Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

33 030

Verslagen van de commissie voor de
Verzoekschriften en de Burgerinitiatieven

Nr. 19

VERSLAG OVER HET VERZOEKSCHRIFT1 VAN M. T. TE O.2
BETREFFENDE HET HANDELEN VAN DE BELASTINGDIENST
Vastgesteld 8 maart 2012
Klacht
Verzoeker klaagt erover dat de inspecteur der belastingen heeft geweigerd
om zijn verzoek om alsnog ambtshalve een middeling van jaarinkomens
toe te passen te honoreren en dat de belastingdienst hem daarna
telefonisch en schriftelijk onzorgvuldig is tegemoet getreden.
Naar aanleiding van deze klacht heeft de staatssecretaris van Financiën
inlichtingen verstrekt aan de commissie.
Feiten

1
Dit adres en de stukken welke de commissie
bij haar onderzoek ten dienste hebben
gestaan, liggen op het commissiesecretariaat
Verzoekschriften, Lange Poten 4, Den Haag, ter
inzage van de leden.
2
Naam en adres van verzoeker zijn de
commissie bekend.

kst-33030-19
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Verzoeker heeft op 30 maart 2011 verzocht om middeling van inkomens
over de jaren 2002 tot en met 2004, in verband met de verschuldigde
inkomstenbelasting. Dit verzoek werd op 11 april 2011 door de belastinginspecteur afgewezen omdat het verzoek niet was ontvangen binnen de
termijn van 36 maanden na de dag waarop de laatste aanslag in de
inkomstenbelasting over een in het tijdvak begrepen jaar onherroepelijk
was geworden. In het onderhavige geval was dat de aanslag over 2002,
die op 11 januari 2008 onherroepelijk was geworden. Het verzoek was
derhalve ruim twee maanden te laat. Een en ander vloeit voort uit artikel
3.154 lid 10 van de Wet inkomstenbelasting 2001.
Op 8 juli 2011 diende verzoeker een bezwaarschrift in tegen deze
afwijzing. De inspecteur verklaarde dit bezwaar op 18 augustus 2011 niet
ontvankelijk omdat het bezwaarschrift niet binnen zes weken was
ingediend. Daarbij gaf de inspecteur aan dat hij ook ambtshalve geen
reden zag om alsnog middeling toe te staan. Op 22 augustus 2011 vroeg
verzoeker om heroverweging, waarin hij aangaf dat zijns inziens sprake
was van een verschoonbare termijnoverschrijding ten tijde van de
indiening van het middelingsverzoek, vanwege zijn geestesgesteldheid als
gevolg van zakelijke en persoonlijke problemen. Daarop liet de inspecteur
op 25 augustus 2011 weten geen vrijheid te hebben om op grond van
«verschoonbaar verzuim» op zijn uitspraak terug te komen. Wel atten-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 19

1

deerde hij verzoeker op de mogelijkheid om bij de staatssecretaris van
Financiën een beroep te doen op de hardheidsclausule ex artikel 63 van
de Algemene wet inzake rijksbelastingen, hetgeen hij op 29 augustus 2011
deed. Op 3 oktober 2011 wees de staatssecretaris dit verzoek af, omdat
het zijns inziens aan de inspecteur is om te beoordelen of er sprake was
(geweest) van een verschoonbare termijnoverschrijding. Op 5 oktober
diende verzoeker wederom een verzoek om herziening in bij de
inspecteur, die dit echter op 12 oktober afwees. Op 27 oktober 2011
diende verzoeker een klacht hierover in bij de Directeur van de belastingdienst, die daar op 9 november 2011 uitspraak over deed en daarbij
wederom verwees naar de bevoegdheid en de beslissing ter zake van de
inspecteur.
Overwegingen
De belangrijkste grief van verzoeker is dat de inspecteur niet is ingegaan
op zijn argumenten in zijn verzoek van 22 augustus 2011 om uit te gaan
van een verschoonbare termijnoverschrijding ten tijde van de indiening
van het middelingsverzoek. De inspecteur gaat daar in zijn reactie
inderdaad niet op in en volstaat met de opmerking, in de boven reeds
aangehaalde bewoording, dat hij niet op zijn uitspraak op het bezwaarschrift kan terugkomen. Het ware echter beter geweest als de inspecteur
dit uitgebreider had gemotiveerd, door er bijvoorbeeld op te wijzen dat
verzoeker in zijn oorspronkelijke verzoeken (van 30 maart en 8 juli 2011)
geen gewag maakte van zijn verschoonbaarheidsargument en dat hij daar
in zijn besluit van 18 augustus dus ook niet op kon ingaan, en voorts dat
hij slechts eenmaal een besluit kan nemen op een bezwaarschrift en het
daarom niet zinvol was om een inhoudelijk oordeel te geven over het
verschoonbaarheidsargument-.
De tweede grief van verzoeker betreft een bejegeningsaspect. Indien hem
telefonisch, wat niet meer is vast te stellen, door een medewerker van de
belastingdienst is gezegd dat de dienst geen tijd zou hebben om klachten
als die van hem te behandelen, dan is dit inderdaad een onheuse
bejegening.
De derde grief van verzoeker betreft de brief van de directeur van de
Belastingdienst van 9 november 2011 waarin deze stelt dat verzoekers
middelingsverzoek ruim anderhalf jaar te laat was. Deze opmerking is
weliswaar verklaarbaar (want gebaseerd op de dag van het onherroepelijk
worden van een andere over genoemd tijdvak opgelegde aanslag) maar
het is begrijpelijk dat verzoeker zich hier aan heeft gestoord.
Oordeel van de commissie1
De commissie is van mening dat de belastingdienst en de staatssecretaris
over het geheel genomen adequaat en snel hebben gereageerd op de
brieven van verzoeker. Een uitgebreidere motivering van de inspecteur in
latere instantie had verdere klachten wellicht kunnen voorkomen. De
klacht over de onzorgvuldigheid in een brief is terecht. Alles bijeengenomen is er echter geen sprake van een ernstige onzorgvuldigheid of
tekortkoming.

1
De commissie bestaat uit de leden: Cörüz
(CDA), Smeets (PvdA), Neppérus, (voorzitter)
(VVD), Van Raak (SP), Wiegman-van Meppelen
Scheppink (CU), Elissen (PVV), Schouw (D66),
Taverne (VVD) en de plaatsvervangend leden
Biskop (CDA), Klijnsma (PvdA,) Harbers (VVD)
en Mulder (VVD).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 19

2

Voorstel aan de Kamer
Er is geen aanleiding om de Kamer een voorstel te doen.
De voorzitter van de commissie,
Neppérus
De griffier van de commissie,
Van Dijk

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 030, nr. 19

3