1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2015–2016

34 533 (R2072)

Protocol tot wijziging van de Marrakesh
Overeenkomst tot oprichting van de
Wereldhandelsorganisatie; Genève, 27 november
2014

A/ Nr. 1

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
8 september 2016.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens een van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer of door de Gevolmachtigde
Ministers van Aruba, Curaçao of Sint Maarten
te kennen worden gegeven uiterlijk op
8 oktober 2016.

Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal

Het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State van het Koninkrijk wordt niet
openbaar gemaakt, omdat het uitsluitend
opmerkingen van redactionele aard bevat
(artikel 26, zesde lid jo vijfde lid, van de Wet
op de Raad van State).

Den Haag, 31 augustus 2016
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid, en artikel
5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen, de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer u
hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 27 november
2014 te Genève tot stand gekomen Protocol tot wijziging van de
Marrakesh Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie
(Trb. 2015, nr. 198 en Trb. 2016, nr. 115).
Een toelichtende nota bij dit Protocol treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt voor het gehele Koninkrijk gevraagd.
Aan de Gouverneurs van Aruba, Curaçao en Sint Maarten is verzocht
hogergenoemde stukken op 9 september 2016 over te leggen aan de
Staten van Aruba, de Staten van Curaçao en de Staten van Sint Maarten.
De Gevolmachtigde Ministers van Aruba, Curaçao en Sint Maarten zijn
van deze overlegging in kennis gesteld.
De Minister van Buitenlandse Zaken,
A.G. Koenders

kst-34533-1
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2016

Staten-Generaal, vergaderjaar 2015–2016, 34 533 (R2072), nr. 1

1

TOELICHTENDE NOTA
I. Algemeen
Tijdens de 9e Ministeriële Conferentie van de Wereldhandelsorganisatie
(WTO) in Bali, Indonesië, gehouden van 2-7 december 2013 is er een
overeenkomst bereikt over handelsfacilitatie: de vereenvoudiging en
harmonisatie van internationale handelsprocedures. Op 27 november
2014, heeft de Algemene Raad van de WTO een wijzigingsprotocol
aangenomen, opdat de aan het Protocol gehechte «Overeenkomst inzake
handelsfacilitatie» (hierna: «de Overeenkomst») kan worden opgenomen
in annex 1A van de op 15 april 1994 tot stand gekomen Overeenkomst van
Marrakesh tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (Trb. 1994,
235). Annex 1A bevat de Multilaterale Overeenkomsten inzake Handel in
Goederen waartoe de GATT 1994 behoort.
Het Protocol – inclusief de Overeenkomst – zal, zodra het ingevolge punt 4
van het Protocol juncto artikel X, derde lid, van de WTO-oprichtingsovereenkomst van 1994 na aanvaarding door twee derden van de leden in
werking is getreden, onderdeel uitmaken van het WTO-acquis. De
WTO-leden die het Protocol nog niet hebben aanvaard op het moment
van inwerkingtreding, worden daarom geacht zich alsnog te binden.
Wanneer die WTO-leden het Protocol niet aanvaarden kan hun positie
binnen de WTO, conform hetzelfde artikel van de WTO-oprichtingsovereenkomst, aan de orde worden gesteld. Tot nu hebben 90 leden
(waaronder de Europese Unie, namens de 28 EU-lidstaten) het Protocol
aanvaard.
De Overeenkomst heeft als doel om de bestaande artikelen V, VIII en X van
het GATT 1994 te verbeteren en te verduidelijken. Dit zijn de bepalingen in
de GATT-overeenkomst die toezien op de vrijheid van doorvoer (art V), de
vergoedingen die door grensautoriteiten worden gevraagd, de kosten die
gemoeid zijn met grensformaliteiten, de strafmaat voor overtredingen in
grensprocedures (art VIII) en bepalingen die toezien op transparantie en
voorspelbaarheid van handelsprocedures (art X). Daarnaast worden er
afspraken gemaakt over samenwerking tussen douaneautoriteiten via
onder meer gegevensuitwisseling en fraudebestrijding.
De Overeenkomst bevat drie delen. Deel I bevat de inhoudelijke
bepalingen over handelsfacilitatie. Deze worden in paragraaf II.2 van deze
nota nader toegelicht. Deel II bevat bepalingen over speciale en gedifferentieerde behandeling van ontwikkelingslanden. Deze landen krijgen in
de Overeenkomst meer tijd of hebben recht op technische assistentie
voordat zij gebonden zijn aan de inhoudelijke bepalingen uit deel I. Deel III
bevat de institutionele bepalingen waarin een handelsfacilitatiecomité bij
het WTO wordt opgericht met als taak om toe te zien op de werking en de
implementatie van de Overeenkomst.
De WTO oprichtingsovereenkomst is in 1995 aanvaard voor het gehele
Koninkrijk.
Voor het Europese deel van het Koninkrijk is een Europese goedkeuringsprocedure doorlopen. De Overeenkomst valt onder het gemeenschappelijke handelsbeleid en is daarmee exclusieve bevoegdheid van de
Europese Unie o.b.v. artikel 2017(4) jo artikel 218(6) van het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie. Europees Nederland zal
dus aan de Overeenkomst worden gebonden via de EU. De Overeenkomst
wordt daarom alleen ter parlementaire goedkeuring voorgelegd voor
Caribisch Nederland en voor Aruba, Curaçao en Sint-Maarten.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2015–2016, 34 533 (R2072), nr. 1

2

II.1 De wijziging van het WTO-acquis
De Overeenkomst maakt deel uit van de huidige WTO onderhandelingsronde die in november 2001 van start is gegaan. Deze ronde wordt ook
wel de Doha ontwikkelingsronde genoemd. De traditionele focus van
WTO-onderhandelingen ligt op de invoertarieven. Naast invoerrechten,
zijn veel kosten in het internationale handelsverkeer gemoeid met de
procedures en regelgeving. Deze Overeenkomst probeert deze procedures
en regelgeving internationaal te harmoniseren en te stroomlijnen om deze
kosten te verkleinen. Aangezien de knelpunten op dit terrein het grootste
zijn in ontwikkelingslanden, blijkt uit berekeningen van de OESO dat twee
derde van de baten van deze Overeenkomst ten goede komen aan
ontwikkelingslanden. Voor de implementatie van de Overeenkomst
hebben juist ontwikkelingslanden echter tijd en technische assistentie
nodig. Daarom zijn bijzondere bepalingen in de Overeenkomst
opgenomen waarmee ontwikkelingslanden zelf het tempo kunnen
bepalen waarin de Overeenkomst voor hen bindend wordt. De
WTO-overeenkomst is niet de eerste overeenkomst over handelsfacilitatie;
zo is Nederland in het kader van de Werelddouaneorganisatie ook
gebonden aan de herziene Kyoto Conventie over handelsfacilitatie. Het
verschil met dat verdrag is dat de WTO-overeenkomst toeziet op alle
andere grensautoriteiten naast de douane, zoals de NVWA en de Inspectie
Leefomgeving en Transport en dat de Overeenkomst kan worden
afgedwongen via het WTO geschillenbeslechtingsmechanisme.
II.2 Artikelsgewijze toelichting
Hieronder volgt een artikelsgewijze toelichting op de Overeenkomst. Deel
I bevat de inhoudelijke bepalingen. Deel II en III bevatten respectievelijk de
bijzondere voorwaarden voor ontwikkelingslanden en de institutionele
bepalingen ten aanzien van de werking van de Overeenkomst.
Deel I
Artikel 1 Publicatie en beschikbaarheid van informatie
Alle procedures, wetgeving, informatie over tarieven, quota’s, vergoedingen, beperkingen, verboden, bezwaar- en beroepsprocedures en
andere informatie gerelateerd aan in-, uit- of doorvoer dienen (mede via
internet) beschikbaar te worden gesteld aan de handel. Er dient een
nationaal contactpunt in het leven te worden geroepen voor vragen vanuit
de handel.
Artikel 2 Gelegenheid te reageren, informatie vóór inwerkintreding en overleg
Nieuwe wet- en regelgeving op dit terrein zal zo snel mogelijk bekend
worden gemaakt en waar mogelijk krijgen handelaren en andere
belanghebbenden voor de inwerkingtreding de mogelijkheid om
commentaar te leveren. Er dient een regulier overleg plaats te vinden
tussen grensagentschappen, handelaren en overige belanghebbenden.
Artikel 3 Voorafgaande besluiten
Handelaren kunnen voorafgaande besluiten ten aanzien van douanetarief
en oorsprong aanvragen. Dit geeft handelaren meer zekerheid over de
tarieven die zij bij invoer moeten betalen.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2015–2016, 34 533 (R2072), nr. 1

3

Artikel 4 Beroeps- of toetsingprocedures
Tegen beschikkingen van de douane staat voor de betrokkene administratief of rechterlijk beroep of toetsing open. Leden kunnen besluiten dat
dit artikel ook van toepassing zal zijn op beschikkingen van andere
grensagentschappen (zesde lid).
Artikel 5 Andere maatregelen ter verbetering van onpartijdigheid,
non-discriminatie en transparantie
Het is mogelijk om de controle-intensiteit tijdelijk te verhogen, maar dat
dient op een transparante en onderbouwde wijze plaats te vinden. Op het
moment dat goederen worden vastgehouden, wordt de importeur
daarvan tijdig op de hoogte gesteld. Wanneer onderzoeken aan de
goederen zijn vereist voor de invoer, heeft de importeur recht op een
second opinion.
Artikel 6 Voorschriften inzake retributies en heffingen ter zake
van of in verband met in- en uitvoer alsmede sancties
De inning van retributies en heffingen gerelateerd aan in- en uitvoer –
anders dan invoerrechten – vindt op transparante wijze plaats. De
vergoedingen staan in verhouding met de kosten van de geleverde dienst.
Opgelegde sancties worden opgelegd aan de overtreder en staan in
verhouding tot de zwaarte van het vergrijp.
Artikel 7 Vrijgave en inklaring van goederen
De afhandeling van de douaneformaliteiten kan al voor de fysieke
aankomst van de goederen plaatsvinden op basis van documenten en
bescheiden. Elektronische betaling moet mogelijk worden gemaakt.
Vrijmaking van de goederen kan onafhankelijk van de vaststelling van de
definitieve douaneschuld plaatsvinden. Er kan een zekerheid worden
gevraagd, maar deze dient in verhouding te staan tot de definitieve
douaneschuld. Bij de controle gaat de douane zo veel mogelijk uit van
risicomanagement. De mogelijkheid om de bij de goederen behorende
bescheiden en documenten na vrijgave van de goederen te controleren
bespoedigt de vrijgave. Ieder lid dient gemiddelde vrijgavetermijnen te
publiceren waarbinnen goederen worden vrijgegeven. Geautoriseerde
marktdeelnemers hebben recht op vereenvoudigde en versnelde
afwikkeling van douaneprocedures. Ten slotte voorziet het artikel in
versnelde afhandeling voor bepaalde goederenstromen (bv. luchttransport) en bederfelijke goederen.
Artikel 8 Samenwerking tussen grensagentschappen
Verschillende grensagentschappen zullen samenwerken en hun activiteiten coördineren. Grensagentschappen aan weerszijde van dezelfde
landsgrens zullen zo veel mogelijk samenwerken om dubbele procedures
bij dezelfde grenspost te voorkomen.
Artikel 9 Verplaatsing onder douanetoezicht van voor invoer
bestemde goederen
Goederen die bestemd zijn voor invoer mogen onder douanetoezicht
worden vervoerd van een douanekantoor aan de grens naar een douanekantoor in het achterland zodat de douaneformaliteiten daar kunnen
worden uitgevoerd.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2015–2016, 34 533 (R2072), nr. 1

4

Artikel 10 Formaliteiten in verband met invoer, uitvoer en
doorvoer
Procedures en documentatievereisten gerelateerd aan invoer, uitvoer en
doorvoer – zullen met in achtneming van beleidsdoelen – regelmatig
worden herzien met als doel de administratieve lasten voor het bedrijfsleven te verlichten. Kopieën van documenten worden geaccepteerd en het
gebruik van internationale standaarden wordt gestimuleerd. Er wordt
gestreefd naar een loket via welke de handel met alle grensautoriteiten
zaken kan doen. Inspecties voor verzending worden afgeschaft en het
verplichte gebruik van douane tussenpersonen wordt zo veel mogelijk
beperkt. Douaneprocedures zullen worden geharmoniseerd binnen een
douanegebied. Wanneer goederen worden geweigerd, wordt de
importeur de mogelijkheid geboden deze terug te sturen naar de
exporteur. Leden zullen de mogelijkheid bieden van tijdelijke invoer,
actieve en passieve veredeling.
Artikel 11 Vrijheid van doorvoer
Als uitgangspunt geldt vrijheid van doorvoer. Beperkingen aan de
doorvoer die niet langer bijdragen aan hun oorspronkelijke doel of
waarvoor minder beperkende alternatieven bestaan worden niet langer
gehandhaafd. Eventuele maatregelen mogen geen verkapte beperking zijn
op doorvoer.
Artikel 12 Douanesamenwerking
De verdragspartijen streven ernaar de kennis van handelaren over
douaneformaliteiten te vergroten en zullen vrijwillige naleving ervan
aanmoedigen. Douaneautoriteiten zullen informatie uitwisselen en
samenwerken om de naleving van douanevoorschriften te vergroten.
Deze samenwerking vindt plaats onder duidelijke voorwaarden, bijvoorbeeld ten aanzien van de geheimhouding van de informatie en de
doeleinden waarvoor de informatie wordt gebruikt.
Deel II Bepalingen inzake bijzondere en gedifferentieerde behandeling
voor leden die ontwikkelingslanden zijn en leden die minst ontwikkelde
landen zijn
Artikel 13 Algemene beginselen
De minst ontwikkelde landen kunnen alleen aan de afspraken uit de
Overeenkomst worden gebonden als zij voldoende financiële, administratieve en institutionele capaciteit hebben om de verplichtingen uit te
kunnen voeren. Er dient assistentie en bijstand te worden gegeven voor
capaciteitsopbouw aan ontwikkelingslanden om hen in staat te stellen aan
de verplichtingen van de Overeenkomst te voldoen. De implementatieperiode van de Overeenkomst is voor ontwikkelingslanden gebonden aan de
implementatiecapaciteit.
Artikel 14 Categorieën bepalingen
De bepalingen uit deel I van de Overeenkomst worden ingedeeld in drie
categorieën: categorie A bepalingen dienen meteen vanaf inwerkingtreding van de Overeenkomst te worden geïmplementeerd. Voor categorie
B bepalingen gelden overgangstermijnen en voor categorie C bepalingen
geldt dat ontwikkelingslanden zowel een overgangstermijn als technische
assistentie krijgen voordat zij de bepaling dienen te implementeren.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2015–2016, 34 533 (R2072), nr. 1

5

Artikel 15–19 Kennisgeving, uitvoer van de categorieën
Zo moeten artikelen 15–19 als eenheid worden gelezen. Ontwikkelingslanden kunnen zelf aangeven welke bepalingen zij indelen in categorie A,
B en C. Zij dienen deze onderverdeling bij de WTO te notificeren (art.
15–16). Hiervoor gelden verschillende termijnen voor ontwikkelingslanden
en de minst ontwikkelde landen. Ten aanzien van categorie B bepalingen
dienen deze landen aan te geven hoeveel tijd zij extra nodig zullen hebben
om de bepalingen te implementeren. Voor categorie C bepalingen dienen
de landen aan te geven welke technische assistentie zij behoeven en op
welke manier en op welke termijn zij de benodigde capaciteit zullen
opbouwen om aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Het is mogelijk
om deze termijnen te verlengen met toestemming van het op te richten
WTO handelsfacilitatiecomité (art. 17). Ook is het mogelijk om te wisselen
tussen categorie B en C (art. 19). Dit dient te worden onderbouwd en
genotificeerd aan het WTO handelsfacilitatiecomité. Art.17 voorziet in een
waarschuwingsmechanisme wanneer ontwikkelingslanden deze termijnen
dreigen te overschrijden of niet de benodigde technische assistentie
ontvangen. Als ontwikkelingslanden de termijnen overschrijden, wordt dit
voorgelegd aan een expertgroep welke aanbevelingen doet om de situatie
zo goed mogelijk te adresseren.
Artikel 20 Respijtperiode voor het geschillenbeslechtingsmechanisme
Ontwikkelingslanden en minst ontwikkelde landen kunnen gedurende een
beperkte termijn niet voor het WTO geschillenbeslechtingsmechanisme
worden gedaagd als zij de bepalingen van de Overeenkomst niet of niet
juist implementeren. De termijnen verschillen tussen ontwikkelingslanden
en de minst ontwikkelde landen en tussen de categorieën A/B/C.
Artikel 21 Verstrekking van bijstand en ondersteuning voor
capaciteitsopbouw
De verdragspartijen uit donorlanden en ontwikkelingslanden die daartoe
in staat zijn, zullen de verstrekking van bijstand en ondersteuning voor
capaciteitsopbouw faciliteren ofwel op bilaterale basis danwel via de
geschikte internationale organisaties. De donorlanden volgen hierbij de
OESO Parijs Principes1 ten aanzien van effectieve hulp. Het op te richten
WTO handelsfacilitatiecomité zal ten minste eenmaal per jaar bijeen
komen om het niveau en de voortgang van capaciteitsopbouw te
bespreken.
Artikel 22 Bij comité in te dienen informatie over bijstand en
ondersteuning voor capaciteitsopbouw
Donorlanden zullen zo transparant mogelijk zijn ten aanzien van de
technische assistentie en bijstand die zij leveren ten behoeve van de
implementatie van de Overeenkomst. Zij rapporteren hierover jaarlijks aan
het op te richten WTO handelsfacilitatiecomité. Ook internationale
(hulp-)organisaties zoals de Wereldbank, OESO, UNCTAD, Werelddouaneorganisatie, IMF en andere relevante organisaties.

1

http://www.oecd.org/dac/effectiveness/parisdeclarationandaccraagendaforaction.htm

Staten-Generaal, vergaderjaar 2015–2016, 34 533 (R2072), nr. 1

6

Deel III Institutionele regelingen
Artikel 23 Institutionele regelingen
Bij de WTO wordt een comité opgericht dat toezicht houdt op de
implementatie en naleving van de Overeenkomst. Lidstaten verbinden
zich ertoe ook een nationaal comité op te richten met hetzelfde doel. In
Nederland wordt het overleg douane-bedrijfsleven aangewezen als het
nationale handelsfacilitatiecomité. Het nationale handelsfacilitatiecomité
kan ook door de BES-eilanden worden gebruikt. Er komt in de
BES-eilanden dan ook geen specifiek comité.
Artikel 24 Slotbepalingen
Alle landen zijn gebonden aan de Overeenkomst vanaf het moment van
inwerkingtreding, met uitzondering van de speciale voorwaarden voor
ontwikkelingslanden (zie deel II). Douane-unies en regionale samenwerkingsverbanden mogen kiezen voor een gezamenlijke implementatie van
de Overeenkomst. De Overeenkomst doet geen afbreuk aan bestaande
WTO-verplichtingen, zoals de verplichtingen onder GATT1994 of de
SPS-overeenkomst.
III. Bijlage
De bijlage vormt een integrerend onderdeel van de Overeenkomst en is
aan te merken als zijnde van uitvoerende aard. De Overeenkomst bevat
één bijlage, met onder verwijzing naar artikel 22 een model inzake
kennisgeving krachtens paragraaf 1 van artikel 22. De wijziging van deze
bijlage behoeft op grond van artikel op grond van artikel 7, onderdeel f,
van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking de Overeenkomsten geen
parlementaire goedkeuring, tenzij de Staten-Generaal zich thans het recht
tot goedkeuring terzake voorbehouden.
IV. Uitvoering van de Overeenkomst
Voor Europees en Caribisch Nederland geldt dat de bestaande wetgeving
reeds voldoet aan de vereisten van de Overeenkomst. Hieronder wordt
ten aanzien van enkele aspecten en per onderwerp een beschrijving
gegeven van de wijze waarop door de douane uitvoering wordt gegeven
aan de verplichtingen van de Overeenkomst voor Caribisch Nederland.
•

Publicatie en beschikbaarheid van informatie:
Naast de informatie die de Douane verstrekt op haar website heeft een
ieder op grond van artikel 2.8 van de Douane- en Accijnswet BES het
recht aan de inspecteur informatie te vragen over de toepassing van
de douanewetgeving. De informatie dient binnen een redelijke termijn
te worden verstrekt.

•

Gelegenheid te reageren, informatie vóór inwerkingtreding en overleg:
Het is reeds bestaande praktijk dat belanghebbenden al in de voorbereidingsfase van nieuwe wettelijke regelingen worden betrokken,
onder meer om zodoende draagvlak te creëren voor de nieuwe
regelgeving.

•

Voorafgaande besluiten:
Op grond van artikel 2.9 van de Douane- en Accijnswet BES en nader
uitgewerkt in artikel 2.7 van de Uitvoeringsregeling Douane- en
Accijnswet BES kunnen belanghebbenden aan de inspecteur verzoeken om voorafgaande besluiten ten aanzien van het douanetarief en de
oorsprong van goederen aan hen te verstrekken.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2015–2016, 34 533 (R2072), nr. 1

7

•

Bezwaar en toetsing:
Tegen beschikkingen van de inspecteur is na een bezwaarprocedure bij
de inspecteur of de ontvanger beroep bij het Gerecht in Eerste Aanleg
mogelijk. Dit is bepaald in de artikelen 2.86 en 2.87, van de Douane- en
Accijnswet BES.

•

Andere maatregelen om onpartijdigheid, non-discriminatie en
transparantie te verbeteren:
Controle door de douane vindt doorgaans plaats door middel van
risico-analyse. Alleen in risicovolle (bijv.drugs- gerelateerde) gevallen
wordt 100% controle toegepast. Voor wat betreft het recht van de
importeur op een second opinion dient te worden vermeld dat dit recht
voor wat betreft het nemen van monsters van goederen is opgenomen
in artikel 2.36 van de Uitvoeringsregeling Douane- en Accijnswet BES.

•

Voorschriften inzake retributies en heffingen ter zake van of in verband
met de in- en uitvoer en boetes:
In artikel 2.3 van de Douane- en Accijnswet BES is opgenomen dat de
verschuldigde kosten de werkelijke kosten zoveel mogelijk benaderen.
Het tarief van de kosten is uitgewerkt in artikel 2.1 van de Uitvoeringsregeling Douane- en Accijnswet BES. De inning van kosten vindt plaats
op transparante wijze. Een en ander is opgenomen in de artikelen 2.78
tot en met 2.83 van de Douane- en Accijnswet BES.
Bij de oplegging van bestuurlijke boetes wordt onderscheid gemaakt
tussen lichte overtredingen (verzuim) en zwaardere overtredingen
waarbij recidive of opzet in het spel is.

•

Vrijgave en inklaring van goederen
Het inklaren van goederen kan plaatsvinden voordat de goederen zijn
binnengebracht. Dit is opgenomen in artikel 2.46 van de Douane- en
Accijnswet BES en nader uitgewerkt in artikel 2.64 van de Uitvoeringsregeling Douane- en Accijnswet BES. De voorwaarden voor de
toekenning van de status van geautoriseerde marktdeelnemer is
opgenomen in artikel 2.48 van de Douane- en Accijnswet BES.

•

Samenwerking tussen grensagentschappen:
Deze bepaling is op Caribisch Nederland niet van toepassing,
aangezien de douane momenteel de enige grensautoriteit is. Mocht dit
in de toekomst veranderen, zal er uiteraard zorg worden gedragen
voor een goede afstemming en samenwerking.

•

Transport van goederen bestemd voor invoer onder douanetoezicht:
Vervoer onder zekerheidsstelling is toegestaan.

•

Formaliteiten in verband met invoer, uitvoer en doorvoer:
In de Douane- en Accijnswet BES wordt beoogd de administratieve
lasten voor het bedrijfsleven zo veel mogelijk te verlichten. Kopieën
van bescheiden worden geaccepteerd tenzij er gegronde twijfels zijn
ten aanzien van hun juistheid en volledigheid. De douanebestemmingen tijdelijke invoer, actieve en passieve veredeling zijn op grond van
artikel 2.15 van de Douane- en Accijnswet BES toegestaan.

•

Vrijheid van doorvoer:
Doorvoer van goederen is in de Douane- en Accijnswet BES geen
belastbaar feit.

•

Douanesamenwerking:
De Douane- en Accijnswet BES voorziet in artikel 2.63 in het uitwisselen van informatie met de Douane in het Europese deel van het
Koninkrijk. Met toepassing van de Rijkswet administratieve bijstand

Staten-Generaal, vergaderjaar 2015–2016, 34 533 (R2072), nr. 1

8

douane (Stb. 1999, 299) kunnen de douaneautoriteiten in het Koninkrijk
der Nederlanden met elkaar informatie uitwisselen met de vereiste
waarborgen ten aanzien van de geheimhouding.
Voor Aruba, Curaçao en Sint-Maarten is naar verwachting uitvoeringswetgeving vereist. Indien Aruba en Sint-Maarten medegelding wenselijk
achten, dient de Landsverordening in-, uit- en doorvoer gewijzigd te
worden.
V. Koninkrijkspositie
Het Protocol is door de EU aanvaard namens Europees Nederland, zie
paragraaf I van deze toelichting. Het Koninkrijk zal het Protocol voor
Caribisch Nederland aanvaarden, zie hiervoor ook paragraaf IV van deze
toelichting.
De regering van Curaçao heeft aangegeven dat medegelding van het
Protocol voor Curaçao wenselijk wordt geacht. En dat, ter uitvoering van
het Protocol, thans de inwerkingtreding wordt bewerkstelligd van de
Algemene landsverordening Douane en Accijnzen. Zodra de Landsverordening in werking zal zijn getreden, zal het Protocol voor Curaçao kunnen
worden aanvaard. De regeringen van Aruba en Sint Maarten beraden zich
nog over de wenselijkheid van medegelding van de Overeenkomst voor
hun respectieve landen. Het Protocol zal voor die landen kunnen worden
aanvaard, zodra is aangegeven dat medegelding voor die landen
wenselijk is en de interne regelgeving in overeenstemming met het
Verdrag (cf. paragraaf IV).
De Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking,
E.M.J. Ploumen
De Minister van Buitenlandse Zaken,
A.G. Koenders

Staten-Generaal, vergaderjaar 2015–2016, 34 533 (R2072), nr. 1

9