Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

33 404

Wijziging van enkele belastingwetten (Wet
herziening fiscale behandeling
woon-werkverkeer)

Nr. 6

NOTA NAAR AANLEIDING VAN HET VERSLAG
Ontvangen 23 oktober 2012
Inhoudsopgave
1.
2.
3.
3.1.
3.2.
3.3.
4.
5.
6.
7.

Inleiding
Algemeen
Woon-werkverkeer
Algemeen / inhoud van de maatregel
Definitie woon-werkverkeer
Uitwerking woon-werkverkeer
Auto van de zaak
Toeslagen
Budgettaire aspecten
Gevolgen voor bedrijfsleven en burger

1
2
3
3
4
4
6
6
7
7

1. Inleiding
Het kabinet heeft met interesse kennisgenomen van de vragen en
opmerkingen van de fracties van de PvdA, de PVV, de SP, het CDA,
GroenLinks en de ChristenUnie.

1
2

Kamerstukken II 2012/13, 33 400, nr. 6.
Kamerstukken II 2012/13, 33 402, nr. 5.

kst-33404-6
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Voorafgaand aan de beantwoording wordt het volgende opgemerkt over
de status van dit wetsvoorstel. Een meerderheid van de Tweede Kamer
heeft zich inmiddels openlijk uitgesproken tegen dit wetsvoorstel zoals
blijkt uit de aangenomen motie Harbers/Plasterk.1 Voorts hebben beide
Kamerleden een amendement ingediend op het Belastingplan 20132 dat
ertoe strekt de dekking voor het wegvallen van dit wetsvoorstel op andere
wijze te regelen. In de inleiding op het verslag op dit wetsvoorstel geven
de leden van de fractie van de PvdA dan ook aan af te zien van een
uitgebreide inbreng op dit wetsvoorstel aangezien dit is achterhaald door
het recente deelakkoord begroting 2013 van de fracties van de VVD en de
PvdA. De leden van de fractie van het CDA vragen in dit kader naar de
consequenties voor het voorliggende wetsvoorstel, in het bijzonder in
hoeverre het kabinet overweegt om dit wetsvoorstel in te trekken. Het
initiatief om met een alternatieve dekking te komen is afkomstig uit een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 6

1

meerderheid van de Tweede Kamer en het kabinet geeft de Tweede Kamer
dan ook in overweging om dit wetsvoorstel versneld in stemming te
brengen. Indien het voorstel dan wordt afgewezen, ontstaat voor iedereen
duidelijkheid over het niet doorgaan van deze maatregel.
Hierna zal worden ingegaan op de overige vragen die over dit
wetsvoorstel zijn gesteld. Bij de beantwoording van de vragen is zo veel
mogelijk de volgorde van het verslag aangehouden. Voor zover de vraag
in een andere paragraaf is beantwoord, is op de oorspronkelijke plaats
van de vraag in het verslag een verwijzing opgenomen naar het onderdeel
waar die vraag is beantwoord.
Bij de beantwoording van de vragen is rekening gehouden met het feit dat
– zoals hiervoor ook al is aangegeven – een meerderheid van de Tweede
Kamer zich heeft uitgesproken tegen dit wetsvoorstel. Het verrichten van
nader onderzoek dat soms nodig is om vragen te kunnen beantwoorden is
bijvoorbeeld niet uitgevoerd. Uit dien hoofde zijn sommige vragen dan
ook summierder behandeld dan gebruikelijk.
2. Algemeen
De leden van de fractie van de PvdA vragen of het budgettaire beslag dat
gemoeid is met het overbrengen van de zakelijke kilometers naar de vrije
ruimte per 1 januari 2014 nog doorgang vindt als het wetsvoorstel
herziening fiscale behandeling woon-werkverkeer niet wordt aangenomen. Zij vragen voorts wat de gevolgen daarvan zijn, met name wat
betreft het moeten maken van een onderscheid tussen woon-werkkilometers en zakelijke kilometers en de bijbehorende administratieve lasten.
De eventuele overbrenging van genoemd budget naar de vrije ruimte van
de werkkostenregeling, hangt direct samen met dit wetsvoorstel. Een
dergelijke overbrenging van de zakelijke kilometers, zijnde alle in het
kader van een dienstbetrekking gemaakte kilometers met uitzondering van
het woon-werkverkeer, en bijbehorend budgettair beslag naar de vrije
ruimte van de werkkostenregeling is, gelet op het recente deelakkoord
begroting 2013 van de fracties van de VVD en de PvdA, niet meer aan de
orde. De huidige gerichte vrijstelling voor vergoedingen en verstrekkingen
ter zake of in de vorm van vervoer blijft dan ook in stand, zowel voor
woon-werkverkeer als voor zakelijk verkeer.
De leden van de fractie van GroenLinks wijzen op de positieve effecten
van het wetsvoorstel op de bereikbaarheid en de CO2-uitstoot. Deze leden
vragen of er interne ambtelijke notities beschikbaar zijn, waarin deze
effecten uiteengezet worden en verzoeken of deze ook aan de Kamer
beschikbaar gesteld kunnen worden. Over deze effecten zijn geen interne
ambtelijke notities geschreven. Wel heeft MuConsult in opdracht van het
Ministerie van Infrastructuur en Milieu onderzoek gedaan naar de effecten
op de bereikbaarheid en de CO2-uitstoot. Het resultaat van dat onderzoek
is neergelegd in het rapport Mobiliteitseffecten reiskostenmaatregelen
Begrotingsakkoord. In het algemeen deel van de memorie van toelichting
op het wetsvoorstel is een overzicht opgenomen van de belangrijkste
effecten van het wetsvoorstel. Het rapport zelf is beschikbaar op de site
van MuConsult: www.muconsult.nl. Er zullen overigens geen alternatieve
maatregelen worden getroffen om vergelijkbare positieve effecten te
bereiken op milieu en bereikbaarheid, dit naar aanleiding van de vraag
van de leden van de fractie van GroenLinks. Hiermee treedt overigens
geen verslechtering op ten opzichte van de huidige situatie als het gaat
om bereikbaarheid of CO2-uitstoot.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 6

2

De leden van de fractie van GroenLinks stellen dat de negatieve
koopkrachteffecten het argument zijn om dit wetsvoorstel geen doorgang
te laten vinden en vragen of dit ook geldt voor het onderdeel van deze wet
dat betrekking heeft op de zogenoemde «auto van de zaak». Deze leden
verzoeken voorts inzicht in de koopkrachteffecten van het niet invoeren
van dit onderdeel van de wet te ontvangen voor de behandeling van het
Belastingplan 2013 in de Kamer. De maatregel voor de «auto van de zaak»
hield in dat de woon-werkkilometers die met die auto worden afgelegd
zouden worden aangemerkt als privékilometers en daardoor meetelden
voor de vraag of er aanleiding was tot bijtelling. Voor belastingplichtigen
die op dit moment niet meer dan 500 km per jaar privé rijden en uit dien
hoofde niet geconfronteerd worden met een bijtelling, leidde deze
maatregel ertoe dat de bijtelling ook op hen van toepassing zou worden.
Dat zou voor deze belastingplichtige tot extra lasten leiden en derhalve
ook tot negatieve koopkrachteffecten. In de voorjaarsnota 2012, waarin
het Begrotingsakkoord 2013 als bijlage was opgenomen, zijn de
koopkrachteffecten genoemd van de reiskostenmaatregel als geheel.1 In
de voetnoot bij de tabel met de standaard presentatie inkomenskengetallen, staat vermeld: «Werknemers met reiskostenvergoeding ondervinden een additioneel koopkrachteffect van gemiddeld – 1½%.
Gemiddeld over alle werknemers is dit – ¾%.» De specifieke koopkrachteffecten voor de belastingplichtigen met de auto van de zaak zijn niet
separaat berekend.
Het niet aanvaarden van dit wetsvoorstel leidt ertoe dat de negatieve
koopkrachteffecten zich ten aanzien van de «auto van de zaak» niet
voordoen. Ten opzichte van de huidige situatie zijn de koopkrachteffecten
als gevolg van het niet doorgaan van dit wetsvoorstel derhalve nihil.
Overigens geldt dit ook voor werknemers die voor hun woon-werkverkeer
een vergoeding ontvangen van de werkgever. Ook voor deze groep geldt
dat de negatieve koopkrachteffecten die zich zouden voordoen als gevolg
van dit wetsvoorstel, nu niet zullen optreden. Tot slot wordt nog
opgemerkt dat deze maatregel voor de auto van de zaak niet geïsoleerd
kan worden bezien van de overige maatregelen uit dit wetsvoorstel. Het
wetsvoorstel strekte ertoe de vergoedingen voor het woon-werkverkeer
niet langer onbelast te laten. In dat licht is het niet meer dan logisch om
het woon-werkverkeer met de «auto van de zaak» als privé te bestempelen om langs die weg ervoor te zorgen dat ook die verstrekkingen in de
vorm van het gebruik van de «auto van de zaak» niet langer onbelast kan
plaatsvinden. Nu, bij niet-aanvaarding van dit wetsvoorstel, de
vergoeding van het woon-werkverkeer onbelast plaats kan blijven vinden,
is er ook geen aanleiding om de voor de «auto van de zaak» voorziene
maatregelen in welke vorm dan ook doorgang te laten vinden.
3. Woon-werkverkeer
3.1. Algemeen / inhoud van de maatregel
De leden van de fractie van de SP vragen waarom er niet voor is gekozen
om al in 2013 het budgettaire beslag van de gerichte vrijstelling voor
zakelijke kilometers van € 600 mln. onder te brengen in de werkkostenregeling. Dit hing samen met het feit dat de werkkostenregeling in 2013 nog
facultatief is.

1
Kamerstukken II 2011/12, 33 280, nr. 1,
bijlage 2, bladzijde 38.
2
Kamerstukken II 2011/12, 33 287, nr. 23.

De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen op welke wijze de
uitvoeringskosten en administratieve lasten een rol hebben gespeeld bij
de uitwerking van de maatregel. In de brief aan de Eerste en Tweede
Kamer van 4 juli 20122 is aangegeven dat het kabinet zocht naar een
werkbare regeling voor alle partijen. In de discussies over de in die brief
genoemde uitvoeringstechnische aspecten van de reiskostenmaatregel uit

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 6

3

het Begrotingsakkoord 2013 hebben de uitvoeringskosten en de administratieve lasten, of liever gezegd het waar mogelijk voorkomen dan wel
beperken daarvan een belangrijke zo niet de belangrijkste rol gespeeld bij
de uitwerking daarvan.
De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen naar hoe groot de
vrije ruimte voor de werkkostenregeling momenteel is. Deze bedraagt
1,4% van de totale fiscale loonsom van de werkgever, exclusief eindheffingsbestanddelen. Het equivalent daarvan is volgens de evaluatie
werkkostenregeling macro bijna € 3,5 miljard. In 2013 zal dit macro bijna
€ 4,0 miljard bedragen indien de Kamer instemt met de verdere
verhoging van de vrije ruimte naar 1,6% zoals in het wetsvoorstel
Belastingplan 2013 wordt voorgesteld.
De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen vervolgens of het
bedrag dat gemoeid is met de tegemoetkomingen voor de zakelijke
kilometers, indien dit bedrag wordt overgebracht naar de vrije ruimte,
geoormerkt blijft voor zakelijke kilometers. De vrije ruimte van de
werkkostenregeling is per definitie niet geoormerkt voor bepaalde
vergoedingen en verstrekkingen. De achtergrond van de werkkostenregeling is dat de werkgevers – uiteraard in samenspraak met de
werknemers – volledige vrijheid hebben in de invulling daarvan. Dat zou
ook hebben gegolden voor de overheveling van het budgettaire beslag
van de gerichte vrijstelling voor de vergoedingen en verstrekkingen voor
zakelijke kilometers. Als dat bedrag eenmaal (macro) zou zijn toegevoegd
aan de werkkostenregeling, zou het aan de werkgevers en de werknemers
zijn om te bepalen waaraan dat bedrag zou worden besteed.
3.2. Definitie woon-werkverkeer
De leden van de fractie van de ChristenUnie lezen dat het kabinet in de
uitwerking van de maatregel invulling wil geven aan de motie Esther c.s.1
Zij vragen of het kabinet concreet kan aangeven welke maatregelen hij
voornemens is te nemen om thuiswerken fiscaal te faciliteren. Bij de
uitwerking van het wetsvoorstel is – waar mogelijk – gepoogd de
vormgeving aan te laten sluiten bij de ontwikkeling rond het zogenoemde
«nieuwe werken» waaronder mede begrepen het thuiswerken. Genoemde
motie is aangehouden in afwachting van de uitwerking van dit
wetsvoorstel. Nu dit wetsvoorstel niet zal worden aanvaard zal de
invulling van deze motie, na aanvaarding daarvan in de Eerste Kamer, een
zaak zijn voor een volgend kabinet.
3.3. Uitwerking woon-werkverkeer
De leden van de fractie van de SP vragen welke beroepen gelden als
ambulant. In de memorie van toelichting werden als ambulante
werknemers en ondernemers aangemerkt degenen die te maken hebben
met wisselende werkplaatsen. Van een wisselende werkplaats zou sprake
zijn geweest als iemand voor een bepaalde tijd op plaats A werkt en na
die periode vervolgens op plaats B werkt enzovoorts. Dit zou met name
hebben gegolden voor bijvoorbeeld bouwvakkers die voor een bepaalde
periode op een bouwplaats werken en na het afronden van het project
vervolgens op een andere bouwplaats aan de slag gaan. Van wisselende
werkplaatsen zou ook sprake zijn geweest als elke dag naar een andere
werkplaats wordt gereisd. Dit geldt bijvoorbeeld voor mensen die
werkzaam zijn in de thuiszorg. Gedurende de werkweek reizen thuiszorgmedewerkers naar verschillende cliënten om daar hun werkzaamheden te
verrichten. Ook zijn er werknemers en ondernemers die gedurende de
werkdag steeds naar verschillende werkplaatsen reizen; dit geldt
1

Kamerstukken I 2011/12, 33 287, I.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 6

4

bijvoorbeeld voor (storings)monteurs, medewerkers van pech- en
hulpdiensten enzovoorts.
Tevens vragen de leden van de fractie van de SP of ervoor wordt gezorgd
dat de ambulante beroepsbeoefenaars niet worden opgezadeld met
hogere lasten. Bij de uitwerking van de maatregel is getracht rekening te
houden met de bijzondere positie van de ambulante beroepen. Volgens
het wetsvoorstel zou sprake zijn geweest van belast woon-werkverkeer
indien op regelmatige basis naar een werkplaats wordt gereisd waar in
belangrijke mate werkzaamheden worden verricht. Dit zou betekenen dat
degene die elke dag naar verschillende werkplaatsen reist zoals bijvoorbeeld een storingsmonteur, niet geraakt zou worden door de maatregel.
Verder was bepaald dat in dergelijke situaties geen sprake zou zijn van
belast woon-werkverkeer als ten hoogste een jaar op regelmatige basis
naar dezelfde werkplaats wordt gereisd. Dit betekent dat bijvoorbeeld de
bouwvakker die voor een halfjaar op dezelfde bouwplaats werkt, in
beginsel niet geraakt zou worden door de maatregel. Ook de thuiszorgmedewerker die gedurende hooguit een jaar naar een cliënt reist, werd niet
geraakt door de maatregel. Door de voorgestelde uitwerking van de
maatregel zou dus het grootste deel van de ambulante werknemers en
ondernemers niet worden opgezadeld met hogere lasten.
De leden van de fractie van de ChristenUnie willen weten of de definitie
voor woon-werkverkeer bij externe deskundigen is getoetst en of er
alternatieve varianten zijn overwogen. Bij de uitwerking van de definitie
van woon-werkverkeer zijn verschillende varianten overwogen en heeft
overleg plaatsgevonden met enkele maatschappelijke organisaties. Zo is
verkend of teruggegrepen kon worden op de definitie van woon-werkverkeer zoals we die kenden van voor 2004 (het zogenoemde 60 dagencriterium). Ook is – op aangeven van een maatschappelijke organisaties –
gekeken naar een meer forfaitaire invulling van de maatregel om zo de
administratieve lasten en uitvoeringskosten te beperken.
De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen waarom er niet voor
is gekozen om de reisafstand tussen woon- of verblijfplaats en het
bedrijfsadres van het bedrijf waar de werknemer/ondernemer werkzaam is
in mindering te brengen op de zakelijke kilometers, zodat een eerlijkere
behandeling van ambulante werknemers wordt gerealiseerd ten opzichte
van de «gewone» werknemer. De variant zoals door de leden van de
fractie van de ChristenUnie wordt gesuggereerd waarbij het aantal
zakelijke kilometers wordt verminderd met de afstand tussen de woning
en het bedrijfsadres, is niet wenselijk. Juist in geval van ambulante
werknemers geldt dat het bedrijfsadres niet overeen hoeft te komen met
de plaats of de regio waar de werkzaamheden worden verricht. Zo kan
bijvoorbeeld een bouwvakker in dienst zijn van een bouwonderneming
die is gevestigd in Amsterdam terwijl de bouwvakker in een ander deel
van Nederland zijn werkzaamheden verricht. Alsdan zou de bouwvakker
die in Amsterdam woont gunstiger af zijn dan de bouwvakker die dichtbij
de bouwplaats(en) woont.
De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen waarom is gekozen
voor een periode van een jaar voor het kwalificeren als woon-werkverkeer.
Bij de uitwerking van de maatregel was bepaald dat als op regelmatige
basis naar een werkplaats wordt gereisd om daar in belangrijke mate
werkzaamheden te verrichten, er sprake zou zijn van belast woon-werkverkeer. Dit zou echter in geval van werknemers en ondernemers met
wisselende werkplaatsen tot ongewenste uitkomsten kunnen leiden.
Hierbij kan worden gedacht aan een bouwvakker die gedurende een
halfjaar naar een bepaalde bouwplaats reist en na afloop van het
bouwproject vervolgens voor een bepaalde periode op een andere

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 6

5

bouwplaats te werk wordt gesteld. Hoewel sprake is van wisselende
werkplaatsen, zou de bouwvakker zonder nadere regeling toch geraakt
worden omdat hij op regelmatige basis naar de wisselende werkplaatsen
reist. Om die reden was voorzien in een uitzondering die ervoor moest
zorg dragen dat pas sprake zou zijn van belast woon-werkverkeer na een
bepaalde periode, te weten een jaar. Deze grens is, zoals elke grens in
zekere zin, arbitrair. De vroegere grens van 60 dagen op jaarbasis die
overeenkomt met ongeveer drie à vier maanden aaneengesloten werd te
kort bevonden als bijvoorbeeld wordt gekeken naar bepaalde situaties
waarbij mensen steeds voor een bepaalde periode op een plaats
werkzaam zijn (zoals in het hiervoor genoemde voorbeeld met de
bouwvakker). Met de keuze voor een jaar zou meer recht worden gedaan
aan deze groepen werknemers en ondernemers.
De leden van de fractie van de ChristenUnie vragen hoe voorkomen kan
worden dat de jaarstermijn-regel door gedetacheerden wordt omzeild
door een detachering te beëindigen en na bijvoorbeeld een maand een
nieuw detacheringscontract aan te gaan. Als het wetsvoorstel tot wet zou
zijn verheven, zou de genoemde constructie uiteraard op de gebruikelijke
wijze zijn bestreden.
4. Auto van de zaak
De leden van de fractie van de SP vragen het kabinet waarom niet is
gekozen voor een gestaffelde bijtelling per privé kilometer, waardoor
zakelijke rijders worden gestimuleerd bewuster om te gaan met het aantal
kilometers dat zij rijden. Zij vragen of deze optie is onderzocht en, indien
dat niet het geval is, waarom niet. Deze leden vragen het kabinet voorts
naar een oordeel over deze gedifferentieerde bijtellingregeling op basis
van het aantal gereden privékilometers. Zij vragen met name naar de
mogelijkheden en kanttekeningen. Bij verschillende gelegenheden,
bijvoorbeeld in het kader van de zogenoemde Autobrief1 en de parlementaire behandeling van de Wet uitwerking autobrief, heeft het kabinet
aangegeven de mogelijkheden van een gestaffelde bijtelling, in eerste
instantie alleen voor bestelauto’s, serieus te willen onderzoeken. De
uitwerking van de reiskostenmaatregel uit het Begrotingsakkoord 2013
heeft dat onderzoek echter op een laag pitje gezet. Dat onderzoek zou
door een volgend kabinet opnieuw kunnen worden opgepakt.
5. Toeslagen

1

Kamerstukken 2010/11, 32 800, nr. 1.

De leden van de fractie van de ChristenUnie spreken hun teleurstelling uit
over het feit dat een adequate compensatie of mitigering van de gevolgen
van de reiskostenmaatregel voor de toeslagen niet mogelijk is. Genoemde
leden willen graag weten welke mogelijkheden tot compensatie of
mitigering het kabinet heeft onderzocht en waarom deze mogelijkheden
niet plausibel bleken. In de memorie van toelichting is uitgebreid
ingegaan op de redenen die aan een dergelijke compensatie of mitigering
in de weg staan. Elke vorm van compensatie of mitigering is generiek van
aard en kan derhalve nooit worden toegespitst op die toeslaggerechtigden
die in de hoogte van de toeslag geraakt zouden worden door de reiskostenmaatregel. Er zou dus geen sprake zijn van een adequate compensatie,
maar in alle gevallen van over- of ondercompensatie, die overigens alleen
mogelijk zou worden door bijvoorbeeld de huidige grondslag van de
toeslag, het verzamelinkomen of het belastbaar loon, los te laten voor dit
specifieke geval. Dat is geen wenselijke ontwikkeling. Een ander beletsel
voor een compensatie of mitigering is het grote aantal variabelen dat
bepalend is voor de beantwoording van de vraag of en in welke mate
iemand wordt geraakt in de hoogte van de toeslagen als gevolg van de
reiskostenmaatregel. Hierdoor is het zo goed als onmogelijk om op

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 6

6

voorhand de groep die door de reiskostenmaatregel zou worden geraakt
te onderscheiden van alle toeslaggerechtigden. De vraag van de leden van
de fractie van de ChristenUnie naar het aandeel toeslaggerechtigden dat
geraakt zou worden en de hoogte van de gemiddelde daling van de
toeslagen voor deze groep, kan dan ook niet worden beantwoord. Het
kabinet heeft in de memorie van toelichting op het wetsvoorstel aangegeven zich ervan bewust te zijn dat de reiskostenmaatregel in de
doorwerking naar de toeslagen soms forse gevolgen kan hebben, maar
dat een adequate compensatie of mitigering van die gevolgen niet
mogelijk is, dit in antwoord op de vraag van de leden van de fractie van
de SP of het kabinet het wenselijk acht dat een effect van een wetsvoorstel
is dat sommige toeslaggerechtigden een verlaging van de toeslagen
ondervinden.
6. Budgettaire aspecten
De leden van de fractie van ChristenUnie vragen of nader kan worden
aangegeven welke dekking is gevonden binnen het totale Belastingplan
2013 voor de (vanaf 2014) lagere opbrengst van de reiskostenmaatregel
dan begroot in het Begrotingsakkoord 2013. Er is geen specifieke
maatregel te benoemen die als dekking zou fungeren voor deze lagere
opbrengst. Binnen het totaal van het pakket Belastingplan 2013 werd over
de verschillende jaren een sluitende begroting gerealiseerd.
7. Gevolgen voor bedrijfsleven en burger
De leden van de fractie van de SP vragen of het kabinet heeft onderzocht
wat het effect van onderliggend voorstel van wet is op de financiële
situatie van verschillende huishoudens en, indien dat het geval is, wat
daar dan de uitkomst van is. De gevolgen van dit wetsvoorstel zijn
afhankelijk van een groot aantal factoren, zoals (zonder uitputtend te
willen zijn) de reisafstand, de wijze van vervoer, de vraag of de werkgever
een vergoeding verstrekt en de hoogte van die vergoeding, maar ook van
de vraag in hoeverre bijvoorbeeld sprake is van een doorwerking naar een
of meer toeslagen. Dit grote aantal variabelen maakt het zeer moeilijk het
effect van de maatregel op de financiële situatie van verschillende
huishoudens te bepalen. Het effect kan daarom alleen in voorbeeldsituaties worden doorgerekend. Gelet op de status van het wetsvoorstel lijkt
het weinig zinvol om alsnog dergelijke voorbeeldsituaties op te nemen.
De vraag van de fractie van de SP of het kabinet het wenselijk acht dat een
effect van het wetsvoorstel is dat sommige toeslaggerechtigden een
verlaging van toeslagen ondervinden is beantwoord in paragraaf 5,
Toeslagen.
De staatssecretaris van Financiën,
F. H. H. Weekers

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 404, nr. 6

7