oele v,racht

100
11.11
Federatie

Particulier
Grondbezit

De Moms 5. De Kkanp

Land in ve n rou tvde ha nd

Postbus 870

•c.
3903 AW Veenervisal

n,aa t 501'49
Telefoon
Fax
Email fpg6grondbeet nl
Internet vnytv giondbent nl

Bank Al3N-AMR0 47 03 25 801
Giro 7407458

Ministerie van Economie, Landbouw en Innovatie
Staatssecretaris dr. H. Bleker
Postbus 20401
2500 EA Den Haag

KvK 40483072

Onze ref.: PG 11-215/994
Uw ref.: 233294
De Klomp, 17 november 2011
Betreft: commentaar FPG wetsvoorstel Natuur (versie 2.0)

Geachte heer Bleker,
De Federatie Particulier Grondbezit (verder afgekort tot FPG) maakt graag gebruik van uw
uitnodiging om schriftelijk commentaar te leveren op het ontwerp van het wetsvoorstel natuur
en de daarbij behorende memorie van toelichting.
De FPG heeft als belangenbehartiger van grondeigenaren, een brede scope en daarom veel
raakvlakken met deze nieuwe wet. Niet alleen natuur, maar ook beleidsterreinen als landbouw, cultuurhistorie, bosbouw pacht en jacht zijn voor ons belangrijke theme's. Al deze
thema's komen terug in deze wet. Daarom heeft de FPG ook een inspraakreactie ingebracht
in het ambtelijk ontwerp van deze wet en heeft deelgenomen aan de impact assessment
hierover.
De FPG moet echter helaas constateren dat een groot aantal van de ingebrachte punten niet
geleid hebben tot significante aanpassingen.
Decentralisatie en controletaken
In onze eerdere inspraakreactie heeft de FPG gewezen op het gebrek aan kaderstelling bij
het decentraliseren van de uitvoering en handhaven van deze wet. Helaas moet de FPG
constateren dat deze zorgen met deze 2° conceptversie met weggenomen zijn. Daarom herhaalt de FPG deze passage:
"Uit de conceptteksten van de wet Natuur maakt de FPG op dat het Rijk alle controletaken op het
gebied van natuur over wil laten aan de provincies. Daarbij laat het Rijk na (heldere) kaders te stellen, bijvoorbeeld via een Algemene Maatregel van Bestuur, zodat niet duidelijk is waarop de toets of
handhaving moet plaatsvinden of juist achterwege kan blijven."

Het lijkt de FPG niet juist wanneer gebiedsgericht beleid en flankerende regelgeving hierbij,
provinciaal verschillend kunnen worden uitgewerkt. Dergelijke verschillen geven een lastenverzwaring voor eigenaren die bezittingen hebben in meerdere provincies, zeker wanneer
het provincieoverschrijdende natuurgebieden betreft. Hierbij zij opgemerkt dat natuur zich
niet aan provinciegrenzen houdt.

Van de fadeout's Panlaaler Giondbett maim deal vdl Braberds Pwacuaer Grondbett. Merits Parlicuiler Grondbaa Hat Flinch Gmndbeza, !Wanda Pa: tsr Grandbett.
Gelder' PeNauler Grandma Granby: Partagler

&ode^ Italians PanapJaer I:Manama, Oftedissais Parka. Gar Gtondbea Utradts Pareader OnNeibent. Diem Particular Grondbaza

•

Artikelsgewijs commentaar
Het commentaar van de FPG op versie 2.0 van de Natuurwet is voor de overzichtelijkheid
per artikel gerubriceerd.
Ara& 1.1
•

De FPG mist in deze Natuurwet een definitie van natuur.
de FPG ziet graag een rijksbrede definitie van natuur opgenomen in deze wet, waarbij bijvoorbeeld gedacht most warden aan de relatie met andere wet- en regelgeving
hierbij; zoals Subsidiestelsel Natuur en Landschap, Waterschapswet, Natuurschoonwet 1928, Gemeentewet, etc.).

• Definitie dunnen:
De definitie is erg onduidelijk en geen verbetering ten opzichte van de huidige definitie van dunning zoals beschreven in de vigerende Boswet. Daarom pleit de FPG ervoor de definitie van de Boswet over te nemen.
• Definitie exoten
Het verbaast de FPG dat deze definitie uitsluitend uitgaat van het negatieve. Daarbij
zou volgens de FPG wellicht onderscheidt gemaakt k un nen warden voor exoten in de
Jacht (nijlgans, wasbeerhond) en exoten in het bos- en natuurbeheer. Dat maakt dan
—bijvoorbeeld- oak artikel 3.11 duidelijker.
Boomsoorten als Douglas en Lariks, evenals Tamme Kastanje zijn waardevolle
boomsoorten met goede houtkwaliteiten, wier negatieve effecten op biodiversiteit beperkt zijn; dit in tegenstelling tot exoten als bijvoorbeeld Wasbeerhond en Nijlgans.
Bovendien roept deze definitie in de verdere uitwerking van de wet de vraag op of
deze wet ook van toepassing is op de bijzondere gemeenten Saba, Sint Eustatius en
Sint Maarten?
• Definitie jachthouder:
De voorgestelde definitie veroorzaakt grote problemen, wanneer deze definite niet
wordt aangepast. De problemen houden verband met de onduidelijkheid of deze wet
boven een pachtovereenkomst (en dus de Pachtwet) staat. Wanneer dat het gavel is,
is de eenheid van het jachtgebruik in het geding: straks kan er sprake zijn van 2
jachthouders voor het zelfde gebied, namelijk de eigenaar EN de pachter. Daarmee
wordt het jachtrecht uitgehold evenals de positie van de eigenaar.
• Definitie jachtopzichter.
De FPG vraagt zich of wat verstaan moet worden onder de in deze definitie genoemde jachtbelangen van een jachthouder dit is te onduidelijk
• Definitie wildbeheerseenheid:
Bij deze definitie komt de onduidelijkheid als benoemd in de definitie jachthouder
weer terug. Wie moeten er verstaan worden onder de jachthouders? Zijn dit de
grondgebruikers of de terreineigenaren? Is het niet beter om de grondgebruiker uit
deze definitie te halen en alles (jacht, beheer en schadebestrijding) via de eigenaar te
laten !open, Dat voorkomt deze onduidelijkheid, zeker wanneer ook de term terreinbeheerder vervangen wordt door terreineigenaar.
• Definitie Vellen
Net als bij de definitie van 'dunning', is ook deze definitie erg onduidelijk en geen verbetering ten opzichte van de huidige definitie van vellen zoals beschreven in de vigerende Boswet. Daarom pleit de FPG ervoor de oorspronkelijke definitie van de Boswet over te nemen.

Artikel 1.2
•

De FPG is van mening dat door deze wet beoogde vrijstellingen voor activiteiten in de
exciusieve economische zone, echt veel te ver gaat. Daarbij moet dit, naar de mening
van de FPG, terugkomen in een nieuw toe te voegen artikel 6.3, dat specifiek ingaat
op de financiele gevolgen voor de exclusieve economische zone.

Artikel 1.5
• In artikel 1.5 wordt een natuurvisie aangekondigd. Dat is op zich goed nieuws, ware
het niet dat deze visie uitsluitend over biodiversiteit zal gaan. Dat is naar de mening
van de FPG wel heel erg mager, en doet geen recht aan de andere functies van natuur, zoals recreatie, bosbouw, Iandschap en cultuurhistorie. Door deze functies niet
te noemen worden deze activiteiten ondergeschikt aan biodiversiteit en daardoor
schiet deze wet door. De wet wordt zo monofunctioneel en dat maakt de wet die beoogd een kaderwet te zijn, er niet steviger op.
• Verder stelt de FPG voor op in de opsomming van (id 3 een letter toe te voegen, zodat de natuurvisie ook aandacht besteedt aan: "beleid met betrekking tot bossen, hun
biodiversiteit, hout en biomassaproductie en —oogst, evenals CO2-opslag en sociaaleconomische betekenis.".
• Overigens is de FPG van mening dat bosbouw een economische activiteit is, die het
verdiend om in een aparte bosbeleidsvisie te beschrijven, daarbij kijkend naar hoe
andere ons omringende landen omgaan met economische activiteiten (zoals bijvoorbeeld houtoogst) in relatie tot andere belangen zoals natuur, recreatie en biodiversiteit.
• de FPG is niet gelukkig met het idee dat de natuurvisie niet ingaat op de ruimtelijke
aspecten (lid 5), maar dit overiaat aan een andere rijksvisie. Dat is niet alleen vaag,
maar leidt bovendien tot versnippering van rijksbeleid in plaats van de beoogde integratie ervan.
Artikel 1.8
•

De FPG heeft grote zorgen over de zorgplicht zoals beschreven in artikel 1.8 en in de
memorie van toelichting. Deze schiet naar de mening van de FPG te ver door. De
consequentie van de huidige beschrijving van de zorgplicht is dat er op deze manier
niet meer te beheren vale.
Daarbij komt ook nog het probleem dat wanneer de streicking van de zorgplicht wordt
toegepast op individuele soorten en dieren, dit moeilijk te realiseren en controleren is,
zodat de zorgplicht op populatieniveau de voorkeur verdient.
Het grote verschil met de huidige wet is naar de mening van de FPG niet alleen dat
de zorgplicht zich niet meer beperkt tot een prioritaire soort in een Nature 2000 gebied, waarvan de lokale populatie minimaal in stand gehouden moet worden, maar tot
alle soorten overal in het buitengebied, bossen weilanden sloten en akkers etc. en
dan ook nog op individueel niveau, dus zorgplicht voor elk afzonderlijke dlertje en
plantje door beheerder en boer en iedereen.
Laat ons eens stilstaan bij die gedachte, is natuur dan nog wel natuur, want ook bij
niet handelen, dus het niet tijdig opzetten van het waterpeil, het niet snijden van
een hectare riet a €1500 per ha en dergelijke, worden afzonderlijke diertjes en plantjes de dupe en kan in principe bestuurlijke dwang volgen volgens de memorie van
toelichting(blz. 62).

3

En ieder bestuursorgaan( waterschapigemeente) kan lets enders bepalen over wat
redelijkerwijze mag verwacht worden van een beheerder/boer(de ene vindt economie
zwaarwegend en de ander ecologie etc.). Gevolg hiervan is rechtsongelijkheid atom
in het natuur en bosbeheer en de economische exploitatie van het buitengebied.
Met ander woorden, met deze multi-interpretabele zorgplicht wil niemand in het buitengebied die zich nu nog verantwoordeiijk voelt, straks nog de verantwoordelijkheid
dragen van de instandhouding van waarden in het buitengebied, zo simpel is dat.
Bovendien spreekt er ook een enorm wantrouwen in de huidige beheerders uit deze
wet door zo te dreigen met bestuursdwang en dwangsommen. Dit, terwijI de overheid
juist blij mag zijn dat de beheerders het buitengebied in stand houden. Nee,
niets mag meer aan de beoordeling van de beheerder overgelaten zonder deze
dwangmatige stok achter de deur. Als deze zorgplicht opgeiegd zou worden vergezeld van de toezegging dat de staat voor voldoende beheersubsidie zal zorgen dan
was er misschien nog wat van te zeggen, echter niets is minder wear. Het wantrouwen in de huidige beheerders vomit tevens een breuk met het eerder ingezette beleid
"van meer vertrouwen in de eigenaar/beheerder van bos- en natuurterreinen". Juist in
een tijd waarin gesprekken plaatsvinden over het overiaten van de uitvoering van de
monitoring in o.a. Natura 2000 gebieden door terreineigenaren en beheerders is dat
naar de mening van de FPG erg vreemd en wrang.
Nee, wat de zorgplicht betreft wordt heel het buitengebied in principe Natura 2000
gebied, maar de natuurbeheerder/ agrarier/ bosbouwer nog zwaarder belast namelijk
niet alleen met de instandhouding van populaties van enkele prioritaire soorten, maar
voor site Flora&Fauna soorten en wel op individueel niveau. Een zeer onredelijke
wetgeving op dit punt en in de praktijk onwerkbaar.
• Hoewel het in beginsel niet verkeerd is te zorgen de intrinsieke waarden van natuur,
moet de zorgplicht voor de FPG niet zover gaan dat het normale gebruik en het beheer van die natuur daardoor gefrustreerd wordt en dat is juist datgene wat er nu wel
dreigt te gebeuren. Daarom zou de uitzondering als benoemd in lid 3 in deze lijn verder uitgebreid moeten worden.
Artikel 1.10
•

De FPG constateert in artikel 1.10 niet alleen een tegenspraak met artikel 1.5. Immers, wear artikel 1.5 enkel spreekt over biodiversiteit, geeft artikel 1.10 juist aan dat
het bok gaat op vereisten op economisch, sociaal en cultureel gebied. Als dat het geval is, dan moet de natuurvisie daar zeker ook aandacht aan schenken, om de balans
tussen genoemde aspecten te benadrukken, zo vindt de FPG.

• Daarbij is het niet duidelijk wat er verstaan most worden onder locale bijzonderheden.
Door dit niet te specificeren, zal over of lets al dan niet bijzonder is veel discussie
ontstaan. Het is daarbij niet uit te sluiten dat dit wisselend zal warden uitgelegd, en
dat gaat ten koste van de rechtzekerheid.
Artikel 2.1
De FPG dacht dat de wet Algemeen Bestuursrecht altijd van toepassing is, heel nadrukkelijk dus ook bij lid 7. Derhalve zou de tekst niet moeten spreken van "al dan
niet", maar "uiteraard ook".
• Verder wil de FPG in dit verband meegeven dat gelet op de rechtzekerheid het zeer
belangrijk is de begrenzing van een gebied altiid, op kaart aan te geven.
•

Artikel 2.3
• Altereerst vindt de FPG dat elke eigenaar met grand in een gebied waarvoor een beheerplan moet worden opgesteld, schrlftelijk uitgenodigd moet worden om deel te
nemen aan het opstelproces van het beheerplan. Dit geldt oak voor eigenaren die
met het beheerplan te maken hebben als gevolg van de exteme werking, oak gelet
op het nodige draagvlak.
• Verder constateert de FPG dat er geen generieke uitzondering is gemaakt voor reguher en bestaand beheer van houtopstanden en natuurterreinen in met name Nature
2000 gebieden. Mede gelet op artikel 5.1, verwacht de FPG dat er daardoor niet
siagvaardig kan warden opgetreden of ingegrepen wanneer dat nodig is voor een
verantwoord bos- of natuurbeheer. Wanneer een beheermaatregel of activiteit straks
niet in het Beheerplan is opgenomen, zal een vergunning vereist zijn. In de praktijk
gaat daar dan een half jaar over heen, met elle gevolgen van dien. Dit Ieidt tot onwerkbare situaties, omdat in de praktijk een beheerplan per definitie achter de feiten
aan loopt omdat het beheerplan niet ingaat op veranderende, actuele ontwikkelingen.
Bovendien zal hierdoor het opstellen van het Beheerplan een schier onmogelijk proces warden, omdat eigenaren en beheerders zoveel mogelijk willen voorkomen dat
een vergunning moet warden aangevraagd; waardoor er heel veel 'als dan' constructies opgenomen zullen moeten warden.
• Het ultblijven van een generieke uitzondering voor regulier beheer, zorgt niet alleen
voor een niet-slagvaardig beheer, maar zorgt tevens voor een breuk met het eerder
ingezette beleid "van meer vertrouwen in de eigenaar/beheerder van bos- en natuurtemainen". Juist in een tijd waarin gesprekken plaatsvinden over het overlaten van de
uitvoering van de monitoring in o.a. Nature 2000 gebieden door terreineigenaren en
beheerders is dat naar de mening van de FPG erg vreemd en wrang.
•

De FPG kan lid 3 van artikel 2.3 niet anders duiden dan dat wat er nu staat Net kiopt
en MI grate rechtsgevolgen heeft voor de eigenaar: Immers het beheer wordt doorgedecentraliseerd naar Waterschap of gemeente en dat gaat ten koste van positie
eigenaar. Het eigendomsrecht staat zo ter discussie. Dat kan volgens de FPG niet de
bedoeling zijn voor zover het betreft het beheer op eigendommen van derden

Artlkel 2.4
•

De FPG vindt dat er buitengewoon terughoudend most worden omgegaan met het
opleggen van verpiichtingen (lid 1), zeker wanneer het reguliere beheeractiviteiten
betreft, die moeten warden uitgevoerd om de natuur in stand te houden. Indien hieronder ook houtoogst most worden begrepen, dan lijkt het, naar de mening van de
FPG, in tegenspraak te zijn met de centrale doelstelling om de wet natuur simpeler te
laten zijn dan de drie afzonderlijke wetten. Immers bij houtoogst was het volgens de
vigerende boswet zo dat, er volstaan kon warden met een kapmelding, ook in Nature
2000 gebieden.

•

De zojuist in lid 1 geuite vrees wordt des te heviger bij het lezen van het vervoig van
artikel 2.4. De FPG kan het helaas niet enders lezen dan dat voor elke activiteit, dus
ook regulier beheer, straks een vergunning nodig is. Temeer omdat een beheerplan
altijd achter de feiten aan loopt, en er altijd nieuwe ontwikkelingen en inzichten zijn
wear een eigenaar zich met zijn beheer op most inspelen. En omdat deze nieuwe
ontwikkelingen en inzichten per definitie nog niet in het beheerplan vermeid kunnen
zijn, zullen deze derhalve vergunningspichtig zijn. Nog afgezien van de kosten voor
bijvoorbeeld leges en en de tijdsduur voor de afgifte van de vergunning als gevolg
van de inspraaktermijnen gaat dit zeer ten kost van de beslissingsmogelijkheden van
de grondeigenaar mag niets zeif beslisserd/ Bovendien wordt effectief en adequaat

5

natuurbeheer zo onmogelijk gemaakt, zeker omdat in lid 4 staat dat het verboden is
te handelen in strijd met lid 1 en 3.
• Wanneer er toch een verplichting wordt opgelegd als bedoeld in lid 1 van artikel 2.4,
dienen de kosten door de desbetreffende overheid te worden gedragen. Als het bevoegd gezag de eigenaar van een natuurterrein een bepaald beheer oplegt zal diezelfde overheid daar ook een redelijke vergoeding tegenover moeten stellen. Dat
geldt niet alleen voor de feitelijke terreinwerkzaamheden, maar ook de voorbereiding
met inbegrip van verplichte onderzoeken e.d..
Hier kan, zo vindt de FPG, een vergelijking gemaakt worden met de Waterschapswet,
die stelt dat voor een opgelegde verplichting een adequate vergoeding betaald moet
worden, of dat besloten moet worden de maatregel zelf uit te voeren. Dit zou verder
terug moeten komen in artikel 6.2
Artikel 2.5
•

De FPG vindt de onder lid 1 genoemde beperkingen veel te ver gaan: Mag de eigenaar straks nog wel zijn eigen terreinen in? Zeker wanneer het een eigendom betreft
wat in gedeeld eigendom is, bijvoorbeeld in een Landgoed BV met meerdere aandeelhouders. Met andere woorden Dit artikel lijkt in strijd met het eigendomsrecht en
dat kan en mag niet het geval zijn!

Artikel 2.6

•

De FPG vindt het raar dat in Artikel 2.6, lid 4: er geen schadeloosstelling of bezwaarmogelijkheid is voor de eigenaar, maar wel voor een belangenorganisatie. De
FPG pled dan ook voor een adequate beheervergoeding, alsook voor een vergoeding
voor geleden schade.

Artikel 3.3
•

De FPG mist de mogelijkheid van het afgeven van een ontheffing of vrijstelling ter
voorkoming van belangrijke schade (lid 3) aan eigendommen, cultuurhistorische gebouwen (of andere onderdelen van historische buitenplaatsen) en (archeologische)
relicten in het landschap.

• Daamaast pleit de FPG voor het toevoegen van een nieuw punt 7 bij lid 4a, voor de
mogelijkheid van het verlenen van een ontheffing of vrijstelling in het kader van het
algemeen belang.
Artikel 3.11
•

De FPG geeft mee, dat overwogen kan worden uit oogpunt van biodiversiteit, gedurende het gehele jaar de jacht opengesteld zou moet worden voor de onder b en c
genoemde soorten. Dit ter bescherming van de prooidiersoorten.

Artikel 3.12
•

De eerder in deze brief gemaakte opmerkingen over de problemen in de definities
van Jachthouder en grondgebruiker, komen in artikel 3.12 terug. Door de onduidelijkheid in de definities kunnen zowel pachter als grondeigenaar het jachtrecht verhuren.
Lid 4 sluit structureel verhuur van het jachtrecht niet uit voor een bepaalde categorie.
Met als gevoig dat er dubbel verhuur mogelijk is, met alle gevolgen van dien.

• Lid 5 van artikel 3.12 gaat wat de FPG betreft veel te ver, zo wordt als het ware een
vrijbrief afgegeven.

6

Artikel 3.13
• In Artikel 3.13 mist de FPG in dit verband de Faunabeheereenheid. De FPG vindt het
op zich goad dat (lid 1) jachthouders zich kunnen organiseren via een WBE, maar dat
kan naar de mening van de FPG alleen, wanneer zij die niet zijn aangesloten bij een
WBE, dienen to ressorteren onder de betreffende FBE, teneinde een goede organisetie en afstemming te bewerkstelligen voor jacht, beheer en schadebestrijding. Jacht is
een eigendomsrecht en moat kunnen zonder gedwongen lidmaatschap.
De WBE krijgt in deze wet naar de mening van de FPG een te belangrijke rol toegedicht bij de bejaagbare soorten. De FPG vraagt zich hierbij of of de WBE's wel onderbouwde beheerplannen willen en kunnen maken, die op de goedkeuring van de
Provincie mogen rekenen? Immers het werkgebied van de Wbe is beperkt tot de
jachtvelden van de betrokken jachthouders. In dit artikel is geen rekening gehouden
met jachthouders die geen lid zijn van een WBE, die wel vaak binnen de grenzen van
het totale beheergebied van de Wbe vallen. Deze jachthouders (TBO's, individuele
jachthouders, etc.) dienen wel te kunnen participeren in het opstellen van de afschotplannen van de betrokken Wbe e n mogen daarom niet door de Wbe worden uitgesloten bij het toekennen van afschot etc. Dus ails" jachthoudersn dienen hierin verplicht
betrokken te worden en mogen niet worden uitgesloten op basis van het verplichte
lidmaatschap van een Wbe. Beheren doe je immers over het totale gebied en niet op
perceels- of jachtveldniveau. Dit dient naar onze mening opgenomen te worden in de
MvT of een aanvullende regel in de regeling beheer- en schadebestrijding die nog
most worden opgesteld.
Artikel 3.14
•

De Faunabeheereenheid zou volgens de FPG een onderbouwende en toetsende rol
moeten vervullen met betrekking tot afschotplannen van bejaagbare soorten. Het ligt
voor de hand dat als planmatig populatiebeheer van een soort het uitgangspunt blijft
dat dat dan gebaseerd wordt op een Faunabeheerplan(dat ingaat op draagkracht,
valwild, schade en schadedreiging, gewenste stand, onderbouwd afschot), ook met
betrekking tot de bejaagbare periode.

• Het ligt voor de hand dat als planmatig populatiebeheer van een soort het uitgangspunt blijft.
Artikel 3.18

• Lid 4 verwijst naar lid 3 , maar dat naar de bescheiden mening van de FPG kan dat
niet kloppen. Volgens de FPG moat verwezen worden naar lid 2, omdat er anders, of
juist op alles geschoten kan worden om instandhoudingdoelstellingen te realiseren,
bf om dezetfde reden juist geen schadebestrijding toegepast mag worden. Met andere woorden, zo is het onduidelijk; deze formulering Iaat een keuze welke bij N2000
gebieden in de huidige formulering enorme schade tot gevolg kan hebben. Dit is voor
de FPG niet aanvaardbaar.
In dit verband wil de FPG ook wijzen op het effect van uitbreiding van de Bans op de
lijst met bejaagbare soorten in lid 2. Op deze manier wordt de jachthouder verantwoordelijk voor de schade in het jachtseizoen en mogelijk daarbuiten. De FPG heeft
grate zorgen over de gevolgen van deze verantwoordelijkheid. Door deze — zo lijkt
het - eenzijdig neer te leggen bij de jachthouder/gebruiker, betekent dit een ordinair
financieel afschuifbeleid. Dit omdat niet uitgesloten is dat de Provincies alleen de beleids- en uitvoeringsverantwoordelijkheid zullen accepteren wanneer zij de schadeverantwoordelijkheid van de bejaagbare soorten volgens de wet kunnen neerleggen
bij de jachthouders. Voor wat ganzen en smienten betreft is dit in elk geval een ramp

7

en bovendien rechtsongelijk ten opzichte van Natura2000-gebieden en foerageergebieden die zich volgens beheerplan mogelijk niet hoeven te houden aan goed nabuurschap. Dit gaat voor boeren en eigenaren grote gevolgen hebben, zeker in cornbinatie met de zorgplicht /delict/ en schadeverantwoordelijkheid, gezien de onbeheersbare en derhalve onbestrijdbare ganzen/smienten schade. Als de gans dan zonodig op de bejaagbare Iijst moet dan onder strikte voorwaarden dat er een overgangsschaderegeling moet komen en ook ells mogelijke middelen en geen beperkingen moeten gelden voor het terugbrengen van de ganzenstand in zomer en winter. Overigens moet near de mening van de FPG de schaderegelingen blijven bestaan voor schadepercelen die naast foerageergebieden gelegen zijn, omdat het dear
unatuurlijk dweilen met de kraan open blir.
Artikel 3.20
•

De FPG stelt vast dat met deze wet planmatig populatiebeheer wordt losgelaten.

Artikel 3.21
•

De FPG mist een afstemming en nadere afweging tussen schadebestrijding enerzijds
en het afschotplan andetzijds.
Zoals ook onder 3.14 aangegeven zou de Faunabeheereenheid volgens de FPG
hierbij een onderbouwende en toetsende rol moeten vervullen met betrekking
tot afschotplannen van bejaagbare soorten. Het ligt voor de hand dat als planmatig
populatiebeheer van een soort het uitgangspunt blijft dat dat dan gebaseerd wordt
op een Faunabeheerplan(dat ingaat op draagkracht, vaiwild, schade en schadedreiging, gewenste stand, onderbouwd afschot), ook met betrekking tot de bejaagbare
periode.

Artikel 4.1
De FPG pleit ervoor in pleats van in lid 1 een nieuwe koppeling te leggen tussen deze
wet en de Wegenverkeerswet 1994, de uitleg van de bebouwde kom uit de vigerende
Boswet het handhaven.
• Met teleurstelling moet de FPG constateren dat de grote zorgen die de FPG eerder
bij brief op versie 1 van deze wet heeft geuit inzake omvorming van houtopstanden
ten behoeve van Nature 2000 gebieden, met deze nieuwe versie van de wet Natuur
niet zijn weggenomen. Nog altijd is er sprake van een generieke uitzondering op de
herplantplicht ten behoeve van een vrijstelling van de herplantplicht en compensatie
elders wanneer er sprak is van een omvorming van bos near stuifzand of heide.
Daarbij is niet duidelijk of er sprake moet zijn van een bepaalde nul-situatie.
Ook ontbreken hier duidelijk kaders en richtlijnen waarmee handhavers deze ontheffing moeten kunnen toetsen. Het heeft er daarom nog immer alle schijn van dat het
ministerie alle bossen opgeeft die in Natura2000-gebieden liggen, waardoor er dus
veel minder bos overblijft omdat er niet herplant hoeft te worden gelet op de generieke uitzondering op de herplantplicht. Dit staat op gespannen voet met het streven dat
de bescherming van de Boswet goeddeels gecontinueerd wordt. Ook intemationaal
gezien is het niet geloofwaardig de herplantplicht at te zeer los te laten. Daarom pleiten wij er voor in alle gevallen tenminste de meldinasolicht te handhaven.

•

Artikel 4.3
• Lid 3 en lid 4 van artikel 4.3 impliceert dat er 12 verschillende verordeningen kunnen
ontstaan, met name waar het gaat om de 'mulling van de herplantplicht. Het is wenselijk dat ten minste in deze wet wordt bepaald dat deze verordeningen en ontheffin-

8

gen in geval herbeplanting op andere grond wordt toegestaan er niet eerder zal worden geveid dan dat de compensatie is gewaarborgd door een uitgevoerde aanpiant. (
"eerst planten dan Yellen") . Daartoe is toe te voegen in het lid 5: na onder meer betrekking hebben op :zekerheden ter waarborging dat die ander beplanting wordt uitgevoerd alvorens de yelling toe te staan.
• Lid 5 moet in de ogen van de FPG worden verruimd van natuurwaarden naar waarden, zodat ook andere waarden worden meegnomen in het wegingsproces.
Artikel 6.1
• Omdat er geen generieke uitzondering is gemaakt voor regulier beheer van houtopstanden en natuurterreinen in met name Natura 2000 gebieden, verwacht de FPG dat
er daar niet slagvaardig kan worden opgetreden of ingegrepen wanneer dat nodig is
voor een verantwoord bos- of natuurbeheer. Wanneer een beheermaatregel of activiteit straks niet in het Beheerplan is opgenomen, zal een vergunning vereist zijn.
In de praktijk gaat daar dan een half jaar over heen, met alle gevolgen van dien. Dit
leidt tot onwerkbare situaties, omdat in de praktijk een beheerplan per definitie achter
de feiten aan loopt omdat het beheerplan niet ingaat op veranderende, actueie ontwikkeiingen. Bovendien zal hierdoor het opsteilen van het Beheerplan een schier onmogelijk proces worden, omdat eigenaren en beheerders zoveel mogeiijk willen voorkomen dat een vergunning moet worden aangevraagd; waardoor er heel veel 'als
dan' constructies opgenomen zullen moeten warden.
• Hetzelfde probleem doet bij urgente schade (landbouwschade) voor, waarbij ook snel
en slagvaardig ingegrepen moet kunnen worden. Ook dan is, zo lijkt het nu, eerst een
vergunning nodig, wanneer dit niet voorzien is in het beheerplan.
Arne! 6.1
•

De FPG pleit voor meer duideiijkheid als het gaat om een tegemoetkoming in geleden
schade. Zo is het nu onduidelijk of de schadevergoeding ook geldt voor schade ontstaan door soorten die bejaagbaar zijn, dit nog los van de vraag of deze schade dan
veroorzaakt moet zijn binnen of buiten het jachtseizoen.
Ook acht de FPG het onwenselijk wanneer de jager, vanuit zijn verantwoordelijkheid
om schade te voorkomen, tevens verantwoordelijk is voor financiele compensatie
voor de geleden schade, zeker wanneer het standwild betreft. Zo is het —
bijvoorbeeld- onduidelijk of de jager verantwoordelijk gehouden kan worden voor
schade aan vliegtuigen door standganzen. De FPG refereed hierbij ook aan de gemaakte opmerkingen onder artikel 3.18.
Het is verder gewenst ook een bepaling op te nemen die regelt dat eigenaren in — of
nabij een Natura 2000 gebied die schade ondervinden als gevoig van de uitvoering
van maatregelen als bedoeld in art 2.2 eveneens een tegemoetkoming in de geleden
schade wordt verleend. Een voorbeeld hiervan is het verhogen van de waterstand als
gevolg waarvan goed groeiende opstanden verzuipen en verioren gaan.

Artikel 6.2:
• In het verlengde aan de gemaakte opmerlcingen inzake artikel 5.1, stelt de FPG vast
dat met artikel 6.2 het beheer van bos- en natuurterreinen ook financieel onmogelijk
wordt gemaakt, omdat de vergunningverlener leges mag gaan heffen voor het afgeven van vergunningen, die ook nodig zijn voor bijvoorbeeld het planten van een (1)
boom, het repareren van schade en tal van andere noodzakelijke onvoorziene- activiteiten, welke niet opgenomen zijn in een beheerplan. De FPG vreest voor de verregaande consequenties hiervan: beheer wordt zo voor met name particuiieren on-

9

mogelijk gemaakt. Niet alleen praktisch uitvoerend (artikel 5.1), maar dus ook financieel (artikel 6.2) en zal daardoor stoppen met beheeractiviteiten.
Daarmee wordt deze wet ook in tegenspraak met ander kabinetsbeleid, dat er juist op
gericht is meer particulieren te interesseren voor natuurbeheer.
Artlkel 8.1
•

De FPG heeft verder grote zorgen over artikel 8.1, waar de mogelijkheid om in beroep te gaan verregaand wordt ingeperkt.

Artlkel 9.1
• Het in het eerste lid van dit artikel, onder punt d gestelde, betekent volgens de FPG
dat bestaand gebruik niet meer vrij is van een vergunningsplicht.
Omdat de betreffende Motie tot verwerking van de Crisis- en Herstelwet in de bestaande en toekomstige wetgeving nog niet is uitgevoerd, en gelet op de zeer cornplexe formulering van artikel 9.1 eerste lid onder d, acht de FPG het van cruciaal betang dat de natuurwet een volledige bevestiging opneemt van de huidige vergunningsvrije status van bestaand gebruik, ook gelet op de economische belangen in het
gebied. In dit verband verwijst de FPG ook naar de eerder gemaakte opmerkingen bij
artikel 2.4 en artikel 6.2.

Met bovenvermelde opmerkingen verwacht de FPG een constructieve bijdrage te leveren
aan de totstandkoming van deze wet. Liever nog ziet de FPG dat de aard en inhoud van de
gemaakte opmerkingen u genoeg aanleiding geven de inbrengtermijn te verlengen, waardoor het voor de FPG mogelijk wordt samen met een viertal vakinhoudelijke juristen te komen tot een nadere analyse van deze concept-wet, om zo een vakinhoudelijk advies ter verbetering en aanscherping van deze wet in te brengen.
De FPG is tot slot, gaame bereid u desgewenst van extra informatie te voorzien, dan wel u
een nadere toelichting te geven op deze inspraakreactie.

Hoogachtend,

R. Van Woudenberg
Secretaris-directeur FPG

10