Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 797

Wijziging van de Wet bijzondere maatregelen
grootstedelijke problematiek en de
Huisvestingswet naar aanleiding van de
evaluatie van de Wet bijzondere maatregelen
grootstedelijke problematiek (Wet uitbreiding
Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke
problematiek)

Nr. 5

VERSLAG
Vastgesteld 8 januari 2014
De algemene commissie voor Wonen en Rijksdienst, belast met het
voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel, heeft de eer als volgt
verslag uit te brengen van haar bevindingen.Onder het voorbehoud dat de
hierin gestelde vragen en gemaakte opmerkingen tijdig zullen zijn
beantwoord, acht de commissie de openbare behandeling van het
wetsvoorstel voldoende voorbereid.
Inhoudsopgave

blz.

1.
2.
3.
4.
4.1.
4.2.
4.3.
5.
6.
7.
8.

1
2
5
7
7
9
10
12
13
13
14

Inleiding
Aanleiding
Resultaten van de evaluatie van Wbmgp
Voorstellen die leiden tot wetswijziging
Verlenging gebiedsaanwijzing
Vergunning tot woningvorming
Overige wijzigingen
Voorstellen die niet tot wetgeving leiden
Overige nog nader te verkennen maatregelen
Voorlichting en evaluatie
Inwerkingtreding en overgangsrecht

1. Inleiding
Met belangstelling en een positieve grondhouding hebben de leden van
de VVD-fractie kennisgenomen van het wetsvoorstel betreffende
dewijziging van de Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek en de Huisvestingswet naar aanleiding van de evaluatie van de
Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek (Wet bijzondere
maatregelen grootstedelijke problematiek) Zij onderschrijven het nut en
noodzaak van onorthodoxe en meer omvattende mogelijkheden voor
gemeenten in het tegengaan van ernstige, complexe en langdurige
problematiek in woon- en leefomgeving. De leden hebben nog vragen.

kst-33797-5
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

1

De leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het voorliggende wetsvoorstel. Deze leden onderschrijven de
noodzaak om in wijken die kampen met leefbaarheidsproblemen
onconventionele middelen te gebruiken. Zij staan positief tegenover de
aanpassingen die worden voorgesteld maar hebben wel een aantal
vragen en kanttekeningen.
De leden van de SP-fractie hebben met grote scepsis kennisgenomen van
de het voorliggende wetsvoorstel. Zij hebben enkele vragen.
De leden van de PVV-fractie hebben kennisgenomen van het voorliggende
wetsvoorstel en hebben daarover nog vragen en opmerkingen.
De leden van de CDA-fractie hebben met interesse kennisgenomen van
het voorliggende wetsvoorstel. Zij hebben hierover nog vragen.
De leden van de D66-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het voorliggende wetsvoorstel en hebben nog enkele vragen.
De leden van de ChristenUnie-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen van het wetsvoorstel dat beoogt de werking van de wet bijzondere
maatregelen grootstedelijke problematiek uit te breiden. Zij hebben nog
vragen.
De leden van de SGP-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van het voorliggende wetsvoorstel en hebben enkele vragen.
2. Aanleiding
De leden van de VVD-fractie willen benadrukken dat er volgens hen een
gezonde balans moet zijn tussen het oplossen van de geconstateerde
problematiek en het creeeren van nieuwe wet- en regelgeving die veelal
nieuwe aanwijzings- en vergunningsstelsels met zich meebrengen. Zij
menen dat in elk afzonderlijk geval kritisch dient te worden bekeken of een
voorgestelde maatregel daadwerkelijk bijdraagt aan de doelstellingen van
de wet. Deze leden vragen of de regering aanvullende maatregelen
voorbereidt om gemeenten beter in staat te stellen invulling te geven aan
het begrip «woon- en leefomgeving». Zo ja, welke maatregelen zijn dit en
wanneer kan de Kamer deze tegemoet zien? Zoals ook uit de evaluatie van
de Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek is gebleken,
biedt de wet een nuttig aanvullend instrumentarium waardoor gemeenten
meer armslag hebben om ernstige leefbaarheidsproblemen aan te
pakken. Ondanks dat uit deze evaluatie is gebleken dat de geïntroduceerde mogelijkheden niet frequent door gemeenten worden ingezet, zien
deze leden de meerwaarde van onderhavig wetsvoorstel in omdat deze
kan dienen als «stok achter de deur» en ultimum remedium in problematische situaties waarin de conventionele mogelijkheden niet het gewenste
effect sorteren. In dit kader willen zij graag weten wat de verwachting is
van de regering ten aanzien van de inzet door gemeenten van de
continuerende dan wel nieuwe mogelijkheden die dit wetsvoorstel biedt.
Kan in dit licht ook worden ingegaan op de samenhang, de verschillen en
eventuele complementerende bevoegdheden in onderhavig wetsvoorstel
en de wijziging van de Woningwet in verband met het versterken van het
handhavingsinstrumentarium1en de Huisvestingswet 20132? Versterken
de in deze wetten voorgestelde maatregelen elkaar en zo ja, op welke
wijze? En in welk opzicht kunnen de juridische mogelijkheden die
artikel 13b Opiumwet (Wet Damocles), artikel 174a Gemeentewet (Wet
1
2

TK 33 798.
TK 32 271.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

2

Victoria) en artikel 14 Woningwet (Wet Victor) bieden, bijdragen aan de
doelstellingen van voorliggend wetsvoorstel? Daarnaast willen zij graag
een antwoord op de vraag of, en zo ja hoe, het voorliggend wetsvoorstel
kan bijdragen aan een oplossing van de vastgestelde problematiek
rondom de huisvesting van EU-arbeidsmigranten en woonoverlast. Kan
de regering aangeven of en zo ja hoe, dit wetsvoorstel bijdraagt aan het
voorkomen en aanpakken van woonoverlast door verhuurders enerzijds
en huurders anderzijds? Is het mogelijk om een totaaloverzicht van de
effecten van deze wet te geven uitgesplitst naar eigenwoningbezitter,
verhuurder en huurder? Kan bij de beantwoording van deze vraag
expliciet aandacht worden besteed aan het advies van de Raad van State3
waarin staat dat de screeningsmaatregel alleen de positie van nieuwkomers raakt en niet van overlastveroorzakende bewoners die al reeds in
een wijk wonen?
Wel tekenen de leden van de VVD-fractie aan dat, gelet op de aard van de
voorgestelde maatregelen, het noodzakelijk is dat aan de inzet van deze
maatregelen duidelijke kaders en eisen zijn verbonden. Deze bijzondere en
verstrekkende maatregelen mogen volgens hen niet lichtvaardig worden
ingezet. Voorts hechten zij waarde aan de lokale verantwoordelijkheid van
de aanpak van grootstedelijke problematiek. Deze verantwoordelijkheid
dient echter altijd te zijn ingebed in democratisch tot stand gekomen weten regelgeving. De rol van de rijksoverheid dient te worden beperkt tot het
ondersteunen van gemeenten in hun aanpak van die problematiek en
hiervoor de juiste voorwaarden te scheppen. Artikel 80a, derde lid, van de
Woningwet biedt de regering slechts een regierol in de bevordering en
ondersteuning van stedelijke vernieuwing. Gelet op de definitie gegeven
in laatstgenoemde wet valt onder het begrip «stedelijke vernieuwing» een
groot aantal aspecten dat toeziet op structurele kwaliteitsverhoging van
het stedelijk gebied, waaronder de leefbaarheid. Ondanks dat het doel van
onderhavig wetsvoorstel niet expliciet toeziet op het verbeteren van «de
leefbaarheid» en dit begrip niet in de wet wordt gedefinieerd, blijkt uit de
algemene en artikelsgewijze toelichting dat dit begrip een grote rol speelt
in de wet en de doelstellingen ervan. De leden willen weten wat onder dit
begrip in deze wet wordt verstaan. Wordt hier bijvoorbeeld ook
leegstands- en krimpproblematiek onder geschaard? Omdat het begrip
een speerpunt van de wet is, is het volgens hen van groot belang dat
duidelijk wordt gemaakt wat onder de noemer van dit begrip aan
activiteiten kan worden ondernomen en aan regelgeving kan worden
ontworpen. Naar het oordeel van de leden van de VVD-fractie dient ten
alle tijden te worden voorkomen dat lokale overheden zich door een
achterliggende gedachte van voorliggend wetsvoorstel, maar ook van de
Woningwet en de Huisvestingswet 2013, gesterkt voelen velerlei
regelgeving die ziet op de diverse aspecten van het begrip «leefbaarheid»
op te tuigen en zaken te gaan reguleren terwijl hier geen expliciete
juridische grondslag voor bestaat. Kan worden aangegeven op welke
wijze wordt voorkomen dat dit zal plaatsvinden? Hoe kan worden
gemonitord of dit plaatsvindt? En wat kan en zal de regering doen indien
bovengenoemde risico’s zich in concrete gevallen verwezenlijken? In dit
licht wijzen deze leden ook op het advies van de Raad van State ten
aanzien van de aanvankelijk voorgestelde screeningsmaatregel voor
woningzoekenden. Deze maatregel werd als disproportioneel en niet
noodzakelijk gezien. Naar aanleiding van dit advies is besloten de
screeningsmaatregel geen onderdeel meer te laten uitmaken van het
voorliggende wetsvoorstel maar dit verder uit te werken in nadere wet- en
regelegeving. Dit wetsvoorstel lijkt gemeenten echter op grond van het
begrip leefbaarheid wel een grote interpretatieruimte en discretionaire
bevoegdheid te bieden om op lokaal niveau wet- en regelgeving te
vormen die op landelijke niveau na afweging van alle belangen op grote
3

TK 33 797, nr. 4.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

3

weerstand stuiten. Hoe schat de regering dit risico in? Zijn er mogelijkheden om dit risico te beperken? Zo ja, op welke wijze? Zo nee, waarom
niet?
De leden van de SP-fractie constateren dat zij niet alleen staan in hun
scepsis. Zo wees de Raad van State erop dat de bestaande handhavingsinstrumenten niet of onvoldoende worden benut en dat daarom met de
introductie van nieuwe maatregelen en bevoegdheden terughoudend
moet worden om gegaan. De Raad is niet overtuigd van de noodzaak van
het wetsvoorstel en adviseert dat het nader wordt overwogen. De
regering stelde in antwoord op die kritiek dat de gemeenten om deze
uitbreiding gevraagd hebben, «... dus dat verondersteld mag worden dat
de nieuwe maatregelen aan de behoefte voldoen.» Naar aanleiding van
dit antwoord vragen deze leden of het criterium dat lagere overheden
vragen om nieuwe bevoegdheden voldoende is om onder het motto «u
vraagt, wij draaien» te voldoen aan dit verzoek óf dat er ook nog inhoudelijke argumenten ten grondslag liggen aan het negeren van het advies van
de Raad van State. De leden van de SP-fractie onderschrijven dat er in een
flink aantal wijken van grote en kleinere steden sprake is van accumulatie
van problemen: woonoverlast, criminaliteit, verpaupering. Zij denken dat
deze problemen bestreden moeten worden met een combinatie van
aanpak bij de bron en repressie van onmaatschappelijk gedrag. Onder
aanpak bij de bron verstaan zij onder meer: verbetering van de scholing
van huishoudens onderaan de sociale ladder; het in stand houden van een
fatsoenlijk stelsel van arbeidsvoorwaarden en sociale zekerheid in plaats
van het faciliteren van een wegwerp-werknemers-maatschappij en tot slot
het investeren in gemengde wijken met voorzieningen die de sociale
samenhang versterken. Onder de repressie van onmaatschappelijk gedrag
verstaan deze leden het gericht en snel aanpakken van asociale elementen
met een combinatie van straf en begeleiding om de kans op herhaling te
beperken. Zij hebben de sterke indruk dat er een relatie is tussen de
verschijnselen die de regering aanduidt als «grootstedelijke problematiek»
-de achterkant van het probleem- en anderzijds overheidsbeleid en
maatschappelijke ontwikkelingen die het probleem aan de voorkant
vergroten. De arbeidsvoorwaarden voor werknemers aan de onderkant
van de arbeidsmarkt en de sociale zekerheid worden al twintig jaar
systematisch verslechterd. De investeringen van het Rijk in stadsvernieuwing en wijkaanpak zullen vanaf 2015 nog € 0,30 per Nederlander
bedragen, ongeveer een kwart gevulde koek per Nederlander per jaar.
Onderschrijft de regering dat haar beleid en dat van haar voorgangers een
belangrijke, misschien wel de belangrijkste, oorzaak is van de «grootstedelijke problematiek»? Is het in deze context fair om te stellen: «Bij de
aanpak van grootstedelijke problematiek zijn de gemeenten primair aan
zet, samen met lokale partners»4. Aan de repressiekant valt op dat het
wetsvoorstel kiest voor een uitsluiting van een grote groep woningzoekenden van de toegang tot een substantieel deel van de woningmarkt
zonder dat vast staat dat de personen in kwestie zich schuldig gemaakt
hebben aan onmaatschappelijk gedrag. Welke argumenten heeft de
regering om het beleid van «de goeden moeten onder de kwaden lijden»
niet alleen te continueren, maar zelfs verder uit te breiden? Bij de
behandeling van de Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek is door onder meer de leden van de SP-fractie gevraagd welk
alternatief de huishoudens, die de toegang tot bepaalde wijken ontzegd
wordt, geboden wordt. Als er sprake is van een alternatief blijft het
principiële bezwaar tegen deze aanpak staan, maar wordt de balans
tussen maatschappelijk baten en individuele schade evenwichtiger. Kan
worden aangegeven (ook aan de hand van een kwantitatieve analyse)
waar de «geweigerden» terecht gekomen zijn, en hoe zij hun huidige
4

MvT TK 33 797, nr. 3, p. 3.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

4

huisvesting waarderen? Wordt hier een nieuwe onderklasse, «de
Bloknomaden», gecreëerd? De leden van de SP-fractie onderschrijven dat
de aard van de problematiek die de wet beoogt te bestrijden niet beperkt
is tot grotere gemeenten. Ook kleine gemeenten kunnen dit soort
problemen ondervinden. Sterker nog ook in kleine kernen en in het
buitengebied doen zich regionaal ontwikkelingen voor, waarbij kansarme
bewoners steeds meer op één plek terecht komen. Zij denken daarbij
bijvoorbeeld aan stacaravanterreinen/campings, die hun oorspronkelijke
functie verloren hebben en steeds meer verworden tot woonplaats voor
marginale groepen, inclusief EU-arbeidsmigranten. De leden van de
SP-fractie denken dat de betreffende gemeenten dit probleem niet alleen
kunnen oplossen. Onderschrijft de regering deze analyse en zo nee,
waarom niet? Wel zijn de leden op hoofdlijnen zeer positief over de
voorgestelde aanpak van malafide pandeigenaren in dit wetsvoorstel,
waarvan het instrumentarium vervat is in de wijziging van de Woningwet
in verband met het versterken van het handhavingsinstrumentarium5.
De leden van de PVV-fractie delen de opvatting van de regering dat een
eenzijdige bevolkingssamenstelling bijdraagt aan een verslechtering van
het leefklimaat en een afname van ontwikkelingsperspectieven van de
bewoners. Deelt de regering de constatering dat de (gevolgen van de)
massa-immigratie en de voortgaande islamisering de grootste hindernis
zijn voor leefbaarheid in de wijken. Deze leden zijn van mening dat de
mogelijkheden die de Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke
problematiek biedt een stap in de goede richting van leefbare wijken is,
maar dat de gronden waarop woningzoekenden uit een bepaald gebied
geweerd kunnen worden nog ontoereikend zijn. Zij zouden graag zien dat
woningzoekenden met een verleden op het gebied van criminaliteit en
overlast ook geweerd kunnen worden. Deze leden vragen of de regering
daar ook mogelijkheden voor ziet en op welke wijze de regering dit
juridisch rond wil krijgen op korte termijn.
De leden van de CDA-fractie constateren dat het wetsvoorstel vooral tot
doel heeft gemeenten een aanvullend instrumentarium te bieden om
(ernstige) leefbaarheidsproblemen aan te pakken. Hiertoe voorziet het
voorstel onder meer in de mogelijkheid om woningzoekenden met
antecedenten ten aanzien van criminele activiteiten en overlastgevend
gedrag te weren uit kwetsbare wijken. Deze leden onderkennen de ernst
van het probleem. Wel vragen zij of de bestaande handhavingsinstrumenten voldoende worden benut. Wanneer die niet benut worden heeft
het weinig zin om nieuwe instrumenten toe te voegen, zo menen zij. Ook
zijn zij van mening dat het voorstel ingrijpende maatregelen bevat die in
het geval van de huisvestingsvergunning ernstig inbreuk maken op de
grondrechten vrijheid van vestiging en de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer. In dergelijke gevallen dient een beperking van deze
grondrechten noodzakelijk en proportioneel te zijn. Zij vragen of dat
steeds het geval zal zijn. Ook constateren de leden van de CDA-fractie dat
de zogenaamde screeningsmaatregel is geschrapt. Zij menen dat het van
belang is dat er een maatregel komt die de gemeente de mogelijkheid
biedt woningzoekenden met een crimineel verleden of overlast gevend
gedrag te weren in aangewezen gebieden. De leden van de CDA-fractie
zien daarom uit naar een aangepast wetsvoorstel.
3. Resultaten van de evaluatie van Wbmgp
De leden van de VVD-fractie lezen dat een van de geëvalueerde maatregelen uit de Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek de
mogelijkheid betreft om woningzoekenden in aangewezen gebieden, waar
5

TK 33 798.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

5

de leefbaarheid onder druk staat, te weren of voorrang te verlenen. In het
wetsvoorstel wordt de mogelijkheid voorgesteld de gebiedsaanwijzing
met meer dan één maal met vier jaar te verlengen. Deze leden onderschrijven het nut en de noodzaak van dit wetsvoorstel aangezien de
geconstateerde grootstedelijke problematiek in bepaalde gebieden niet
kan worden opgelost in enkele jaren, maar een langdurige aanpak vergt.
Ten aanzien van die maatregel kwam in de evaluatie naar voren dat de
regelgeving voor het toepassen van de maatregel zeer complex is en dat
de uitvoering veel capaciteit kost, zowel bij het stellen van inkomenseisen
aan woningzoekende als bij het verlenen van voorrang aan woningzoekenden met bepaalde sociaal-economische kenmerken. Deelt de regering
deze conclusie over de nadelen van de genoemde maatregel? Heeft de
regering deze nadelen van de maatregel meegenomen in het huidige
voorstel? Zo ja, op welke wijze? Zo nee, waarom niet? Hoe kunnen de
genoemde nadelige kanten van de maatregel worden verminderd dan wel
voorkomen? Voorts willen zij de regering vragen welke waarborgen en
criteria gelden bij de verlenging van een gebiedsaanwijzing? Gelden
hiervoor dezelfde criteria als bij een eerste gebiedsaanwizjing? Wat is de
rolverdeling tussen regering en gemeenten bij de verlenging van een
gebiedsaanwijzing?
Deze maatregel richt zich onder andere op het voorkomen van
woonoverlast. Beschikt de burgemeester nog over andere, minder
verstrekkende maatregelen om ernstige woonoverlast te stoppen? Klopt
het dat de burgemeester geen andere juridische mogelijkheden heeft dan
het verzoeken om de woonoverlast te stoppen en de woning te sluiten op
grond van artikel 174a van de Gemeentewet? Is het zo dat indien een
burgemeester in de zin van de Algemene wet bestuursrecht besluit dat ’s
avonds geen vrienden thuis meer mogen worden ontvangen of dat het
portiek schoon moet worden gehouden, dat een dergelijke last, genomen
op grond van een Algemene Plaatselijke Verordening (APV) in rechte geen
stand houdt wegens strijd met artikel 10 Grondwet? Dit lijkt immers te
volgen uit de uitspraak van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad
van State van 1 december 20106. Herkent de regering dit probleem? Zo ja,
is zij van oordeel dat oplossing van het geconstateerde probleem een
wijziging van de wet vergt? Is de regering voorts bekend met de
voorstellen die mr. dr. Vols ten aanzien van een effectieve aanpak van
woonoverlast doet in onder andere zijn proefschrift «Woonoverlast en het
recht op priveleven. De aanpak van overlastveroorzakers in Nederland,
Engeland. Wales en België», zoals het opleggen van gerichte gedragsaanwijzingen aan notoire overlastveroorzakers? Deelt de regering de mening
dat dit een effectieve en minder ingrijpende manier van het bestrijden van
woonoverlast is? Burgemeesters hebben juridisch niet de mogelijkheid
om deze gedragsaanwijzingen op te leggen. Deelt de regering het oordeel
dat het juridisch borgen van deze mogelijkheid een extra handvat geeft
voor de bestrijding van woonoverlast? Zo ja, op welke wijze zou deze
kunnen worden vormgegeven? Hebben woningcooperaties specifieke
mogelijkheden om woonoverlast daadwerkelijk en effectief te kunnen
aanpakken? Deelt de regering de mening dat het mogelijk maken van het
sluiten van tijdelijke huurcontract een effectieve maatregel zou kunnen
zijn in het kader van de aanpak van woonoverlast? Zo ja, welke stappen
gaat de regering hiertoe zetten?
De leden van de SP-fractie constateren dat de Wet bijzondere maatregelen
grootstedelijke problematiek gemeenten de mogelijkheid geeft om in
probleemwijken «kansarme» woningzoekenden beperkingen op te leggen
bij de vestiging in een probleemwijk. Uit de evaluatie blijkt dat Rotterdam
de enige gemeente is die deze bepaling gebruikt. De gemeente geeft aan
dat zij tevreden is over het instrument en de werkingsduur zou willen
6

zaak nr. 201005518/1/H3.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

6

verlengen, tot maximaal 20 jaar. Deze leden vragen of het niet wenselijk is
om ook de regio een stem te geven in het besluit om een beperking op te
leggen aan de vestiging van kansarme woningzoekenden in een wijk. Het
risico bestaat immers dat gemeenten dit instrument strategisch gaan
inzetten om hun problemen over de schutting te gooien bij de buren. Is dit
aspect onderzocht bij de evaluatie? Een ander onderbelicht aspect bij de
evaluatie van dit onderdeel van de wet is naar de mening van de leden het
gegeven dat alleen Rotterdam dit onderdeel van de wet gebruikt heeft.
Weliswaar heet de wet in de volksmond niet voor niets de Rotterdamwet,
maar de wet is zodanig vormgegeven dat hij in heel Nederland kan
worden ingezet. Het feit dat dit niet gebeurt is opmerkelijk. Er zijn immers
ook elders in Nederland volop wijken die een vergelijkbare problematiek
hebben als in Rotterdam. Het is erg onwaarschijnlijk dat het niet inzetten
van het wettelijk instrument alleen te wijten is aan de onbekendheid van
gemeenten. Dus lijkt de praktijk uit te wijzen dat er feitelijk sprake is van
gelegenheidswetgeving, die niet voldoet aan de algemene eisen die je
mag stellen aan een wet. Daarnaast lijkt de wet dan ook in strijd met het
voornemen van deze regering om dor hout in regelgeving te kappen.
Moet op grond van de praktische toepassing van de wet, of het ontbreken
daarvan, niet geconcludeerd worden dat het tijd is om de Rotterdamwet in
te trekken? Zo nee, waarom niet?
De leden van de PVV-fractie merken op dat uit de evaluatie van de Wet
bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek blijkt dat veel
gemeenten onvoldoende op de hoogte zijn van de mogelijkheden die de
wetten Victor en Victoria nu al te bieden hebben en dat dit instrumentarium veel te weinig wordt toegepast. Deze leden zouden graag zien dat
gemeenten gedwongen worden om structurele overlastplegers uit huis te
plaatsen en onder te brengen in tuigdorpen buiten de bebouwde kom. De
ervaring leert dat veel tuig het zelf ook prettig vindt om uit de reguliere
woonomgeving te verdwijnen en zich prettiger voelt in een omgeving met
gelijkstemden. Deze leden vragen de regering plannen te ontwikkelen om
verplicht over te gaan op huisuitzettingen bij structurele overlast en meer
tuigdorpen (asodorpen) in te richten. De leden van de PVV-fractie
constateren dat inmiddels duidelijk is dat alle financiële impulsen voor de
zogenaamde «aandachtswijken» totaal geen effect hebben gesorteerd (zie
SCP-rapport «Werk aan de wijk, 2013).
De leden van de D66-fractie merken op dat uit de evaluatie is gebleken dat
de maatregelen die in de huidige wet zijn vastgelegd niet of nauwelijks
gebruikt zijn in de afgelopen jaren. De leden vragen daarom hoe dit zich
verhoudt tot de voorgenomen maatregelen die erin voorzien deze wet uit
te breiden. In hoeverre verwacht de regering dat van de voorliggende
maatregelen gebruik zal worden gemaakt? Op welke manier wordt de
effectiviteit gemeten?
4. Voorstellen die leiden tot wetswijziging
4.1. Verlenging gebiedsaanwijzing
De leden van de VVD-fractie merken op dat de maatregel «verlenging
gebiedsaanwijzing» slechts kan worden toegepast indien voldaan is aan
een aantal criteria. Een van deze criteria is dat voor woningzoekenden,
aan wie geen huisvestingsvergunning kan worden verleend, voldoende
mogelijkheden zijn om binnen de regio passende huisvesting te vinden.
De leden vragen hoe bij de aanwijzing van een gebied door de regering,
als bedoeld in artikel 5 en gelezen in samenhang met artikelen 8 en 9 van
de huidige Wbmgp, wordt bepaald of aan voornoemd criterium wordt
voldaan? En hoe wordt het risico ingeschat op het vormen van nieuwe
wijken,waarin grootschalige en complexe woonproblemen zich voordoen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

7

wanneer alle personen die worden geweerd in een bepaalde wijk, zich in
een andere wijk vestigen? Zowel uit de evaluatie als uit andere geluiden
uit de praktijk blijkt dat zodanige «waterbedeffecten» voorkomen, vooral
in plaatsen en gebieden rondom Rotterdam. Gaat de regering actie
ondernemen om deze effecten te mitigeren? Zo ja, welke acties zijn
volgens de regering geschikt en effectief om omliggende gebieden niet
onevenredig te belasten met de effecten van de gebiedsaanwijzing? Heeft
de evaluatie van de huidige Wbmgp voorts uitgewezen dat het vanuit de
praktijk gewenst is om te komen tot een gebiedsaanwijzing op grond van
andere criteria dan het inkomen? Zijn deze mogelijkheden onderzocht en
zo ja, wat is de uitkomst hiervan? Deelt de regering de mening dat het
recht op vrijheid van vestiging, de aanpak van woonoverlast onverlet laat?
Zo ja, welke (juridische) mogelijkheden en maatregelen heeft ze om de
huisvesting van bijvoorbeeld personen uit Midden- en Oost-Europa te
reguleren zonder dat dit een te grote druk legt op de plaaten waar deze
personen zich vestigen?
De leden van de PvdA-fractie zijn het eens met de verruiming van de
aanwijsbevoegdheid naar maximaal vijf periodes van vier jaar. Wel vinden
ze dat elke vier jaar opnieuw bewezen moet worden dat de noodzaak voor
de maatregelen er nog steeds is. De leden krijgen graag hierop een
toelichting.
De leden van de SP-fractie constateren dat het wetsvoorstel de
mogelijkheid om restricties op te leggen aan vestiging in een probleemgebied van vier jaar naar maximaal vijf maal vier jaar verlengt.
Het enige argument dat hiervoor wordt aangevoerd is dat een «langdurige
aanpak» nodig is. De leden vinden dit een brevet van onvermogen. Vindt
de regering écht dat de ernstige problemen in deze wijken niet binnen
twintig jaar moeten en ook kunnen worden opgelost?
De leden van de PVV-fractie vragen of het mogelijk is om de termijn voor
een gebiedsaanwijzing te laten vervallen om zodoende gemeenten de
mogelijkheid te bieden om woningzoekenden, die niet voldoen aan de
gebiedsvereisten, onbeperkt te weren. Voorts vragen zij waarom de
Wmbpg niet gemeentebreed kan worden ingevoerd? Door slechts enkele
gebieden aan te wijzen treedt een waterbedeffect op, zo constateren de
leden.
De leden van de D66-fractie lezen dat de werkingsduur voor gebiedsaanwijzing meerdere malen kan worden verlengd. Zij vragen hoe en door wie
de verlenging van deze maatregel getoetst gaat worden en welke criteria
daarvoor zullen worden opgesteld. Hoe wordt de proportionaliteit en
redelijkheid van een verlenging van gebiedsaanwijzing getoetst en hoe
zwaar worden de principes van vrije vestiging daarin meegewogen?
De leden van de ChristenUnie-fractie constateren in het bijzonder dat het
wetsvoorstel het mogelijk maakt om de termijn van de zogenaamde
gebiedsaanwijzing voor kansenzones en voor het beperken van de
toegang tot de woningmarkt op grond van inkomen te verlengen.
Genoemde leden onderschrijven dat hierbij steeds een belangenafweging
dient plaats te vinden. Zij vragen of de huidige wetstekst voldoende
duidelijk maakt dat ook bij verlenging van de termijn dezelfde toetsingscriteria worden gehanteerd, aangezien in artikel 6 lid 1 alleen naar de eerste
aanvraag wordt verwezen (artikel 5 lid 1) en niet naar de aanvraag voor
verlenging (artikel 5 lid 2).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

8

4.2. Vergunning tot woningvorming
De leden van de VVD-fractie constateren dat dit wetsvoorstel de gemeenteraad de mogelijkheid geeft om voor de in de huisvestingsverordening
aangewezen woningen, die gelegen zijn in aangewezen wijken, een
verbod tot woningvorming zonder vergunning in te stellen. Bij een
vergunning tot woningvorming gaat het om het afgeven van een
vergunning door de gemeente aan een eigenaar voor het feitelijk opdelen
van een bestaande woning in meer woningen die afzonderlijk worden
verhuurd zonder dat het gebouw wordt gesplitst in appartementsrechten.
Een verbod op woonvorming grijpt rechtstreeks in op het recht van de
eigenaar van het pand dit te gebruiken zoals hij dit voorstaat en zijn
woning eventueel op te splitsen. Kan de regering hier nader op ingaan?
Welke waarborgen dan wel rechtvaardigingsgronden zijn er in relatie tot
het ongestoord uitoefenen van het eigendomsrecht? De gemeente dient
bij het instellen van een vergunning voor woningvorming te onderbouwen waarom het voor die specifieke categorie woningen en voor de
aangewezen wijk noodzakelijk is met het oog op de leefbaarheid en de
samenstelling van de woningvoorraad. Welke concrete criteria kunnen
gemeenten hierbij hanteren? Kunnen bepaalde categorieen of
doelgroepen, zoals studentenwoningen (zelfstandig dan wel onzelfstandig) bijvoorbeeld al bij voorbaat worden uitgesloten? Is een lokale
woonvisie dan wel huisvestingsverordening voldoende basis om over te
gaan tot een dergelijke vergunning?Wanneer is er sprake van zodanige
noodzaak? En op welke wijze kan een beslissing van de gemeenteraad om
voor bepaalde woningen in bepaalde wijken een vergunning tot woningvorming in te stellen, gerechtelijk worden getoetst? Is dit alleen mogelijk
via de band van de exceptieve toetsing? Voorts staat in de toelichting op
deze maatregel dat de vergunning kan worden geweigerd in die gevallen
waarin het omwille van de beperkte omvang van de woonruimte, de
woonomgeving of de leefbaarheid in de buurt niet wenselijk is dat
woningen worden opgedeeld. Deze weigeringsgronden komen echter niet
overeen met de weigeringsgronden genoemd in artikel 31 van de
Huisvestingswet. De tekst van dat artikel biedt niet de mogelijkheid om de
vergunning te weigeren indien dit nodig wordt geacht met het oog op de
woonomgeving of de leefbaarheid in de buurt. Uit de jurisprudentie van
de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State volgt dat via een
(artikelsgewijze) toelichting geen aanvullende nieuwe weigeringsgronden
kunnen worden opgenomen7. Welke mogelijkheden ziet de regering dan
evenwel om een vergunning tot woningvorming te weigeren in het belang
van leefbaarheid? Als de regering hiertoe nog mogelijkheden ziet, welke
criteria en invulling worden bij het toepassen van dit begrip in dit
specifieke geval gehanteerd? Deelt de regering de mening van voormelde
leden dat het in het belang van de rechtszekerheid is indien alle gronden
om een vergunning tot woningvorming te weigeren expliciet in de
wettekst zijn opgenomen? Zo ja, is de regering voornemens het
wetsvoorstel op dat punt aan te passen? Daarnaast willen de leden van de
VVD-fractie nadrukkelijk aandacht vragen voor de kosten van het
aanvragen om een vergunning tot woningvorming. Kan de regering de
hieraan verbonden kosten monitoren en zo ja, kan ze invloed uitoefenen
op de hoogte van de kosten? Zo ja, is de regering van plan dit te doen?
De leden van de PvdA-fractie lezen dat er wel een mogelijkheid tot
vergunningsplicht komt voor woningvorming maar niet voor splitsing /
verkamering. Zij zijn een voorstander van een dergelijke vergunningsplicht, maar willen weten waarom die mogelijkheid voor een vergunningsplicht voor woningvorming niet in de Huisvestingswet wordt opgenomen?

7

Zaaknr. 201206921/1/A3.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

9

De leden van de SP-fractie onderschrijven de wenselijkheid om een
wettelijke titel te creëren om woningvorming te reguleren. Feitelijk is hier
sprake van een nieuwe vorm van «uitponding» aan de onderkant van de
woningmarkt, die grote risico’s oplevert voor het toekomstig beheer van
dit deel van de woningvoorraad. Het is deze leden niet duidelijk waarom
regulering van woningvorming zich zou moeten beperken tot wijken die al
een stempel «probleemgebied» hebben. Hierdoor zullen gemeenten
voortdurend achter de feiten aanlopen. Het lijkt ze daarom logisch om de
regulering van woningvorming generiek te regelen. Deelt de regering
deze mening?
De leden van de D66-fractie constateren dat er in het voorliggende
wetsvoorstel sprake is van een maatregel die de mogelijkheid zal bieden
een verbod tot woningvorming zonder vergunning in te stellen. Op basis
van welke criteria wordt bepaald of er sprake is van ongewenste woningvorming en op welke manier kan bezwaar worden gemaakt? Hoe wordt de
vinger aan de pols gehouden met betrekking tot de gevolgen voor de
woningvoorraad?
De leden van de ChristenUnie-fractie constateren dat het wetsvoorstel het
voor de gemeenteraad mogelijk maakt om voor de in de huisvestingsverordening aangewezen woningen, die gelegen zijn in aangewezen wijken,
een verbod tot woningvorming (het opdelen van een bestaande woning in
meer woningen voor de verhuur) zonder vergunning in te stellen analoog
aan de splitsingsvergunning (het opdelen van een bestaande woning in
appartementsrechten). Door de toevoeging van «aangewezen wijken»
wordt hierbij een gerichte inzet van beide instrumenten mogelijk. Deze
leden vragen of de gemeenteraad hiermee in de huisvestingsverordening
ook de mogelijkheid krijgt om het ene onderdeel van artikel 30 lid 1 in een
specifieke wijk wel te laten gelden en het andere onderdeel van artikel 30
lid 1 niet. Bijvoorbeeld dat in een dergelijke wijk splitsen zonder
vergunning niet is toegestaan maar samenvoegen wel.
De leden van de SGP-fractie vragen in hoeverre de toevoeging dat
gemeenten in hun verordening specifieke wijken moet benoemen
uitdrukkelijk bedoeld is als aanscherping, waardoor gemeenten uitdrukkelijk moeten motiveren in welke wijken vergunningen noodzakelijk zijn
met het oog op specifieke problematiek. Deze leden constateren dat de
regering benadrukt dat het toevoegen van woonruimte tot problemen kan
leiden in bepaalde wijken. Zij vragen in hoeverre de regering, gelet op de
geschetste problematiek, ruimte ziet de criteria voor het samenvoegen
van woonruimte te versoepelen. Deze leden vragen waarom bijvoorbeeld
een eigenaar van de appartementsrechten van een beneden- en bovenwoning een vergunning dient te verkrijgen voor het samenvoegen van
deze rechten tot een tussenwoning. De leden van de SGP-fractie zien
graag een nadere inkleuring van de categorie woonruimte waarop de
voorgestelde vergunning betrekking heeft. Het gaat volgens de regering
namelijk om woningen die al erg klein zijn. Tegelijk zijn de bedoelde
woningen kennelijk zo groot dat bij woningvorming aan de bouwtechnische vereisten wordt voldaan, terwijl kennelijk ook geen sprake is van
omzetting in onzelfstandige woonruimte. Zij vragen in hoeverre, gelet op
de genoemde omstandigheden, aanvullende beperkingsmogelijkheden
noodzakelijk zijn.
4.3. Overige wijzigingen
De leden van de VVD-fracte maken uit de evaluatie op dat geen van de
ondervraagde gemeenten gebruik heeft gemaakt van de in de huidige Wet
bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek opgenomen
mogelijkheid om de onroerendezaakbelasting (OZB) voor kleine onder-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

10

nemers te verlagen. Als reden wordt hiervoor onder andere gegeven dat
het instrument niet noodzakelijk is voor de aanpak van de problematiek in
de betreffende gemeenten. In het voorliggende wetsvoorstel wordt de
maatregel echter toch verlengd. Waarom is de regering hiertoe
overgegaan terwijl de mogelijke gebruikers van de maatregel expliciet
wordt aangegeven dat zij deze maatregel niet nodig hebben om complexe
woonproblematiek aan te pakken? Dit geldt temeer nu gemeenten hebben
aangegeven dat zij het instrument niet effectief achten. Kan de regering
voorts een overzicht geven van de overige initiatieven die dan wel worden
verkend ten behoeve van het stimuleren van de lokale wijk- en buurteconomie?
De leden van de PvdA-fractie verwelkomen het loslaten van de drempel
van 100.000 inwoners als grens voor het mogen verlagen van de OZB als
impuls voor de buurteconomie. Wel vragen deze leden waarom de
drempel voor het inroepen van de wet wel in stand wordt gehouden voor
gemeenten die niet onder het grotestedenbeleid (GSB) vallen? Deelt de
regering de mening dat grootstedelijke problematiek zich niet alleen in die
selecte groep steden kan manifesteren maar ook in kleinere gemeentes; al
dan niet buurgemeenten van de in de huidige wet genoemde GSB
gemeentes? En deelt de regering de mening dat er ook kleinere wijken zijn
die wel kampen met grootstedelijke problematiek, maar die niet voldoen
aan de kwantitatieve eisen die nu in de wet staan opgenomen? Met
andere woorden: ook kleinere gemeentes en kleinere wijken kunnen baat
hebben bij de extra bevoegdheden die deze wet voor specifieke wijken
regelt. Graag hierop een reactie.
De leden van de SP-fractie constateren dat de zogeheten «kansenzone»
als onderdeel van de Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke
problematiek een wettelijke instrument is waarmee drempels voor
startende ondernemers worden verlaagd om de wijkeconomie te
stimuleren. Zo kan de OZB voor ondernemers (tijdelijk) verlaagd worden
en kunnen bepaalde wettelijke regels buiten werking worden gesteld. In
de praktijk wordt dit deel van de wet nauwelijks gebruikt. Deze leden
onderschrijven dat het bevorderen van de wijkeconomie een goede
strategie «aan de voorkant van het probleem» is, maar zij vrezen dat het
gekozen instrumentarium als een tweesnijdend zwaard werkt waardoor
vooral marginale bedrijvigheid wordt aangetrokken en op termijn extra
ruimtelijke en milieuproblemen ontstaan. Kan de regering beargumenteren waarom wetgeving op het gebied van milieu, ruimtelijke ordening
e.d., die bedoeld is om een beschavingsnorm te stellen, in bepaalde
wijken minder noodzakelijk zou zijn? Is de korte termijn bedrijvigheid die
hiermee wordt aangetrokken niet tegelijkertijd een hypotheek op de
toekomst, die straks ten koste van publieke middelen gesaneerd dient te
worden?
De leden van de PVV-fractie vragen waarom alleen in kansenzones de
vestiging van kleine ondernemers wordt bevorderd door een tijdelijke
verlaging van de OZB. Deze leden zouden liever zien dat de al jaren
stijgende OZB generiek wordt verlaagd, om overal ondernemerschap te
stimuleren. Acht de regering het mogelijk, dat overal de OZB wordt
verlaagd, zo vragen de leden van de PVV-fractie.
De leden van de D66-fractie hebben enkele vragen over de vereenvoudiging van de maatregelen om de OZB voor kleine ondernemers in
bepaalde wijken te verlagen. Waarom wordt naar inschatting van de
regering nu maar weinig gebruik gemaakt van het instrument? Heeft de
regering indicaties van kleinere gemeenten dat ze met het schrappen van
de grens het instrument zullen gaan inzetten? Is er een kans dat de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

11

maatregel door de Europese Commissie alsnog als staatsteun zal worden
aangemerkt?
De leden van de SGP-fractie vragen naar de argumentatie om het
aanwijzen van kansenzones in de Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek te behouden, nu deze mogelijkheid door het vervallen
van de afbakeningscriteria niet meer specifiek is voorbehouden aan
grootstedelijke gebieden. Verdient het niet de voorkeur deze mogelijkheid
in andere wetten, bijvoorbeeld de Huisvestingswet, op te nemen, zo
vragen deze leden. In hoeverre is het wenselijk om het karakter van de wet
die gericht is op bijzondere problematiek in specifieke gebieden te laten
vervagen door instrumenten voor algemene leefbaarheidsproblematiek
op te nemen?
5. Voorstellen die niet tot wetgeving leiden
De leden van de VVD-fractie constateren dat de regering aan de hand van
een aantal experimenten de investeringsbereidheid onderzoekt van
individuele bewoners voor het realiseren van collectieve doelen. Op welke
experimenten doelt de regering? Binnen welke kaders wordt een
mogelijkwooninvesteringszone (WIZ) verkend en welke verplichtingen kan
dit voor burgers gaan hebben? Op welke wijze worden de ervaringen met
de bedrijfsinvesteringszone meegenomen?
De leden van de SP-fractie suggereren om in het kader van de aanpak van
de grootstedelijke problematiek – maar wellicht ook breder – een wettelijk
instrumentarium te ontwikkelen dat collectieve investeringen in de
onderkant van het particulier woningbezit moet bevorderen.
In veel probleemwijken zijn woningen, ook laagbouwwoningen, verkocht
aan eigenaren die het noodzakelijk casco-onderhoud niet kunnen of willen
betalen. De gemeente kan daar in een laat stadium via aanschrijving tegen
optreden maar dan is het vaak al te laat: de wijk is verpauperd en ook de
eigenaren die wél investeren in hun woning ondervinden de financiële
effecten van de rotte kiezen.
De leden kunnen zich voorstellen dat het in specifieke gebieden of voor
specifieke woningcategorieën (bv. onder een gegeven WOZ-waarde) het
lidmaatschap van een vereniging van eigenaren of liever nog een
wijkontwikkelingscoöperatie verplicht kan worden gesteld, waarbij tevens
kan worden afgedwongen dat eigenaren bijdragen aan elementaire
investeringen in hun bezit. Een positief effect daarvan is dat de banken bij
het verstrekken van leningen rekening zullen houden met deze
kostenpost, waardoor het risico op overcreditering wordt verminderd. Het
effect van zo’n regeling zou versterkt kunnen worden door naast de stok
ook de wortel te hanteren, door bv. woningeigenaren die onder deze
verplichting vallen standaard toegang te geven tot de renovatielening van
het Stimuleringsfonds Volkshuisvesting Nederlandse gemeenten (SVn). Is
de regering bereid om deze richting te verkennen en zo ja, op welke
termijn zou de Kamer een eerste schets van de mogelijke invulling
tegemoet kunnen zien?
De leden van de D66-fractie hebben over de verschillende voorstellen die
niet tot wetgeving leiden nog enkele vragen. Voor veel van deze
voorstellen geldt dat er nu experimenten lopen. Hoe wordt de Kamer op
de hoogte gehouden van de lopende experimenten? En is de regering
bereid de experimenten regelmatig te evalueren en de uitkomst hiervan
met de Kamer te delen? Deze leden vragen de regering hoe de pilot
verlopen is en hoe het zit met de fraudegevoeligheid van de registratie
niet-ingezetenen. Zij constateren dat er in het voorliggende wetsvoorstel
gesproken wordt over maatregelen in het kader van een gezinsplan,
waarin wordt gewerkt met één plan voor één familie. Op welke manier

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

12

zullen de rechten van de individuele leden van de familie in dit geheel
gewaarborgd blijven?
6. Overige nog nader te verkennen maatregelen
De leden van de PvdA-fractie lezen dat een flink aantal andere voorstellen
het niet gehaald hebben in dit wetsvoorstel. Deze leden willen daar enkele
kanttekeningen bij plaatsen. Deze leden zien een meerwaarde in het
wettelijk vastleggen van een minimum oppervlaktenorm voor bewoning,
het kan overbewoning voorkomen alsmede bijdragen aan betere
leefomstandigheden voor de bewoner. Vanwaar is deze norm niet
opgenomen in deze wet, of in de Huisvestingswet? Zij hechten veel
waarde aan een eenduidige gecoördineerde hulpverlening door
gemeentes aan multiprobleemgezinnen. In het voorstel wordt gerefereerd
aan de hervorming van de Jeugdzorg waar volgens het principe van een
gezin, een regisseur en een plan wordt gewerkt. De jeugdzorg nieuwe stijl
gaat van start in 2015 en de leden van de PvdA-fractie snappen dat de
effecten daarvan nu niet duidelijk zijn. Toch vragen zij of er desalniettemin
in deze wet geen mogelijkheden te vinden zijn die, gelijk met de nieuwe
werkwijze van de jeugdzorg, aan gemeentes de gelegenheid bieden om
andere partijen of hulpverleners, die te maken hebben met multiprobleemgezinnen, op een of andere manier niet-vrijblijvend te betrekken
bij de hulpverlening. De nadelen van de huidige manier van werken zoals
langs elkaar heen werken; te weinig informatiedeling en veel teveel
hulpverleners op één familie, zijn evident. Waarom kiest de regering
ervoor om vooralsnog af te zien van de mogelijkheid om gemeenten
integraal de totale hulpverlening aan dergelijke families te regelen? Deze
leden lezen tevens dat in de prostitutiewet bevoegdheden worden
opgenomen die gemeentes in staat stellen om in te grijpen bij prostitutiepanden. Graag horen zij welke maatregelen specifiek worden opgenomen
in de prostitutiewet, waarom deze worden opgenomen en welke
problematiek daarmee kan worden aangepakt; hoort mensenhandel daar
bijvoorbeeld ook bij? Ook lezen de leden van de PvdA-fractie dat er in
deze wet geen bevoegdheid wordt opgenomen om via een Verklaring
Omtrent Gedrag (VOG) mensen met een crimineel antecedent te weren uit
de kwetsbare wijken, dit wordt later in een andere wet geregeld. Graag
horen de leden hoe in de toekomst die wet eruit komt te zien. Ook willen
zij weten of de reikwijdte van die nieuwe wet groter is dan het onderhavige wetsvoorstel die alleen maar extra bevoegdheden geeft aan
gemeentes voor bepaalde wijken. De leden zien daarom graag een nadere
toelichting op dit aspect.
De leden van de D66-fractie hebben nog enkele vragen naar aanleiding
van de screeningsmaatregel. De regering heeft na het advies van de Raad
van State besloten deze voorgenomen maatregel op dit moment niet in te
dienen bij de Kamer. Is de regering nog steeds van plan om de maatregel
op een later moment in te dienen? Op welke manier en in hoeverre gaat
zij het oude voorstel dan aanpassen? Hoe gaat de regering ervoor zorgen
dat de privacy van burgers voldoende gewaarborgd wordt? Wanneer
wordt de Kamer hierover verder geïnformeerd?
7. Voorlichting en evaluatie
Tenslotte willen de leden van de PvdA-fractie opmerken dat het wat hen
betreft beter lijkt om de evaluatie van deze wet meer in lijn te brengen met
de uitkomsten van de experimenten waaraan in de wet gerefereerd wordt,
en die aanleiding zijn om bepaalde artikelen niet op te nemen. Gaat de
regering dit doen?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

13

8. Inwerkingtreding en overgangsrecht
Ten slotte vragen de leden van de VVD-fractie wanneer de voorliggende
wet uiterlijk in werking moet treden om er zeker van te zijn dat ten aanzien
van reeds aangewezen gebieden een verlenging van de gebiedsaanwijzing in orde kan worden gemaakt.
De voorzitter van de commissie,
De Rouwe
De adjunct-griffier van de commissie,
Thomassen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 797, nr. 5

14