Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

32 716

Evaluatie Wet werk en inkomen naar
arbeidsvermogen (Wet WIA)

Nr. 15

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN SOCIALE ZAKEN EN
WERKGELEGENHEID
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 31oktober 2011
Met mijn brief van 20 juni jl. (Kamerstukken II, 2010 – 2011, 32 716, nr. 13)
heb ik uw Kamer geïnformeerd over de uitvoering van verschillende
moties die zijn aangenomen met betrekking tot de WIA-evaluatie. Met
betrekking tot een tweetal moties heb ik daarbij aangegeven dat ik uw
Kamer nader zou informeren.
Met deze brief kom ik tegemoet aan deze toezegging. Mijn reactie is
enigszins later dan door mij was toegezegd. Dit komt mede omdat het
UWV begin oktober dossieronderzoek naar langdurig zieke vangnetters
heeft afgerond. Dit dossieronderzoek bied ik u als bijlage bij deze brief
aan.1
Met een motie (Kamerstukken II, 2010–2011, 32 716, nr. 11) heeft de
Tweede Kamer aan de regering verzocht om in overleg met sociale
partners harde afspraken te maken over de arbeidsparticipatie van
35-minners en mensen met een WGA-uitkering van 35% tot 80%. Ook
wordt in deze motie verzocht om onderzoek te laten doen naar de
oorzaken van de lage arbeidsparticipatie van deze twee groepen. Met een
andere motie (Kamerstukken II, 2010 – 2011, 32 716, nr. 12) verzoekt de
Tweede Kamer de regering om gemotiveerd aan te geven welke aanbevelingen van de Stichting van de Arbeid het kabinet zal overnemen. Deze
motie heeft betrekking op de aanbevelingen van de Stichting van 11 april
jl.. In de betreffende brief geeft de Stichting een reactie op uiteenlopende
punten uit de WIA-evaluatie.

1

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

kst-32716-15
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Alvorens nader in te gaan op de inhoudelijke punten merk ik op dat het
goed is onderscheid te maken in arbeidsmarktpositie tussen werknemers
met een vast dienstverband (WGA of 35-) en vangnetters (WGA of 35-).
Met name bij vangnetters is enerzijds de instroom in de WIA relatief hoog
en anderzijds de arbeidsdeelname laag. Voor werknemers met een vast

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 716, nr. 15

1

dienstverband is het beeld precies andersom. Daarom is het kabinet
voornemens om de Ziektewet te moderniseren en dient voor wat betreft
de vraag met betrekking tot nader onderzoek de nadruk eveneens op de
vangnetters te liggen.
In deze brief ga ik allereerst in op de motie onder nummer 11 en de
aanbevelingen van de Stichting van de Arbeid die hierop betrekking
hebben. Mijn reactie op de overige aanbevelingen van de Stichting van de
Arbeid, en daarmee mijn reactie op de motie onder nummer 12, treft u
aan in bijlage 1 bij deze brief.
Sociale partners zijn primair verantwoordelijk voor de re-integratie van
35-minners met een vast dienstverband. In opdracht van de Stichting van
de Arbeid zijn verschillende onderzoeken verricht ten aanzien van deze
groep. Conform het verzoek van mw. Koşer Kaya tijdens het Algemeen
Overleg over de WIA-evaluatie van 27 april jl. treft u bijgaand de meest
recente door de Stichting van de Arbeid verrichte onderzoeken aan. Dit
betreft het eindrapport van de Stichting van de Arbeid uit 2009 (35-min op
weg naar werk: de arbeidsmarktpositie van 35-minners vanaf 2006)
alsmede het rapport Gezondheidsbeleving en werkhervatting 35-minners.
Deze onderzoeken zijn reeds betrokken in de WIA-evaluatie.
Op basis van deze onderzoeken constateert de Stichting ten aanzien van
deze groep onder meer het volgende:
– Het percentage 35-minners (dat ziek werd in een vast dienstverband)
dat re-integreert neemt toe: in 2009 is 62% van de groep 35-minners
aan het werk na de WIA-beoordeling, tegen 46% in 2007. De Stichting
van de Arbeid vindt deze trend bemoedigend, niettemin vindt zij een
verdere vergroting van (duurzame) werkhervatting voor 35-minners
zeer belangrijk en is het de ambitie van sociale partners om de
positieve trend voort te zetten;
– De Stichting van de Arbeid constateert verder dat de groep niet
werkende 35-minners met een laag loon, een lage opleiding en een
slechte gezondheidsbeleving een zwakke uitgangspositie voor
werkhervatting heeft;
– Tot slot constateert de Stichting van de Arbeid dat voortzetting van de
positieve trend een extra inspanning vraagt van werkgevers, werknemers en de overheid.
Op grond van deze constateringen komt de Stichting van de Arbeid met
de volgende aanbevelingen:
– Aanbeveling aan werkgevers is om al in een vroeg stadium van het
ziekteproces het gesprek met de werknemer aan te gaan over
re-integratie, hetzij in het eigen bedrijf, hetzij in een ander bedrijf.
Binnen de loondoorbetalingsperiode ligt daarbij, wanneer werkhervatting binnen het eigen bedrijf niet tot de mogelijkheden behoort,
detachering naar een andere werkgever of re-integratiebedrijf voor de
hand. De Stichting van de Arbeid beveelt werkgevers aan om de
eerstejaarsevaluatie altijd te combineren met een deskundigenoordeel.
– Aanbevelingen aan werknemers zijn om in overleg met de werkgever
te bezien of de inzetbaarheid vergroot kan worden met gerichte
scholing. De Stichting van de Arbeid vindt detachering bij een andere
werkgever een goede wijze om een nieuwe arbeidsrelatie te starten. Zij
ziet dit als een aanloop naar een duurzame werkkring.
– Aanbeveling van de Stichting van de Arbeid aan de decentrale
CAO-partijen is om op CAO-niveau afspraken te maken over de
re-integratie van 35-minners.
– Ten aanzien van de overheid adviseert de Stichting van de Arbeid om
de mogelijkheid te onderzoeken om de inzet van de no-risk polis langs
twee wegen uit te breiden. Ten eerste stelt de Stichting voor om de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 716, nr. 15

2

mogelijkheid te onderzoeken om de no-risk polis al voor de WIAbeoordeling in te kunnen zetten voor de groep langdurig zieken met
een laag loon, lage opleiding en slechte gezondheidsbeleving. Ten
tweede adviseert de Stichting van de Arbeid om de no-risk polis, die
nu voor 35-minners na de WIA-beoordeling beschikbaar is voor
re-integratie bij een andere werkgever, ook van toepassing te laten zijn
op re-integratie bij de eigen werkgever.
Alvorens inhoudelijk in te gaan op de aanbevelingen van de Stichting wil
ik opmerken dat analoog aan de sterke daling in het afgelopen decennium
van de WIA-instroom, ook het aantal uitkeringsgerechtigden dat bij de
uitkerings-aanvraag wordt afgewezen, en dus 15-min (onder de WAO) of
35-min (onder de WIA) is, sterk is gedaald. In 2009 zijn 16 690 WIA-aanvragen afgewezen. In 2002 was nog sprake van 71 000 afgewezen
WAO-aanvragen.
Op basis van de WIA-evaluatie stel ik vast dat werkgevers en werknemers
in de eerste twee jaar van ziekte een krachtige impuls hebben gegeven
aan de aanpak van langdurig verzuim. Ook blijken sociale partners – in lijn
met de overeengekomen verantwoordelijkheidsverdeling uit het najaarsakkoord 2004 – in staat om voor bijna tweederde van de 35-minners in
vaste dienst een passende én werkende oplossing te bieden. Het aandeel
werkende 35-minners vertoonde bovendien nog een stijgende lijn. Wel is
blijkens de monitor arbeidsbeperkten en werk tussen 2008 en 2009 een
lichte daling opgetreden van het aandeel werkende 35-minners als gevolg
van de economische crisis. Enerzijds ben ik tevreden over de prestaties
die sociale partners tot nu toe hebben bereikt. Anderzijds deel ik de
ambitie die wordt uitgesproken door de Stichting van de Arbeid dat de
positieve trend wil voort zetten. Primair verantwoordelijk daarvoor zijn
sociale partners.
Het bovenstaande indachtig kan ik mij vinden in de aanbevelingen van de
Stichting van de Arbeid gericht op werkgevers, werknemers en gezamenlijke CAO-partijen. Het belang van een vroegtijdige interventie bij ziekte en
aandacht voor de mogelijkheden van eventuele re-integratie bij een
andere werkgever, blijken ook uit recent onderzoek naar de toepassing
van de Wet verbetering Poortwachter. Dit onderzoek is in de afgelopen
periode verricht in vervolg op onderzoek over dit onderwerp door het SCP.
Het SCP gaf aan dat de Wet verbetering poortwachter succesvol is, maar
dat er ook nog ruimte is voor verdere verbeteringen. De uitkomsten van
dit onderzoek zal ik via de Stuurgroep Wet verbetering Poortwachter
(Wvp) onder de aandacht brengen van alle bij de uitvoering van de WvP
betrokken partijen, waaronder sociale partners. Het betreffende onderzoek
zend ik u als bijlage bij deze brief toe.1

1

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

Ik deel echter niet de aanbeveling van de Stichting van de Arbeid waar dit
de uitbreiding van de no-risk polis betreft. De no-risk polis compenseert
de werkgever voor de kosten van loondoorbetaling bij ziekte en
WGA-lasten. De no-risk polis staat open voor alle WIA-gerechtigden en
voor 35-minners die hervatten bij een andere werkgever. Er is geen no-risk
polis voor de eerste 2 jaar van ziekte van werknemers in vaste dienst en
evenmin voor 35-minners die aan het werk blijven bij de eigen werkgever.
Ik ben geen voorstander van een door de Stichting van de Arbeid
voorgestelde uitbreiding. Naar mijn oordeel is, op grond van onderstaande analyse een dergelijke uitbreiding niet gewenst, niet nodig en
leidt het tot het meerkosten voor de overheid:
– Uit de WIA-evaluatie en de bredere beleidsdoorlichting blijkt dat de
invoering van financiële prikkels uiterst effectief is geweest en geleid
heeft tot een sterke daling van de WIA-instroom. Mede als gevolg van
de verlenging van de loondoorbetalingsperiode naar 2 jaar is sprake

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 716, nr. 15

3

–

–

–

–

–

van een sterke daling van het aantal WIA-aanvragen. De omvang van
de problematiek is daarmee sterk verminderd;
Met de no-risk polis worden de kosten van ziekte collectief omgeslagen. Invoering van de no-risk polis in de eerste twee ziektejaren is dus
een stap terug (in vergelijking met de loondoorbetalingsperiode van 2
jaar) naar de afwentelingssytematiek van de WAO omdat wordt
ingebroken op de effectieve prikkelwerking;
Een publieke no-risk polis in de eerste twee ziektejaren ligt voorts niet
voor de hand omdat sprake is van een private verantwoordelijkheid
voor deze groepen. Introductie van een publiek re-integratieinstrument past hier niet bij;
Werkgevers en werknemers hebben de eerste twee jaar voldoende
mogelijkheden voor re-integratie. Als re-integratie in het eigen bedrijf
niet meer mogelijk is, kan de oude werkgever bijvoorbeeld proberen
iemand via detachering bij een andere werkgever te plaatsen zonder
financieel risico voor de nieuwe werkgever. Ter stimulering hiervan is
in 2009 samen met sociale partners een detacheringstoolkit opgesteld
om het gebruik van detachering te faciliteren (Kamerstukken II,
2009–2010, 28 719, nr. 70);
De door de Stichting genoemde uitbreiding van de bestaande no-risk
polis naar 35-minners die in dienst van de oude werkgever blijven,
acht ik eveneens onlogisch en ongewenst. De no-risk polis heeft als
doel werkgevers over de streep te trekken om mensen met aantoonbare arbeidsbeperkingen in dienst te nemen. Die mogelijkheid bestaat
nu al voor 35-minners die na de WIA-beoordeling in dienst treden bij
een andere werkgever. Uitbreiding naar de oude werkgever is
onlogisch en ongewenst. In die gevallen is immers geen sprake van
«het over de streep trekken van de werkgever». Dit past niet bij een
selectieve inzet van het instrument en het zou een stap terug zijn naar
afwenteling;
Tot slot zijn aan de voorstellen voor uitbreiding van de no-risk polis
kosten voor de overheid verbonden. Zo lopen de meerkosten van het
voorstel van een no-risk polis gedurende de ziekteperiode in de
tientallen miljoenen euro.

In aanvulling op de aanbevelingen van sociale partners wordt ook in de
motie onder nummer 11 ingegaan op de positie van 35-minners. In mijn
brief van 20 juni (Kamerstukken II, 2010–2011, 32 716, nr. 13) ben ik hierop
reeds uitgebreid ingegaan. Zoals eerder aangegeven omvat deze motie
twee onderdelen: overleg met sociale partners over de arbeidsdeelname
van 35-minners en WGA-gerechtigden en nader onderzoek naar de lage
arbeidsparticipatie van deze groepen.
Wat betreft het onderzoek is sociale partners gevraagd naar de bereidheid
vervolgonderzoek te doen naar de groep 35-minners. Sociale partners
hebben aangegeven daartoe op dit moment geen aanleiding te zien
omdat er al veel onderzoek is gedaan. Zij sluiten nader onderzoek in de
toekomst niet uit, maar hebben daartoe thans geen concrete voornemens.
Dat wil overigens niet zeggen dat er geen monitoring zal plaatsvinden. Via
de monitor arbeidsbeperkten en werk volgt UWV jaarlijks de arbeidsdeelname en re-integratie-inspanningen ten aanzien van onder meer
35-minners en WGA-gerechtigden. Deze monitor wordt ook naar de
Tweede Kamer gestuurd, laatstelijk in december 2010 (Kamerstukken II,
2010–2011, 26 448, nr. 450). De eerstvolgende monitor zal naar
verwachting begin 2012 aan de Tweede Kamer worden aangeboden.
Op zich kan ik mij vinden in het standpunt van de Stichting van de Arbeid
dat vervolgonderzoek naar de positie van 35-minners die afkomstig zijn uit
een vast dienstverband op dit moment weinig toegevoegde waarde heeft.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 716, nr. 15

4

Mede omdat bijna 2/3 van deze 35-minners werkt en dat naar deze groep
veel recent onderzoek is verricht.
De situatie is anders ten aanzien van de positie van de 35-minners die
afkomstig zijn uit het vangnet-ZW. De positie met betrekking tot de
werkhervatting van deze groep is niet rooskleurig. Immers slechts circa
eenderde van deze groep is werkzaam. Dit wordt ook nadrukkelijk als
aandachtspunt benoemd in het kabinetsstandpunt naar aanleiding van de
WIA-evaluatie. Naar aanleiding hiervan worden meerdere vervolgstappen
ondernomen. Daartoe behoort de voorbereiding van een wetsvoorstel om
de activerende werking van de Ziektewet te versterken. Ook is recent in
opdracht van het UWV uitgebreid dossieronderzoek verricht naar de
achtergronden en werkhervattingsmogelijkheden van langdurig zieke
vangnetters. Dit onderzoek bied ik u bijgaand aan. Dit onderzoek biedt
handreikingen voor de uitvoering door het UWV. Ook worden de
uitkomsten van dit dossieronderzoek betrokken bij het in voorbereiding
zijnde wetsvoorstel om de activerende werking van de Ziektewet te
versterken.
Met dit dossieronderzoek naar de positie van vangnetters en periodieke
rapportage over de ontwikkeling van de mate van werkhervatting in de
monitor arbeidsbeperkten en werk, geef ik invulling aan dit deel van de
motie.
In de motie met nummer 11 wordt de regering tevens verzocht om
overleg te voeren met sociale partners over de arbeidsdeelname van
35-minners en WGA-gerechtigden. Hierover heb ik in de brief van 20 juni
jl., onder verwijzing naar de brief van de Minister van 10 juni jl. over het
pensioenakkoord reeds aangegeven dat dit betrokken zal worden bij het
overleg met sociale partners over het inschakelen van groepen met een
grote afstand tot de arbeidsmarkt. Daarnaast zijn uiteraard de aanbevelingen van de Stichting met betrekking tot de arbeidsdeelname van
belang. Ik ga ervan uit dat sociale partners hieraan uitvoering zullen
geven. Voorts heb ik reeds gewezen op het onderzoek in het kader van de
Wvp dat in de stuurgroep zal worden besproken. Op deze wijze geef ik
invulling aan dit deel van de motie.
In de bijlage (zie bijgaand) bij deze brief ga ik in op de overige aanbevelingen van de Stichting van de Arbeid. Een afschrift van deze brief zend ik
aan de Stichting van de Arbeid.
De staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
P. de Krom

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 716, nr. 15

5

Bijlage

Reactie op overige punten van de Stichting van de Arbeid
Schattingsbesluit
De Stichting van de Arbeid pleit er voorts voor om het Schattingsbesluit
realistischer te maken. De Stichting van de Arbeid stelt voor om hierbij als
uitgangspunt te hanteren dat iemand wordt geschat op functies die
voorkomen in de regio waar hij woont.
In het Schattingsbesluit zijn de technische regels opgenomen op basis
waarvan de mate van arbeidsongeschiktheid wordt vastgesteld. Belangrijk
onderdeel van de vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid is
dat wordt gekeken naar functies die iemand ondanks zijn beperking nog
kan verrichten en het loon dat hij daarmee kan verdienen. Ik mijn ogen
wordt in de huidige uitvoeringspraktijk al rekening gehouden met de
opmerking van de Stichting van de Arbeid dat de WIA-beoordeling
realistisch moet zijn. De functies die bij de beoordeling worden betrokken
zijn feitelijk bestaande functies. Bovendien houdt het UWV er bij de
selectie van deze functies nu al rekening mee dat deze functies in alle
regio’s moeten voorkomen. Zo is het bijvoorbeeld nu al niet mogelijk dat
een specifieke functie die slechts voorkomt in één of een beperkt aantal
regio’s in Nederland gebruikt wordt bij de claimbeoordeling.
Beslissingsautoriteit volledig WGA-gerechtigden
Een volgend voorstel van de Stichting van de Arbeid is om de beoordelingen 80%–100% WGA te laten toetsen door een beslissingsautoriteit. De
Stichting van de Arbeid doet dit voorstel omdat de groep volledig maar
niet duurzaam arbeidsongeschikten veel groter is dan op voorhand werd
voorzien.
In de WIA-evaluatie is inderdaad geconstateerd dat de groep volledig
WGA-gerechtigden groter is dan bij de totstandkoming van de WIA werd
verwacht.
Enerzijds is de grote omvang van de groep volledig WGA-gerechtigden
positief wanneer ook de geringe instroom in de IVA in ogenschouw wordt
genomen. Minder mensen dan vooraf werd gedacht hebben duurzaam
geen arbeidsmogelijkheden. Dat deze mensen in de WGA instromen is
volledig in lijn met de gedachte achter de Wet WIA dat resterende
arbeidsgeschiktheid nu of in de nabije toekomst geactiveerd dient te
worden. Dit wordt onderstreept doordat circa 15% van deze groep werkt
en voor veel uitkeringsgerechtigden uit deze groep inspanningen worden
verricht.
Anderzijds houden volledig WGA-gerechtigden na de loongerelateerde
WGA-uitkering altijd aanspraak op een WGA-loonaanvulling, die in hoogte
voor hen gelijk is aan de loongerelateerde WGA-uitkering. Er is zodoende
wel sprake van inkomensbescherming voor deze groep maar de activerende werking van de WGA voor deze groep is slechts beperkt. Daarnaast
wordt mogelijk op langere termijn voor een deel van deze groep vastgesteld dat toch sprake is van duurzame arbeidsongeschiktheid. Tot en met
2009 zijn ruim 5 000 WGA-gerechtigden overgegaan naar de IVA.
Al met al is het beeld omtrent de groep volledig WGA-gerechtigden nog
diffuus. Ik heb daarom toegezegd om nader onderzoek te doen naar de
achtergronden van de groep volledig WGA-gerechtigden. Daarbij wordt
nadrukkelijk betrokken of uitkeringsgerechtigden in deze groep (op
termijn) nog arbeidsmogelijkheden hebben en het werk (deels) hervatten
of dat (op termijn) geconstateerd moet worden dat de volledige arbeidsongeschiktheid toch een duurzaam karakter heeft. Dit acht ik een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 716, nr. 15

6

wenselijker aanpak dan invoering van een beslissingsautoriteit voor de
groep volledig WGA-gerechtigden.
Vangnetters
Zieke werknemers waarbij geen sprake (meer) is van een dienstverband
kunnen bij ziekte een beroep doen op het vangnet van de Ziektewet. Deze
groepen worden daarom ook wel vangnetters genoemd. Deze groepen
zijn sterk oververtegenwoordigd in de instroom in de WIA. Met zijn brief
van 8 maart jl. heeft de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
voornemens aangekondigd om de activerende werking van de Ziektewet
(ZW) te versterken. Met betrekking hiermee acht de Stichting van de
arbeid het van belang dat er meer zicht komt op de samenstelling en
achtergrond van de groep zieke vangnetters, de mogelijkheden en
instrumenten die UWV tot zijn beschikking heeft om zieke vangnetters te
re-integreren en de belemmeringen in wet- en regelgeving van de ZW zelf.
De Stichting van de Arbeid gaat er voorts vanuit dat bij wijziging van de
ZW het oordeel van sociale partners zwaar weegt.
Ten aanzien van dit punt ben ik van oordeel dat het uiteraard van belang is
om bij de beleidsvoorbereiding gebruik te maken van alle beschikbare
kennis. Aan de positie van vangnetters is uitgebreid aandacht besteed in
de WIA-evaluatie. Ook zijn over dit onderwerp recent verschillende
onderzoeken uitgevoerd. Dit betreft onder meer een uitgebreide cohortstudie naar zieke werknemers met een vast dienstverband en vangnetters.
Daarnaast is in opdracht van UWV dossieronderzoek uitgevoerd naar
langdurig zieke vangnetters. Dit onderzoek is bijgevoegd. De bevindingen
uit deze en andere onderzoeken worden betrokken bij de uitwerking van
de wijzigingsvoorstellen voor de Ziektewet.
Financiering WGA
Met betrekking tot de financiering van de WGA constateert de Stichting
van de Arbeid dat het kabinet er thans de voorkeur aan geeft om te komen
met voorstellen om het speelveld tussen private verzekeraars en UWV te
verbeteren. Hiertoe heeft het kabinet een aantal voorstellen gedaan.
Daarbij heeft de Stichting van de Arbeid bezwaren ten aanzien van het
voorstel om de publieke minimumpremie WGA voor grote ondernemingen te verhogen. De Stichting van de Arbeid vraagt wat de rechtvaardiging voor dit voorstel is.
Ten aanzien van de financiering van de WGA kan de Stichting van de
arbeid zich voorts vinden in het voornemen om werkgevers meer tijd te
bieden om de keuze tussen publieke of private financiering te maken.
Daarbij wijst de Stichting van de Arbeid het voorstel af om het aantal
overstapmomenten voor werkgevers terug te brengen van 2x per jaar
naar 1x per jaar.
De rechtvaardiging voor de verhoging van de minimumpremie voor grote
werkgevers ligt in de constatering dat de premie in de afgelopen jaren op
een verzekeringstechnisch niet reëel niveau heeft gelegen. De minimumpremie heeft zelfs enige tijd 0% bedragen.
Met deze wijziging wordt beoogd een meer reële minimumpremie in te
voeren voor grote werkgevers en in het verlengde daarvan wordt door
aanpassing van de correctiefactor de in rekening te brengen premie beter
in lijn gebracht met het WGA-risico. De aanpassing van de minimumpremie en wijziging in de correctiefactor werken zodanig door in de mate
van premiedifferentiatie dat de premieopbrengst niet verandert. De
wijzigingen zijn daarmee macro budgettair neutraal. Deze wijzigingen zijn
opgenomen in een wijziging van het Besluit Wfsv.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 716, nr. 15

7

Bij de vaststelling van de premie voor 2012 houdt het UWV rekening met
deze wijzigingen.
Met betrekking tot het aantal overstapmomenten en de bedenktijd voor
werkgevers om de keuze tussen publieke of private financiering te maken,
sluit ik aan bij het advies van de Stichting van de Arbeid en handhaaf
vooralsnog de huidige systematiek. In de Verzamelwet SZW worden wel
delegatiebepalingen opgenomen die de mogelijkheid bieden om het
overstapmoment op eenmaal per jaar te leggen en om de bedenktijd voor
werkgevers te verlengen. Van deze mogelijkheid maak ik vooralsnog
echter geen gebruik.
Efficiency in de uitvoering
Ook wijst de Stichting van de Arbeid op een aantal punten die indirect een
relatie hebben met de WIA-evaluatie. In het kader van de invulling van de
taakstelling voor SZW wordt bezien of de prijs van een deskundigenoordeel kostendekkender gemaakt kan worden. De Stichting van de
Arbeid is ten aanzien hiervan van mening dat de prijs niet zo hoog mag
worden dat werkgever en werknemer afzien van het aanvragen van een
deskundigenoordeel. In het kader van een efficiëntere uitvoering is ook
het voorstel gedaan om re-integratieverslagen selectiever te gaan toetsen.
De Stichting van de Arbeid is tegen dit voorstel vanwege de zorgvuldigheid die per individuele werknemer bij de re-integratie moet worden
betracht.
Beide genoemde punten van de Stichting van de Arbeid kan ik volgen. Bij
de vaststelling van de prijs van een deskundigenoordeel zal ik het punt
van de drempelwerking voor werkgever en werknemer meewegen. Voorts
zie ik bij nadere beschouwing af – mede gegeven de argumentatie van de
Stichting van de Arbeid – om het UWV de re-integratieverslagen selectief
te laten toetsen. Dit punt wordt zodoende niet verder betrokken bij de
verdere uitwerking van efficiency-maatregelen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 716, nr. 15

8