Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2008–2009

29 214

Subsidiebeleid VWS

Nr. 37

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSGEZONDHEID,
WELZIJN EN SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 19 augustus 2009
In reactie op uw brief van 20 mei 2009 waarmee u de brief van stichting
Perspekt voor reactie toestuurt, wil ik graag als volgt reageren.
In een eerdere brief aan uw Kamer (TK 2009–2009, 30 597, nr. 38) heb ik u
over de afspraken geïnformeerd die gemaakt zijn met de zorgverzekeraars
over de uitvoering van de AWBZ voor de komende drie jaar. Ik heb afgesproken dat zorgkantoren eenduidig eisen zullen stellen aan zorginstellingen op het gebied van verantwoording en informatievoorziening. Dit
geldt bijvoorbeeld voor de kwaliteitseisen bij de zorginkoop. Zorgkantoren
zullen zoveel mogelijk aansluiten bij de normen voor verantwoorde zorg,
zodat instellingen niet onnodig worden geconfronteerd met verschillende
kwaliteitssystemen en certificeringsprocessen. Het past niet in onze visie
om certificering voor zorgaanbieders verplicht te stellen. Dit is en blijft de
verantwoordelijkheid van veldpartijen zelf. Wij vinden het van belang dat
de veldpartijen voortvarend uitvoering geven aan hun respectievelijke
taken en verantwoordelijkheden ten aanzien van de landelijk afgesproken
kwaliteitskaders voor verantwoorde zorg. Deze zijn leidend.
HKZ-Certificering sluit hierbij aan; voor betrokken partijen kan dit een
steun in de rug betekenen. Ook kan certificering een rol spelen bij het
controleren van de kwaliteit van onderaannemers of bij bureaus die diensten voor pgb-cliënten aanbieden.
Het verbaast de stichting Perspekt, dat de stichting HKZ gebruik maakt van
een instellingssubsidie. Perspekt is van mening dat het toekennen van een
instellingssubsidie oneerlijke concurrentie met zich meebrengt. Ik wil u
het volgende hierop antwoorden. Certificerende instituten zoals INK, NIAZ
en Perspekt hebben niet eenzelfde functie als de stichting HKZ. HKZ staat
ten dienste aan certificering en richt zich alleen op het opstellen en onderhouden van beoordelingseisen. HKZ kijkt welke verschillende normen
(normen verantwoorde zorg, ISO 9001, veiligheidsnormen) er binnen een
branche gehanteerd worden of van toepassing zijn op een branche. Deze

KST134038
0809tkkst29214-37
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 29 214, nr. 37

1

normen worden geharmoniseerd tot één kader, welke de instellingen
binnen de branche kunnen gebruiken om tot certificering over te gaan.
Daartoe hanteert HKZ een werkwijze waarbij financiers (zorgverzekeraars,
zorgkantoren of gemeenten), aanbieders van zorg en vertegenwoordigers
van cliënten direct zijn betrokken.
Een belangrijk verschil is dat HKZ zelf niet certificeert, maar dit overlaat
aan certificerende instellingen die marktconform functioneren. Zij bieden
alleen het geharmoniseerde kader. Een organisatie als Perspekt daarentegen ontwikkelt zelf de eigen standaarden en voert ook met eigen auditors, die zij zelf opleidt, accreditatie van zorginstellingen uit. Anders dan
HKZ ontvangen certificerende instellingen bovendien rechtstreeks inkomsten uit het accrediteren van instellingen.
Ons standpunt is dat de zorg gediend is met geharmoniseerde eisen
waaraan kwaliteitssystemen van zorginstellingen voldoen. Met deze eisen
wordt het publieke belang van een goede kwaliteit en veiligheid van zorg
gediend. Waar mogelijk organiseren en financieren veldpartijen dit zelf.
De komende jaren wordt de VWS-subsidie voor cure en care aan HKZ
stopgezet zoals ik u ook in antwoord op de vragen van Jan de Vries
(2009208566) heb toegelicht. Een ondersteuning vanuit de overheid met
subsidie zullen wij voor de komende jaren toespitsen op die terreinen in
de zorg die zonder steun erg kwetsbaar zijn.
Ik vertrouw erop dat ik u met het bovenstaande afdoende heb geïnformeerd.
De staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
M. Bussemaker

Tweede Kamer, vergaderjaar 2008–2009, 29 214, nr. 37

2