Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

19 637

Vreemdelingenbeleid

Nr. 1875

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VEILIGHEID EN
JUSTITIE
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 17 juli 2014
Tijdens het algemeen overleg van 28 mei 2014 (Kamerstuk 19 637, nr.
1871) heb ik met de leden van uw Vaste commissie voor Veiligheid en
Justitie gesproken over de suïcide van een Armeense asielzoeker. In dat
overleg heb ik toegezegd een gesprek aan te gaan met mevrouw Van den
Hombergh, de asieladvocate van deze man. Op 24 juni 2014 heeft dit
gesprek plaatsgevonden. Met deze brief informeer ik u over hetgeen
tijdens dit gesprek is gewisseld.
Een belangrijke aanleiding voor mijn toezegging om in gesprek te gaan
met mevrouw Van den Hombergh was de brief die zij op 21 mei 2014 aan
uw Kamer stuurde. In die brief schetste zij een beeld van de medische
beoordelingen en procedurele keuzes die door de diensten zijn gemaakt
tijdens de asielprocedure van haar cliënt, dat op punten afwijkt van het
beeld dat ik had neergezet in mijn Kamerbrief van 25 april 20141. In de
brief van 25 april meldde ik dat ik de overtuiging heb dat alle betrokkenen
zich bewust waren van de persoonlijke en medische situatie van de heer
G., en er alles aan hebben gedaan om maatwerk te leveren. Zowel in de
vreemdelingrechtelijke procedure als in het verlenen van zorg zijn er
bewuste afwegingen gemaakt en is er geen sprake geweest van nodeloos
star vasthouden aan standaard werkwijzen of reeds ingezette procedures.
Steeds is getracht een afweging te maken die recht deed aan de situatie.
In het gesprek heeft mevrouw Van den Hombergh nader toegelicht dat,
naar haar opvatting, door de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) en
de Dienst Terugkeer & Vertrek (DT&V) andere keuzes hadden kunnen
worden gemaakt. In het bijzonder rondom het besluit de heer G. over te
dragen aan Duitsland, het besluit hoger beroep in te stellen tegen de
uitspraak van de rechter, het inplannen van een vertrekgesprek, en het
niet bevragen van het Bureau Medische Advisering (BMA). Ook was, naar
haar beeld, de medische informatie uit Duitsland over de psychiatrische
1

kst-19637-1875
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

Kamerstuk 19 637, Nr. 1815.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 19 637, nr. 1875

1

voorgeschiedenis van de heer G. niet bekend bij alle betrokken
zorgverleners.
In het gesprek heb ik nader toegelicht waarom ik vind dat door de
diensten zorgvuldig is gehandeld en waarom is ingezet op een overdracht
aan Duitsland. Een belangrijke gedachte bij die weging is geweest dat het
afzien van een overdracht aan Duitsland, weinig soelaas voor de heer G.
zou bieden. In Nederland vertoonde hij zorgmijdend gedrag en stond hij
niet onder medische behandeling. Op basis van de op dat moment
bekende feiten was er geen concreet zicht op een vergunning. Terugkeer
naar Armenië was daarmee het perspectief. Dit terwijl hij in Duitsland een
professionele medische behandeling had gekregen en een tijdelijke
vergunning. Vanuit deze gedachte zou hij meer baat hebben gehad bij een
goede en eventueel begeleide overdracht aan Duitsland, dan bij een
opname in de Nederlandse asielprocedure. Er is daarom voor gekozen de
medische zorg voor betrokkene op een andere wijze te borgen. Er waren
maatregelen gedurende de procedure, zijnde de onderzoeken MediFirst,
GGZ en opvang in de intensief begeleide opvang. Daarnaast was er de
concrete afspraak tussen de IND en de DT&V dat betrokkene niet naar
Duitsland zou worden overgedragen zonder een fit to travel beoordeling
door een arts. Tevens heb ik geaccentueerd dat de heer G. wel op diverse
momenten door verschillende zorgverleners is gezien, bijvoorbeeld
huisartsen en een GGZ-consulent van het Gezondheidscentrum Asielzoekers. Ook is er telefonisch contact geweest met de GGZ crisisdienst.
Ook heb ik benadrukt dat, in tegenstelling tot de heer Dolmatov, de heer
G. niet in detentie verbleef. Hij was derhalve vrij om te gaan en staan waar
hij wilde. In die zin was hij dan ook niet aan de zorg van de overheid
toevertrouwd.
Ik vertrouw erop uw Kamer hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.
De Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie,
F. Teeven

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 19 637, nr. 1875

2