Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2019–2020

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1860
Vragen van het lid Ronnes (CDA) aan de Minister voor Milieu en Wonen over
de gevolgen van de Amsterdamse huisvestingsverordening inzake
woningdelen voor de krapte op de huurmarkt (ingezonden 27 januari 2020).
Antwoord van Minister van Veldhoven-van der Meer (Mileu en Wonen)
(ontvangen 24 februari 2020)
Vraag 1
Kent u het bericht «Gebod huurcontract: Krapte huurmarkt Amsterdam alleen
maar nijpender»?1
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2
Deelt u de conclusie dat de nieuwe huisvestingsverordening van de
gemeente Amsterdam het woningdelen vrijwel onmogelijk maakt? Zo ja, wat
is uw visie daarop? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 2
Woningdelen is en blijft mogelijk in Amsterdam. Op dit moment zijn er naar
schatting van de gemeente zo’n 10.500 adressen waar sprake is van
kamerverhuur. Amsterdam hanteert hierbij het principe: wat legaal is, blijft
legaal. De regels voor het pand- en wijkquotum en het individueel huurcontract gaan per 1 april 2020 in. Tot die tijd kunnen verhuurders gebruik maken
van de huidige, ruimere regels en een vergunning aanvragen om, zoals
Amsterdam dat noemt, zo «schoon door de poort te gaan». Ook na 1 april
2020 blijft woningdeling, weliswaar onder strengere voorwaarden, mogelijk.
Vraag 3
Deelt u de visie dat excessen van verkamering tegengegaan moeten worden
en dat huurders meer rechten zouden moeten hebben, maar dat de maatregelen niet dermate rigoureus mogen zijn dat er te veel nadelen ontstaan?
Kunt u uw antwoord toelichten?

1

ah-tk-20192020-1860
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2020

https://www.vastgoedmarkt.nl/beleggingen/nieuws/2019/12/gebod-huurcontract-kraptehuurmarkt-amsterdam-alleen-maar-nijpender-101150302

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

1

Antwoord 3
Aan woningdelen en verkamering zitten twee kanten. Woningdelen kan een
bijdrage leveren aan het zo doelmatig mogelijk gebruik maken van de
schaarse woningvoorraad. Aan de andere kant kan het gezinnen verdringen
en, afhankelijk van de schaal waarop het gebeurt, de leefbaarheid van
buurten en wijken beïnvloeden. Om hier de juiste balans in te vinden heeft
een gemeente de mogelijkheid om door middel van een huisvestingsverordening hiervoor regels te stellen. De gemeente Amsterdam maakt hier gebruik
van en daar heb ik begrip voor.
Vraag 4
Deelt u de conclusie dat het wenselijk is dat meerdere mensen naar eigen
inzicht een woning zouden moeten kunnen delen? Hebben au pair en
mantelzorg daarbij een specifieke plaats?
Antwoord 4
Het is zeker wenselijk dat meerdere mensen een woning moeten kunnen
delen. In Nederland is dit wel aan regels gebonden met betrekking tot de
huurbescherming van de mensen die de woning delen en mogelijk met
betrekking tot de woningvoorraad van de gemeente waarin het woningdelen
plaats vindt. Indien gewenst kan, zoals eerder aangegeven, de gemeente hier
regels voor stellen, met inbegrip van regels voor au pairs en mantelzorgers.
Vraag 5
Zijn de gevolgen van het Amsterdamse beleid in beeld indien randgemeenten
van Amsterdam of andere grote steden het Amsterdamse voorbeeld gaan
volgen?
Antwoord 5
In verschillende andere steden/gemeenten wordt nagedacht over strengere
regels voor woningdelen en verkamering. Veel gemeenten willen de
toenemende verkamering stoppen vanwege de mogelijke gevolgen voor de
betaalbaarheid van koopwoningen (het opkopen van woningen om die via
verkamering voor een hoge huur in de markt te zetten drijft de prijs op),
vanwege de hoge huren en voor de leefbaarheid in wijken en buurten. De
aantrekkelijkheid van het verkameren van woningen zit in de mogelijkheid om
hogere huren te vragen en de daarmee gepaard gaande rendementen.
Het ligt in de rede dat als meerdere randgemeenten een strenger beleid gaan
voeren wat betreft woningdelen, dit concept minder vaak zal worden
gebruikt. Hierdoor komen meer woningen beschikbaar om door gezinnen te
worden bewoond. Tegelijk dienen de personen die niet meer van het
woningdelen gebruik kunnen maken alternatieven te vinden, wat in veel
gemeenten niet eenvoudig is.
Vraag 6
Kunt u kwantificeren hoeveel personen, die nu huisvesting hebben dankzij
een «friends-contract», dan een beroep zullen doen op zelfstandige woonruimte?
Antwoord 6
Voor Nederland als geheel zijn hier geen gegevens over bekend. Wat betreft
de Amsterdamse situatie zijn alle bestaande legale situaties ook na 1 april
2020 nog legaal. Het gaat nu dus om nieuwe gevallen die onder de oude
regels wel een woning mogen delen maar onder de nieuwe niet meer, als
gevolg waarvan de verhuurder afziet van een dergelijke verhuurwijze en om
oude bestaande niet gelegaliseerde gevallen, die na 1 april 2020 nog steeds
niet gelegaliseerd zijn en waarvan de verhuurder op zeker moment wil afzien
van deze verhuring om hij (ook) niet aan de nieuwe regels wil voldoen. Ook
hiervan is geen kwantificering te geven. Op dit moment zijn er naar schatting
10.500 adressen in Amsterdam waar kamerverhuur plaats vindt op een totaal
van 432.000 woonruimten (cijfer 2018). Deze 10.500 adressen kunnen in stand
blijven indien ze legaal zijn of gelegaliseerd worden. De gemeente Amsterdam verwacht dat dit het overgrote deel van deze 10.500 adressen betreft.
Derhalve verwacht ik van deze nieuwe regels voor woningdelen geen grote
effecten.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

2

Vraag 7
Acht u het verdedigbaar en uitlegbaar dat de grote gemeenten het begrip
«huishouden» in hun huisvestingsverordening zo verschillend hebben
gedefinieerd (Amsterdam twee volwassenen, Den Haag drie volwassenen en
Rotterdam vier volwassenen)?
Antwoord 7
De volkshuisvesting is in Nederland gedecentraliseerd om goede redenen. Op
lokaal niveau kan het best worden vastgesteld welke problematiek speelt en
op welke wijze deze het best kan worden aangepakt. Ik acht het daarom
aanvaardbaar dat op lokaal niveau er verschillen zijn in aanpak van wat
wellicht oppervlakkig gezien hetzelfde probleem is. De definiëring van wat als
een huishouden wordt gezien valt hier wat mij betreft ook onder, aangezien
in de Huisvestingswet 2014 geen definitie van een huishouden is opgenomen.
Vraag 8
Deelt u de conclusie dat studenten, starters en expats een fors onderdeel van
de groep woningdelers zijn? Zo ja, waar moeten deze woonruimte-zoekers nu
hun heil zoeken?
Antwoord 8
Er is weinig bekend over wie precies de woningdelers zijn. Derhalve heb ik
geen cijfers die uw conclusie kunnen schragen. Welke groepen het ook
betreft: als woningdelen niet meer mogelijk is, moeten ze elders terecht.
Vraag 9
Acht u de kans groot dat het kameraanbod bij woningdelen door de
aanscherping drastisch zal inkrimpen, zo niet verdwijnen? Wat zal daarbij de
toekomst zijn voor dispuuts- en studentenhuizen, die niet langer worden
toegestaan?
Antwoord 9
De kans dat het kameraanbod door woningdelen drastisch zal inkrimpen, zo
niet verdwijnen, schat ik niet hoog in. Alle bestaande legale situaties waar
sprake is van woningdelen kunnen immers blijven bestaan. Op dit moment,
zo verneem ik van de gemeente, worden in Amsterdam nog vele bestaande
situaties gelegaliseerd en worden nog aanvragen gedaan voor nieuwe
gevallen. Alleen in Amsterdam is na 1 april 2020 sprake van de verplichting
om een individueel huurcontract aan te bieden aan de huurders en dan alleen
nog in die situaties waarbij de vergunning na 1 april 2020 wordt aangevraagd
(dit betekent dat wat betreft de maximale huurprijs het waarderingspuntensysteem voor kamers geldt). Verhuurders die voor die datum een vergunning
hebben of hebben aangevraagd zijn niet gebonden aan het individueel
huurcontract, ook niet als na 1 april 2020 bijvoorbeeld één van de huurders
vertrekt. Voor het overgrote deel van de bestaande gevallen in Amsterdam
verandert er daarmee niets.
Dispuuts- en studentenhuizen worden niet verboden in Amsterdam. Zij
blijven gewoon toegestaan. Als een dispuuts- of studentenhuis in Amsterdam
geen vergunning heeft voor verkamering (een omzettingsvergunning), die
overigens al sinds 1993 verplicht is, dan kan alsnog een vergunning worden
aangevraagd. Gebeurd dit voor 1 april 2020 dan hoeft er geen individueel
huurcontract met de huurders te worden afgesloten. Wel moet aan bepaalde
geluidseisen worden voldaan. Indien er sprake is van verhuur voor vier
kamers dan hoeft aan die eisen pas per 1 juli 2022 te worden voldaan. De
regels voor dispuuts- en studentenhuizen zijn per 1 januari 2020 verruimd. Tot
die tijd werden in sommige stadsdelen met weinig grote woningen (West en
Centrum) geen omzettingsvergunningen afgegeven voor verkameren naar vijf
of meer kamers. Sinds 1 januari 2020 is verkamering naar vijf of meer kamers
in de hele stad toegestaan. Bij verkamering naar zeven kamers of meer wordt
extra gelet op de leefbaarheid bij het verlenen van de vergunning, maar hier
zal ruimhartig mee worden omgegaan.
Vraag 10
Deelt u het kennelijke standpunt van Amsterdam dat drie volwassenen meer
overlast veroorzaken dan een gezin met kinderen, nu een van de motieven
om strengere regels op te leggen, overlastbeperking is? Deelt u de gedachte

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

3

dat bij overlast ook volstaan zou kunnen worden met de reguliere handhaving op overlast?
Antwoord 10
Amsterdam heeft er in de nieuwe huisvestingsverordening voor gekozen de
geluidseisen voor het omzetten naar drie onzelfstandige woonruimten te
laten vervallen omdat het bewonen van drie kamers wat betreft de geluidsoverlast weinig verschilt van reguliere bewoning door een huishouden,
bijvoorbeeld een gezin2. Gemeenten mogen op basis van de Huisvestingswet
weigeringsgronden vastleggen in de huisvestingsverordening ten aanzien van
het verlenen van een vergunning voor het onttrekken, samenvoegen,
omzetten of splitsen van woonruimte of voor woningvorming. Hierbij kan
gedacht worden aan de samenstelling van de woonruimtevoorraad met het
oog op schaarste, wijkverbetering en leefbaarheid3.
Vraag 11
In hoeverre verdringt woningdelen gezinnen, aangezien (drie) volwassenen
meer huur kunnen betalen dan één gezin? Vindt het woningdelen vooral in
vrije sectorwoningen plaats, waarvan de huur bij 1.000 euro begint of in de
gereguleerde sector?
Antwoord 11
Zoals ik al eerder aangaf, is er weinig bekend over woningdelen. Het is echter
redelijk te veronderstellen dat drie volwassenen meer kunnen betalen dat een
gezin en dat derhalve er soms sprake zal zijn van verdringing. Woningdeling
en verkamering vindt vooral plaats in de private sector. Tegelijkertijd is een
ontwikkeling dat het aantal eenpersoonshuishoudens stijgt en dat woningdelen, zoals eerder gezegd, een bijdrage kan leveren om doelmatig om te gaan
met schaarse woonruimte.
Vraag 12
Bent u bereid om de evaluatie die Amsterdam in de zomer wenst te doen aan
de Kamer voor te leggen?
Antwoord 12
In september wordt een monitor gemaakt over woningdelen in Amsterdam.
Indien daar behoefte aan is, kan deze na publicatie worden gedeeld met de
Tweede Kamer.

2
3

Nota van beantwoording bij de Huisvestingsverordening 2020 Amsterdam.
Memorie van toelichting Huisvestingswet 2014.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, Aanhangsel

4