Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2017–2018

21 501-31

Raad voor de Werkgelegenheid, Sociaal Beleid,
Volksgezondheid en Consumentenzaken

Nr. 472

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 8 december 2017
Op 17 oktober jl. informeerde mijn ambtsvoorganger u over de voortgang
van de onderhandelingen inzake de Toegankelijkheidsakte.1 2
Hierbij informeer ik u over de laatste stand van zaken, nu het voorstel op
7 december a.s. in de Raad Werkgelegenheid, Sociaal Beleid, Volksgezondheid en Consumentenzaken (EPSCO) is geagendeerd3. De Toegankelijkheidsakte is in het sociaal beleidsdeel van deze Raad besproken,
waarbij de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Nederland
vertegenwoordigt.
Het richtlijnvoorstel
Het voorstel beoogt een betere werking van de interne markt te realiseren
door gemeenschappelijke, geharmoniseerde, eisen te stellen aan
bepaalde, in het voorstel specifiek benoemde, producten en diensten
(zoals pc’s, betaal- en check-in (kaartjes)automaten, e-books en e-readers,
bepaalde transportdiensten, telefonie en e-commerce).
Met het stellen van uniforme Europese toegankelijkheidseisen kan de
toegankelijkheid tot deze producten en diensten voor mensen met een
beperking worden vergroot, aldus de overweging van de Europese
Commissie.

1

EU Richtlijn betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen van de lidstaten inzake de toegankelijkheidseisen voor producten en diensten (COM
(2015) 615).
2
Kamerstuk 21 501-31, nr. 458.
3
Deze Raad wordt gevormd door de Ministers van Sociale Zaken, Werkgelegenheid, Volksgezondheid en Consumentenbeleid van alle EU-lidstaten.

kst-21501-31-472
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2017

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 21 501-31, nr. 472

1

Nederlandse positie tijdens de Raadswerkgroepen
Nederland heeft vanaf de eerste besprekingen begin 2016 steeds een
«positief kritische» houding gehad. Dat wil zeggen, steun voor het
overkoepelende doel om producten en diensten voor mensen met een
beperking toegankelijk(er) te maken maar kritisch op het door de
Europese Commissie geconcipieerde voorstel.
Sinds de publicatie van het voorstel is, mede op verzoek van Nederland,
een groot aantal verbeteringen in het voorstel doorgevoerd. Daarmee is
een aantal bezwaren zoals verwoord in het BNC-fiche van januari 20164
weggenomen.
De eerdergenoemde brief van 17 oktober jl. (Kamerstuk 21 501-31, nr. 458)
ging o.a. in op Annex I van het richtlijnvoorstel waarin de toegankelijkheidseisen zijn opgenomen. Tijdens de Raadswerkgroepen is hier dit jaar
intensief over gediscussieerd. Nederland vond enkele eisen in de praktijk
minder duidelijk en moeilijk te realiseren en wilde voorkomen dat
innovatie zou worden belemmerd.
Verschillende door Nederland naar voren gebrachte verbeteringen van het
richtlijnvoorstel en de Annex konden op steun rekenen en zijn overgenomen. Hierdoor is het voorstel eenduidiger en beter werkbaar geworden.
Nederlandse zorgen over de reikwijdte van het voorstel en de relatie met
andere Europese wetgeving zijn grotendeels weggenomen.
Zoals al in juni aan de Kamer is gemeld5, streefde EU-voorzitter Estland
ernaar een akkoord te bereiken over een algemene oriëntatie aan het
einde van 2017.
Zoals recentelijk is gebleken bij de voorbereidingen voor de Raad op
7 december, willen de lidstaten niet (mee)bewegen met de overige
Nederlandse bezwaren, ingegeven door afstemming met potentiële
toezichthouders en vertegenwoordigers van het bedrijfsleven.
Die bezwaren richtten zich vooral op de regeling voor het vaststellen van
«disproportionele lasten» voor kleine ondernemers, het toezichtmodel op
handhaving en de mogelijke sancties op niet-naleving.
Het is wel gelukt het voorstel in die zin aangepast te krijgen, dat het thans
een algehele uitzonderingspositie bevat voor micro-ondernemers die
diensten aanbieden. Een pleidooi om daar ook micro-ondernemers die
producten aanbieden en het mkb onder te laten vallen, kon niet rekenen
op voldoende steun.
Tegelijk erkent Nederland dat het, op basis van het krachtenveld omtrent
dit voorstel, waarschijnlijk is dat een algemene oriëntatie zal worden
bereikt. Nederland zal daarom – mede gelet op de positieve invloed van
het voorstel op de toegankelijkheid tot de producten en diensten voor
personen met een beperking en aangezien meerdere Nederlandse
voorstellen wel in het voorstel zijn overgenomen – akkoord gaan met de
algemene oriëntatie.
De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid heeft deze insteek ook
met de Kamer gedeeld tijdens het AO op 30 november jl. ter voorbereiding op de Raad Werkgelegenheid en Sociaal Beleid.
Vervolg
Na de Raad zal het voorstel de triloogfase in gaan onder het
EU-voorzitterschap van Bulgarije. In deze fase zullen de Europese
Commissie, het Europees Parlement en de Raad van Ministers onderhandelen over het wetgevende voorstel.
4
5

Kamerstukken 34 386 en 22 112, nr. 2.
Kamerstuk 21 501-31, nr. 450

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 21 501-31, nr. 472

2

Vooronderzoek MKBA
Gelet op bovenstaande voortgang, is het laten uitvoeren van een
probleemanalyse niet opportuun meer. Het accent verschuift naar het
inzichtelijk maken van de (financiële) gevolgen van het voorstel voor de
betrokken bedrijven. Het kabinet zal zich op korte termijn beraden over de
vraag of, en zo ja hoe, een dergelijk maatschappelijk kosten- en batenonderzoek (MKBA) nodig en wenselijk is. Ik zal u daar dan ook binnenkort
over informeren.
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
H.M. de Jonge

Tweede Kamer, vergaderjaar 2017–2018, 21 501-31, nr. 472

3