Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 742

Wijziging van de Wet overdracht
tenuitvoerlegging strafvonnissen in verband met
aanvulling van de bepaling over de procedure
van voortgezette tenuitvoerlegging

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING1

Het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State wordt niet openbaar gemaakt,
omdat het zonder meer instemmend luidt /
uitsluitend opmerkingen van redactionele aard
bevat (artikel 26, vijfde lid, van de Wet op de
Raad van State)

Inleiding
Dit wetsvoorstel strekt tot nadere uitwerking van de procedure betreffende de onmiddellijke tenuitvoerlegging van een in een vreemde staat
opgelegde vrijheidsbenemende sanctie, bedoeld in artikel 43 van de Wet
overdracht tenuitvoerlegging strafvonnissen (hierna: Wots). De Wots
bevat twee procedures voor de tenuitvoerlegging in Nederland van een in
een vreemde staat opgelegde sanctie die strekt tot vrijheidsbeneming. Dit
zijn de omzettingsprocedure en de procedure van onmiddellijke tenuitvoerlegging. De omzettingsprocedure houdt in dat de buitenlandse straf
wordt omgezet in een Nederlandse straf, waarna die Nederlandse straf ten
uitvoer wordt gelegd. De procedure van onmiddellijke tenuitvoerlegging
wordt in de rechtspraktijk aangeduid als de procedure van de voortgezette
tenuitvoerlegging. De wettelijke aanduiding «onmiddellijke tenuitvoerlegging» wordt bij dit wetsvoorstel aangepast aan de rechtspraktijk. In
deze memorie wordt hierna de term voortgezette tenuitvoerlegging
gebruikt. De procedure van voortgezette tenuitvoerlegging houdt in dat de
buitenlandse straf in Nederland verder ten uitvoer wordt gelegd. Beide
procedures zijn terug te voeren op de artikelen 9, 10 en 11 van het in het
kader van de Raad van Europa op 21 maart 1983 te Straatsburg tot stand
gekomen Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen
(Trb. 1983, 74) (hierna: Vogp). Het Vogp laat partijen vrij in de toepassing
van de procedures, maar de staat van veroordeling kan wel verlangen dat
de staat waaraan de veroordeelde wordt overgedragen, vooraf kenbaar
maakt welke procedure wordt toegepast. Dit stelt de staat van veroordeling in staat zijn instemming met de overbrenging mede te laten
afhangen van de procedure die zal worden gevolgd. De Wots strekt tot
uitvoering van het Vogp en andere verdragen. Ten tijde van de opstelling
van de Wots was de rechtsfiguur van overname en overdracht van de
tenuitvoerlegging van strafvonnissen nieuw in Nederland evenals in de
andere landen die partij werden bij het Vogp. De wetgever ging er
toentertijd van uit dat in Nederland in beginsel de omzettingsprocedure
1

kst-33742-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Afdeling advisering van de Raad van State is ter inzage gelegd bij het
Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

1

zou worden toegepast, zoals deze in de artikelen 14 tot en met 33 van de
Wots is vastgelegd. In de Wots werd ook voorzien in de procedure van
voortgezette tenuitvoerlegging teneinde een zo ruim mogelijke toepassing
van het verdrag mogelijk te maken, maar gelet op de verwachting van de
geringe toepassing ervan gaf de wetgever in artikel 43 slechts een zeer
summiere uitwerking daaraan.
In de afgelopen decennia heeft de overbrenging van gevonniste personen
zich ontwikkeld tot een volwaardig onderdeel van de internationale
strafrechtelijke samenwerking. Dit komt doordat de aan de overbrenging
ten grondslag liggende resocialisatiegedachte een groot draagvlak heeft
gekregen binnen, maar ook buiten Europa. Zo is de samenwerking al lang
niet meer beperkt tot de lidstaten van de Raad van Europa, maar vindt
deze wereldwijd plaats. Bij het Vogp zijn inmiddels 64 landen partij,
waarvan 19 niet RvE-landen. Daarnaast heeft het Koninkrijk bilaterale
verdragen gesloten met Marokko (Trb. 1999, 198), Thailand (Trb. 2004,
216), Zambia (Trb. 2008, 4), Brazilië (Trb. 2009, 25) en Peru (Trb. 2011, 109)
en konden onlangs de onderhandelingen over een bilateraal verdrag
worden afgerond met de Dominicaanse Republiek (november 2012) en
Cuba (januari 2013).
In dezelfde periode is gebleken dat een groeiend aantal landen waarmee
Nederland op basis van het Vogp samenwerkt, wenst dat bij een
overdracht aan Nederland de procedure van voortgezette tenuitvoerlegging wordt toegepast. Bovendien is tijdens de onderhandelingen over
de meeste van de bovenvermelde bilaterale verdragen gebleken, dat de
sluiting van een verdrag alleen mogelijk was als uitsluitend in de
procedure van voortgezette tenuitvoerlegging werd voorzien. De
toepassing van de omzettingsprocedure werd door deze landen niet
geaccepteerd. Uitzondering vormden de Dominicaanse Republiek en
Cuba. Bovendien wordt sinds 1 oktober 2011 met betrekking tot verzoeken
om overbrenging van andere EU lidstaten uitsluitend de voortgezette
procedure toegepast. Dit houdt verband met het feit dat de toepassing
van de omzettingsprocedure tussen de EU lidstaten geleidelijk aan geheel
zal komen te vervallen. Dit is het gevolg van het kaderbesluit 2008/909/JBZ
van de Raad van de Europese Unie van 27 november 2008 inzake de
toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen
waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen
zijn opgelegd, met het oog op tenuitvoerlegging ervan in de Europese
Unie (PbEU L 327). Op 1 november 2012 is de Wet wederzijdse erkenning
en tenuitvoerlegging vrijheidsbenemende en voorwaardelijke sancties
(hierna: Wets) die dit kaderbesluit implementeert, in werking getreden.
Inmiddels wordt al met 14 lidstaten op basis van het kaderbesluit
samengewerkt.
Zoals hierboven is opgemerkt, werd de voortgezette procedure in de Wots
summier geregeld in de verwachting dat de toepassing ervan beperkt zou
blijven. Nu deze verwachting door de praktijk is gelogenstraft en de in
1986 door de wetgever voorgestane systematische toepassing van de
omzettingsprocedure niet langer realistisch is, ligt het voor de hand de
procedure van de voortgezette tenuitvoerlegging in de Wots verder uit te
werken. Een voornemen daartoe bestond al langer, maar daaraan werd tot
nu toe geen uitvoering gegeven omdat aan andere wetsvoorstellen,
waaronder de Wets, voorrang moest worden gegeven. Overigens is bij de
opstelling van de Wets, in het bijzonder bij de inrichting van de daarin
vastgelegde procedure van erkenning van het buitenlandse vonnis in
Nederland, het al bestaande voornemen ten aanzien van artikel 43 van de
Wots in het achterhoofd gehouden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

2

Over dit wetsvoorstel is advies gevraagd aan de Raad voor de rechtspraak, het College van Procureurs-Generaal, de Nederlandse Vereniging
voor rechtspraak en de Nederlandse Orde van Advocaten2. De drie
eerstgenoemde instanties reageerden positief. Het gewaardeerde advies
van de Raad voor de rechtspraak bevat veel nuttige punten die kennelijk
zijn ingegeven door de expertise en ervaring van de bijzondere kamer bij
het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. Deze zijn overgenomen, tenzij in de
memorie anders is aangegeven. Hetzelfde geldt voor het advies van het
College van Procureurs-Generaal. De Nederlandse Vereniging voor
Rechtspraak had verder geen opmerkingen. Daarentegen reageerde de
Nederlandse Orde van Advocaten kritisch met een advies dat in de kern
erop neerkomt dat naar het oordeel van de Orde niet ondergetekende,
maar de rechter de aangewezen instantie is om zich uit te laten over het
moment van invrijheidsstelling van de veroordeelde in Nederland door
onder meer rekening te houden met de VI-datum in het buitenland. Na
grondige lezing ervan kan ondergetekende zich niet aan de indruk
onttrekken dat bij deze kritiek voorbij is gegaan aan het gestelde in de
memorie van toelichting. Die indruk wordt vooral bepaald door de in het
advies geuite bezwaren dat de beoordeling van de VI-datum door
ondergetekende te veel onzekerheid met zich meebrengt, omdat deze
facultatief plaats vindt, waardoor het bovendien voorspelbaar wordt dat
gevonniste personen minder snel zullen instemmen met de overbrenging.
Echter, in deze memorie, ook in de versie die in consultatie is gegaan, is –
aan het einde van de toelichting op het vierde lid van artikel 43b – de
vaste werkwijze met betrekking tot het al dan niet toepassen van de
buitenlandse VI-datum beschreven. Kort samengevat houdt die vaste
werkwijze in, ten eerste, dat ondergetekende altijd zal proberen de
buitenlandse VI-datum te achterhalen voordat een beslissing op het
verzoek tot overbrenging wordt genomen. Ten tweede, dat ondergetekende, indien de buitenlandse VI-datum eerder valt dan de Nederlandse
VI-datum, de staat van veroordeling bij de beslissing op het verzoek om
tenuitvoerlegging zal laten weten dat Nederland de buitenlandse VI-datum
zal toepassen, hetgeen de staat van veroordeling de gelegenheid biedt om
hiermee rekening te houden bij zijn definitieve instemming met de
overbrenging. De staat van veroordeling zal ook betrokkene hierover
informeren, zodat ook hij daarvan op de hoogte is voordat hij wordt
overgebracht. Ten slotte is aangegeven dat indien de buitenlandse
VI-datum niet bekend is de Nederlandse VI-datum worden gehanteerd. Bij
deze werkwijze is er derhalve geen sprake van een facultatieve toepassing
van de buitenlandse VI-datum, anders dan bij het geheel ontbreken van
een buitenlandse VI- datum, en dus evenmin van onzekerheid bij
betrokkene.
De Wots en de Wets hebben gemeen dat de besluitvormingsprocedure
over de tenuitvoerlegging van een buitenlandse sanctie uit een rechterlijke en een bestuurlijke fase bestaat. De rechter geeft in de Wots een
advies en in de Wets een oordeel over bepaalde aspecten van de zaak en
het bestuur, ondergetekende, beslist. Inhoudelijk verschillen de procedures, doordat de uitgangspunten van beide regelingen sterk uiteenlopen.
De voortgezette procedure van de Wots heeft betrekking op verzoeken tot
tenuitvoerlegging op basis van verdragen. Die verdragen bevatten geen
verplichting tot inwilliging daarvan. Derhalve kan ondergetekende zelfs als
aan alle verdragsvoorwaarden is voldaan een verzoek tot tenuitvoerlegging weigeren. De veroordeelde kan aan de verdragen evenmin een
recht op overbrenging ontlenen. De erkenningsprocedure van de Wets
gaat daarentegen uit van de verplichting tot overname van de tenuitvoerlegging. Die verplichting kan alleen opzij worden gezet indien een van de
in de Wets opgenomen limitatieve weigeringsgronden van toepassing is.
2

De adviezen zijn ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

3

Een verder verschil is, dat bij de verdragen gewoonlijk de instemming van
betrokkene nodig is, tenzij dit uitdrukkelijk is uitgezonderd, terwijl bij de
Wets gewoonlijk de instemming van betrokkene niet is vereist.
Ondanks deze verschillen is het mogelijk om de procedures van beide
wetten meer identiek in te richten. Dit klemt temeer, omdat de bijzondere
kamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden die bij de toepassing van
artikel 43 van de Wots is betrokken, ook in de Wets als enig bevoegde
rechterlijke autoriteit is aangewezen. Verder is de binnen de Dienst
Justitiële Inrichtingen een speciale afdeling, namens ondergetekende,
belast met de uitvoering van de Wots en de Wets. Een identieke logistieke
inrichting van de procedures is van belang, omdat dit de efficiency van de
rechtspraak en van het Ministerie van Veiligheid en Justitie ten goede
komt.
Koninkrijkspositie
Het wetsvoorstel heeft geen betrekking op de BES aangezien de Wots niet
geldt voor Bonaire, Saba en St. Eustatius. De aldaar geldende regelgeving
met betrekking tot overname en overdracht van de tenuitvoerlegging van
strafvonnissen maakt onderdeel uit van het Wetboek van Strafvordering
BES. Dat wetboek is, zoals bekend, identiek aan de Wetboeken van
Strafvordering van Aruba, Curaçao en St. Maarten. Er is ook geen
aanleiding een soortgelijke wijziging voor de BES na te streven, omdat de
toepassing van deze bepalingen in het Caribische deel van Nederland
zelden aan de orde komt en er dus ook geen sprake is geweest van de
bovengeschetste ontwikkelingen in de BES.
Artikelsgewijs
Onderdeel A (artikel 1, eerste lid)
Van de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om de naamsaanduiding van
de bevoegde Minister aan te passen aan de in 2010 gewijzigde
omstandigheden.
Onderdeel B (opschrift van hoofdstuk III, afdeling D, paragraaf 3)
Het is niet gebruikelijk de naam van een paragraaf in een wet te wijzigen.
Daar bestaat ook niet vaak aanleiding toe. Dat ligt in dit geval anders,
omdat zoals in de inleiding is aangegeven de term «onmiddellijke
tenuitvoerlegging» die wordt gebruikt in de titel van paragraaf 3 van
afdeling D van de Wots in de rechtspraktijk geen ingang heeft gevonden.
In navolging van het Vogp wordt in de Nederlandse rechtspraktijk de term
«voortgezette tenuitvoerlegging» gebruikt. De naamgeving van de
paragraaf wordt daaraan aangepast. Er bestaat geen risico dat deze
naamswijziging aanleiding geeft voor verwarring. De paragraaf bestaat nu
slechts uit één bepaling, die bovendien wordt vervangen door de in dit
wetsvoorstel opgenomen artikelen.
Onderdeel C (artikel 43)
Het gewijzigde artikel 43 is beperkt tot de bevoegdheid van ondergetekende tot het geven van een aanwijzing tot voortgezette tenuitvoerlegging, zoals deze tot nu toe is opgenomen in het eerste lid van artikel
43. De inhoud van de andere leden van het bestaande artikel 43 komt,
voor zover nog passend, terug in de navolgende artikelen. Het tweede lid
van het bestaande artikel 43 inzake de door veroordeelde ondertekende
verklaring houdende zijn instemming met de overbrenging had ondergetekende aanvankelijk geschrapt op grond van de redenering dat deze
bepaling eigenlijk overbodig is, omdat de toepasselijke verdragen bepalen
of de instemming van de veroordeelde is vereist, hoe deze moet worden
gegeven en/of op welke daarvan moet blijken. Bovendien bevatten

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

4

verdragen uitzonderingen op het instemmingsvereiste. Zo is op grond van
het op 28 mei 1970 te Den Haag tot stand gekomen Europees Verdrag
inzake de internationale geldigheid van strafvonnissen (Trb. 1971, 137) en
het op 13 november 1991 te Brussel tot stand gekomen Verdrag tussen de
Lid-Staten van de Europese Gemeenschappen inzake de overdracht van
de tenuitvoerlegging van buitenlandse vonnissen (Trb. 1992, 93) geen
instemming van de veroordeelde vereist voor de overdracht van de
tenuitvoerlegging. Verder voorzien titel III, hoofdstuk 5, van de Overeenkomst van 19 juni 1990 ter uitvoering van het op 14 juni 1985 te Schengen
gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles
aan de gemeenschappelijke grenzen (Trb. 1990, 145), het op 18 december
1997 te Straatsburg tot stand gekomen Aanvullend protocol bij het Vogp
(Trb. 1998, 202) en, ten slotte, het op 23 januari 2009 te Den Haag tot stand
gekomen bilaterale verdrag inzake de overdracht van gevonniste
personen en van de tenuitvoerlegging van veroordelingen opgelegd bij
vonnissen tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Federale
Republiek Brazilië (Trb. 2009, nr. 25) in een overname van de tenuitvoerlegging van de buitenlandse straf zonder instemming van de veroordeelde in het geval betrokkene is gevlucht of zich anderszins in de staat
van veroordeling heeft onttrokken aan de tenuitvoerlegging of uit die staat
zal worden uitgezet. In dergelijke gevallen blijft bij een overname op
grond van de voortgezette procedure het bepaalde in het bestaande
artikel 43, tweede lid, Wots ingevolge artikel 94 Grondwet buiten
toepassing. Mede naar aanleiding van de in het advies van het College
van Procureurs-Generaal opgeworpen vraag of het bedoelde tweede lid
wel kan worden gemist, is het nieuwe artikel 43 aangevuld. Er dient
immers geen twijfel te bestaan over het al dan niet noodzakelijk zijn van
de instemming van de veroordeelde. De verwijzing naar de verdragen in
het nieuwe tweede lid is bedoeld als uitdrukkelijke aanwijzing dat telkens
het toepasselijke verdrag bepalend is. Van de gelegenheid is gebruik
gemaakt om de formulering met betrekking tot de vormgeving van de
instemming aan te passen aan de thans geldende verdragen. Voor zover
instemming is vereist is de hoofdregel dat de instemming door de
veroordeelde zelf wordt gegeven. In sommige verdragen is er uitdrukkelijk
in voorzien dat in bepaalde gevallen de instemming ook kan worden
gegeven door de wettelijke vertegenwoordiger van de veroordeelde.
Verder bevatten laatstbedoelde verdragen behalve de eis dat van de
instemming uit een schriftelijk stuk moet blijken geen of juist zeer
specifieke vormvereisten. Derhalve geldt ook voor deze aspecten van de
instemming dat de toepasselijke verdragsbepaling bepalend is.
Onderdeel D (artikelen 43a tot en met 43c)
Artikel 43a
Deze bepaling beschrijft de procedure van de voortgezette tenuitvoerlegging, die moet leiden tot de beslissing op een verzoek tot tenuitvoerlegging. Zoals hierboven is aangegeven bestaat de procedure uit een
rechterlijke en een bestuurlijke fase. De hier voorgestelde procedure is,
zoals hierboven aangegeven, logistiek zoveel mogelijk gelijk aan de
erkenningsprocedure van de Wets.
Het eerste lid geeft ondergetekende de bevoegdheid tot afwijzing van een
verzoek tot tenuitvoerlegging zonder verdere behandeling, indien hij van
oordeel is dat het verzoek niet voor inwilliging in aanmerking komt. Een
zogeheten rauwelijkse afwijzing komt aan de orde, indien al bij eerste
bestudering van het verzoek duidelijk wordt, dat aan een of meer van de
door het verdrag gestelde voorwaarden niet is en niet kan worden
voldaan of dat een van de wettelijke weigeringsgronden van toepassing
is. Hetzelfde geldt wanneer meteen duidelijk is dat niet aan de beleidsuitgangspunten voor een tenuitvoerlegging in Nederland wordt voldaan.
Voorbeelden van deze gevallen zijn, dat een verzoek niet op een verdrag is
gegrond, dat het vonnis waarbij de straf is opgelegd niet onherroepelijk is,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

5

dat de lengte van het strafrestant beneden de in het toepasselijke verdrag
vermelde drempel ligt en er geen reden is om een uitzondering te maken,
dat de instemming van de veroordeelde ontbreekt terwijl die vereist is, dat
er in Nederland al een beslissing is genomen de veroordeelde niet te
vervolgen of dat er in Nederland tegen de veroordeelde een vervolging
voor dezelfde feiten loopt. Ook kan meteen al blijken dat de veroordeelde
geen Nederlander is of een vreemdeling is die niet onder de werking van
het toepasselijke verdrag valt of door de Wots expliciet is uitgesloten. Ook
het niet voldoen aan beleidsuitgangspunten voor een tenuitvoerlegging in
Nederland kunnen reeds aanstonds duidelijk zijn. Gedoeld wordt op het
ontbreken van binding van de veroordeelde met Nederland en de
vaststelling dat de veroordeelde al eerder is overgebracht vanuit het
buitenland met het oog op de tenuitvoerlegging van een andere buitenlandse straf. Een verdere behandeling van het verzoek zal evenzeer
zinloos zijn indien het een veroordeelde betreft die zich in de staat van
veroordeling heeft onttrokken aan de tenuitvoerlegging, maar niet in
Nederland wordt aangetroffen. Voor de goede orde wordt hier opgemerkt
dat deze bevoegdheid van ondergetekende om rauwelijks af te wijzen
procedureel vergelijkbaar, maar inhoudelijk niet identiek is aan die van
artikel 2:11, eerste lid, van de Wets.
Mede naar aanleiding van het advies van de Raad voor de rechtspraak is
in het tweede lid de bevoegdheid van ondergetekende opgenomen om
aanvullende inlichtingen in te winnen bij de vreemde staat. Deze is
identiek aan die van artikel 14 van de Wots.
In het derde lid is de rol van de advocaat-generaal, zoals die in de praktijk
is gegroeid, uitgeschreven. Naar mij het College van procureurs-generaal
heeft bericht zal dit in de meeste gevallen de advocaat-generaal bij het
ressortsparket, vestiging Arnhem-Leeuwarden zijn, omdat bij deze
advocaat-generaal de noodzakelijke specialistische kennis aanwezig is om
het gerechtshof te adviseren. Voor de goede orde wordt opgemerkt dat de
advocaat-generaal het verzoek ook zonder opmerkingen kan doorgeleiden
naar de bijzondere kamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. Deze
bepaling is identiek aan artikel 2:11, tweede lid, van de Wets.
Het vierde lid bepaalt dat de veroordeelde bij wijze van voorlopige
maatregel in detentie kan worden genomen in afwachting van de
beslissing op het verzoek tot tenuitvoerlegging. Deze bepaling is
geschreven voor de situatie dat de veroordeelde al in Nederland is ten
tijde van de ontvangst van het verzoek. Gewoonlijk bevindt een veroordeelde zich in detentie in de staat van veroordeling, maar hij kan zich
bijvoorbeeld in de staat van veroordeling aan de tenuitvoerlegging
hebben onttrokken en naar Nederland zijn teruggekeerd voordat het
verzoek is gedaan.
Artikel 43b
Het eerste lid van deze bepaling regelt de bevoegdheid van de bijzondere
kamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden om verzoeken tot
tenuitvoerlegging op een aantal aspecten te beoordelen. Het betreft een
schriftelijke procedure op basis van de door ondergetekende toegezonden
stukken. Dit laat overigens het bepaalde in het tweede lid van artikel 43a
onverlet. Er vindt geen hoorzitting plaats, zodat het incidenteel horen van
de veroordeelde door het Hof niet meer aan de orde is. Dit houdt mede
verband met de exacte omschrijving van de door het Hof te hanteren
toetsingsgronden. Anders dan de Raad voor de rechtspraak voorstelt, is
het uitdrukkelijk niet de bedoeling dat het Hof nog langer andere aspecten
beoordeelt. Met de inrichting van een speciale afdeling binnen de Directie
Justitiële Inrichtingen van het Ministerie van Veiligheid en Justitie die is
belast met de uitvoering van zowel de Wets als de Wots is de expertise op
dit terrein verzekerd en zullen zaken als binding met Nederland en het
reclasseringsbelang door ondergetekende worden beoordeeld. Wat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

6

betreft de veroordeelde wordt opgemerkt dat hij zijn wens om overgebracht te worden rechtstreeks aan ondergetekende kenbaar kan maken en
dat het hem of zijn raadsman ook vrij staat om andere relevante aspecten
van zijn zaak schriftelijk onder de aandacht van ondergetekende te
brengen. Wel wordt de positie van het Hof in formele zin versterkt,
doordat niet langer sprake is van een advies maar van een oordeel. Tot op
heden adviseert het Hof en in de loop der jaren is gebleken dat van
negatieve adviezen van het Hof niet is afgeweken. Mede gelet op de
stroomlijning met de Wets is derhalve besloten de advisering te
vervangen door een beoordeling (artikel 2:11, derde lid, Wets).
Ingevolge onderdeel a beoordeelt de bijzondere kamer of een van de
wettelijke weigeringsgronden aan de orde is en houdt hij daarbij rekening
met het bepaalde in het toepasselijke verdrag. De in onderdeel a
genoemde wetsbepalingen zien op de vraag of het verzoek is gebaseerd
op een verdrag (artikel 2), de onherroepelijkheid van het buitenlandse
vonnis, de aard van de sanctie, de dubbele strafbaarheid en de strafbaarheid van de veroordeelde (artikel 3). Bij de strafbaarheid van de
veroordeelde wordt rekening gehouden met de mogelijkheid dat een
opgelegde maatregel tot psychiatrische dwangverpleging die in plaats
van een veroordelende straf is opgelegd, in Nederland tenuitvoerlegging
krijgt. Verder of, in geval van een vreemdeling, deze een vaste woon- of
verblijfplaats in Nederland heeft (artikel 4). Ten slotte wordt door de
bijzondere kamer ook aan de verjaring en het ne bis in idem beginsel
getoetst (artikelen 6 en 7).
Indien aan het vereiste van dubbele strafbaarheid is voldaan, dient de
bijzondere kamer ingevolge onderdeel b te bepalen om welk strafbaar feit
naar Nederlands recht het gaat. De opmerking van de Raad voor de
Rechtspraak dat de formulering van dit onderdeel afwijkt van die van
onderdeel b van het derde lid van artikel 2:11 van de Wets is correct. Dit is
het gevolg van het verschil in inrichting van de Wots en de Wets. Zoals in
de toelichting op onderdeel a is aangegeven is het vereiste van dubbele
strafbaarheid opgenomen in artikel 3 van de Wots, meer in het bijzonder
onderdeel c.
Na de vaststelling van het strafbare feit beoordeelt de bijzondere kamer
krachtens onderdeel c of de straf dient te worden aangepast, wat betreft
de lengte of de aard ervan. De aanpassing van de straf is uitgewerkt in het
tweede en derde lid.
De in het tweede lid beoogde aanpassing is alleen nodig indien de
opgelegde vrijheidsbenemende sanctie een langere duur heeft dan het
strafmaximum waarmee het desbetreffende feit naar Nederlands recht is
bedreigd. Is er sprake van overschrijding van het toepasselijke Nederlandse strafmaximum dan verlaagt de bijzondere kamer de duur van de
vrijheidsbenemende sanctie tot dat maximum. Indien bij voorbeeld in het
buitenland een gevangenisstraf is opgelegd van tien jaar voor een misdrijf
waarop in Nederland gevangenisstraf van ten hoogste acht jaar is gesteld,
wordt de straf verlaagd tot acht jaar. Indien daarentegen in het buitenland
een gevangenisstraf is opgelegd van zes jaar voor een misdrijf waarop in
Nederland gevangenisstraf van ten hoogste tien jaar is gesteld, wordt de
straf niet aangepast; de opgelegde gevangenisstraf is dan immers lager
dan het Nederlandse strafmaximum. Bij de vaststelling van het naar
Nederlands recht toepasselijke strafmaximum wordt niet enkel gekeken
naar de strafbedreiging in de delictsomschrijving. Met omstandigheden
die in het Nederlandse recht het strafmaximum verhogen of verlagen,
zoals poging en deelneming, recidive en samenloop, wordt evenzeer
rekening gehouden.
Het derde lid ziet op aanpassing van de vrijheidsbenemende sanctie, voor
zover de aard van de opgelegde vrijheidsbenemende sanctie onverenigbaar is met het Nederlandse recht. Bij de gevangenisstraf zal zich dit
niet voordoen, maar waar het gaat om andersoortige vrijheidsbenemende
sancties bestaan er aanzienlijke verschillen in de wijze waarop deze in de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

7

diverse landen juridisch zijn vormgegeven. Het Nederlandse strafrechtssysteem kent de plaatsing in een psychiatrisch ziekenhuis, de terbeschikkingstelling en de plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders.
Hoewel vergelijkbare maatregelen ook in andere landen voorkomen,
kunnen er verschillen in de wijze van toepassing en tenuitvoerlegging
bestaan. Om de tenuitvoerlegging in Nederland mogelijk te maken,
kunnen dergelijke vrijheidsbenemende sancties worden aangepast aan
sancties waarin het Nederlands recht voorziet en die zoveel mogelijk
overeenstemt met de in de staat van veroordeling opgelegde vrijheidsbenemende sanctie. Indien in de buitenlandse rechterlijke uitspraak is
aangegeven dat er bij de veroordeelde een ziekelijke stoornis van de
geestvermogens is vastgesteld en daarom een vrijheidsbenemende
sanctie is opgelegd die (mede) tot doel heeft om een behandeling van die
stoornis mogelijk te maken en niet bestaat uit gevangenisstraf, zal in
Nederland bekeken moeten worden of tenuitvoerlegging door middel van
plaatsing in een psychiatrisch ziekenhuis of door middel van terbeschikkingstelling aangewezen is. De Orde van Advocaten heeft met betrekking
tot dit artikellid opgemerkt dat het buitenland niet de mogelijkheid kent
om naast een gevangenisstraf een TBS-maatregel op te leggen, maar dat
dit in de toekomst wel eens zou kunnen veranderen. In dat geval zou in de
visie van de Orde de voorgestelde wettekst en de toelichting er aan in de
weg staan om in die gevallen de opgelegde straf over te nemen. Daargelaten het nogal hypothetische karakter van de opmerking van de Orde, is
mij niet duidelijk op grond waarvan de Orde van mening is dat het thans
niet mogelijk is om de tenuitvoerlegging over te nemen van een vonnis
waarbij zowel een vrijheidsstraf als een maatregel is opgelegd. Nergens in
de wet of in de verdragen is bepaald, dat overname van de tenuitvoerlegging van een dergelijk vonnis is uitgesloten. De enige complicatie die
zich zou kunnen voordoen, is dat er in Nederland geen passende
omzetting van de maatregel mogelijk zou zijn. Indien dat aan de orde
komt, kan aan de staat van veroordeling worden bericht dat Nederland
bereid is de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf over te nemen maar
niet van de maatregel. Het is dan aan de staat van veroordeling te bepalen
of hij onder die voorwaarde de overbrenging van de gevonniste persoon
wil voortzetten.
Uit het voorgaande zal tevens duidelijk zijn geworden dat er voor de door
de Raad voor de rechtspraak geuite wens om waar de Wets een bepaling
bevat over gedeeltelijke tenuitvoerlegging ook in de Wots een soortgelijke
bepaling op te nemen, geen noodzaak aanwezig is. De bepaling in de
Wets is rechtstreeks terug te voeren op een bepaling in het kaderbesluit
die nauw verband houdt met het uitgangspunt van de wederzijdse
erkenning, waarbij de erkenning hoofdregel is en een weigering uitzondering die bovendien nog geclausuleerd is door limitatieve weigeringsgronden. Daarentegen hebben de wots-verdragen – zoals in de inleiding is
opgemerkt – geen verplichtend karakter en laten deze de concrete
toepassing grotendeels aan de staten partijen. Geen van die verdragen
bevat een bepaling over een gedeeltelijke tenuitvoerlegging en evenmin
een bepaling die een gedeeltelijke tenuitvoerlegging zou verbieden. Zoals
hiervoor is aangegeven kan de staat van tenuitvoerlegging in voorkomend
geval aangeven, dat het niet mogelijk is om de opgelegde sanctie(s) in
hun totaliteit ten uitvoer te leggen. Het is dan aan beide betrokken staten
om te bepalen of onder die omstandigheden wordt ingestemd met de
tenuitvoerlegging.
Het vierde lid betreft het verbod op verzwaring van de sanctie. In alle
gevallen waarin de opgelegde vrijheidsbenemende sanctie wordt
aangepast, geldt dat dit er niet toe mag leiden dat de door de staat van
veroordeling opgelegde sanctie naar aard of duur wordt verzwaard. De
door de Raad voorgestelde wijziging in de formulering van dit artikellid
wordt niet gevolgd, omdat die niet in overeenstemming is met het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

8

bepaalde in de toepasselijke verdragsbepalingen, zoals onder meer blijkt
uit artikel 10, tweede lid, van het Vogp.
Verder vergt de toepassing van deze bepaling in de Nederlandse
rechtspraktijk bijzondere aandacht. Met het oog op het verbod van
verzwaring is in Nederland in de loop der jaren in het kader van de
omzettingsprocedure jurisprudentie ontwikkeld van de strekking dat bij de
omzetting van de buitenlandse straf in een Nederlandse straf niet alleen
de in het buitenland opgelegde straf niet te boven mag worden gegaan,
maar dat ook de daadwerkelijke duur van de detentie als gevolg van de
straf niet langer mag zijn dan die in het buitenland zou zijn geweest. Meer
in het bijzonder betekent dit volgens jurisprudentie van de Hoge Raad3 dat
in de gevallen waarin de veroordeelde het verweer voert dat door
omzetting van de straf de strafrechtelijke positie wordt verzwaard, de
rechter dit dient te onderzoeken. In de gevallen waarin blijkt dat de
VI-datum in het buitenland zeker is of in meer of mindere mate van
waarschijnlijkheid vaststaat, dient daarmee bij de omzetting van de straf
rekening te worden gehouden. De bijzondere kamer bij het gerechtshof
Arnhem-Leeuwarden heeft zich in het kader van de advisering over de
voortgezette tenuitvoerlegging aanvankelijk daarbij aangesloten, maar
heeft later de bepaling van de VI-datum overgelaten aan de Minister van
Justitie. In het proefschrift van D. Paridaens, «De overdracht van de
tenuitvoerlegging van strafvonnissen», 1994, p.113, waarnaar in het kader
van de jurisprudentie wordt verwezen, geeft de auteur, als zijn persoonlijke opvatting, een zelfde uitleg aan het verbod op verzwaring van de
straf. Voor deze jurisprudentie kan echter geen steun worden gevonden in
het Vogp noch in het toelichtende rapport daarop. Ook de door de Orde
van Advocaten in zijn advies aangehaalde passage uit het toelichtend
rapport bij het Vogp rept in het kader van het verzwaringsverbod van
artikel 11, eerste lid, onderdeel d, van het Vogp met geen woord over de
betekenis van de VI datum in de staat van veroordeling in de staat van
tenuitvoerlegging. Hetzelfde geldt voor de aanbevelingen van de Raad
van Europa over dit verdrag van 21 juni 1984, R(84) 11 en 22 september
1988, R(88)13 en R(92)18. Uit laatstbedoelde aanbeveling blijkt juist het
tegendeel doordat verschillen in VI-data voluit worden erkend. Punt 1,
onderdeel j van de aanbeveling luidt: «To enlarge and improve on the
Standard text providing information about the Convention (.......) and to
ensure that the person concerned is advised that the conditions for being
eligible for parole, conditional release, etc. in de administering state will
differ from those applicable in the sentencing State». De jurisprudentie
van het EHRM wijst ook in een andere richting. Het EHRM heeft klachten
tegen andere staten dan Nederland behandeld over schending van
respectievelijk artikel 5, 6 en 7 EVRM in verband met de overbrenging van
gevonniste personen, omdat de VI-datum in de staat van tenuitvoerlegging op een later tijdstip viel dan in de staat van veroordeling. De Orde
van Advocaten merkt in zijn advies op dat deze jurisprudentie uitsluitend
ziet op gevallen waarin er sprake is van samenloop van uitzetting van
betrokkene en diens overbrenging zonder dat hij daarmee heeft
ingestemd, terwijl in Nederland alleen verzoeken tot tenuitvoerlegging
overneemt indien betrokkene uitdrukkelijk instemt. Naar aanleiding
hiervan wordt het volgende opgemerkt. Uit de in de hierna volgende
uiteenzetting genoemde jurisprudentie blijkt niet dat het EHRM de
samenloop van overbrenging met uitzetting betrekt bij zijn oordeel over
de al dan niet toepassing van de VI-datum van de staat van veroordeling.
Verder moet de veronderstelling van de Orde dat Nederland alleen een
verzoek tot overbrenging accepteert in de gevallen waarin de veroor3

HR 26 juni 1990, NJ 1991, HR 25 mei 1993, DD 93.438, HR 16 december 1997, LJN ZD0883, HR
9 november 1999, NJ 2000, 334, HR 30 september 2003, LJN AI 0051, HR 5 december 2006, 664,
13 januari 2009, LJN: BG9602, HR 14 september 2010, LJN: BM4453, 25 januari 2011, LJN:
BN7088, 3 april 2012, LLJN:BS7975, HR 13 november 2012, LJN: BX8749.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

9

deelde daarmee instemt op een misverstand berusten. Nederland neemt
ook in gevallen waarin de instemming van de gevonniste persoon niet
vereist is de tenuitvoerlegging van de hem in een ander land opgelegde
straf over. Voor een verdere uiteenzetting over dit punt wordt verwezen
naar de hiervoor bij onderdeel C gegeven toelichting.
Ten aanzien van artikel 7 EVRM heeft het Hof bepaald dat deze verdragsbepaling niet van toepassing is op dit type zaken4. Het Hof oordeelde in
een later arrest onder verwijzing naar deze uitspraken, dat de
overbrenging, meer in het bijzonder de gevolgen daarvan voor VI, niet kan
worden aangemerkt als een «straf» in de zin van artikel 7 EVRM, omdat
vragen betreffende de VI betrekking hebben op de tenuitvoerlegging van
een vonnis.5 Met betrekking tot klachten over schending van artikel 5
oordeelde het Hof in 20056 dat klachten terzake dienen te worden
beoordeeld in de context van de verdragen die bij de overbrenging
worden toegepast en niet in een vacuüm. Het Hof oordeelde de klacht
over schending van artikel 5 kennelijk ongegrond op grond van de
volgende overwegingen:
«The Convention (het EVRM) does not require the Contracting Parties to
impose its standards on third States or territories. To lay down a strict
requirement that the sentence served in the administering country should
not exceed the sentence that would have to be served in the sentencing
country would also thwart the current trend towards strengthening
international cooperation in the administration of justice, a trend which is
reflected in the Transfer Convention and is in principle in the interests of
the persons concerned (see Drozd and Janousek v. France and Spain,
judgment of 26 June 1992, Series A no. 240, pp. 34–35, § 110). In view of
this, the possibility of a longer period of imprisonment in the administering State does not in itself render the deprivation of liberty arbitrary as
long as the sentence to be served does not exceed the sentence imposed
in the original criminal proceedings.
The Court does not exclude the possibility that a flagrantly longer de facto
term of imprisonment in the administering State could give rise to an
issue under Article 5, and hence engage the responsibility of the
sentencing State under that Article. For this to be the case however
substantial grounds would have to be shown to exist for believing that the
time to be served in the administering State would be flagrantly disproportionate to the time which would have to be served in the sentencing
State. However, the sentencing State could only be responsible for
consequences which were foreseeable at the time when the transfer
decisions were taken.»
In twee nagenoeg identieke zaken uit 20067 bevestigde het Hof zijn arrest
uit 2005 en gaf tevens een oordeel over het uiteenlopen van de strafduur
in die zaken.
«(.), following the applicant’s transfer to Hungary he is likely to serve eight
years of his ten-year prison sentence, whereas he could have expected to
serve six years and eight months of that sentence in Sweden. While the
difference of one year and four months certainly cannot be considered
insignificant, the time he will serve still remains well within the sentence
imposed. Moreover, the likely additional period of detention in Hungary
corresponds to 20% of the time he could have expected to serve in
Sweden. In these circumstances, the Court finds that the longer de facto
term of imprisonment in Hungary is not so disproportionate that it will
involve a breach of Article 5.»
4

Arresten van 26 juni 2006 in de zaken János Csoszánszki vs Sweden nr. 22318/02 en Ernö Szabó
vs Sweden nr. 28578/03.
5
Arrest van 6 september 2011, František Müller tegen de Tsjechische Republiek 48058/09 onder
verwijzing naar onder meer Kafkaris tegen Cyprus (GC), nr. 21906/04.
6
Arrest van 15 maart 2005, Veermae tegen Finland 38704/03.
7
Zie voetnoot 2.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

10

In 2008, tijdens de onderhandelingen over het kaderbesluit dat ten
grondslag ligt aan de Wets, heeft Nederland de kwestie van het verbod op
verzwaring van de straf tegen de achtergrond van uiteenlopende VI-data
in de staat van veroordeling en de staat van tenuitvoerlegging aan de
orde gesteld. Daarbij bleek dat de overige lidstaten, allen partij bij het
Vogp, de gedachte dat met het oog op het verbod van verzwaring van de
straf rekening zou moeten worden gehouden met een eerdere VI-datum in
de staat van veroordeling, strikt van de hand wezen. Vervolgens werd
door Nederland aangevoerd dat uiteenlopende VI-data er ook toe kunnen
leiden dat de tenuitvoerlegging van de straf in de staat van tenuitvoerlegging anders verloopt dan de rechter in de staat van veroordeling voor
ogen stond. Dit heeft geleid tot een inventarisatie van de in de lidstaten
geldende regelingen voor vervroegde of voorwaardelijke invrijheidsstelling. Toen daaruit bleek dat deze regelingen sterk uiteen liepen,
ontstond mede in het licht van de jurisprudentie van het EHRM waarin
aandacht wordt gevraagd voor mogelijk excessieve verschillen, meer
begrip voor de kwestie. Het uiteindelijke resultaat was een bepaling in het
kaderbesluit om bij de tenuitvoerlegging rekening te mogen houden met
de VI datum in de staat van veroordeling. In de wetenschap dat het
rekening houden met de VI-datum in de staat van veroordeling buiten
Nederland geen vanzelfsprekendheid is, is sinds 2008 door het Koninkrijk
ook in bilaterale onderhandelingen expliciet aandacht aan deze kwestie
besteed. In de verdragen met Brazilië en Peru is in de bepaling over de
voortgezette tenuitvoerlegging (respectievelijk 8, eerste lid, en 9, eerste
lid) tevens vastgelegd dat bij de tenuitvoerlegging rekening mag worden
gehouden met regels inzake vervroegde of voorwaardelijke invrijheidsstelling van de staat van veroordeling. Dit geldt ook voor de verdragen
met de Dominicaanse Republiek en Cuba. Uit het voorgaande volgt dat
aanpassing van de straf door de rechter met het oog op het tegengaan
van verzwaring van de straf niet (meer) dient plaats te vinden. Dit klemt
temeer nu de bevoegdheid tot vervroeging van de VI-datum door de
wetgever aan ondergetekende is opgedragen.
Ondergetekende is er indachtig de jurisprudentie en gelet op het in de
Europese Unie, maar ook in Peru, Brazilië, de Dominicaanse Republiek en
Cuba verworven draagvlak, ook voorstander van dat bij de tenuitvoerlegging van buitenlandse strafvonnissen voor zover mogelijk rekening
wordt gehouden met een eerdere VI-datum in de staat van veroordeling,
omdat daardoor meer recht kan worden gedaan aan de bedoelingen van
de rechter bij de straftoemeting. Dit is mogelijk via aanpassing van de
Nederlandse VI-datum. Op de tenuitvoerlegging in Nederland is immers
de Nederlandse VI-regeling van toepassing. Deze voorziet sinds
1 november 2012 in de mogelijkheid van vervroeging van de VI-datum.
Het zevende lid van artikel 15 van het Wetboek van Strafrecht biedt zowel
bij toepassing van de Wets als de Wots een rechtsbasis voor het
vervroegen door ondergetekende van de gebruikelijke Nederlandse
VI-datum indien ten gevolge van de buitenlandse VI-datum een veroordeelde in het land van veroordeling eerder in vrijheid zou zijn gesteld.
Tegelijkertijd moet worden onderkend, dat deze nationale regeling niet
kan repareren, dat verdragen, in het bijzonder het Vogp, geen bepaling
bevatten die voorzien in het rekening houden met de VI-datum in de staat
van veroordeling. Het Koninkrijk en dus Nederland dient de desbetreffende verdragen correct na te leven en kan derhalve niet zonder meer
artikel 15, zevende lid, Sr gaan toepassen op zaken die op het Vogp zijn
gebaseerd. Dit zal naar mijn oordeel slechts mogelijk zijn indien de staat
van veroordeling daarvan in kennis is gesteld en daartegen geen bezwaar
heeft gemaakt. Teneinde dit te bereiken, wordt sinds de inwerkingtreding
van het gewijzigde artikel 15 Sr bij verzoeken tot tenuitvoerlegging die
vanaf die datum zijn ontvangen stelselmatig bij de staat van veroordeling
navraag gedaan naar de VI-datum naar het recht van de staat van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

11

veroordeling. Indien van de staat van veroordeling uitsluitsel kan worden
verkregen over de exacte VI-datum in dat land maar ook in die gevallen
waarin deze met een grote mate van waarschijnlijkheid vaststaat en
vervolgens blijkt dat deze op een eerder tijdstip is gelegen dan de
Nederlandse VI-datum, wordt – indien het verzoek voor inwilliging in
aanmerking komt – de staat van veroordeling bij de beslissing op het
verzoek tot tenuitvoerlegging bericht dat Nederland bij de tenuitvoerlegging van de straf uit zal gaan van de VI-datum in de staat van veroordeling. De staat van veroordeling kan dit dan betrekken bij zijn beslissing
over de overbrenging van de gevonniste persoon. Stemt deze staat in met
de overbrenging zal na de overbrenging, op het passende moment van de
tenuitvoerlegging in Nederland de VI-datum met toepassing van het
zevende lid van artikel 15 Sr worden vervroegd. In alle andere gevallen zal
bij de tenuitvoerlegging de in Nederland gebruikelijke VI-datum worden
gehanteerd.
De in het vijfde lid genoemde termijn is gelijk aan die in de Wets, artikel
2:11, achtste lid.
Uit de formulering van het zesde lid wordt duidelijk, dat ondergetekende
na een negatief oordeel van de bijzondere kamer gehouden is om een
verzoek tot tenuitvoerlegging te weigeren. Daarentegen is hij bij een
positief oordeel van de bijzondere kamer vrij om te beslissen op het
verzoek. Dit is het gevolg van het feit dat de verzoeken tot tenuitvoerlegging worden gedaan op basis van verdragen die geen verplichting tot
overname van de tenuitvoerlegging bevatten. Er bestaat ook geen recht
van de veroordeelde op overbrenging. Ondergetekende betrekt bij de
behandeling van een verzoek tot overbrenging meer aspecten dan die
waarover het Hof zich buigt. Dit betreft onder andere de weigeringsgrond
van artikel 5 van de Wots (geen overname van een discriminatoire
veroordeling), de binding van de veroordeelde aan Nederland, de lengte
van het strafrestant en eerdere overbrenging.
Artikel 43c
Dit artikel bepaalt wat er dient te gebeuren nadat het verzoek tot
overname is ingewilligd. De aanwijzing tot tenuitvoerlegging zal niet
onmiddellijk na de beslissing worden gegeven, omdat eerst de staat van
veroordeling in kennis moet worden gesteld van de beslissing. Vervolgens
zal die staat zijn instemming moet bevestigen. Nadat dit bericht van de
staat van veroordeling is ontvangen, zal de in het eerste lid bedoelde
aanwijzing worden gegeven aan de in het tweede lid bedoelde officier van
justitie. Dit brengt geen wijziging in de bestaande procedure in. Het
tweede lid is overgenomen uit het bestaande artikel 43 van de Wots.
Onderdeel E
Van de gelegenheid van deze wijziging van de Wots wordt gebruik
gemaakt om de voor een staat inmiddels gebruikelijke schrijfwijze in de
gehele wet door te voeren.
Artikel II
De voorgestelde wijziging van het tweede lid van artikel 67 van de Wet op
de rechterlijke organisatie is puur technisch van aard.
Artikel III
Deze bepaling inzake het overgangsrecht voorkomt dat de artikelen 43 tot
en met 43c van toepassing zijn op verzoeken die ten tijde van de inwerkingtreding van deze wet al in Nederland zijn ontvangen. De wet is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

12

uitsluitend van toepassing op verzoeken tot tenuitvoerlegging die op de
dag van inwerkingtreding of daarna zijn ontvangen.
Artikel IV
In verband met mogelijke organisatorische voorzieningen voorziet dit
artikel in de inwerkingtreding van de onderhavige wet op een bij koninklijk
besluit te bepalen tijdstip.
De Minister van Veiligheid en Justitie,
I.W. Opstelten

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 742, nr. 3

13