Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

31 862

Wijziging van Boek 7, titel 10, van het Burgerlijk
Wetboek in verband met het limiteren van de
hoogte van de vergoeding bij ontbinding van de
arbeidsovereenkomst op grond van artikel 7:685
van het Burgerlijk Wetboek voor personen met
een jaarsalaris van €75 000 of hoger

Nr. 16

AMENDEMENT VAN HET LID VAN HIJUM
Ontvangen 2 februari 2010
De ondergetekende stelt het volgende amendement voor:
In artikel I, onderdeel B, wordt in artikel 685a, onder vernummering van
het vierde lid tot het vijfde lid, een nieuw vierde lid ingevoegd, luidende:
4. Bij het bepalen van de omvang van een vergoeding weegt de rechter
mee in welke mate de werkgever gelegenheid heeft geboden tot het op
zijn kosten volgen van scholing ter verbetering van de positie van de
werknemer op de arbeidsmarkt.
Toelichting
Het wetsvoorstel, dat voortvloeit uit een afspraak tijdens het Najaarsoverleg van 2008, beoogt te voorkomen dat de kosten van ontslag
onnodig worden opgedreven door hoge vergoedingen bij ontslag
(berekend aan de hand van de kantonrechtersformule AxBxC) voor
werknemers met een jaarsalaris van € 75 000 of meer van wie de
arbeidsmarktpositie volgens de regering in de regel al goed is. «De
conclusie is [...] gerechtvaardigd dat naarmate het inkomensniveau
toeneemt de kansen op de arbeidsmarkt beter worden en de noodzaak
van een (hoge) ontslagvergoeding om de gevolgen van een langdurige
inkomensterugval te beperken of om alsnog te investeren in inzetbaarheid
minder is», stelt de regering (MvT, p. 3).
Ondertekenaars menen dat de hoogte van de ontslagvergoeding in de
wet rechtstreeks gerelateerd moet worden aan het al dan niet aanwezig
zijn van scholingsinspanningen die de positie van de werknemer op de
arbeidsmarkt verbeteren. Het inkomenscriterium is ontoereikend om de
arbeidsmarktpositie van een werknemer en daarmee de hoogte van de
ontslagvergoeding vast te stellen. Het amendement beoogt een
verschuiving van «nazorg» naar «voorzorg» te stimuleren, door voor te
schrijven dat de rechter bij het bepalen van de ontslagvergoeding
expliciet rekening dient te houden met de verrichte scholingsinspanningen. Dit stimuleert werkgevers en werknemers om te investeren in
«employability». Voor werknemers verbetert het perspectief op werk en
inkomen als door scholing andere functies binnen bereik komen en de
kans op (langdurige) werkloosheid bij ontbinding van het contract
afneemt. En goed werkgeverschap wordt beloond bij de kantonrechter.

KST140397
0910tkkst31862-16
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2010

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 862, nr. 16

1

Dit voorstel sluit aan bij de oplossingsrichting van de SER, die reeds in
haar advies over een toekomstbestendige WW stelde (2005, p. 134): «Het
weer snel vinden van werk en het op peil houden van inzetbaarheid
moeten naar het oordeel van de Raad centraal staan en voorrang krijgen
op het afspreken van (ruime) ontslagvergoedingen». Ook de Tweede
Kamer heeft in het verleden uitgesproken dat investeringen in de positie
op de arbeidsmarkt dienen mee te wegen in het ontslag en de ontslagvergoeding (Tweede Kamer, 2004–2005, 29 804, nr. 5). Eind vorig jaar deed de
Denktank Leren en Werken (commissie-Van Boxtel) het voorstel om
scholingsinspanningen wettelijk te verankeren en de naleving van
verplichtingen te koppelen aan de hoogte van de ontslagvergoeding
(2009, pp 42–44).
In de praktijk blijkt dat in de rechtspraak over de hoogte van de
ontslagvergoeding buitengewoon weinig aandacht wordt besteed aan de
scholingsinspanningen (Van Zanten-Baris, 2009, p. 206). Het amendement
zal er toe leiden dat kantonrechters bij het bepalen van de hoogte van de
vergoeding nadrukkelijk kijken naar de inspanningen van werkgevers en
werknemers om de arbeidsmarktpositie van de werknemer te verbeteren.
Wanneer een werknemer via cursussen zijn kennis en/of vaardigheden
heeft kunnen bijhouden en uitbreiden, zal de ontslagvergoeding lager
uitvallen door neerwaartse aanpassing van correctiefactor C. Wanneer
deze mogelijkheden ontbreken, zal de factor C hoger kunnen zijn dan één.
In alle gevallen blijft het bepalen van de hoogte van de ontslagvergoeding voorbehouden aan de rechter, die in het licht van alle relevante
omstandigheden van het geval afweegt wat redelijk en billijk is. In het
wetsvoorstel kan de ontslagvergoeding voor werknemers met een salaris
vanaf € 75 000 uiteindelijk toch hoger uitvallen dan één jaarsalaris, indien
bijvoorbeeld de arbeidsmarktpositie van de betreffende (oudere)
werknemer hiertoe aanleiding geeft (MvT, p. 4; NnavV, p. 4). Het
amendement zal er toe kunnen leiden dat de rechter eerder een hogere
vergoeding zal toekennen dan het voorgeschreven maximum indien
scholingsinspanningen ontbreken, ook bij werknemers met een jaarsalaris
van € 75 000 of meer.
De rechter kan bij zijn oordeel over de mate waarin de werkgever
gelegenheid heeft geboden tot het volgen van scholing zich baseren op
het personeelsdossier van de werknemer en scholingsafspraken in
(collectieve) arbeidsvoorwaarden. Doordat de rechter zich op deze
bestaande bronnen kan baseren, blijven de administratieve lasten tot een
minimum beperkt.
Van Hijum

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 862, nr. 16

2