 246

Voorstel van wet van de leden Ypma en
Voordewind houdende wijziging van de Wet
primair onderwijs en de Wet op de
expertisecentra ten einde levensbeschouwelijk
onderwijs en godsdienstonderwijs op openbare
scholen te bekostigen

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
I. ALGEMEEN
1. Doelstelling
In artikel 50 en 51 van de Wet Primair Onderwijs is geregeld dat leerlingen
in het openbaar (speciaal) onderwijs in de gelegenheid gesteld worden
om binnen de schooltijden levensbeschouwelijk vormingsonderwijs
(HVO) of godsdienstonderwijs (GVO) te ontvangen, gegeven door leraren
die daartoe zijn aangewezen door kerken of (andere) rechtspersonen die
zich het geven van dit onderwijs tot doel stellen.
In december 2008 heeft de Tweede Kamer besloten om uit de begroting
voor OCW 10 miljoen euro per jaar via een subsidie beschikbaar te stellen
voor de bekostiging van dit onderwijs, met de wens te komen tot een
structurele vorm van bekostiging, en met name om de desbetreffende
docenten een salaris te kunnen bieden conform het niveau van de
klassenleraren. Dit besluit was een uitvloeisel van een eerder aangenomen amendement op de Wet op de Beroepen in het Onderwijs, waarin
bepaald werd dat op termijn ook de docenten bedoeld in artikel 51 WPO
onder de bepalingen van deze wet zouden vallen.
Tot dan werd dit onderwijs bekostigd hetzij met gemeentelijke subsidies
(waartoe de gemeenten niet verplicht waren en die dan ook geleidelijk
afnamen) of op basis van vrijwilligersvergoedingen. Het werken met
vrijwilligers of semiprofessionele docenten zou niet meer haalbaar zijn
wanneer de docenten aan de (terechte) wettelijke competentie- en
nascholingseisen van nu zouden moeten voldoen. Wanneer in de wet een
recht is toegekend, heeft de overheid immers ook tot taak voorwaarden te
scheppen waardoor de uitoefening van dat recht werkelijk mogelijk wordt
gemaakt, althans niet onmogelijk wordt gemaakt.
Sinds 2009 ontvangt deze sector 10 miljoen euro per jaar, wat kostendekkend is. Dat geld wordt besteed aan de salarissen van leraren, hun
begeleiding door «regiobegeleiders» en hun nascholing, terwijl 6% van
het bedrag wordt gebruikt voor de overheadkosten van de vijf werkgeversstichtingen en hun gemeenschappelijk dienstencentrum.
Evenwel berust deze financiering tot dusver op een jaarlijkse subsidiebeschikking, waarbij het bedrag weliswaar kan worden aangepast aan de

kst-34246-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2015

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 246, nr. 3

1

loon- en prijsontwikkeling, maar niet aan autonome groei, die overigens
heel bescheiden is. De belangrijkste oorzaken voor de jaarlijkse groei van
de uitgaven ligt in de stijging van de pensioenpremies en de periodieke
salarisverhogingen voor de docenten. In het onderwijs geldt in het
algemeen de regel dat het aantal leerlingen de beschikbaar gestelde
middelen bepaalt. Er is geen reden om dit niet ook voor dit onderwijs te
laten gelden. Daarom stellen wij voor de bekostiging van godsdienstig en
levensbeschouwelijk vormingsonderwijs» van rijkswege in artikel 51 op te
nemen. Deze wettelijke verankering biedt aan de sector ook meer
zekerheid en continuïteit dan een jaarlijkse subsidiepost, die altijd weer ter
discussie kan worden gesteld, zoals geschied is in de brief van de Minister
en de Staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen van
31 mei 2013 over de invulling van de subsidietaakstelling op het terrein
van onderwijs en onderzoek (Kamerstuk 33 650 nr. 1).
Bij de behandeling van deze brief is er een motie ingediend (motie
Voordewind c.s. 33 650 nr. 5) waarin de regering werd verzocht te streven
naar het in de begroting OCW beschikbaar houden van middelen voor
humanistisch vormingsonderwijs en godsdienstonderwijs in het openbaar
basisonderwijs. Door deze motie op 4 juli 2013 met overgrote meerderheid te aanvaarden heeft de Tweede Kamer uitgesproken dat zij deze
subsidiëring voortgezet wenst te zien. Dit wetsvoorstel geeft daar een
vervolg aan door een vorm van bekostiging in de Wet Primair Onderwijs
vast te leggen. Nu de subsidiëring inmiddels vier jaar bestaat en de
Tweede Kamer zich tweemaal hiervoor heeft uitgesproken, is er alle reden
om deze sector meer zekerheid te bieden. Een subsidie die een structurele
functie heeft, kan niet blijvend berusten op enkel een subsidie (zie de wet
op onderwijssubsidies die een termijn van 4 jaar stelt).
In de volgende paragrafen van deze memorie zal de wetsgeschiedenis van
deze vorm van onderwijs worden weergegeven, vervolgens de plaats
daarvan in het kader van de kerndoelen voor het primair onderwijs en de
plaats binnen de identiteit van het openbaar onderwijs, en ten slotte zal
worden toegelicht dat deze bekostiging past binnen het Nederlandse
onderwijsstelsel.
2. Wetsgeschiedenis
Toen het lager onderwijs hier te lande in 1806 voor het eerst wettelijk
werd geregeld in de Wet voor het lager schoolwezen en onderwijs in de
Bataafsche Republiek, werd in artikel 23 van het bijbehorend Reglement
bepaald: «Terwijl vastgesteld wordt het nemen van maatregelen om de
Schoolkinderen van het onderwijs in het Leerstellige van het Kerkgenootschap, waartoe zij behooren, geenszins verstoken te doen blijven, zal het
geven van dit onderwijs niet geschieden door den Schoolmeester.» Er
was dus op de openbare scholen ook plaats voor leerstellig onderwijs,
maar dat werd dan gegeven door de kerkgenootschappen zelf. Willem I
nam bij Soeverein Besluit van 20 maart 1814, Stb. 39, deze wetgeving
over.
In 1830 werd bij koninklijk besluit van 27 mei bepaald, dat gedeputeerde
staten en de plaatselijke besturen ervoor moesten zorgen dat er behoorlijke gelegenheid werd gegeven tot het ontvangen van godsdienstonderwijs «bij of van wege de leeraars der gezindheid, waartoe de kinderen
behooren». Op 2 januari 1842 volgde opnieuw een koninklijk besluit met
in artikel 11 de volgende bepaling:
«Terwijl het aan de onderwijzers bij de lagere scholen en bij de rijkskweekscholen voor onderwijzers ten strengste verboden blijft, om in
dezelfde onderwijs te geven in het leerstellige van eenig kerkgenootschap,
of eenige uitlegging te geven of uitdrukking te bezigen, waardoor aan
eene of andere gezindheid aanstoot zou kunnen worden gegeven, zullen
voortaan, ter bevordering van het geven van zoodanig leerstellig

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 246, nr. 3

2

Godsdienstig onderwijs door daartoe bevoegde personen, afzonderlijk en
uitsluitend aan de kinderen, tot de respective Kerkelijke genootschappen
behoorende, dagelijks, te beginnen met het jaar 1842, de lokalen der
Openbare scholen gedurende een uur beschikbaar gesteld moeten
worden, en zal men de bepaling van het daartoe te bestemmen uur, en
van het gebruik daarvan, beurtelings ten behoeve van iedere Kerkelijke
gezindte, regelen, door tusschenkomst der Schoolopzieners of der leden
van de Plaatselijke Schoolcommissie, onder welke de scholen respectivelijk ressorteren, na opzettelijk overleg met de Geestelijken der verschillende Kerkelijke gezindheden in de stad of gemeente».
De Wet op het lager onderwijs van 1857 bevatte in artikel 23, derde lid,
een soortgelijke bepaling: «Het geven van onderwijs in de godsdienst
wordt overgelaten aan de kerkgenootschappen. Hiervoor kunnen de
schoollocalen buiten de schooluren ten behoeve van de leerlingen, die er
ter school gaan, beschikbaar worden gesteld.» De onderwijzers moesten
zorgen dat de godsdienstige begrippen van andersdenkenden werden
ontzien. De Wet tot regeling van het lager onderwijs van 1878 wijzigde de
regeling in dier voege dat dit onderwijs gegeven mocht worden in de
normale schooltijden en in lokalen die «des noodig, verwarmd en
verlicht» zijn (artikel 22).
Ook na de financiële gelijkstelling van openbaar en bijzonder onderwijs
werd de gelegenheid voor godsdienstonderwijs op openbare scholen in
de wet gehandhaafd. Artikel 26 van de Lager-Onderwijswet 1920 bepaalde
dat voor het volgen van godsdienstonderwijs binnen het rooster ruimte
diende te worden geboden. Het godsdienstonderwijs kon worden
gegeven door de desbetreffende kerkgenootschappen; voor de onderwijzers gold een verbod om godsdienstonderwijs te verzorgen.
Deze regeling is in principe in de wet gebleven tot en met de huidige Wet
Primair Onderwijs (1986, artikel 50 en 51). In deze wet is, op grond van de
gelijkstelling van godsdienst en levensbeschouwing, het levensbeschouwelijk vormingsonderwijs daaraan toegevoegd. Daarmee werd een al
bestaande praktijk gelegaliseerd: de Stichting Humanistisch Vormingsonderwijs bood al geruime tijd lessen aan op openbare scholen.1
Anders dan aan de klassenleraren werden tot voor kort aan de docenten
godsdienst- en levensbeschouwelijk vormingsonderwijs geen wettelijke
eisen gesteld. Bij de behandeling van de Wet op de Beroepen in het
Onderwijs in 2004 werd echter een amendement-Kraneveldt aangenomen
dat ertoe strekte ook deze docenten onder de werking van deze wet te
brengen. Dat betekent een hbo-opleiding en didactische competenties. De
kerkgenootschappen en het Humanistisch Verbond, die dit onderwijs
verzorgden, voorzagen dat dit met de verzwaarde kwaliteitseisen voor de
docenten niet langer mogelijk zou zijn en hebben er daarom bij regering
en parlement op aangedrongen naast deze eisen ook financiële middelen
voor dit onderwijs beschikbaar te stellen. Na enkele incidentele subsidies,
die benut zijn voor een onderzoek naar vraag en aanbod en een kostenraming, en voor opbouw van een landelijke organisatie en scholing van
docenten, nam de Tweede Kamer bij de behandeling van de begroting van
Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen voor 2009 een amendement-J.J.
van Dijk/Kraneveldt/Slob aan dat ertoe strekte in 2009 5 miljoen euro en
de jaren daarna 10 miljoen euro subsidie voor dit onderwijs beschikbaar
te stellen.
Conform het bepaalde in artikel 51 WPO hebben daarna de protestantse
kerkgenootschappen (voor dit doel samenwerkend in CIO-O, een
commissie van het interkerkelijk Contact in Overheidszaken), de RoomsKatholieke Kerk, het Humanistisch Verbond en de Hindoeraad Nederland2
1

Deze gelijkstelling werd al eerder geformuleerd in de Wet op het Voortgezet Onderwijs 1963,
artikel 47.
2
Ook de joodse en boeddhistische organisaties zijn uitgenodigd deel te nemen in het Dienstencentrum HVO en GVO, maar hebben hier van afgezien om hen moverende redenen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 246, nr. 3

3

elk een stichting opgericht die als werkgever optreedt voor de docenten
levensbeschouwelijk- en godsdienstonderwijs op openbare basisscholen.
Het Contactorgaan Moslims en Overheid heeft deze taak voorlopig
opgedragen aan de stichting SPIOR te Rotterdam3. Tevens hebben deze
vijf instanties samen een Stichting Dienstencentrum HVO en GVO
opgericht, die de gezamenlijke belangen behartigt, zoals de salarisadministratie, en namens de vijf contacten onderhoudt met het Ministerie van
OCW, het openbaaronderwijs (scholen en landelijke organisaties) en
vakbonden. Deze stichting ontvangt en verantwoordt de subsidie van het
Ministerie van OCW en heeft een eigen cao met de onderwijsvakbonden
afgesloten.
3. Plaats in de kerndoelen en in de identiteit van de openbare school
geestelijke
Uit het feit dat levensbeschouwelijk- en godsdienstonderwijs vanaf het
begin van de landelijke onderwijswetgeving een plaats heeft gehad op de
openbare school, volgt al dat dit niet mag worden beschouwd als een
indringer op de openbare school, maar een wezenlijk element is van de
identiteit van de openbare en speciale school. Een belangrijke aanvulling
op de verplichting om in haar onderwijs ieders levensbeschouwing of
godsdienst te respecteren en daarmee de toegankelijkheid voor ieder kind
te borgen, opdat ieder kind zich welkom voelt.
HVO en GVO hebben als doel levensbeschouwelijke of godsdienstige
vorming van kinderen in de openbare (speciale) school op verzoek van
hun ouders aanvullend te verdiepen. Dit vormingsonderwijs wordt
verzorgd door organisaties op geestelijke grondslag en niet door de
school. De openbare en speciale basisscholen treden daarbij op als
gastheer, maar zijn niet verantwoordelijk voor de inhoud van de lessen.
Binnen het HVO en het GVO dient aandacht te bestaan voor alle levensbeschouwingen, zij het vanuit de invalshoek van één bepaalde levensbeschouwing.
HVO en GVO moeten worden onderscheiden van het kennisgebied
geestelijke stromingen, waar het schoolbestuur wel inhoudelijke
verantwoordelijkheid voor draagt. Dit kennisgebied komt ook onder de
benaming (algemene) levensbeschouwing voor. Dit kennisgebied wordt in
punt 38 van de Kerndoelen van het basisonderwijs als volgt omschreven:
«De leerlingen leren hoofdzaken over geestelijke stromingen die in de
Nederlandse multiculturele samenleving een belangrijke rol spelen, en ze
leren respectvol om te gaan met verschillende opvattingen van mensen.»
Dit kerndoel geldt – zoals alle kerndoelen – voor het gehele onderwijs, dus
niet alleen voor de openbare school. Maar juist dit kerndoel heeft in de
openbare school wel een ander karakter dan in het bijzonder onderwijs op
godsdienstige grondslag. In artikel 46, eerste lid, van de Wet Primair
Onderwijs is dat als volgt geformuleerd: «Het openbaar onderwijs draagt
bij aan de ontwikkeling van de leerlingen met aandacht voor de godsdienstige, levensbeschouwelijke en maatschappelijke waarden zoals die leven
in de Nederlandse samenleving en met onderkenning van de betekenis
van de verscheidenheid van die waarden.» Daaraan wordt in de volgende
leden toegevoegd, dat openbare scholen toegankelijk zijn voor alle
kinderen zonder onderscheid van levensbeschouwing of godsdienst en
dat het openbaar onderwijs wordt gegeven met eerbiediging van ieders
levensbeschouwing of godsdienst.
De openbare (speciale) school heeft dus een actief pluriforme opdracht,
maar de leraar mag daarbij niet zijn eigen overtuiging overdragen. HVO
en GVO hebben die beperking niet, maar respecteren wel het pluriforme
karakter van de openbare (speciale) school. En dat niet alleen: zij dragen
ook op concrete wijze daaraan bij door de keuzemogelijkheid die aan
3

Omdat SPIOR dit onderwijs al twintig jaar in Rotterdam verzorgde.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 246, nr. 3

4

ouders op de openbare (speciale) basisschool geboden wordt. Alhoewel
HVO en GVO geen deel uitmaken van het leerplan van de openbare
(speciale) school, levert dit onderwijs door de verdieping in de levensbeschouwing of godsdienst van de ouders wel degelijk een bijdrage aan het
kennisgebied geestelijke stromingen. Deze verdieping vergroot begrip en
respect voor mensen die, binnen de grenzen van de wet, anders leven en
denken.
De verschillende verantwoordelijkheden van de openbare (speciale)
school zelf enerzijds en het HVO en GVO anderzijds inzake dit kerndoel
zijn erkend in een Convenant dat op 22 juni 2012 is afgesloten tussen de
openbaar-onderwijsorganisaties VOS-ABB, VOO en CBOO enerzijds en de
Stichting Dienstencentrum HVO en GVO anderzijds, waarbij afspraken zijn
gemaakt voor een goede wederzijdse afstemming.
4. In het Nederlandse onderwijsbestel
Na de financiële gelijkstelling van openbaar en bijzonder onderwijs is het
facultatieve godsdienst- en later ook levensbeschouwelijk onderwijs op de
openbare school gehandhaafd. Met het aanbod van HVO of GVO wordt
aan ouders die een voorkeur hebben voor openbaar onderwijs voor hun
kinderen, maar tegelijk wensen dat zij op school ook levensbeschouwelijk
of godsdienstig gevormd worden overeenkomstig hun overtuiging, die
keuzemogelijkheid geboden. Voor humanisten bestaat het alternatief van
bijzonder onderwijs zelfs niet (vanwege hun eigen keuze) en in een
toenemend aantal dorpen gaat de keus tussen openbaar en bijzonder
onderwijs ontbreken door de krimp.
Hoewel pas sinds 2009 de rijksoverheid voorziet in de kosten van dit
onderwijs, past deze ondersteuning wel in het Nederlandse onderwijsbestel. Sommige gemeenten hebben in de loop der tijd de aanbieders van
dit HVO en GVO gesubsidieerd, maar hun aantal nam steeds meer af.
Deze subsidies zijn uiteraard beëindigd toen het rijk deze taak op zich
nam. De mogelijkheid van subsidie van rijkswege is ook voorzien in de
Wet Voortgezet Onderwijs, die in artikel 46 en 47 een soortgelijke regeling
bevat als de artikelen 50 en 51 Wet Primair Onderwijs, maar daarbij in lid 4
van artikel 46 bepaalt: «Aan de kerkelijke gemeenten of de plaatselijke
kerken kan een subsidie worden verstrekt.» Artikel 47 bevat dezelfde
bepaling voor levensbeschouwelijke genootschappen. Ook al functioneert
die bepaling momenteel niet, ze geeft wel aan dat bekostiging juridisch
mogelijk is binnen het bestaande onderwijsbestel. De Onderwijsraad heeft
in een daartoe gevraagd advies4 ook aangegeven dat er geen grondwettelijke belemmeringen zijn om tot rijksbekostiging over te gaan. Bekostiging
van onderwijs dat uitgaat van kerkgenootschappen of levensbeschouwelijke genootschappen, kan dus niet worden beschouwd als in strijd met de
scheiding van kerk en staat.
Daarbij dient ook te worden overwogen dat de verantwoordelijke
instanties zelf niet de middelen hebben om dit onderwijs te bekostigen. In
het verleden werd met name het protestants godsdienstonderwijs in
plaatsen waar de burgerlijke overheid dit niet subsidieerde, gegeven door
predikanten, die dit als deel van hun ambtswerk beschouwden, of door
vrijwilligers. Doordat deze docenten nu moeten voldoen aan de eisen van
de wet BIO, is dat niet meer goed mogelijk. Zonder bekostiging zou dan
ook dit onderwijs vrijwel geheel verdwijnen en zouden daarmee de
artikelen 50 en 51 WPO een dode letter worden. Omdat de beschikbaarheid van HVO en GVO een wezenlijk element vormt in het openbaar
onderwijs, mag het de wetgever niet onverschillig laten, als dit door een
combinatie van nieuwe wettelijke eisen aan de docenten en gebrek aan
financiële middelen bij de verantwoordelijke instanties teloor dreigt te
gaan. Zo’n structurele functie kan ook niet blijvend berusten op een
4

Advies Onderwijsraad «Dienstverband, godsdienst en de openbare school» d.d. 31 maart 2006.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 246, nr. 3

5

subsidie, maar moet een begrotingspost op grond van een wettelijke
regeling worden. Door een structurele financiering uit ’s Rijks kas kan deze
functie ook minder gemakkelijk worden aangetast dan een begrotingspost
die berust op een subsidie.
De bepaling dat kosten gemaakt voor het openbaar onderwijs op gelijke
voet moeten worden doorberekend naar het bijzonder onderwijs (de zo
genoemde overschrijdingsregeling), is in dit geval niet van toepassing,
omdat niet het bevoegd gezag van de openbare (speciale) school, maar de
verantwoordelijke instanties van de leraren HVO en GVO bekostigd
worden. De middelen blijven in het wetsvoorstel, door de Staatssecretaris
uitgewerkt bij AMvB, toegekend worden aan de dienstverlenende
denominaties via het Dienstencentrum HVO en GVO. In het verleden heeft
de bestuursrechter zich meer dan eens in deze zin uitgesproken. Bij
koninklijk besluit van 19 juni 1968 (Stb. 370) werden besluiten van de
gemeente Beverwijk vernietigd om de subsidie voor het godsdienstonderwijs op de openbare scholen door te berekenen in het bedrag per
leerling voor de bijzondere scholen op basis van de toen geldende
Lager-Onderwijswet. Omdat deze subsidies toekomen aan kerkgenootschappen, was de Kroon van oordeel dat het godsdienstonderwijs geen
deel uitmaakt van het onderwijs op de openbare scholen en dat daarom
de kosten die de gemeente daarvoor maakt, niet behoren tot de uitgaven
voor de openbare scholen die moeten worden doorberekend aan de
bijzondere scholen.
Op 2 september 1987 deed de Raad van State uitspraak in een geschil
tussen de Stichting Humanistisch Vormingsonderwijs en de gemeente
Valkenswaard. Tot en met 1983 had deze gemeente het humanistisch
vormingsonderwijs op haar openbare scholen gesubsidieerd. Maar
daarna werd die verordening ingetrokken met als argument dat het
openbaar en bijzonder onderwijs in financieel opzicht gelijkwaardig
dienen te worden behandeld. De Raad van State was echter van oordeel
dat de financiële gelijkstelling van openbaar en bijzonder onderwijs zich
niet verzet tegen financiële steun voor levensbeschouwelijk vormingsonderwijs en godsdienstonderwijs aan de rechtspersonen waarvan dit
onderwijs uitgaat. Het besluit van de gemeente Valkenswaard kon dan ook
volgens de Raad van State niet worden gedragen door de daaraan ten
grondslag gelegde motivering.
5. Financiële consequenties
Een met subsidie van het Ministerie van OCW uitgevoerd onderzoek5
wees uit dat voor een salariëring van de docenten HVO en GVO op gelijke
voet als de gewone docenten in het primair onderwijs, en de bijbehorende
organisatie ca. 10 miljoen euro per jaar nodig zou zijn. De praktijk na het
ingaan van de subsidie medio 2009 heeft dat bevestigd. Dit bedrag is nu al
op de begroting van OCW beschikbaar. Hiervan komt 94% ten goede aan
het primaire proces (lessen en kwaliteitsbevordering van docenten) en is
6% nodig voor de vijf werkgeversstichtingen en hun gemeenschappelijk
Dienstencentrum.
Er is mogelijk nog wel sprake van een verborgen vraag, die door een
betere organisatie van het aanbod aan het licht kan komen. Anderzijds
wordt de mogelijkheid om daaraan te voldoen, beperkt door het aanbod
van bevoegde docenten. Het wetsvoorstel brengt tegelijkertijd het aantal
uren van maximaal 120 terug naar 40 per jaar. Op deze manier worden de
stijgende kosten van salarissen en voor ontwikkeling en uitbreiding van
GVO en HVO binnen de perken gehouden. Een realistische inschatting is
5

Research voor beleid, Godsdienst en humanistisch vormingsonderwijs – Onderzoek naar
huidig lesaanbod en verwachte vraag, Eindrapport. Een onderzoek in opdracht van het
Ministerie van OCW door drs. E.K. van Aarsen, drs. R.G.H. Hoffius en drs. B. Verberne, Leiden,
7 juni 2007.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 246, nr. 3

6

dat over tien jaar (in 2025) in plaats van de huidige € 10 miljoen maximaal
€ 15 miljoen nodig zal zijn voor de salariëring van docenten.
II. ARTIKELSGEWIJS
Artikel I, onderdeel A. – De huidige wet opent de mogelijkheid van 120 uur
per jaar oftewel 3 uur per week HVO of GVO. In de praktijk wordt nergens
meer dan één uur per week gegeven. Mede om de kosten voor de
overheid beheersbaar te houden, is het wenselijk dit nu ook in de wet vast
te leggen.
Artikel I, onderdeel B. – Uiteraard zullen nadere regels moeten worden
vastgesteld voor de bepaling van het bedrag per leerling. Daartoe bevat
dit lid een delegatiebepaling. De bekostiging van HVO en GVO vereist een
eigen regeling, omdat dit onderwijs facultatief is. Daarin dient onder meer
een minimum-groepsgrootte te worden bepaald om voor bekostiging in
aanmerking te komen, en ook de medewerking van de schooldirecteuren
voor het aanbieden van dit onderwijs aan de ouders te worden geregeld
om tot gelijke mogelijkheden voor ouders op alle openbare (speciale)
scholen te komen. Het Dienstencentrum hanteert nu een niet – op enige
wet gebaseerde – regel dat een groep voor HVO of GVO ten minste zeven
leerlingen uit hoogstens twee aaneensluitende jaargroepen moet tellen
om voor een gesalarieerde docent in aanmerking te komen. Na aanvaarding van deze wet kunnen deze punten opnieuw bezien worden.
Artikel II. – Dit artikel regelt dat hetgeen opgaat voor het reguliere
openbare basisonderwijs ook opgang vindt voor het speciaal onderwijs.
Artikel III. – In gevolge dit artikel treedt deze wet inwerking op 1 augustus
volgend op het moment van plaatsing in het staatsblad. Op die wijze is
voor het daaropvolgende schooljaar de bekostiging en de urenreductie
een feit.
Ypma
Voordewind

Tweede Kamer, vergaderjaar 2014–2015, 34 246, nr. 3

7