Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

33 135

Wijziging van de Crisis- en herstelwet en diverse
andere wetten in verband met het permanent
maken van de Crisis- en herstelwet en het
aanbrengen van enkele verbeteringen op het
terrein van het omgevingsrecht

Nr. 26

ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d. 21 juni
2012 en het nader rapport d.d. 25 juni 2012, aangeboden aan de Koningin
door de minister van Infrastructuur en Milieu. Het advies van de Raad van
State is cursief afgedrukt.
Bij Kabinetsmissive van 20 april 2012, no.12.000962, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de minister van Infrastructuur en Milieu, mede namens
de staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie, bij
de Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt een nota van wijziging (Kamerstuk 33 135, nr. 25) bij het voorstel
van wet tot wijziging van de Crisis- en herstelwet en diverse andere
wetten in verband met het permanent maken van de Crisis- en herstelwet
en het aanbrengen van enkele verbeteringen op het terrein van het
omgevingsrecht, met toelichting.
Naast enige redactionele aanpassingen van het hiervoor genoemde
wetsvoorstel voorziet de nota van wijziging in enkele aanpassingen van
inhoudelijke aard.
Ten eerste bevat zij een nieuwe tekst van artikel 2.3 van de Crisis- en
herstelwet (hierna: Chw) waarmee wordt beoogd de toepassingsmogelijkheden van bestemmingsplannen voor ontwikkelingsgebieden te
verruimen. De voorgestelde bepaling biedt het college van burgemeester
en wethouders bevoegdheden om milieugebruiksruimte binnen ontwikkelingsgebieden toe te delen en te herverdelen.
Ten tweede strekt de nota van wijziging tot aanvulling van de Natuurbeschermingswet 1998 (hierna: Nbw 1998) waardoor projecten of handelingen binnen een ontwikkelingsgebied, waarvan de effecten op Natura
2000 reeds in het kader van de passende beoordeling van het bestemmingsplan voor dat gebied zijn beoordeeld, worden vrijgesteld van de
vergunningplicht op grond van de Nbw 1998. Hiermee wordt beoogd
vergunningprocedures te vereenvoudigen en onderzoekslasten voor
initiatiefnemers te beperken.
De Afdeling advisering van de Raad van State onderschrijft de strekking
van de nota van wijziging, maar maakt opmerkingen over het ontbreken

kst-33135-26
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 135, nr. 26

1

van een schadevergoedingsregeling in de voorgestelde wijziging van
artikel 2.3 van de Chw en over de voorgestelde vrijstelling van de
vergunning krachtens de Nbw 1998. In verband daarmee is zij van oordeel
dat aanpassing van de nota van wijziging wenselijk is.
Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 20 april
2012, nr. 12.000962, machtigde Uwe Majesteit de Afdeling advisering van
de Raad van State haar advies inzake het bovenvermelde nota van
wijziging rechtstreeks aan mij, en in afschrift aan de staatssecretaris van
Economische Zaken, Landbouw en Innovatie, te doen toekomen. Dit
advies, gedateerd 21 juni 2012, nr. 14.12.0142/IV, bied ik U hierbij aan.
De Afdeling advisering van de Raad van State geeft U in overweging goed
te vinden dat de nota van wijziging wordt toegezonden aan de Tweede
Kamer der Staten-Generaal, nadat met het advies rekening is gehouden.
Hieronder ga ik in op het advies van de Afdeling advisering van de Raad
van State (hierna verder aan te duiden als: de Afdeling).
De Afdeling onderschrijft de strekking van de nota van wijziging, maar
maakt daarbij een aantal opmerkingen.
1. Optimalisering van milieugebruiksruimte, vergoeding van schade en
kosten

1
Ingevolge artikel 2.1, onderdeel a, van de
Chw wordt onder milieugebruiksruimte
verstaan de binnen een ontwikkelingsgebied
aanwezige marge tussen de bestaande
milieukwaliteit en de voor dat gebied
geldende milieunormen, die kan worden
benut voor milieubelastende activiteiten.
2
De volgende gebieden, zoals aangegeven op
de kaarten in de bijlagen bij het Besluit
uitvoering Crisis- en herstelwet, zijn aangewezen: Stadshavens Rotterdam, Spoorzone
Deventer, Spoorzone Zwolle, Zaanstad
Midden, Almere Centrum Weerwater,
Amsterdam Buiksloterham, Doetinchem
Hamburgerbroek, Maasdonk Nuland-Oost en
Soesterberg-Noord.
3
Gebiedsontwikkelingsplan Nuland-Oost van
de raad van de gemeente Maasdonk van 5 juli
2011 (Stcrt. 2011, nr. 14800, van 12 augustus
2011). Op 11 januari 2012 is bekendgemaakt
dat een gebiedsontwikkelingsplan voor het
gebied Waal-/Eemhaven in de gemeente
Rotterdam wordt voorbereid (Stcrt. 2012,
nr. 508).
4
Kamerstukken II 2011/12, 33 135, nr. 2,
onderdeel F.
5
Voor gevallen waarin een ander bestuursorgaan bevoegd is te beslissen over de
omgevingsvergunning, kent artikel 2.3, derde
lid, onderdeel b, van de Wabo aan het college
van burgemeester en wethouders een
bevoegdheid tot het geven van een verklaring
van geen bezwaar toe. Ook geeft deze
bepaling het college van burgemeester en
wethouders het recht om het bevoegd gezag
te verzoeken voorschriften van de omgevingsvergunning te wijzigen.

Artikel 2.2, eerste lid, van de Chw, voor zover hier van belang, maakt het
mogelijk bij algemene maatregel van bestuur gebieden bij wijze van
experiment voor de duur van ten hoogste tien jaar aan te wijzen als
ontwikkelingsgebied, indien dat met het oog op het versterken van de
duurzame ruimtelijke en economische ontwikkeling van die gebieden
bijzonder aangewezen is.
Ingevolge artikel 2.3, eerste lid, van de Chw stelt de gemeenteraad voor
een ontwikkelingsgebied een gebiedsontwikkelingsplan vast dat is gericht
op een optimalisering van de milieugebruiksruimte met het oog op het
versterken van een duurzame ruimtelijke en economische ontwikkeling
van dat gebied in samenhang met het tot stand brengen van een goede
milieukwaliteit.1 Artikel 2.3a van de Chw voorziet in een overeenkomstige
regeling voor de provinciale gebiedsontwikkeling.
Bij het Besluit uitvoering Crisis- en herstelwet zijn negen ontwikkelingsgebieden aangewezen.2 Voor zover bekend is tot op heden één gebiedsontwikkelingsplan vastgesteld.3
Het wetsvoorstel4 voorziet in de integratie van het gebiedsontwikkelingsplan in het bestemmingsplan. De nota van wijziging vult de voorgestelde regeling voor ontwikkelingsgebieden aan met bevoegdheden voor
het college van burgemeester en wethouders om milieugebruiksruimte
binnen een ontwikkelingsgebied aan bedrijven of activiteiten toe te delen
en te herverdelen. Op grond van het voorgestelde artikel 2.3, derde en
vierde lid, van de Chw kan het college van burgemeester en wethouders
zijn bevoegdheden tot verlening en wijziging van omgevingsvergunningen respectievelijk het stellen van maatwerkvoorschriften mede
uitoefenen met het oog op de optimalisering van de milieugebruiksruimte
binnen een ontwikkelingsgebied.5
De Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (hierna: Wabo) kent in
artikel 4.2 een vergoedingsregeling voor schade en kosten onder meer ten
gevolge van beschikkingen krachtens artikel 2.31, eerste lid, onderdeel a
en b, van de Wabo. Laatstgenoemde bepaling maakt het mogelijk om
voorschriften van omgevingsvergunningen te wijzigen, onder meer in het
geval dat blijkt dat de nadelige gevolgen die de inrichting voor het milieu

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 135, nr. 26

2

veroorzaakt, gezien de ontwikkeling van de technische mogelijkheden tot
bescherming van het milieu, verder kunnen, of, gezien de ontwikkeling
van de kwaliteit van het milieu, verder moeten worden beperkt. Ingevolge
artikel 4.2 van de Wabo kent het bevoegde bestuursorgaan aan de houder
van een omgevingsvergunning die ten gevolge van de wijziging van de
vergunningvoorschriften kosten maakt of schade lijdt die redelijkerwijs
niet voor zijn rekening behoren te komen, op diens verzoek of uit eigen
beweging een naar billijkheid te bepalen vergoeding toe, voor zover niet
op andere wijze in een redelijke vergoeding is of kan worden voorzien.
Het voorgestelde artikel 2.3, derde lid, onderdeel a, onder 2, en onderdeel
b, onder 2, van de Chw verklaart artikel 2.31, eerste lid, onderdeel a en b,
van de Wabo van overeenkomstige toepassing, maar doet dat niet ten
aanzien van artikel 4.2 van de Wabo. Hierdoor ontstaat de situatie dat de
toepassing van artikel 2.31, eerste lid, onderdeel a en b, van de Wabo
krachtens de Wabo wel een aanspraak op schadeloosstelling kan
meebrengen, maar de toepassing op grond van de Chw niet. Uit de
toelichting blijkt niet of deze ongelijkheid op een bewuste keuze berust.
Naar het oordeel van de Afdeling dient rechtsongelijkheid op dit punt te
worden vermeden, temeer daar de Chw-regeling voor de ontwikkelingsgebieden een experimenteel karakter heeft. De Afdeling adviseert daarom
artikel 4.2 van de Wabo van overeenkomstige toepassing te verklaren op
besluiten genomen krachtens het voorgestelde artikel 2.3, derde lid, van
de Chw.
1. Optimalisering van milieugebruiksruimte, vergoeding van schade en
kosten
De Afdeling adviseert om artikel 4.2 van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht (hierna: Wabo) van overeenkomstige toepassing te
verklaren op besluiten die genomen worden krachtens het voorgestelde
artikel 2.3, derde lid, van de Crisis- en herstelwet (hierna: Chw). Het advies
van de Afdeling is gevolgd. Terecht attendeert de Afdeling erop dat zonder
deze aanvulling van de in de nota van wijziging voorgestelde wijziging
van artikel 2.3 Chw rechtsongelijkheid ontstaat met de regeling in artikel
2.31, eerste lid, onderdeel a en b, van de Wabo.
2. Uitzondering op vergunningplicht
Het voorgestelde artikel 19db van de Nbw 1998 voorziet in enkele
uitzonderingen op de vergunningplicht krachtens de Nbw 1998 voor
projecten die in het kader van een plan passend zijn beoordeeld. Bepaald
is onder meer dat de vergunningplicht voor projecten die significante
gevolgen kunnen hebben voor een Natura 2000-gebied niet van
toepassing is op projecten die zijn beschreven in en worden gerealiseerd
overeenkomstig een bestemmingsplan dat betrekking heeft op een
ontwikkelingsgebied als bedoeld in artikel 2.3 van de Chw, indien:
1. ten aanzien van het plan, althans het onderdeel dat betrekking heeft op
het project een passende beoordeling is uitgevoerd waaruit de
zekerheid is verkregen dat het project de natuurlijke kenmerken van
het Natura 2000-gebied niet zal aantasten, en
2. het bestuursorgaan dat het plan heeft vastgesteld tevens bevoegd is
voor de verlening van een vergunning als bedoeld in artikel 19d, eerste
lid, voor een dergelijk project, of, als dat niet het geval is, het laatstbedoelde bestuursorgaan heeft ingestemd met het onderdeel van het
plan dat betrekking heeft op het project.
De voorgestelde bepaling strekt ertoe te voorkomen dat deze projecten en
andere handelingen dubbel worden getoetst op hun effecten voor
natuurwaarden. De toetsing vindt plaats op planniveau en hoeft, indien

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 135, nr. 26

3

wordt voldaan aan de voorgestelde voorwaarden, niet nogmaals op
projectniveau te worden uitgevoerd. Dit vereenvoudigt vergunningprocedures en beperkt de onderzoekslasten voor initiatiefnemers, aldus de
toelichting.1
Artikel 19db van de Nbw 1998 voorziet uitsluitend in een vrijstelling van
vergunningverplicht voor projecten en andere handelingen die zijn
beschreven in, en worden gerealiseerd, onderscheidenlijk verricht,
overeenkomstig een bestemmingsplan dat betrekking heeft op een
ontwikkelingsgebied als bedoeld in artikel 2.3 van de Chw. De beperking
van het toepassingsbereik van artikel 19db tot de ontwikkelingsgebieden
brengt met zich dat deze bepaling deelt in het experimentele karakter van
de regeling voor die gebieden. De Afdeling benadert artikel 19db van de
Nbw 1998 daarom als een experimentenregeling waarmee wordt beoogd
proefondervindelijk vast te stellen of de vrijstelling een bijdrage kan
leveren aan de verbetering van de uitvoeringspraktijk van de Nbw 1998, in
het bijzonder wat betreft de terugdringing van onderzoekslasten voor
initiatiefnemers en het voorkomen van dubbele toetsingen. In dit licht
merkt de Afdeling het volgende op over artikel 19db van de Nbw 1998.
a. beoogde werking van de vrijstelling
Artikel 19db van de Nbw 1998 bepaalt dat een vergunning niet is vereist
voor projecten als in het kader van de passende beoordeling van het plan
de zekerheid is verkregen dat «het project» de natuurlijke kenmerken van
het Natura 2000-gebied niet zal aantasten. Het komt de Afdeling voor dat
door de formulering van artikel 19db, vooral door het gebruik van de term
«het project», voor de passende beoordeling van het plan een gedetailleerde omschrijving en beoordeling van het voorgenomen project
noodzakelijk is. De bedoelde zekerheid kan immers alleen dan worden
gegeven wanneer op het moment van de passende beoordeling van het
plan duidelijk is welke uit een oogpunt van Natura 2000 relevante effecten
het voorgenomen project zal hebben. Volgens de toelichting echter wordt
een dergelijk detailniveau bij de passende beoordeling van het plan niet
beoogd. Uit de toelichting volgt veeleer dat wordt beoogd bepaalde in de
passende beoordeling onderzochte effecten in het plan vast te leggen
door deze te begrenzen: «Een en ander vergt overigens niet zozeer dat het
project als zodanig in detail wordt beschreven in het plan, maar wel dat –
met inachtneming van een zekere voorzichtigheidsmarge – de grens is
bepaald tot welke alle potentiële effecten van dergelijke projecten,
rekening houdend met de locatie waar zij worden gerealiseerd en
rekening houdend met de cumulatie van andere effecten zeker geen
significante effecten hebben op enig Natura 2000-gebied.»1
Gelet op het voorgaande bestaat er een discrepantie tussen de voorgestelde bepaling en de toelichting. Een duidelijke keuze tussen enerzijds de
vrijstelling zoals geformuleerd in de voorgestelde bepaling en anderzijds
de vrijstelling zoals beschreven in de toelichting is wenselijk. In dit
verband komt het de Afdeling voor dat het in de toelichting beschrevene
leidend moet zijn, wil het experiment met de vrijstelling van de vergunningplicht een duidelijke meerwaarde ten opzichte van de geldende
wetgeving hebben. Zij adviseert daarom de voorgestelde bepaling aan te
passen door deze in overeenstemming te brengen met de toelichting.
b. vrijstelling als bedoeld in de toelichting

1

Toelichting, Onderdeel C.

Voor het geval voor de vrijstelling zoals beschreven in de toelichting
wordt gekozen, wijst de Afdeling op het volgende.
1°. Volgens de toelichting is de uitzondering op de vergunningplicht voor
projecten slechts aan de orde als:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 135, nr. 26

4

1
Vergelijk bijvoorbeeld de uitspraak van de
Afdeling bestuursrechtspraak van 11 april
2012, in zaak no. 201003878/1/R3,
www.raadvanstate.nl.

a. in het plan is verzekerd dat het bestuursorgaan dat het plan heeft
vastgesteld toetst dat de effecten van het concrete project, tezamen
met de effecten van andere activiteiten, beneden de in het plan
vastgestelde grenzen voor deze effecten blijven, en
b. het concrete project geen andere effecten veroorzaakt dan de
effecten die bij de vaststelling van het plan zijn beoordeeld.
Deze randvoorwaarden zijn niet opgenomen in het voorgestelde artikel
19db. Artikel 19db biedt in zoverre meer ruimte dan volgens de
toelichting is beoogd. De Chw en de Wet ruimtelijke ordening voorzien
er niet in dat een toetsingsregime met de hiervoor genoemde
randvoorwaarden kan worden opgenomen in een bestemmingsplan
voor een ontwikkelingsgebied. De Afdeling adviseert de voorgestelde
bepaling op dit punt aan te vullen.
2°. Op grond van artikel 19db geldt een vrijstelling van de vergunningplicht voor projecten of andere handelingen die «zijn beschreven» in
een bestemmingsplan dat betrekking heeft op een ontwikkelingsgebied. Deze formulering is onduidelijk en kan in de rechtspraktijk tot
problemen leiden. Enerzijds zou hiermee bedoeld kunnen zijn dat de
projecten en handelingen in de voorschriften van het bestemmingsplan moeten zijn omschreven. In dat geval moet worden opgemerkt
dat een bestemmingsplan krachtens de Wet ruimtelijke ordening wel
een juridisch-planologische regeling voor gronden en gebouwen
bevat, maar geen concrete projecten en handelingen beschrijft.
Anderzijds zou bedoeld kunnen zijn dat de projecten en handelingen in
de toelichting bij een bestemmingsplan moeten zijn omschreven. Voor
zover dat is bedoeld, moet worden opgemerkt dat de toelichting geen
bindend onderdeel van het bestemmingsplan is. De passende
beoordeling in de zin van de Nbw 1998 richt zich op hetgeen juridischplanologisch mogelijk wordt gemaakt, niet op de beschrijvingen in de
toelichting. De Afdeling adviseert het voorgestelde artikel 19db te
verduidelijken.
3°. Voor een passende beoordeling van een bestemmingsplan moet
volgens vaste rechtspraak worden uitgegaan van de maximale
mogelijkheden die het bestemmingsplan biedt aan ontwikkelingen
binnen het plangebied.1 Naarmate een bestemmingsplan voor een
ontwikkelingsgebied meer globale en flexibele bestemmingen bevat,
wordt het complexer om een passende beoordeling te maken van de
effecten die het plan op Natura 2000-gebieden kan hebben. De variatie
aan potentiële inrichtingen en activiteiten alsook de mogelijke
scenario’s van de invulling van het ontwikkelingsgebied nemen
immers toe. Gelet hierop kunnen in de praktijk problemen ontstaan bij
het maken van een passende beoordeling. De Afdeling adviseert
hierop in de toelichting in te gaan.
4°. Voor de toepassing van de vrijstelling van de vergunningplicht is niet
alleen vereist dat de effecten van een concrete activiteit passen binnen
de effecten die reeds bij het bestemmingsplan passend beoordeeld
zijn. Ook moet de eertijds uitgevoerde passende beoordeling actueel
zijn op het moment dat moet worden beslist over de toelating van een
concrete activiteit. Dit actualiteitsvereiste ziet op de mogelijke
cumulatie met effecten van andere plannen en projecten alsmede op
ontwikkelingen in de natuur, zowel feitelijk als ten aanzien van de
instandhoudingsdoelen van Natura 2000-gebieden die in de loop van
de tijd gewijzigd kunnen worden. Uit de toelichting blijkt niet of dit is
onderkend en in hoeverre is gewaarborgd dat een passende beoordeling voldoende actueel blijft om een vrijstelling van de vergunningplicht voor projecten te kunnen rechtvaardigen. De Afdeling adviseert
hierop in de toelichting in te gaan.
5°. De toelichting gaat niet in op de gevolgen van de beoogde regeling
voor burgers en ondernemers. Het in de toelichting geschetste regime
voorziet weliswaar in het vervallen van de vergunningplicht, maar

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 135, nr. 26

5

daarvoor in de plaats dient het project getoetst te worden aan een
regime dat in het plan is opgenomen. Dat brengt zowel administratieve
lasten voor initiatiefnemers als bestuurslasten met zich. Initiatiefnemers dienen te voorzien in de benodigde gegevens opdat het
bevoegde bestuursorgaan deze toetsing kan uitvoeren. Mede gelet op
de doelstelling van artikel 19db van de Nbw 1998, te weten de
terugdringing van onderzoekslasten voor initiatiefnemers, is het van
belang dat in de toelichting wordt geconcretiseerd in hoeverre de
hoeveelheid van door de initiatiefnemers te leveren gegevens naar
verwachting per saldo zal afnemen.
Voorts vervalt de vergunningplicht volgens de toelichting alleen als het
project geen andere gevolgen heeft voor het Natura 2000-gebied dan
de gevolgen die bij het plan passend zijn beoordeeld. Op welke wijze
voor burgers en ondernemers kenbaar kan zijn of alle gevolgen van
hun project bij de planvaststelling aan de orde zijn geweest, wordt niet
vermeld.
De Afdeling adviseert de toelichting op deze punten aan te vullen.
2. Uitzondering op vergunningplicht (Natuurbeschermingswet 1998)
De Afdeling maakt enkele opmerkingen over de voorgestelde wijzigingen
in de Natuurbeschermingswet 1998. Namens de minister en de staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie ga ik hierop in
het onderstaande in.
De Afdeling constateert dat het gebruik van de term «project» in de
wettekst die voor advies aan de Afdeling was voorgelegd, daar wel van uit
leek te gaan, meebrengt dat projecten per definitie gedetailleerd en
concreet beschreven moeten zijn. In de toelichting bij de voorgestelde
wijziging wordt, aldus de Afdeling, evenwel betoogd dat een dergelijk
detailniveau niet wordt beoogd.
Overeenkomstig het advies van de Afdeling is de voorgestelde wettelijke
bepaling aangepast door de introductie van de eis dat het plan voorziet in
een beschrijving van kenmerken van projecten en handelingen (voorgesteld artikel 19db, eerste lid). Daarmee is verduidelijkt dat de beschrijving
van projecten en handelingen in het plan niet concreet en gedetailleerd
hoeft te zijn.
De Afdeling signaleert vervolgens dat volgens de toelichting meer
randvoorwaarden gelden waaraan een project moet voldoen voor de
vrijstelling op grond van de voorgestelde voorziening dan uit de voorgestelde wettelijke bepaling zou volgen.
Naar aanleiding hiervan merk ik op dat het doel van de voorgestelde
voorziening is dat de passende beoordeling van projecten al op
planniveau plaatsvindt, en dat een dubbele toetsing op projectniveau
wordt voorkomen. Tegen die achtergrond moet het plan voorzien in een
volwaardige passende beoordeling, en hoeft op projectniveau alleen nog
te worden beoordeeld of een concreet project al dan niet voldoet aan de
kenmerken als beschreven in het plan. Het wetsvoorstel (voorgesteld
artikel 19db, tweede lid, onderdeel a) en de toelichting zijn hierop
aangepast.
Naar aanleiding van de opmerking van de Afdeling dat het karakter van
het bestemmingsplan met zich brengt dat het geen beschrijving kan
bevatten van concrete projecten en handelingen, merk ik op dat de
bestemmingsplannen voor ontwikkelingsgebieden een bijzonder karakter
hebben, zoals volgt uit het voorgestelde artikel 2.3 van de Crisis- en
herstelwet, en ten opzichte van het reguliere bestemmingsplan andere
onderwerpen bevatten.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 135, nr. 26

6

In het voorgestelde artikel 19db, eerste lid, is naar aanleiding van de
opmerking van de Afdeling geëxpliciteerd dat bestemmingsplannen voor
ontwikkelingsgebieden ook beschrijvingen van kenmerken van projecten
en handelingen kunnen bevatten.
De Afdeling constateert verder dat naarmate een bestemmingsplan voor
een ontwikkelingsgebied meer globale en flexibele bestemmingen bevat,
het complexer wordt om een passende beoordeling te maken van de
effecten die het plan op Natura 2000-gebieden kan hebben. De variatie
aan potentiële inrichtingen en activiteiten alsook de mogelijke scenario’s
van de invulling van het ontwikkelingsgebied nemen immers toe. Gelet
hierop kunnen, aldus de Afdeling, in de praktijk problemen ontstaan bij
het maken van een passende beoordeling.
Ik merk op dat de beschrijving van kenmerken van projecten en handelingen, als bijzonder onderdeel van het bestemmingsplan voor ontwikkelingsgebieden, uit zich zelf voldoende concreet zal zijn, zodat een
passende beoordeling kan worden uitgevoerd.
De Afdeling stelt aan de orde dat niet is onderkend in hoeverre is
gewaarborgd dat een passende beoordeling na vaststelling van het
bestemmingsplan voldoende actueel blijft om een vrijstelling van de
vergunningplicht voor projecten te kunnen rechtvaardigen. Met het oog
daarop is een extra voorwaarde in de voorgestelde voorziening
opgenomen (voorgesteld tweede lid, onderdeel d).
Naar aanleiding van de opmerkingen van de Afdeling over de administratieve en bestuurlijke lasten van de voorgestelde voorziening is een
passage in het slot van de toelichting op het voorgestelde artikel 19db
opgenomen.
3. Consultatie decentrale overheden
Op grond van de Code Interbestuurlijke Verhoudingen (hierna: Code)
moet conceptregelgeving met relevantie voor decentrale overheden voor
advies aan het Interprovinciaal Overleg (IPO) en de Vereniging van
Nederlandse Gemeenten (VNG) worden voorgelegd. Het advies dient te
worden meegezonden naar de Afdeling advisering van de Raad van
State.1 Voorts schrijft de Code voor dat de betrokken ambtenaren en
beleidsmedewerkers elkaar op de hoogte houden van het moment van
indiening bij de Tweede en Eerste Kamer en eventuele nota’s van
wijziging respectievelijk mondelinge of schriftelijke inbreng bij de Tweede
en Eerste Kamer.2

1

Code Interbestuurlijke Verhoudingen, bijlage
I, onderdeel IV «Afspraken Interbestuurlijke
Verhoudingen», in samenhang met bijlage III,
onderdeel 6 «Checklist voor rijksregelgeving
en beleid met relevantie voor decentrale
overheden», Den Haag, 2004, blz. 28, 29 en 40,
41.
2
Code, bijlage III, onderdeel 6 «Checklist voor
rijksregelgeving en beleid met relevantie voor
decentrale overheden», Den Haag, 2004, blz.
40 en 41.
3
Toelichting, Afstemming met IPO, VNG en
VNO/NCW.
4
Zie ook aanwijzing 268 van de Aanwijzingen
voor de regelgeving.

De toelichting vermeldt dat de nota van wijziging voor reactie is toegezonden aan de VNG en het IPO. De Afdeling begrijpt dit aldus dat het IPO
en de VNG om een bestuurlijk advies is gevraagd.3 Gelet op het ingrijpende karakter van de nota van wijziging, komt dit de Afdeling begrijpelijk
voor. De uitgebrachte adviezen zijn echter niet aan de Afdeling meegezonden, zodat zij daarvan geen kennis heeft kunnen nemen.
De Afdeling adviseert om, ingeval het IPO, de VNG of de Unie van
Waterschappen bestuurlijke adviezen hebben uitgebracht over een nota
van wijziging, deze adviezen tegelijkertijd met de nota’s van wijziging mee
te zenden, zodat zij daarvan tijdig kennis kan nemen.4
3. Consultatie decentrale overheden
De Afdeling leest in de toelichting bij de nota van wijziging dat IPO en
VNG zijn geconsulteerd. Bestuurlijke adviezen zijn evenwel niet met
adviesaanvraag inzake de nota van wijziging meegezonden aan de
Afdeling. De reden hiervoor is dat IPO en VNG ervoor hebben gekozen te

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 135, nr. 26

7

volstaan met inbreng op ambtelijk niveau, gelet op de vereiste spoed bij
een tijdige adviesaanvraag over de nota van wijziging bij de Afdeling
advisering van de Raad van State.
De nota van wijziging is overigens voorbereid in overleg met het
Havenbedrijf Rotterdam en een ambtelijke stuurgroep, waarin naast het
havenbedrijf ook de DCMR vertegenwoordigd was.
4. Redactionele kanttekeningen
Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Afdeling naar de bij het
advies behorende bijlage.
4. Redactionele kanttekeningen
De redactionele opmerkingen met betrekking tot het voorgestelde artikel
2.3 Chw zijn overgenomen, met uitzondering van de overweging deze
bepaling vanwege de lengte en complexe structuur te splitsen in meer
artikelen. Splitsing van dit uit dertien leden bestaande artikel komt de
leesbaarheid van de daarin opgenomen regeling alleen ten goede,
wanneer een duidelijke opdeling is aan te brengen en de gesplitste
artikelen geen onderlinge verwijzing behoeven. Gelet op de onderlinge
samenhang van de verschillende leden, is van splitsing afgezien. Ook
noopt een splitsing tot een onduidelijke nummering, aangezien de Chw
reeds een artikel 2.3 kent.
Ook de redactionele opmerkingen met betrekking tot de voorgestelde
wijzigingen van de Natuurbeschermingswet 1998 zijn grotendeels
overgenomen, voor zover de desbetreffende onderdelen zijn gehandhaafd. De zinsnede «Het verbod, bedoeld in artikel» is gehandhaafd
vanwege de systematiek van de Natuurbeschermingswet 1998 (zie
bijvoorbeeld artikel 19d, tweede, derde en vierde lid), alsook de term
«gerealiseerd» (zie bijvoorbeeld artikel 19d, eerste lid).
De Afdeling advisering van de Raad van State geeft U in overweging goed
te vinden dat de nota van wijziging wordt gezonden aan de Tweede Kamer
der Staten-Generaal, nadat met het vorenstaande rekening zal zijn
gehouden.
De vice-president van de Raad van State,
J. P. H. Donner
Ik moge U, mede namens mijn ambtgenoten van Veiligheid en Justitie en
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en de staatssecretaris van
Economische Zaken, Landbouw en Innovatie, verzoeken in te stemmen
met toezending van de gewijzigde nota van toelichting aan de Tweede
Kamer der Staten-Generaal.
De minister van Infrastructuur en Milieu,
M. H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 135, nr. 26

8

Bijlage bij het advies van de Afdeling advisering van de Raad van
State betreffende no. W14.12.0142/IV met redactionele kanttekeningen die de Afdeling in overweging geeft.
–
–

–

–

–
–

–
–
–

–
–

–

–

In het voorgestelde artikel 2.3, derde lid, onderdeel a, ten tweede, van
de Chw na de zinsnede «en met toepassing» invoegen: van.
In het voorgestelde artikel 2,3, derde lid, onderdeel a, onder 2, en
onderdeel b, onder 2, van de Chw de zinsnede «§ 3.4 van die wet»
vervangen door: paragraaf 3.4 van die wet.
In het voorgestelde artikel 2.3, derde lid, onderdeel b, ten tweede, van
de Chw de zinsnede «het bij of krachtens artikel 2.4, tweede, derde of
vierde lid, van die wet aangewezen bevoegd gezag» vervangen door:
het bevoegd gezag.
In het voorgestelde artikel 2.3, vierde lid, van de Chw «de Wet
milieubeheer» vervangen door «de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht».
In het voorgestelde artikel 2.3, tiende lid, van de Chw «De gemeente
draagt» vervangen door: Burgemeester en wethouders dragen.
In verband met de lengte en complexe structuur van het voorgestelde
artikel 2.3 van de Chw de bepaling zo mogelijk splitsen in meer
artikelen (aanwijzing 99, derde lid, van de Aanwijzingen voor de
regelgeving).
In het voorgestelde artikel 19db de zinsnede «Het verbod, bedoeld in
artikel» vervangen door: Artikel.
In het voorgestelde artikel 19db «gerealiseerd» vervangen door:
verwezenlijkt.
In het voorgestelde artikel 19db, onderdeel a, van de Nbw 1998
verduidelijken dat de voorwaarde van een passende beoordeling geldt
voor projecten en de voorwaarde van een beoordeling op grond van
artikel 19e geldt voor andere handelingen.
In het voorgestelde artikel 19db, onderdeel b, van de Nbw 1998 na
«een andere handeling» een komma plaatsen.
De bestuursorganen die het bestemmingsplan onderscheidenlijk het
provinciale inpassingsplan vaststellen, zijn nooit bevoegd gezag voor
de vergunningverlening krachtens de Nbw 1998. Daarom in het
voorgestelde artikel 19db, onderdeel c, als volgt herformuleren:
c. het bestuursorgaan dat bevoegd is voor de verlening van een
vergunning als bedoeld in artikel 19d, eerste lid, voor een dergelijk
project of andere handeling, heeft ingestemd met het onderdeel van
het plan dat betrekking heeft op het project of de andere handeling.
In de wijzigingsopdracht in onderdeel D (wijziging van artikel 3.8,
vierde lid, tweede volzin, Wet ruimtelijke ordening) het woord
«telkens» schrappen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 135, nr. 26

9