Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

32 019 (R 1886)

Regeling van de inrichting, de organisatie, het
gezag en het beheer van de politie van Curaçao,
van Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius
en Saba en de onderlinge samenwerking tussen
de politie van Curaçao, van Sint Maarten en van
Bonaire, Sint Eustatius en Saba (Rijkswet politie
van Curaçao, van Sint Maarten en van Bonaire,
Sint Eustatius en Saba)

Nr. 6

VERSLAG VAN DE STATEN VAN DE NEDERLANDSE ANTILLEN
Ontvangen 24 november 2009
De fracties in de Staten hebben met belangstelling kennis genomen van
het onderhavige voorstel van rijkswet. Sommige fracties staan alles afwegende, positief tegenover het voorstel. Andere fracties hebben daarentegen principiële en fundamentele bezwaren tegen de wijze waarop
getracht wordt een aangelegenheid waarover de toekomstige landen
Curaçao en Sint Maarten naar de stellige overtuiging van deze fracties,
gelijk het Land Nederlandse Antillen, volledige zeggenschap dienen te
krijgen, te tillen naar het niveau van het Koninkrijk door toepassing van
artikel 38, tweede lid, van het Statuut. De kritiek van deze fracties op het
onderhavige voorstel van rijkswet spitst zich verder toe op technischinhoudelijke aspecten. De fracties in de Staten wensen derhalve de
volgende vragen te stellen.
De Forsa Kòrsou-fractie hekelt het feit dat door het doelbewust «oneigenlijk» toepassen van artikel 38, tweede lid, van het Statuut, gesuggereerd
wordt, althans de stellige indruk wordt gewekt, dat er in het onderhavige
geval sprake is van een samen-werking die gebaseerd is op vrijwilligheid
en de instemming van alle Koninkrijkspartners. Niets is minder waar, zo
stelt de fractie. Artikel 38, tweede lid, dient, gelet op de autonomie der
rijksdelen, in zeer uitzonderlijke gevallen te worden toegepast1. Volgens
de Forsa Kòrsou-fractie moet mede met het oog daarop worden voorkomen dat teveel aangelegenheden, die tot de bevoegdheidssfeer van de
individuele landen behoren, door toepassing van genoemde bepaling in
feite «verschanste rijksaangelegenheden» worden omdat de mogelijkheid
niet is voorbehouden om van de onderlinge regeling af te komen. Van
Helsdingen heeft, aldus de fractie, in zijn bekende commentaar op het
Statuut in 1957 reeds daarvoor gewaarschuwd.

1

O.a. de octrooiwet, de BRK en de Kustwacht
hebben thans hun wettelijke grondslag in
artikel 38, tweede lid, van het Statuut.

KST137562
0910tkkst32019-R1886-6
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

De onderhavige samenwerking had, zo stelt de Forsa Kòrsou-fractie
voorts, evenwel door middel van een overeenkomst, protocol of anderszins een samenwerkingsregeling tot stand kunnen worden gebracht. Dat
uiteindelijk toch gekozen is voor een verplichte samenwerking op grond
van artikel 38, tweede lid, van het Statuut heeft, aldus de fractie, primair te

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 019 (R 1886), nr. 6

1

maken met de schuldsanering die door Nederland in het vooruitzicht is
gesteld.
Gedurende het gehele voortraject, zo vervolgt de fractie, vanaf het
moment van ondertekening van de slotverklaring op 2 november 2006 tot
aan de ondertekening van de besluitenlijst van de politieke stuurgroep
Staatkundige Veranderingen op 30 september 2009, heerste er een
gedwongen sfeer van coûte que coûte tegemoetkomen aan de eisen en
wensen van Nederland, om zo een gedeelte van de Nederlands-Antilliaanse staatsschuld, die door de jaren heen fors is opgelopen als gevolg
van financieel wanbeleid van achtereenvolgende regeringen, gesaneerd te
krijgen.
Naar het oordeel van de Forsa Kòrsou-fractie dient de onderhavige
ontwerpregeling te worden bezien tegen deze achtergrond en context,
waarbij gezwaaid wordt met een geldbuidel en aan deze zijde van de
Atlantische oceaan aan allerlei harde voorwaarden, waarvan sommige
zelfs rechtstreeks indruisen tegen de autonomiegedachte en het principe
van nationale zelfbeschikking, moest worden voldaan. De conclusie is
daarom gerechtvaardigd, aldus de fractie, dat er eerder sprake is van een
gedwongen samenwerking en een groeiende neiging van de kant van
Nederland om meer zeggenschap te krijgen over de Caraïbische rijksdelen, dan van een gezonde samenwerking op grondslag van vrijwilligheid en gelijkwaardigheid in de zin van het Statuut.
De Forsa Kòrsou-fractie benadrukt daarbij ten overvloede dat zij absoluut
geen tegenstander is van samenwerking op justitieel en politieel terrein.
Integendeel, de fractie onderkent dat kleine eilandstaten zoals Curaçao,
Sint Maarten en de BES-eilanden nu eenmaal bijzonder kwetsbaar zijn
voor grensoverschrijdende vormen van georganiseerde criminaliteit zoals
drugshandel, mensensmokkel en terrorisme. Dat noopt tot hechte samenwerking met de overige Koninkrijkspartners, met landen in de regio en
zelfs binnen EU- en VN-verband. Echter, dergelijke samenwerkingsvormen
dienen in de regel uit te gaan van de vrije wil en autonomie van de deelnemende landen en mogen nimmer eenzijdig, van bovenaf, worden opgelegd, benadrukt de fractie.
Het feit dat in het onderhavige voorstel van rijkswet niet is voorzien in een
opzegclausule, illustreert dat er juridisch en de facto geen sprake is van
een vrijblijvende samenwerking, merkt de Forsa Kòrsou-fractie op, aangezien de toekomstige landen Curaçao en Sint Maarten de samenwerking
niet eenzijdig mogen opzeggen. De samenwerking kan slechts worden
beëindigd indien en voor zover tussen de landen onderlinge overeenstemming, consensus dus, bestaat.
Dat op de drie ministers van Justitie en de minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties gezamenlijk, op voet van artikel 55 van het
onderhavige voorstel van rijkswet, de plicht rust om binnen vijf jaar na de
inwerkingtreding van de rijkswet een evaluatieverslag te zenden aan de
volks-vertegenwoordigende lichamen van Curaçao en Sint Maarten en de
Staten-Generaal betreffende de doeltreffendheid en de effecten van de
rijkswet in de praktijk, biedt, aldus de Forsa Kòrsou-fractie, op zich geen
enkele garantie. Immers, zelfs indien de bevindingen in dat evaluatieverslag daartoe aanleiding zouden geven, dan nog kan één van de landen,
hoogstwaarschijnlijk Nederland, die volgens de Forsa Kòrsou-fractie, een
groter belang heeft bij de onderhavige ontwerpregeling dan Curaçao of
Sint Maarten, afwijzend staan tegenover beëindiging van de samenwerking. De fractie acht het daarom wenselijk en ook van zeer groot belang
dat er reeds in dit stadium gezamenlijk objectieve (toetsings)criteria
worden overeengekomen of vastgesteld. Daarmee wordt, aldus de fractie,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 019 (R 1886), nr. 6

2

voorkomen dat er straks, na vijf jaar, een beroep wordt gedaan op vage
criteria om de samenwerking coûte que coûte voort te zetten.
De Forsa Kòrsou-fractie wijst er voorts op dat de in het onderhavige voorstel van rijkswet voorgestelde structuur voor politiële samenwerking
tussen de Caraïbische rijksdelen niet overeenkomt met, althans geen
uiting is van de wens van de Curaçaose bevolking, die in het referendum
van 8 april 2005 gekozen heeft voor de status van autonoom land binnen
het Koninkrijk.
Wat wij nu voorgeschoteld krijgen, is een juridische en organisatorische
constructie die ons min of meer dwingt om door te gaan in een soort
geherstructureerd Nederlands-Antilliaans staatsverband, aldus de Forsa
Kòrsou-fractie, die in dit kader aandacht vraagt voor het feit dat het
concept van een geherstructureerde Antillen en de invulling daarvan
ernstig gefaald hebben. De fractie wijst hierbij in het bijzonder op het in
1995 verschenen rapport «Make it work» en naar de vergeefse pogingen
van het toenmalige kabinet-Pourier I om de in dit rapport gedane aanbevelingen uit te voeren.
Volgens de Forsa Kòrsou-fractie hebben de bevolkingen van de eilandgebieden (met uitzondering van Sint Eustatius) in de uitoefening van hun
legitiem recht op zelfbeschikking, door middel van volksraadplegingen,
uitdrukkelijk te kennen gegeven niet langer in één Nederlands-Antilliaans
staatsverband door te willen gaan. Desalniettemin worden wij thans
wederom geconfronteerd met een ongewenste samenwerkingsstructuur
die opgelegd wordt in een juridische constructie die gemakshalve wordt
aangeduid met de term (consensus) rijkswet, aldus de Forsa Kòrsoufractie, die aangeeft dat dit voorstel niet op haar instemming kan rekenen.
Ook de MAN-fractie plaatst kritische kanttekeningen bij het onderhavige
voorstel van rijkswet. Voor de fractie is het onbegrijpelijk en onlogisch dat
het voorstel in dit stadium door het parlement in behandeling wordt
genomen, terwijl recentelijk nog op bestuurlijk niveau, tussen Nederland,
het Land Nederlandse Antillen, Curaçao en Sint Maarten nadere afspraken
zijn gemaakt met betrekking tot de vormgeving van de justitiële en politiële samenwerking.
De MAN-fractie doelt hierbij in het bijzonder op de afspraken die zijn
gemaakt tijdens de op 30 september 2009, te Willemstad, Curaçao,
gehouden vergadering van de politieke Stuurgroep Staatkundige Veranderingen, waarbij onder meer is besloten om gezamenlijk een voorstel te
ontwikkelen voor de inriching van de in artikel 20 van het onderhavige
voorstel van rijkswet bedoelde gemeenschappelijke voorziening politie
(GVP) en om het protocol RST te handhaven voor een periode van twee
jaar na de transitiedatum. De fractie verwijst daarbij naar punten 3 en 4
van de besluitenlijst van genoemde stuurgroepvergadering.
De Regering is daarover nimmer met de Staten in overleg getreden, aldus
de MAN-fractie. Hoe kan dan redelijkerwijs van een zichzelf respecterende
volksvertegenwoordiging worden verwacht dat zij haar goedkeuring geeft
aan een voorstel van rijkswet, terwijl een zeer essentieel en ook controversieel onderdeel van dat voorstel, in casu de GVP, zoals bedoeld in artikel
20, nog niet is uitgewerkt? Afspraak was toch dat de GVP in de plaats zou
komen van het Recherche Samenwerkingsteam (RST)? Waarom is tijdens
de politieke stuurgroepvergadering, tegen beter weten in, toch besloten
het bestaande protocol RST te laten gelden tot twee jaar na de transitie?
Dat staatssecretaris, mw. Ank Bijleveld-Schouten, van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties in haar brief aan de voorzitter van de Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 019 (R 1886), nr. 6

3

der Staten-Generaal dd. 5 oktober 2009, met kenmerk 2009-0000564097,
heeft aangegeven dat op haar initiatief besloten is «de reeds bestaande en
succesvolle samenwerking binnen het RST» tijdelijk te verlengen, getuigt,
aldus de MAN-fractie, wederom van die ongelooflijke arrogante houding
die kenmerkend is voor Haagse bewindslieden in hun omgang met de
Caraïbische rijksdelen.
Dit klemt temeer, aldus de MAN-fractie, gelet op de volgende passage in
de hierboven aangehaalde brief van de staatssecretaris aan de Tweede
Kamer der Staten-Generaal: «Op het moment dat de korpsen en de GVP
kwalitatief voldoende functioneren, kan het RST geleidelijk worden afgebouwd.» Wie bepaalt dat, wil de MAN-fractie weten. Welke criteria zullen
daarbij worden gehanteerd en wie zullen deze criteria formuleren?
De MAN-fractie acht het gestelde in artikel 52 van het onderhavige voorstel van rijkswet voorts bezwaarlijk. Dit artikel bepaalt dat indien de
samenwerking, vastgelegd bij of krachtens deze rijkswet, niet of onvoldoende tot stand komt, zijdens de Koning, gehoord de betrokken landen,
bij algemene maatregel van rijksbestuur een voorziening kan worden
getroffen overeen-komstig artikel 51 van het Statuut.
Deze wetsbepaling maakt het voor de betrokken Nederlandse bestuurders,
zo stelt de MAN-fractie, mogelijk om met hun «Koninkrijkspet» op direct in
te grijpen in de organisatie van de politie op de eilanden indien de samenwerking, in hun ogen en naar hun maatstaven, niet doelmatig en doeltreffend is. Kunnen we in deze context nog spreken van consensus en van
vrijwillige samenwerking, vraagt de MAN-fractie.
In navolging van de Raad van Advies (zie advies RvA dd. 23 juni 2009, met
kenmerk RvA no. RA/11-09-RW) vindt ook de MAN-fractie dat waar het de
GVP betreft in een aantal gevallen in het onderhavige voorstel van rijkswet taakvervaging optreedt. De MAN-fractie noemt als concreet voorbeeld
artikel 20, derde lid, van het onderhavige voorstel van rijkswet op grond
waarvan de GVP met politietaken kan worden belast.
Verder voorziet de MAN-fractie, evenals de Raad van Advies, dat de
toepassing van de rijkswet in de praktijk moeilijk effectief zal zijn. Als
concreet voorbeeld noemt de fractie de positie en de rol van de directeur
van de GVP zoals bedoeld in artikel 21, eerste lid, van het onderhavige
voorstel van rijkswet. Deze functionaris staat, evenals de korpschefs,
bedoeld in artikel 6 van het onderhavige voorstel van rijkswet, in een
hiërarchische relatie tot de ministers van Justitie en legt verantwoording
aan hen af. Aangezien de GVP ook met politietaken is belast, is het zeer de
vraag, aldus de MAN-fractie, of de samenwerking tussen enerzijds de
korpschefs en anderzijds de directeur van de GVP in de praktijk werkbaar
zal zijn. Kunnen we dan nog spreken van een samenwerking die doeltreffend en effectief is?
De MAN-fractie wijst verder op een storende omissie in het tweede lid van
artikel 20 van het onderhavige voorstel van rijkswet. Daarin wordt
verwezen naar artikel 7, tweede lid, onder a tot en met c., terwijl naar de
mening van deze fractie gerefereerd moet worden aan artikel 8, eerste lid,
onder a tot en met c.
Het is voorts te verwachten, aldus de MAN-fractie, dat er grote discrepanties zullen zijn tussen de bezoldiging en overige rechtspositionele voorzieningen van de korpschefs onderling en de directeur van de GVP. De korpschefs op de BES-eilanden zullen naar verwachting betere voorzieningen
krijgen dan die van Curaçao en Sint Maarten, stelt de fractie, die als
gevolg daarvan allerlei praktische en onnodige problemen verwacht.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 019 (R 1886), nr. 6

4

Het bepaalde in artikel 33, derde lid, van het onderhavige voorstel van
rijkswet is voor de MAN-fractie eveneens een punt van zorg. Op voet van
dit artikellid dragen de landen gezamenlijk ieder ten laste van de eigen
begroting de financiële middelen bij ten behoeve van de gemeenschappelijke voorziening politie overeenkomstig de besluitvorming in de raad van
ministers van het Koninkrijk. Feitelijk betekent dat, aldus de fractie, dat in
Den Haag de hoogte wordt vastgesteld van de door de betrokken landen
te leveren financiële bijdrage ten behoeve van de GVP. Volgens de toelichting bij genoemd artikel zullen de verantwoordelijke ministers het afgesproken bedrag vervolgens in hun begroting moeten opnemen. Uiteindelijk oordelen de parlementen van de landen daarover.
Een nogal vreemde constructie, vindt de MAN-fractie, die zich afvraagt
wat er concreet zal gebeuren indien één van de volksvertegenwoordigingen, in de uitoefening van hun budgetrecht, oordeelt dat het op de
begroting opgevoerde bedrag voor de GVP te hoog is en dientengevolge
moet worden gehalveerd. Welk scenario heeft men dan voor ogen?
Naar de stellige overtuiging van de MAN-fractie is de GVP, zoals voorgesteld in het onderhavige voorstel van rijkswet, niets anders dan een
wanhopige poging van Nederland om een dikke vinger in de pap te
hebben in de politieorganisaties van de toekomstige landen Curaçao en
Sint Maarten. Tegen deze achtergrond is het zeer de vraag, aldus de
fractie, wat wij de facto nog onder autonomie moeten verstaan. Kunnen
wij nog van autonomie spreken als wij als landen gedwongen worden om
op tal van terreinen met elkaar samen te werken?
Volgens de MAN-fractie zijn in het onderhavige voorstel van rijkswet
diverse bepalingen opgenomen die de landen verplichten een onderlinge
regeling te treffen. Het betreft de artikelen 14, eerste lid, 26, 39, tweede lid,
41, eerste lid, 42, eerste lid, 46, eerste lid, 50, derde lid, en 56 eerste lid,
van het onderhavige voorstel van rijkswet.
Het valt de MAN-fractie evenwel op dat alleen in artikel 26 van het onderhavige voorstel van rijkswet het treffen van een onderlinge regeling facultatief is opgenomen. Genoemd artikel schrijft immers voor dat bij onderlinge regeling als bedoeld in artikel 38 van het Statuut kan worden
bepaald dat door middel van de GVP ondersteunende en specialistische
diensten aan de politiekorpsen van de landen ter beschikking worden
gesteld. Waarom wordt in het onderhavige voorstel van rijkswet het
bovenaangegeven verschil tussen de genoemde onderlinge regelingen
gemaakt? Kan hierover een nadere toelichting worden gegeven? Waarom
zijn de opmerkingen die door de Raad van Advies zijn gemaakt ten
aanzien van dat specifieke punt niet overgenomen? Gaarne wenst de
MAN-fractie daarover een nadere uitleg.
Voorts vraagt de MAN-fractie bijzondere aandacht voor het onderlinge
overleg als bedoeld in de artikelen 19, 30, 36 en 37 van het onderhavige
voorstel van rijkswet. De fractie onderkent het belang van overleg, maar
vindt de frequentie van het houden van het onderlinge overleg op grond
van het onderhavige voorstel van rijkswet zwaar overdreven, los van de
hoge kosten die daarmee gemoeid zullen zijn. De fractie sluit zich op dit
punt geheel aan bij het standpunt van de Raad van Advies zoals verwoord
in haar eerdergenoemd advies dd. 23 juni 2009, met kenmerk RvA no.
RA/11-09-RW.
De MAN-fractie heeft verder grote bezwaren tegen het bepaalde in het
vierde en het vijfde lid van artikel 39 van het onderhavige voorstel van
rijkswet indien het geplaatst wordt in de context en tegen de achtergrond
van het zeer controversiële conceptvoorstel van rijkswet personenverkeer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 019 (R 1886), nr. 6

5

waarop de Staten van de Nederlandse Antillen eerder unaniem een motie
van afkeuring hebben aangenomen. Artikel 39, vierde lid, bepaalt immers
dat politiegegevens, indien dat noodzakelijk is voor een goede uitoefening
van de politietaken en met inachtneming van de daarvoor geldende voorschriften uitgewisseld worden tussen de politie van het Europese deel van
het Koninkrijk en de politie van Curaçao. Het vijfde lid van evengenoemd
artikel bepaalt dat het vierde lid van overeenkomstige toepassing is op de
politie van Sint Maarten.
De MAN-fractie zegt faliekant tegen die wetsbepalingen te zijn gelet op het
schijnbaar onnavolgbare streven van het Nederlandse kabinet om koste
wat kost wet- en regelgeving in te voeren gericht op terugzending van
zogenaamde Antilliaanse probleemjongeren, registratie van personen op
basis van etniciteit en het aan banden leggen van het personenverkeer
binnen het Koninkrijk. Door de harde eis van intensieve uitwisseling van
politiegegevens tussen de rijksdelen, worden de voorgenomen discriminatoire regelingen alleen maar in de hand gewerkt, meent de MAN-fractie.
De fractie deelt tot slot het standpunt van de Forsa Kòrsou-fractie dat er
een opzegclausule moet worden opgenomen in het onderhavige voorstel
van rijkswet en sluit zich in dit verband geheel aan bij de opmerkingen die
dienaangaande zijn gemaakt door de Raad van Advies.
Het onafhankelijke Statenlid, de heer Nicolaas, wijst er op dat het
Nederlands-Antilliaanse politiekorps in de praktijk niet naar behoren heeft
gefunctioneerd. Het bevreemdt hem derhalve dat thans weer getracht
wordt de politiekorpsen op de eilanden onder te brengen in één politieorganisatie, weliswaar onder een andere naam. Zowel Curaçao als Sint
Maarten hebben gekozen voor een autonome status binnen het Koninkrijk, vergelijkbaar met de «status aparte» van Aruba, met eigen organen
en instituties, aldus het onafhankelijke Statenlid. Bonaire heeft gekozen
voor een rechtstreekse band met Nederland en niet voor inlijving in het
Nederlandse staatsbestel door middel van de BES-constructie. Maar blijkbaar wordt de wil van de bevolkingen gewoonweg genegeerd, merkt hij in
dit verband op.
Naar de mening van het onafhankelijke Statenlid kan op voorhand worden
gesteld dat één politiekorps voor de BES-eilanden in de praktijk onwerkbaar zal zijn. Bonaire ligt ongeveer duizend kilometer ten zuidoosten van
Saba en Sint Eustatius. Op dit moment hebben deze twee eilanden samen
met Sint Maarten één politiekorps (KPSSS). Voortzetting van een dergelijk
samenwerkingsverband lijkt hem uit oogpunt van doelmatigheid en doeltreffendheid logischer, aldus het onafhankelijke Statenlid, die ervoor waarschuwt dat bij de invoering van één politiekorps voor Bonaire, Sint Eustatius en Saba straks de schuld op Kralendijk zal worden afgeschoven indien
blijkt dat de politie op Saba en of Sint Eustatius niet naar behoren functioneert. Het onafhankelijke Statenlid zegt op grond van de te verwachten
moeilijkheden zich niet te kunnen verenigen met het onderhavige voorstel
van rijkswet.
Voor de PAR-fractie, die daarentegen welwillend staat tegenover het
onderhavige voorstel van rijkswet, is dit voorstel het resultaat van jarenlange intensieve onderhandelingen tussen alle betrokkenen. De fractie
benadrukt daarbij dat in dat moeizame onderhandelingsproces alle relevante actoren betrokken waren, zoals de politieke partijen, onze eigen
adviseurs bijeengebracht in de ambtelijke projectgroep Rechtspleging,
Rechtshandhaving en Constitutionele Zaken (PRRC) en de sociale partners.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 019 (R 1886), nr. 6

6

De aan het onderhavige voorstel van rijkswet ten grondslag liggende
uitgangspunten en principes werden, aldus de PAR-fractie, tot vier keer
toe langs democratische weg aan het oordeel van in ieder geval de inwoners van Curaçao onderworpen. De fractie noemt in het bijzonder het
referendum van april 2005, de ratificatie van de slotverklaring door de
eilandsraad van het eilandgebied Curaçao in juni 2007, het referendum
van mei 2009 en de ratificatie van de referendumuitslag door de eilandsraad van Curaçao in juni 2009.
Voor de PAR-fractie is het derhalve onbegrijpelijk dat sommige fracties in
de Staten doen voorkomen, althans de indruk wekken, alsof het hele
proces door Nederland eenzijdig is opgelegd en wordt aangestuurd en dat
wij absoluut geen zeggenschap hebben in het geheel. Dat beeld klopt
eenvoudigweg niet, aldus de fractie, die erop wijst dat het onderhavige
voorstel van rijkswet uitgaat van het fundamentele principe dat slechts
door intensieve samenwerking binnen en buiten het Koninkrijk het hoofd
kan worden geboden aan en effectief kan worden opgetreden tegen
moderne vormen van grensoverschrijdende criminaliteit zoals terrorisme,
drugshandel, mensensmokkel, e.d. Zelfs machtige landen zoals de VS en
de EU-landen kunnen dit soort problemen niet zelfstandig het hoofd
bieden, laat staan een groep eilanden in het Caraïbisch gebied die qua
(schaal)grootte en ligging extra kwetsbaar zijn.
Wat betreft de GVP als bedoeld in artikel 20 van het onderhavige voorstel
van rijkswet, merkt de PAR-fractie op, dat dit orgaan het karakter heeft van
een matrix-organisatie die zich primair gaat bezighouden met structurele
planning, onderzoek en inzet van schaarse middelen ten behoeve van de
diverse korpsen met het oog op en in het belang van een effectieve
bestrijding van de grensoverschrijdende misdaad. Dat op velerlei gebied
onderling overleg en gezamenlijke besluitvorming nodig is, acht de
PAR-fractie even onontbeerlijk als vanzelfsprekend.
De fractie acht het voorts wenselijk en van belang dat er meer helderheid
wordt gegeven met betrekking tot de wijze waarop het personeelstekort
binnen de politiekorpsen op de eilanden zal worden aangepakt. Met name
Sint Maarten kampt met een chronisch tekort aan politiepersoneel, aldus
de PAR-fractie. Ongeveer zestig procent (60%) van de huidige politieambtenaren op het Bovenwindse eiland is van oorprong Curaçaoenaar.
Verwacht mag worden dat een overgroot deel van hen zal opteren om na
de opheffing van het Land Nederlandse Antillen terug te keren naar zijn
geboorte-eiland. Welke maatregelen zullen bij een dergelijk scenario
worden getroffen om de continuïteit van het politiewerk te waarborgen?
Welke concrete acties zullen voorts worden ondernomen om te verzekeren
dat de ambtelijke leiding van de korpsen in «Antilliaanse handen» blijft?
Gaarne wenst de PAR-fractie een antwoord op deze vragen.
Aldus vastgesteld in de vergadering van de Centrale Commissie van de
7de oktober 2009.
De Rapporteur,
P. J. Atacho

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 019 (R 1886), nr. 6

7