Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2018–2019

32 847

Integrale visie op de woningmarkt

Nr. 452

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN
KONINKRIJKSRELATIES
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 28 november 2018
De positie van vakantieparken in het kader van toerisme, ondermijning en
wonen kan op grote maatschappelijke aandacht rekenen. Het onderwerp
staat duidelijk op mijn netvlies en heeft zowel onder de noemer
«Toekomstbestendig wonen» als onder de titel «Ondermijning» een plaats
gekregen in het Interbestuurlijk Programma. Uw Kamer stelde recentelijk
ook Kamervragen over vakantieparken. De beantwoording van de vragen
van lid Kops (PVV) vindt u in de bijlage (Aanhangsel Handelingen II
2018/19, nr. 775). Met deze brief informeer ik u verder over het onderzoek
naar permanente bewoning van vakantieparken dat ik uw Kamer heb
toegezegd. Tot slot informeer ik u over de actie-agenda vakantieparken die
op 29 november zal worden gepresenteerd.
Onderzoek permanente bewoning op vakantieparken
Door de druk op de woningmarkt lijkt de huisvestingsvraag soms op
informele wijzen te worden vervuld. Daarom heb ik, samen met het
programma Vitale Vakantieparken Veluwe, Platform31 opdracht gegeven
om onderzoek te doen naar de bewoners van vakantieparken. Het doel
van het onderzoek was om een beter inzicht te krijgen in de aard en
omvang van bewoning van vakantieparken. Dat er bewoning op vakantieparken plaats vindt is al langere tijd bekend. Wie daar precies wonen en
waarom zijn vragen die tot nog toe onbeantwoord zijn gebleven. Het
onderzoek «Wonen in de luwte» geeft naast een indicatie van het aantal
mensen, ook meer duiding bij de reden van vestiging en de huisvestingsbehoefte van deze bewoners. Een sluitend antwoord op het aantal
mensen dat exact permanent op vakantieparken verblijft geeft het echter
niet. Het resultaat hiervan vindt u bijgevoegd bij deze brief1.
Hoewel het onderzoek waardevolle informatie oplevert, is het van belang
om zorgvuldig met de uitkomsten om te gaan. In het onderzoek is slechts
1

kst-32847-452
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2018

Raadpleegbaar via www.tweedekamer.nl

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 32 847, nr. 452

1

in een beperkt deel van Nederland, op een beperkt aantal parken, met een
beperkt aantal bewoners gesproken. Daarnaast zijn door de gemaakte
keuzes bij het selecteren van de parken en de gekozen onderzoeksmethode mogelijk selectie-effecten ontstaan. Bewoners van vakantieparken
zijn niet allemaal even goed benaderbaar voor deelname aan een dergelijk
onderzoek. Dit kan doordat zij slechts beperkt aanwezig zijn of omdat zij
niet mee willen werken. Dat laatste geldt bijvoorbeeld voor kwetsbare
mensen, die wellicht wantrouwend tegenover de overheid staan, of
criminelen, die niet gevonden willen worden.
Desalniettemin levert het onderzoek veel inzichten op ten aanzien van de
groep bewoners op vakantieparken. Op basis van de interviews met
verschillende gemeenten en andere sleutelfiguren, het gebruik van
beschikbare data zoals de BRP en de interviews die op de parken zelf zijn
uitgevoerd hebben de onderzoekers een educated guess kunnen maken
van het aantal bewoners dat op vakantieparken op de Veluwe woont. Deze
schatting komt uit tussen de 6.000 en 9.000 personen in de regio met de
hoogste vakantieparkendichtheid.
Het onderzoek laat verder zien dat vakantieparkenbewoners een diverse
groep mensen zijn, die niet onder één noemer kunnen worden geschaard.
Zij zijn te onderscheiden in meerdere groepen die ieder andere beweegredenen en wensen hebben. Grofweg lijkt er een onderscheid te maken in
vijf groepen: mensen die een bewuste keuze maken voor het vakantiepark,
spoedzoekers, arbeidsmigranten, mensen die niet meer in aanmerking
komen voor een reguliere woning, en mensen die onder de radar willen
blijven. Voor een deel van deze groepen biedt het vakantiepark de woonen leefvorm met de rust waar zij al lange tijd naar op zoek zijn en die zij
niet kunnen vinden op de reguliere woningmarkt. Voor sommigen is het
vakantiepark echter een laatste uitvalsbasis of een plek die hen extra
kwetsbaar maakt, doordat zij uit het zicht van instanties bewegen.
De vraag is of de bewoning van vakantieparken per definitie een negatief
fenomeen is of dat daar genuanceerder naar kan worden gekeken. Voor
groepen die hier hun woonwens vervullen en mensen die hier tijdelijk
naar uitwijken biedt het vakantiepark een oplossing. Onder bepaalde
randvoorwaarden, zoals goed inzicht van de gemeente op het park en de
bewoners, goede kwaliteit van de verblijfsobjecten en een heldere
rechtspositie en perspectief voor de bewoners, kan bewoning van
vakantieparken voor deze mensen ook een kans bieden. Het inzicht in
parken en bewoners is ook de basis om de excessen op vakantieparken
aan te pakken.
Actie-agenda vakantieparken
Afgelopen maanden heb ik met gemeenten, provincies, de RECRON en
andere betrokken organisaties gewerkt aan de actie-agenda vakantieparken. Deze schetst een breed spectrum van oplossingen dat aansluit op
eerder genoemde kansen en problemen op vakantieparken. Met deze
actie-agenda worden op vijf cruciale thema’s (Ruimte, Economie,
Veiligheid, Sociaal en Wonen) acties voor de komende jaren geagendeerd
die door verschillende stakeholders worden opgepakt. De actie-agenda
wordt op 29 november tijdens de Vakantieparkentop gepresenteerd.
Uiteraard worden de uitkomsten en aanbevelingen van dit onderzoek naar
permanente bewoning daar in meegenomen. Daarbij wil ik benadrukken
dat voor een effectieve aanpak en het benutten van de kansen die
vakantieparken lokaal kunnen bieden, gemeenten hun zicht op de parken
en de mensen die daar verblijven kunnen verbeteren. Om te voorkomen
dat het probleem van ongewenste permanente bewoning zich regionaal

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 32 847, nr. 452

2

verplaatst, is het van belang om zowel vanuit de verschillende gemeentelijke diensten als op regionaal niveau samen te werken. De problematiek
rondom vakantieparken kent daarnaast verschillende uitingsvormen die
per regio en zelfs per park verschillen. Er is dus niet één oplossing die
voor heel Nederland effect kan hebben. Uiteindelijk blijft het een lokale
afweging wat de beste manier is om met de lokale vakantieparken om te
gaan. Met de actie-agenda vakantieparken 2018–2020 zetten we ons
gezamenlijk in voor zowel de problemen als de kansen die vakantieparken
bieden.
De Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
K.H. Ollongren

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 32 847, nr. 452

3