Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 540

Wijziging van de Wet op het primair onderwijs
en de Wet op de expertisecentra teneinde het
Vervangingsfonds en het Participatiefonds
onder de werking van de Kaderwet zelfstandige
bestuursorganen te brengen

Nr. 7

NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG
Ontvangen 25 januari 2011
Graag wil ik de leden van de vaste commissie voor Onderwijs, Cultuur en
Wetenschap danken voor de opmerkingen die zij in het verslag hebben
gemaakt en voor de vragen die zij hebben gesteld.
In het onderstaande ga ik in op de vragen en opmerkingen in het verslag.
De nota volgt grotendeels de indeling van het verslag. Wel zijn voor de
beantwoording van de vragen omtrent het vervangen van «de rechtspersoon» door «het bestuur van de rechtspersoon» de vragen van de
leden van de VVD-fractie en de leden van de CDA-fractie bijeengenomen
omdat zij het zelfde onderwerp betreffen en zijn de vragen met betrekking
tot dit onderwerp om diezelfde reden enigszins anders gerangschikt.
I ALGEMEEN
Doel van het wetsvoorstel
De leden van de VVD-fractie vragen de regering uiteen te zetten waarom
in dit wetsvoorstel publiekrechtelijke taken worden toegekend aan
privaatrechtelijke rechtspersonen. Deze leden merken op dat als de
minister oog wil houden op uitoefening van publieke bevoegdheden het
de vraag is waarom wordt gekozen voor een privaatrechtelijk zelfstandig
bestuursorgaan (zbo) en niet voor een publiekrechtelijk zbo.
Naar aanleiding van deze vragen merkt de regering op dat de keuze voor
een privaatrechtelijke zbo niet wordt gemaakt in het onderhavige
wetsvoorstel. Deze keuze is in het verleden gemaakt en het onderhavige
wetsvoorstel, dat voorziet in van toepassing verklaring van de Kaderwet
zelfstandige bestuursorganen (Kaderwet ZBO) op deze reeds bestaande
zbo’s en de noodzakelijke technische aanpassingen in verband daarmee,
vormt geen aanleiding tot heroverweging van deze keuze.
Bij de oprichting van het Vervangingsfonds (1992) en het Participatiefonds
(1995) is de keuze voor een privaatrechtelijke zbo gemaakt. De redenen
voor de destijds gemaakte keuze waren de volgende. De fondsen voeren
hun bevoegdheden zelfstandig uit. De minister heeft geen bemoeienis

kst-32540-7
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 540, nr. 7

1

met beslissingen van de fondsen die betrekking hebben op de uitvoering.
Uit een en ander vloeide destijds voort dat de fondsen zijn aan te merken
als een zbo1.
De doelstellingen van het Vervangingsfonds en het Participatiefonds zijn
in het belang van zowel werkgevers als werknemers. Participatie van deze
maatschappelijke organisaties moet in verband met de aard van de
betrokken bestuurstaak bijzonder aangewezen worden geacht (participatiemotief). Het Vervangingsfonds heeft ten doel waarborgen te bieden
voor vervanging bij afwezigheid van personeel. Naast de taak met
betrekking tot vervanging levert het Vervangingsfonds een belangrijke
bijdrage aan het terugdringen van ziekteverzuim en de arbeidsongeschiktheid van onderwijspersoneel. Het Participatiefonds is verantwoordelijk voor het beheren en terugdringen van de werkloosheidsuitgaven in
het primair onderwijs. Naast de taak met betrekking tot werkloosheidsuitgaven ondersteunt het Participatiefonds schoolbesturen bij het opzetten
van hun personeels- en mobiliteitsbeleid. Het fonds zet zich ook in voor
individuele medewerkers die werkloos zijn of worden. De doelstellingen
van het Vervangingsfonds en het Participatiefonds zijn van belang voor de
continuïteit van het werk en dus in het belang van zowel werkgevers als
werknemers. Om de vertegenwoordiging van werkgevers en werknemers
in het bestuur tot uitdrukking te kunnen brengen is bij de oprichting
gekozen voor een privaatrechtelijke zbo. Dit uitgangspunt is door het
Begeleidingsteam Kaderwet Zelfstandige Bestuursorganen overgenomen
in het advies over de zbo’s in relatie tot de Kaderwet ZBO2.

1

Kamerstukken II 1993/94, 23 693, nr. 3, blz. 9.
Bijlage bij Kamerstukken I 2007/08, 27 426,
nr. H.
3
Kamerstukken II, 2007/08, 25 268, nr. 50,
blz. 8, bijlage.
4
Kamerstukken I 2007/08, 27 426, nr. H.
2

De leden van de VVD-fractie vragen verder in het algemeen in hoeverre
voor het Vervangingsfonds en het Participatiefonds de vorm van een zbo
de meest aangewezen vorm is.
In de nadere toelichting bij de Mededeling van de minister van OCW in
gevolge artikel 42 van de Kaderwet ZBO3 is aangegeven dat het instellingsmotief voor genoemde fondsen het participatiemotief is. Naast dit
participatiemotief, waarop hierboven ook reeds is ingegaan, is destijds
gekozen voor een zbo omdat de minister en het departement zich meer op
beleids- en/of kerntaken wilden concentreren en zich juist minder wilden
gaan bemoeien met de uitvoering. Voorts was het doel de kosten van
ziekte en werkloosheid beter beheersbaar te maken. Dit doel kon beter
worden bereikt door de oprichting van een zbo waarin werkgevers en
werknemers samen verantwoordelijk worden gemaakt voor de kosten
daarvan.
Daarnaast wordt nog opgemerkt dat in de rapportage op hoofdlijnen van
het ambtelijk Begeleidingsteam Kaderwet ZBO «ZBO’s binnen kaders»,
waarvan de uitgangspunten als leidraad zijn gebruikt bij de besluitvorming ten aanzien van aanpassing van individuele zbo’s aan de
Kaderwet ZBO4, het volgende is opgenomen: «Met de restrictieve
interpretatie van de instellingsmotieven voor nieuwe zbo’s rijst de vraag
wat dit voor de huidige zbo’s betekent, voor zover die zijn ingesteld op
basis van een instellingsmotief dat thans niet meer als valide wordt
beschouwd. De commissie bepleit hier een vooral praktische benadering.
De commissie adviseert taken van bestaande zbo’s waarvoor het
instellingsmotief niet meer past in de huidige, restrictieve uitleg, alleen
rechtstreeks onder ministeriële verantwoordelijkheid (terug) te brengen
als de daarmee te bereiken verheldering van de ministeriële verantwoordelijkheid opweegt tegen de kosten van een dergelijke operatie en als die
ministeriële verantwoordelijkheid met volledige toepassing van de
Kaderwet niet voldoende geëffectueerd zou kunnen worden». Voor zover
in het onderhavige geval reeds sprake zou zijn van een niet valide
instellingsmotief is er geen reden te menen dat de ministeriële verantwoordelijkheid niet voldoende kan worden geëffectueerd. De kosten voor

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 540, nr. 7

2

het omvormen van de fondsen naar publiekrechtelijke rechtspersonen
lijken dan ook niet gerechtvaardigd.
Voor de beantwoording van de vragen omtrent het vervangen van «de
rechtspersoon» door «het bestuur van de rechtspersoon» zijn de vragen
van de leden van de VVD-fractie en de leden van de CDA-fractie bijeen
genomen.
In dit kader acht de regering het vooreerst van belang aan te geven dat
naar aanleiding van het advies van de Raad van State het aan de Raad
voorgelegde wetsvoorstel deels is aangepast overeenkomstig het advies.
Voor zover het Vervangings- en Participatiefonds in de wet in vermogensrechtelijke zin worden aangeduid wordt thans, naar aanleiding van het
advies, in het wetsvoorstel steeds gesproken van «de rechtspersoon».
Ook daar waar (publiekrechtelijke) taken worden toegekend wordt
gesproken over «de rechtspersoon». Een taak kan immers onder meer ook
verschillende bevoegdheden impliceren, waarbij het wenselijk kan zijn elk
van deze bevoegdheden onder te brengen bij verschillende organen, en
kan voorts vermogensrechtelijk optreden met zich meebrengen. Door in
het wetsvoorstel in deze gevallen steeds te spreken van «de rechtspersoon» wordt verzekerd dat de wetgever ten aanzien van vermogensrechtelijk optreden door de fondsen niet treedt in de door het Burgerlijk
Wetboek beheerste, interne verhoudingen binnen deze rechtspersonen.
De wetgever treedt in het wetsvoorstel dus, conform het advies van de
Raad, niet in de door boek 2 van het Burgerlijk Wetboek beheerste,
verhoudingen binnen de rechtspersoon.
Slechts voor zover het betreft het toekennen van publiekrechtelijke
bevoegdheden aan deze privaatrechtelijke zbo’s, of het uitoefenen
daarvan, is het advies van de Raad niet overgenomen en wordt, in plaats
van over «de rechtspersoon» gesproken over: het bestuur van de
rechtspersoon. Deze formuleringen in de wettekst betekenen in het
onderhavige geval dat de bestaande bevoegdheidsverdeling gecontinueerd wordt. Immers, zowel bij het Vervangings- als het Participatiefonds
is het thans het bestuur dat de publiekrechtelijke bevoegdheden uitoefent.
Dat dit een, ook door de fondsen zelf, onbetwist uitgangspunt is wordt
onderstreept door de inhoud van het Besluit Vervangingsfonds en het
Besluit Participatiefonds. In deze besluiten zijn uitgebreide waarborgen
opgenomen omtrent de samenstelling en benoeming van de besturen. Dit
vanuit de gedachte dat het bestuur de drager is van de publiekrechtelijke
bevoegdheden en dat het derhalve van belang is dat de regering zich
verzekert van een verantwoorde samenstelling van het bestuur. Ook op dit
punt wijzigt er in de praktijk derhalve niets in de interne verhoudingen
binnen de rechtspersoon.
Zowel de leden van de VVD-fractie als van de CDA-fractie merken op dat
er geen eenduidige lijn lijkt te worden gevolgd binnen het ministerie van
OCW.
Naar aanleiding van deze opmerkingen kan ik u verzekeren dat de
hierboven geschetste uitgangspunten overeenkomen met de eenduidige
lijn, die binnen het ministerie van OCW wordt gevolgd. Het advies van de
Raad van State is bovendien aanleiding geweest om deze lijn binnen het
ministerie nog eens goed te consolideren door middel van interne
communicatie. OCW kent een viertal privaatrechtelijke zbo’s. In het nader
rapport is uiteengezet dat deze lijn in artikel 10 van de Wet op het specifiek
cultuurbeleid ten aanzien van de cultuurfondsen wordt gevolgd. In artikel
2.125 van de Mediawet wordt, evenals in het onderhavige wetsvoorstel,
aan het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties de
taak toegekend aan de rechtspersoon. Een expliciete toedeling van
bevoegdheden vindt daar niet plaats. Ten aanzien van de andere twee
zbo’s, het Vervangings- en het Participatiefonds, wordt met het onder-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 540, nr. 7

3

havige wetsvoorstel voorgesteld dezelfde lijn te volgen. Bovendien wordt
deze lijn niet slechts ten aanzien van privaatrechtelijke zbo’s gevolgd maar
geldt hij als algemeen uitgangspunt in het onderwijsrecht. Dit is in het
nader rapport geïllustreerd aan de hand van de daar genoemde voorbeelden in de Leerplichtwet en artikel 39, vierde lid, van de Wet op het
primair onderwijs (WPO). Ook in de wetenschappelijke literatuur wordt de
voorgestelde aanpak onderschreven1.
In het verleden werd binnen OCW het onderscheid tussen het toekennen
van een taak en een bevoegdheid overigens niet altijd even scherp
gemaakt. Dit is de reden dat er, zoals de leden van de VVD-fractie en de
CDA-fractie vragen, in het nader rapport gesproken wordt over «gebruikelijk», «veelal als uitgangspunt» en «in beginsel». De totstandkoming van
de Kaderwet ZBO, waarin is bepaald dat de op grond van de Kaderwet
ZBO geldende regels alleen van toepassing zijn op zbo’s die met openbaar
gezag zijn bekleed, maken het naar mijn oordeel wenselijk expliciet tot
uitdrukking te brengen dat er een publiekrechtelijke bevoegdheid, en dus
openbaar gezag, bestaat. Wanneer een taak een bevoegdheid impliceert
om openbaar gezag uit te oefenen (het nemen van besluiten in de zin van
de Algemene wet bestuursrecht), zoals het verstrekken van subsidie,
verdient het naar mijn oordeel daarom aanbeveling om dit in de toekomst
expliciet als bevoegdheid van het bestuursorgaan te formuleren.

1
Zie de bijdrage «Het «algemene» bestuursrecht en het «bijzondere» onderwijsrecht» van
Prof. mr. B.P. Vermeulen en Prof. mr. P.J.J.
Zoontjens in het preadvies «De Awb en de
bijzondere wetgeving», p. 82 t/m 86, uitgebracht voor de algemene vergadering van de
VAR Vereniging voor Bestuursrecht, Den Haag
2000.

De leden van de CDA-fractie vragen hoe het zit met andere privaatrechtelijke zbo’s buiten OCW, en wat daar de algemene lijn is.
Naar aanleiding van deze vraag wordt hieronder allereerst meer in detail
ingegaan op de voorbeelden die de Raad van State noemt ter ondersteuning van zijn betoog dat sprake is van een gebruikelijke, eenduidige
lijn waarbij toekenning van bevoegdheden aan privaatrechtelijke
rechtspersonen plaatsvindt aan de rechtspersoon zelf. Daarna wordt nog
een ander voorbeeld genoemd dat ook de lijn van het onderhavige
wetsvoorstel ondersteunt. De Raad van State haalt in zijn advies, en ter
onderbouwing van zijn standpunt, onder meer de Wet op de orgaandonatie en de Wet op de organisatie Zorgonderzoek Nederland aan als
voorbeelden van privaatrechtelijke zbo’s waarbij toekenning van bevoegdheden plaatsvindt aan de rechtspersoon zelf, en niet aan een orgaan. In
artikel 3, eerste lid, van de Wet op de organisatie Zorgonderzoek
Nederland wordt aan de rechtspersoon echter met zoveel woorden een
taak toegekend, en geen bevoegdheid. De toegekende taak impliceert
onder meer wel de bevoegdheid tot verlenen van subsidie maar is niet
expliciet als zodanig geformuleerd. In artikel 7, eerste lid, van genoemde
wet wordt vervolgens aan het bestuur van de rechtspersoon, en derhalve
aan het orgaan en niet aan de rechtspersoon zelf, de bevoegdheid
opgedragen een reglement vast te stellen. De wetgever treedt derhalve
ook daar in de interne bevoegdheidsverdeling binnen de rechtspersoon.
Dit is geheel in lijn met het onderhavige wetsvoorstel. Immers, in
bijvoorbeeld artikel 183, eerste lid, van de WPO wordt de taak toegekend
aan de rechtspersoon terwijl in bijvoorbeeld het vierde lid van dat artikel
de bevoegdheid tot het stellen van regels wordt toegekend aan het orgaan
van de rechtspersoon.
Ook in artikel 24 van de, door de Raad van State als voorbeeld genoemde,
Wet op de orgaandonatie is geen sprake van toekenning van bevoegdheden aan een rechtspersoon. Daar wordt enkel bepaald dat aan de
rechtspersoon een vergunning kan worden verleend, hetgeen iets anders
is dan het toekennen van publiekrechtelijke bevoegdheden. In artikel 11
van de Metrologiewet, een van de andere voorbeelden, wordt een
publiekrechtelijke bevoegdheid toegekend aan een «instantie». Onduidelijk is hoe het begrip «instantie» juridisch geduid dient te worden.
Hieronder zou zowel een rechtspersoon als een orgaan van een rechtspersoon verstaan kunnen worden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 540, nr. 7

4

Tenslotte wordt in artikel 2, tweede lid, van de Wet aanwijzing nationale
accreditatie-instantie bepaald dat de taken worden uitgevoerd door het
bestuur (en derhalve het orgaan) van de rechtspersoon. Eveneens geheel
in lijn met het onderhavige wetsvoorstel. Anders dan de Raad van State
kom ik derhalve niet tot de conclusie dat sprake is van een eenduidige,
gebruikelijke lijn die afwijkt van de in het onderhavige wetsvoorstel
gehanteerde lijn.
Daat laat onverlet dat er ook voorbeelden zijn die de Raad noemt, zoals
artikel 7c, zesde lid, van de Waarborgwet 1986 waar sprake is van de
toekenning van publiekrechtelijke bevoegdheden aan de rechtspersoon, in
plaats van aan een orgaan van een rechtspersoon.
Op verzoek van de leden van de VVD-fractie wordt hieronder het
standpunt van de regering met betrekking tot de gevolgde OCW-lijn nader
toegelicht. Daarmee wordt tevens geantwoord op de vraag van de leden
van de CDA-fractie wat er op tegen is de formele lijn van de Raad van
State te volgen en waarom het hanteren van het begrip «bestuur van de
rechtspersoon» noodzakelijk is.
Voorop zou ik willen stellen dat over dit onderwerp in de literatuur en in
de wetenschap genuanceerd wordt gedacht. Door sommige partijen
wordt de nadruk gelegd op het primaat van Boek 2 van het Burgerlijk
Wetboek en staat de vrijheid van de rechtspersoon, om de verdeling van
de interne bevoegdheden in de eigen statuten te regelen, voorop. Door
deze partijen wordt gesteld dat de wetgever geen directe bemoeienis
moet hebben met de algehele inrichting en werkwijze van een privaatrechtelijke rechtspersoon en dat van deze regel slechts in uitzonderlijke
gevallen mag worden afgeweken. Anderen benadrukken dat publiekrechtelijke bevoegdheden behoren te worden toegedeeld aan organen van
rechtspersonen omdat het de uitoefening van publiekrechtelijke bevoegdheden betreft. Het orgaan neemt besluiten in de zin van artikel 1:3 van de
Algemene wet bestuursrecht en legt verantwoording aan de minister af. Ik
acht het van belang dat de publiekrechtelijke bevoegdheden worden
uitgeoefend door een orgaan dat in staat is het openbaar gezag naar
behoren te bekleden en dat daartoe voldoende is uitgerust. De samenstelling van het bestuur van zowel het Vervangings- als het Participatiefonds is, op grond van de hierboven genoemde algemene maatregelen
van bestuur, met zodanige waarborgen omkleed dat aan deze vereisten is
voldaan. Indien ik, conform het advies van de Raad van State, zou
volstaan met het toekennen van de publiekrechtelijke bevoegdheden aan
de rechtspersonen zelf dan zouden deze rechtspersonen er voor kunnen
kiezen het openbaar gezag te laten uitoefenen door een ander persoon of
college (artikel 1:1, eerste lid, Algemene wet bestuursrecht), zijnde een
orgaan van de rechtspersoon. In theorie zou dit iedere willekeurige
functionaris, werkzaam bij de fondsen, kunnen zijn. Teneinde te verzekeren dat de bevoegdheden worden uitgeoefend door het juiste orgaan
wordt door de wetgever bepaald welk orgaan de bevoegdheden uitoefent.
Dat toekenning van openbaar gezag kan plaatsvinden aan een orgaan van
een privaatrechtelijke rechtspersoon kan ook worden afgeleid uit artikel 4,
tweede lid, van de Kaderwet ZBO. Daar is bepaald dat alleen «een orgaan
van een rechtspersoon, die krachtens privaatrecht is opgericht», bij wet
met openbaar gezag kan worden bekleed.
Het toekennen van bevoegdheden aan organen betekent inderdaad dat er
voor de rechtspersoon op dit punt een beperking is op de vrijheid om
volgens de regels van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek de interne
verhoudingen te regelen. Ik zie echter geen aanleiding om, waar het gaat
om het toekennen van publiekrechtelijke bevoegdheden, het zwaartepunt
te leggen bij Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. Boek 2 van het Burgerlijk
Wetboek laat aan stichtingen en verenigingen een ruime vrijheid om de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 540, nr. 7

5

interne bestuursstructuur te regelen. Dat betekent echter niet dat Boek 2
een absolute betekenis heeft en dat het de onderwijswetgever te allen
tijde verboden zou zijn bij wege van lex specialis een zekere «inbreuk» te
maken op Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek. De vrijheid die het rechtspersonenrecht biedt, heeft niet het karakter van natuurrecht waarvan geen
afwijking mogelijk is.1 De wetgeving bevat meer voorbeelden van
beperkingen van de vrijheid van de rechtspersoon met betrekking tot het
regelen van de interne bestuursstructuur. Op het terrein van onderwijs
valt bijvoorbeeld te denken aan de recent tot stand gebrachte mogelijkheid om in het primair en voortgezet onderwijs een aanwijzing te
geven bij bestuurlijk wanbeheer, en aan de verplichting om ouders in het
bestuur van een stichting voor openbaar en bijzonder onderwijs op te
nemen.
De leden van de SP-fractie stellen een aantal vragen over het experiment
waarbij circa 15 à 20 procent van de schoolbesturen gedurende een
periode van twee jaar volledig eigenrisicodrager werden voor de
vervanging van personeel.
In totaal hadden 98 scholen zich aangemeld voor het experiment waarbij
circa 15 à 20 procent van de schoolbesturen gedurende een periode van
twee jaar volledig eigenrisicodrager werden voor de vervanging. De
doelstelling van het experiment was te bezien of de huidige verplichte
aansluiting bij het Vervangingsfonds op een verantwoorde wijze kan
worden gestopt. Toen het experiment niet door ging zijn sociale partners
gaan zoeken naar mogelijkheden om het huidige stelsel te moderniseren.
Het bestuur van het Vervangingsfonds heeft een besluit genomen om het
stelsel te moderniseren. Op basis hiervan wordt gefaseerd gekomen tot
een beperkt eigenrisicodragerschap voor de middelgrote en grote
schoolbesturen. De reden dat 15 tot 20 procent van de schoolbesturen
moest meedoen was een voorwaarde die was gesteld door de vakbonden
om een representatief experiment te kunnen starten. De reden dat er te
weinig aanmeldingen waren onder de kleine scholen was dat het risico in
hun ogen te groot was om bij langdurige afwezigheid zelf de vervangingskosten te moeten betalen uit de opslag die scholen hiervoor ontvangen
(als onderdeel van de bekostiging). Uit het geringe aantal aanmeldingen
voor dit experiment door de kleine scholen kan niet de conclusie worden
getrokken dat scholen zeer tevreden zijn met de manier waarop
vervanging nu is georganiseerd. De scholen willen graag zelf hun
vervanging regelen. Zoals hiervoor gemeld zien de kleine scholen echter
risico’s bij langdurige afwezigheid. De regering trekt hier zelf de conclusie
uit dat op het moment dat ervoor gekozen zou worden om de huidige
verplichte aansluiting bij het Vervangingsfonds te stoppen er een
oplossing moet worden gecreëerd voor de kleine scholen.
Overleg
De leden van de VVD-fractie vragen de regering voorts of de besturen van
het Participatiefonds en het Vervangingsfonds zijn geraadpleegd over het
advies van de Raad van State over de gehanteerde terminologie en wat
hun reactie was.
De fondsen zijn op de hoogte van de inhoud van het advies van de Raad
van State over de gehanteerde terminologie en zij stemmen in met de
door de regering gekozen lijn.

1

Vergelijk B.P. Vermeulen en P.J.J. Zoontjens,
Het «algemene» bestuursrecht en het
«bijzondere» onderwijsrecht, preadvies over
De Awb en de bijzondere wetgeving voor de
algemene vergadering van de VAR Vereniging
voor Bestuursrecht, Den Haag 2000, p. 85.

De leden van de SP-fractie vragen naar de reactie van het bestuur van het
Vervangingsfonds en het Participatiefonds op het voornemen van de
regering voor deze wetswijziging. Zij vragen zich daarbij af of er een
verschil in opvatting was tussen het deel dat de werkgevers en dat de
werknemers vertegenwoordigt in het bestuur.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 540, nr. 7

6

Het wetsvoorstel is uitgebreid besproken met de fondsen en zij hadden
een aantal technische en tekstuele opmerkingen. Deze opmerkingen zijn
verwerkt en over de tekst van het wetsvoorstel is overeenstemming
bereikt. Er is één reactie ontvangen namens het hele bestuur, dus zowel
namens werkgevers als werknemers. Er is geen verschil in opvatting
bekend tussen het deel dat de werkgevers en het deel dat de werknemers
vertegenwoordigt in het bestuur.
De minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap,
J. M. van Bijsterveldt-Vliegenthart

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 540, nr. 7

7